บทที่ 75 เที่ยววัดเฉิงหวงสองรอบ

โจวหว่านหนิงถลึงตาใส่เขา "จะถามละเอียดไปทำไม ขืนหลุดปากออกไปมันจะไม่ดีนะ"

"พี่หนิงยังไม่เชื่อในนิสัยผมอีกเหรอ ผมปิดปากเงียบสนิทเลยนะ ไม่เชื่อพี่ลองดูสิ" พูดจบเย่เฉินก็หุบปากแน่นแล้วเชิดหน้าขึ้น

ในใจเขารู้สึกสงสัยมากจริงๆ อยากรู้ว่าในห้องใครมันจะกล้าขนาดนี้

เรื่องแบบนี้ในยุคสมัยนี้ถือว่าเป็นเรื่องปกติ

เพราะมีตัวอย่างให้เห็นเยอะแยะไป ที่นักศึกษามหาวิทยาลัยจีบอาจารย์ที่ปรึกษาหรืออาจารย์ผู้สอนจนติด

โจวหว่านหนิงลังเลอยู่ครู่หนึ่งแล้วมองเขา "เธอห้ามเอาไปพูดส่งเดชนะ"

"พี่หนิง ผมรับประกันเลย"

"ในห้องเราก็มี หวังเลี่ยง เว่ยจุน หยางอวี่หาว แล้วก็เว่ยเซียงอวี่..."

"ใครนะครับ?"

เย่เฉินชะงักไป เว่ยเซียงอวี่เนี่ยนะ?

บ้าเอ๊ย ไอ้หมอนี่ดูหงิมๆ ไม่คิดเลยว่าจะแอบจีบพี่หนิงด้วย?

เรื่องนี้ในชาติก่อนเขาไม่เคยรู้มาก่อนเลย เว่ยเซียงอวี่ไม่เคยพูดถึงสักนิด

ในชาติก่อนเขากับโจวหว่านหนิงก็ไม่ได้สนิทกันเหมือนตอนนี้ด้วย

โจวหว่านหนิง "ในห้องเราก็มีประมาณนี้แหละ ห้องอื่นมีเยอะกว่านี้อีก"

คนสวยก็ย่อมมีคนตามจีบไม่น้อยอยู่แล้ว

โดยเฉพาะตำแหน่งหน้าที่การงานของโจวหว่านหนิงยิ่งเพิ่มเสน่ห์ดึงดูดใจเข้าไปอีก

เพียงแต่สิ่งที่เย่เฉินคิดไม่ถึงเลยก็คือ ไอ้หมอนี่อย่างเว่ยเซียงอวี่จะเคยจีบโจวหว่านหนิงด้วย

ปิดบังได้มิดชิดเกินไปแล้ว

เย่เฉินเดินไปส่งเธอจนถึงใต้หอพัก "พี่หนิง ราตรีสวัสดิ์ครับ"

"ราตรีสวัสดิ์จ้ะ"

โจวหว่านหนิงโบกมือลา

หลังจากเย่เฉินกลับมาที่หอพัก สิงเชา เว่ยเซียงอวี่ และเฝิงปิง ทั้งสามคนยังคงทบทวนบทเรียนกันอยู่

"เหล่าเย่ วันนี้ก็ออกไปเที่ยวกับสาวอีกแล้วเหรอ?" สิงเชาถามยิ้มๆ

เย่เฉิน "ไปกินข้าวกับเพื่อนมาน่ะ พวกนายสามคนขยันเรียนทุกวันระวังสมองเบลอนะ"

เว่ยเซียงอวี่ตอบกลับ "ใกล้จะสอบรอบแรกแล้ว เวลาแบบนี้ใครจะกล้าชะล่าใจล่ะ ถ้าสอบไม่ผ่าน ความพยายามที่ผ่านมาก็สูญเปล่าหมดสิ"

แกนี่มันตัวร้ายชัดๆ แอบจีบพี่หนิงเงียบๆ

"ถึงตอนคะแนนสอบรอบแรกออก ถ้าพวกนายได้คะแนนน้อยกว่าฉัน จะไม่อกแตกตายเหรอ?"

เว่ยเซียงอวี่ "นายไม่ค่อยจะทบทวนบทเรียนเลยทุกวัน ยังอยากจะให้คะแนนดีกว่าพวกเราอีก นายคงจะสอบไม่ติดปริญญาโทหรอก"

ปกติแล้วผลการเรียนของพวกเขาก็พอๆ กัน แต่เย่เฉินไม่ค่อยทบทวนบทเรียน พวกเขาเลยคิดว่าคะแนนของเย่เฉินไม่มีทางดีกว่าพวกเขาได้หรอก

เย่เฉินคุยเล่นกับพวกเขาสักพัก ก็ไปนั่งที่เก้าอี้แล้วเปิดคอมพิวเตอร์

เขาดูเอไอกาแล็กซีที่ตัวเองวิจัยขึ้นมา รู้สึกว่ายังมีข้อบกพร่องอยู่อีกมาก

หลังจากนี้เขาตั้งใจจะอ่านหนังสือเกี่ยวกับการเขียนโปรแกรมและปัญญาประดิษฐ์ให้มากขึ้น

หนังสือที่เกี่ยวกับด้านนี้ทั้งหมดจะต้องอ่านให้จบสักรอบ เพื่อปูพื้นฐานของตัวเองให้แน่น และดูว่าจะได้แรงบันดาลใจอะไรบ้างไหม

เวลาสี่ทุ่มกว่า

หลี่ชิงหย่าส่งข้อความมาหาเย่เฉิน "เสี่ยวเฉินจื่อ สุดสัปดาห์นี้พวกเราไปเที่ยวแถววัดเฉิงหวงกับสวนอวี้หยวนกันเถอะ ฉันยังไม่เคยไปที่นั่นเลย"

เย่เฉินเห็นข้อความของเธอแล้วก็ชะงักไป เธอจะไปสวนอวี้หยวนด้วยเหรอ?

"เอาสิ เธอว่าไปไหนก็ไปนั่นแหละ ฉันก็ยังไม่เคยไปเหมือนกัน"

"โอเค งั้นสุดสัปดาห์นี้พวกเราไปเที่ยวที่นั่นกันนะ"

ในตอนที่เขากำลังแชตกับหลี่ชิงหย่า จ้าวจิ้งก็ส่งข้อความมาหาเขา

"พี่คะ พรุ่งนี้พวกเราออกเดินทางกี่โมงคะ?"

"แปดโมงแล้วกัน พวกเราเจอกันที่โรงอาหารนะ"

"ได้ค่ะพี่ รีบพักผ่อนนะคะ ราตรีสวัสดิ์ค่ะ"

"ราตรีสวัสดิ์"

...

เช้าวันต่อมา

เย่เฉินกับจ้าวจิ้งกินอาหารเช้าที่โรงอาหารเสร็จ ก็นั่งแท็กซี่มุ่งหน้าไปยังสถานที่ท่องเที่ยววัดเฉิงหวง

วัดเฉิงหวงกับสวนอวี้หยวนอยู่ติดกัน เดินเที่ยววัดเฉิงหวงเสร็จก็ไปเดินสวนอวี้หยวนต่อได้เลย

เมื่อลงจากรถ จ้าวจิ้งก็เป็นฝ่ายจับมือเขาไว้ก่อน

เธอเป็นผู้หญิงประเภทที่มีนิสัยกระตือรือร้น ชอบเป็นฝ่ายเข้าหา ร้อนแรงและตรงไปตรงมา

"พี่คะ ฉันอ่านรีวิวมา เขาบอกว่ามาเที่ยวตอนกลางคืนจะสวยกว่านะคะ เพราะเปิดไฟหมดเลย"

"พี่ไม่อยากนอนพื้นโรงแรมหรอกนะ"

จ้าวจิ้งหัวเราะคิกคัก "งั้นพี่ก็นอนบนเตียงสิคะ"

"แบบนั้นพี่คงจะทรมานกว่าเดิมล่ะมั้ง"

ทั้งสองคนเดินคุยหัวเราะกันเข้าไปในถนนวัดเฉิงหวง สองข้างทางล้วนเป็นสิ่งก่อสร้างสไตล์โบราณ ดูมีความสวยงามแบบย้อนยุค

ทุกสถานที่ท่องเที่ยวขาดไม่ได้เลยก็คือร้านอาหารว่างและร้านค้าต่างๆ

ทั้งสองคนเดินเที่ยวกันอย่างละเอียด แวะดูทุกซอกทุกมุม

พอเห็นอาหารว่างขึ้นชื่อที่ชอบก็จะซื้อมาลิ้มลอง เห็นงานศิลปะประณีตๆ ก็จะซื้อมาสองสามชิ้น

ตอนเที่ยงพวกเขากินอาหารกลางวันกันที่ร้านอาหารขึ้นชื่อร้านหนึ่ง

ช่วงบ่ายก็ไปที่สวนอวี้หยวน

เมื่อได้เห็นสวนส่วนตัวในสมัยราชวงศ์หมิง เย่เฉินก็อดทอดถอนใจไม่ได้ ไม่ว่าจะเป็นยุคโบราณหรือยุคปัจจุบัน คนรวยนี่ใช้ชีวิตได้สุขสบายจริงๆ คฤหาสน์หลังใหญ่ขนาดนี้ จะต้องมีคนรับใช้สักกี่คน มีภรรยาสักกี่คนกันนะ...

จ้าวจิ้งเองก็เพิ่งเคยมาเป็นครั้งแรก เธอเดินดูด้วยความสนใจ

วันนี้เธอมีความสุขมาก รอยยิ้มประดับอยู่บนใบหน้าตลอดเวลา

บางครั้งเธอก็เดินจับมือเย่เฉิน บางครั้งก็ใช้สองแขนกอดแขนของเขาไว้

กินอาหารเย็นเสร็จ ทั้งสองคนถึงได้กลับมหาวิทยาลัย

...

วันอาทิตย์ เวลาแปดโมงครึ่งตอนเช้า

เย่เฉินและหลี่ชิงหย่ามาเจอกันที่หน้าวัดเฉิงหวง

เมื่อมองดูถนนที่คุ้นเคย เขาก็รู้สึกว่ามันน่าเบื่อนิดหน่อย เพราะเมื่อวานเพิ่งจะเดินมาหมาดๆ

"เสี่ยวเฉินจื่อ"

หลี่ชิงหย่าเห็นเขา ก็เดินแกมวิ่งเข้ามาหา พอเห็นนาฬิกาข้อมือที่โดดเด่นสะดุดตาของเขาก็ถามด้วยความสงสัย "นายซื้อนาฬิกาใหม่เหรอ สวยดีนี่ ราคาเท่าไหร่ล่ะ?"

เย่เฉินยิ้มพยักหน้า "ไม่กี่บาทหรอก หลักแสนน่ะ"

พูดจบเขาก็จับมือหลี่ชิงหย่า "ไปกันเถอะ พวกเราไปเดินเที่ยววัดเฉิงหวงให้ทั่วกัน ฉันก็เพิ่งเคยมาครั้งแรกเหมือนกัน"

หลี่ชิงหย่าพยักหน้าเบาๆ "ฉันก็เพิ่งเคยมาที่นี่เป็นครั้งแรกเหมือนกัน"

เดินไปตามถนนที่คุ้นเคย มองดูพนักงานที่คุ้นหน้าคุ้นตา

เย่เฉินแอบกังวลในใจว่าจู่ๆ จะมีใครโพล่งขึ้นมาว่า พ่อหนุ่ม ทำไมเปลี่ยนแฟนเร็วจังล่ะ?

ขั้นตอนการเดินเที่ยวในวันนี้ก็เหมือนกับเมื่อวานเป๊ะ

ช่วงเช้าเดินตามถนนและร้านค้าในวัดเฉิงหวง กินข้าวเที่ยงเสร็จก็ไปสวนอวี้หยวน

พอมาถึงสวนอวี้หยวน เย่เฉินก็รวบรวมความกล้ายื่นมือออกไปโอบเอวคอดกิ่วของหลี่ชิงหย่า

หลี่ชิงหย่าแก้มแดงระเรื่อ ไม่ได้ดิ้นรนหรือขัดขืน เพียงแต่มองเขาแวบหนึ่งแล้วก็ไม่ได้พูดอะไร

เย่เฉินหน้าบานด้วยความดีใจ วันนี้ถือว่ามีความก้าวหน้าครั้งใหญ่เลยทีเดียว

"ชิงหย่า เธอว่าสวนนี่ประณีตมากเลยใช่ไหม ในสมัยโบราณที่นี่คือสวนในคฤหาสน์ของคนเพียงคนเดียวนะ"

"ก็สวยจริงๆ นั่นแหละ พวกเราไปดูทางนั้นกันเถอะ"

ตลอดทางเย่เฉินก็โอบเอวหลี่ชิงหย่าไว้ตลอด ความรู้สึกมันช่างยอดเยี่ยมเสียจริงๆ

นี่เป็นครั้งแรกในชีวิตของเขาที่ได้โอบเอวผู้หญิงจริงๆ สัมผัสดีชะมัด

กินข้าวเย็นเสร็จ เขาก็นั่งแท็กซี่ไปส่งหลี่ชิงหย่าที่มหาวิทยาลัย แล้วค่อยกลับมาที่มหาวิทยาลัยเจียวทง

...

กลับมาถึงหอพัก

เย่เฉินเปิดดูโทรศัพท์ ก็พบว่ามีข้อความเข้ามาไม่น้อย

โจวจี้ไฉส่งข้อความมาหาเขาตั้งแต่ช่วงบ่าย เพื่อถามว่าหลังจากนี้ควรจะซื้ออะไรดี

นี่อาจจะเป็นหนึ่งในว่าที่พ่อตาในอนาคตของเขาเลยนะ

"คุณลุงโจวครับ ตอนนี้ภาพรวมของตลาดเริ่มแย่ลงแล้ว เจียงอันลิเย่ถือว่าใช้ได้เลยครับ คุณลุงซื้อเจียงอันลิเย่ไว้บางส่วนก็พอ ไม่ต้องซื้อเยอะนะครับ"

ปริมาณการซื้อขายของเจียงอันลิเย่ตอนนี้อยู่ที่ประมาณสองสามพันล้านหยวนต่อวัน

เขาถืออยู่หนึ่งร้อยล้าน พวกเจิ้งม่านชิวถืออยู่ประมาณหลายสิบล้าน โจวจี้ไฉซื้อสักสิบยี่สิบล้านก็คงไม่มีปัญหาอะไร

ทว่าเขาจะไม่ขายในจุดที่ราคาสูงสุดตามความทรงจำ แต่ตั้งใจจะทยอยแบ่งขายออกไปล่วงหน้า เพื่อหลีกเลี่ยงความเสี่ยง ยอมกำไรน้อยลงสักสิบกว่าจุด ก็ยังดีกว่าโดนสถาบันใหญ่ทุบราคาจนร่วง

กระดานหุ้นเจียงอันลิเย่ในตอนนี้ แตกต่างไปจากชาติที่แล้ว อาจจะมีความเปลี่ยนแปลงที่ละเอียดอ่อนเกิดขึ้นก็ได้

ในกลุ่มแชต เจิ้งม่านชิว ถังอี้ และอีกสองคนก็กำลังคุยกันอยู่

เย่เฉินดูประวัติการแชตของพวกเขา ล้วนแต่เป็นการพูดคุยแลกเปลี่ยนเกี่ยวกับข่าวสารและเหตุการณ์ปัจจุบันทั้งในและต่างประเทศ

สี่คนนี้ขยันขันแข็งกันจริงๆ

ทายาทเศรษฐีคนอื่นๆ เอาแต่คุยเรื่องรถสปอร์ตและสาวสวย แต่พวกเขาใช้เวลาตอนกลางคืนมาแลกเปลี่ยนประสบการณ์กัน

สิ่งที่น่ากลัวที่สุดก็คือคนแบบนี้แหละ มีจุดเริ่มต้นที่สูงกว่าคนทั่วไป แถมยังขยันพยายามอีกต่างหาก

"ถามหน่อยสิพวกนาย จะระดมทุนเยอะๆ ได้ยังไงบ้าง?" เย่เฉินส่งข้อความเข้าไปในกลุ่ม

จ้าวเซี่ยงหมิง "พี่เย่กะจะระดมทุนเท่าไหร่ล่ะครับ? กู้ธนาคารก็ได้ หรือจะกู้สถาบันการเงินอะไรพวกนี้ก็ได้นะครับ"

เย่เฉิน "ยิ่งเยอะยิ่งดี ถ้าได้เป็นพันล้านหรือหมื่นล้านยิ่งดีเลย"

"นายจะเอาเงินเยอะขนาดนั้นไปทำอะไร?" จ้าวเซี่ยงหมิง ฟางจื้อเฟิง และอีกสองคนตกใจเล็กน้อย

เย่เฉิน "เอาไปลงทุนหาเงินไง"

ถ้ามีเงินทุนมากพอ ความเร็วในการสะสมความมั่งคั่งของเขาก็จะยิ่งเร็วขึ้น

ฟางจื้อเฟิงบอก "จำนวนเงินที่นายพูดมามันเยอะเกินไป ยกเว้นว่าจะเป็นการระดมทุนนอกระบบ ไม่งั้นจะไปหาเงินเยอะขนาดนั้นมาจากไหน"

ถังอี้ส่งข้อความมาประโยคหนึ่ง "จริงๆ แล้วก็มีอยู่วิธีนึงนะ"