บทที่ 81 ก่อตั้งเฉินซิงแคปปิตอล

เย่เฉินพูดคุยกับพวกเขาอย่างคร่าวๆ ส่วนพวกเขาจะล้างพอร์ตหรือไม่ เขาก็เข้าไปก้าวก่ายไม่ได้

สิ่งที่ควรพูดเขาได้พูดไปหมดแล้ว

เขาเปิดแชตกลุ่มของพวกเจิ้งม่านชิว พวกเขากำลังคุยเรื่องวิกฤตของเหิงต้าเอสเตท

พวกเขาคุยกันถึงอุตสาหกรรมอสังหาริมทรัพย์โดยรวมและแนวโน้มในอนาคตผ่านประเด็นวิกฤตของเหิงต้าเอสเตท

จากตัวเลขหนี้สินของเหิงต้าเอสเตท ก็พอจะคาดเดาสถานการณ์ของบริษัทอสังหาริมทรัพย์แห่งอื่นๆ ได้

หากบริษัทอสังหาริมทรัพย์เกิดวิกฤตติดต่อกัน แล้วจะหาทางช่วยเหลือได้อย่างไร

เย่เฉินเห็นเนื้อหาที่พวกเขาคุยกันก็อดไม่ได้ที่จะถอนหายใจในใจ ไม่กลัวหรอกว่าจะเป็นทายาทเศรษฐี แต่กลัวตรงที่เป็นทายาทเศรษฐีแล้วยังจะเก่งกาจขนาดนี้อีก

"วันนี้ผมสอบ เพิ่งจะออกจากห้องสอบครับ"

จ้าวเซี่ยงหมิง "พี่เย่ออกมาสักที อุตสาหกรรมอสังหาริมทรัพย์เริ่มถูกจัดระเบียบแล้ว ไม่คิดเลยว่าบริษัทแรกที่โดนจัดการจะเป็นบริษัทอสังหาฯ ที่ใหญ่ที่สุด ดูจากตรงนี้ก็พอจะเห็นถึงความมุ่งมั่นของทางการแล้ว"

ถังอี้ "เย่เฉิน นายเก่งจริงๆ ทายถูกเผงเลย ยิ่งมาดูสภาพตลาดหุ้นช่วงนี้ ฉันก็รู้สึกว่าตลาดหมีกำลังจะมาเหมือนกัน"

เจิ้งม่านชิว "ถ้าตลาดหมีมาถึง เย่เฉิน นายมาตั้งบริษัทลงทุนกองทุนส่วนบุคคลตอนนี้ ผลประกอบการมันจะดีเหรอ"

เย่เฉิน "สภาพแวดล้อมโดยรวมของตลาดไม่ค่อยดีจริงๆ สำหรับนักลงทุนส่วนใหญ่มันยากที่จะทำเงิน แต่สำหรับผมไม่ใช่ปัญหาใหญ่ โอกาสในตลาดยังมีอีกมาก ขึ้นอยู่กับว่าจะคว้าไว้ได้หรือเปล่า"

ฟางจื้อเฟิง "ผมเชื่อในความสามารถของพี่เย่ครับ"

"พวกคุณคุยกันไปก่อนนะ ผมไปกินข้าวก่อน"

เย่เฉินเก็บโทรศัพท์มือถือลงเมื่อเห็นลู่จื่อเซวียนเดินตรงเข้ามาหา

"พี่เซวียนสอบเป็นยังไงบ้างครับ"

ลู่จื่อเซวียนยิ้มบางๆ "ไม่มีปัญหาจ้ะ ง่ายมากเลย พวกเราไปกินข้าวที่โรงอาหารกันเถอะ พี่ไม่ได้กินข้าวในโรงอาหารมหาลัยมานานแล้ว"

ทั้งสองเดินไปโรงอาหารของมหาวิทยาลัย ระหว่างทางลู่จื่อเซวียนดึงดูดสายตาผู้คนจำนวนมาก

เธอมีใบหน้าหมดจดงดงาม ผิวขาวผ่อง รูปร่างสูงโปร่งและเป็นผู้ใหญ่เต็มตัว ส่วนเว้าส่วนโค้งชัดเจน บุคลิกเรียบหรูดูเป็นหญิงเก่งแบบนี้ นักศึกษามหาวิทยาลัยทั่วไปจะไปต้านทานไหวได้อย่างไร

ทั้งสองกินข้าวกลางวันกันที่โรงอาหารของคณะการเงิน

หลังจากกินอาหารกลางวันเสร็จ

เย่เฉินนั่งรถปอร์เช่ของลู่จื่อเซวียนมุ่งหน้าไปยังบริษัท

ลู่จื่อเซวียนพูดขึ้นขณะขับรถ "เสี่ยวเฉิน ตอนนี้เธอเป็นเถ้าแก่บริษัทแล้วนะ น่าจะหารถไว้ใช้สักคัน เธอชอบรถอะไรล่ะ เดี๋ยวพี่ซื้อให้คันนึง"

เย่เฉินไม่เกรงใจเธอเลย "ผมว่าปอร์เช่ พานาเมร่า ก็ดีนะครับ รอให้จดทะเบียนบริษัทเสร็จก่อนค่อยซื้อดีกว่า จะได้ไม่ต้องเสียเงินซื้อป้ายทะเบียนเพิ่ม"

ป้ายทะเบียนรถเมืองเจียงไห่ ถ้าคนต่างถิ่นไม่ยอมจ่ายเงินซื้อก็ไม่มีทางได้มาหรอก ขืนใช้ป้ายทะเบียนทั่วไปก็ขับเข้าเขตเมืองไม่ได้ด้วยซ้ำ

แต่ถ้ามีบริษัทในเมืองเจียงไห่ การซื้อรถในนามบริษัทก็ไม่ต้องเสียเงินซื้อป้ายทะเบียนเพิ่ม

รถยนต์ของบริษัทมีนโยบายสนับสนุนจากทางการ

"ชอบสีอะไรล่ะ"

"สีดำก็พอครับ"

"ไม่ชอบซูเปอร์คาร์เหรอ"

"ซูเปอร์คาร์ขับกลับบ้านไม่ค่อยสะดวกน่ะครับ แค่ปอร์เช่ก็ดูเท่พอแล้วเวลาอยู่บ้านเกิด"

ภายในบริษัท

หวังลี่หยุนกำลังจัดของอยู่คนเดียว ช่วงเช้ามีอุปกรณ์สำหรับบริษัทมาส่งเพิ่มอีกบางส่วน

คอมพิวเตอร์ที่สั่งไว้ช่วงบ่ายก็จะมาส่ง ถึงตอนนั้นก็จะเริ่มติดตั้ง

"ท่านประธานเย่ ท่านประธานลู่"

เย่เฉินพยักหน้าเบาๆ "เสี่ยวหยุนกินข้าวหรือยัง"

หวังลี่หยุน "กินแล้วค่ะท่านประธานเย่ เตียงในห้องพักผ่อนก็มาส่งแล้วนะคะ ฉันตรวจสอบดูแล้วไม่มีปัญหาอะไรค่ะ"

พวกเย่เฉินเดินเข้ามาในห้องพักผ่อนของสำนักงาน ด้านในมีเตียงขนาดสองเมตรตั้งอยู่ ฟูกที่นอนล้วนเป็นแบรนด์เนมชื่อดัง

ของในบริษัท ลู่จื่อเซวียนสั่งแต่ของแบรนด์เนมระดับไฮเอนด์ทั้งนั้น ราคาไม่เบาเลย

เย่เฉินลองนั่งดู สบายมาก นุ่มสบายกว่าเตียงที่หอพักของเขาตั้งเยอะ

"ดีเลย วันหลังถ้าทำงานเหนื่อยๆ ก็มาพักที่นี่ได้ เสี่ยวหยุน คุณไปพักผ่อนสักหน่อยเถอะ ตอนบ่ายยังมีเรื่องให้ยุ่งอีก"

เย่เฉินกับลู่จื่อเซวียนพักผ่อนที่บริษัทสักพัก ช่วงบ่ายก็ไปสอบต่อ

สอบเสร็จตอนสี่โมงกว่า

ทั้งสองคนกลับมาที่บริษัทอีกครั้ง พนักงานหลายคนกำลังยุ่งอยู่กับการติดตั้งคอมพิวเตอร์

ตอนนี้จัดซื้อคอมพิวเตอร์มาทั้งหมดสิบเครื่อง และยังมีแท็บเล็ตกับอุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์อื่นๆ ที่ใช้สำหรับเทรดหุ้นอีก

กว่าจะยุ่งเสร็จก็เกือบหกโมงเย็น

เย่เฉินพาลู่จื่อเซวียนและหวังลี่หยุนไปกินข้าวเย็นด้วยกัน

ตำแหน่งปัจจุบันของหวังลี่หยุนถูกกำหนดชั่วคราวให้เป็นผู้จัดการแผนกของบริษัท เมื่อกองทุนก่อตั้งขึ้น เธอจะคอยช่วยเย่เฉินรับผิดชอบเรื่องการบริหารจัดการกองทุน

ตอนเรียนมหาวิทยาลัยเธอเคยเรียนเรื่องพวกนี้มา และการทำงานในบริษัทหลักทรัพย์ปีกว่าก็ทำให้เธอมีประสบการณ์ด้านนี้

หลังจากกินอาหารเย็น

เย่เฉินนั่งแท็กซี่กลับมหาวิทยาลัย ระหว่างทางเขาเห็นข้อความที่จ้าวจิ้งส่งมา

"พี่คะ สองวันนี้ทำไมไม่เห็นหน้าพี่เลย"

"สองวันนี้พี่มีสอบน่ะ กำลังเดินทางกลับมหาลัย เสี่ยวจิ้งเดี๋ยวออกมาเดินเล่นกันเถอะ"

"อืม พี่สอบอะไรเหรอคะ"

"สอบใบอนุญาตประกอบวิชาชีพหลักทรัพย์น่ะ พี่เล่นหุ้นอยู่แล้ว มีใบอนุญาตไว้มันจะมีประโยชน์ในอนาคต"

"อ๋อ แล้วพี่จะกลับมาถึงตอนไหนคะ"

"ประมาณสิบกว่านาที ถึงแล้วเดี๋ยวพี่ทักไป ใส่เสื้อผ้าหนาๆ หน่อยนะ อากาศเย็นลงแล้ว"

"รับทราบค่ะพี่"

สิบกว่านาทีต่อมา

เย่เฉินลงจากแท็กซี่ เดินเข้าไปในมหาวิทยาลัย

"เสี่ยวจิ้ง พี่ถึงมหาลัยแล้วนะ กำลังเดินไปที่หอพักพวกเธอ"

"ฉันจะลงไปเดี๋ยวนี้แหละค่ะ"

ทั้งสองคนเจอกันที่ใต้หอพัก

จ้าวจิ้งเห็นเขา ใบหน้าสวยก็เผยรอยยิ้มกว้าง รีบก้าวเดินเข้ามาหา ใช้สองมือควงแขนของเขาไว้

"พี่คะ ไม่เห็นหน้าพี่มาหลายวัน ในใจฉันคิดถึงพี่มากเลย พี่คิดถึงฉันบ้างไหมคะ"

เย่เฉินสัมผัสได้ถึงรูปร่างของเธอ พลางเปรียบเทียบกับหลี่ชิงหย่าในใจ

ถ้าพูดถึงเรื่องรูปร่าง หลี่ชิงหย่าสู้จ้าวจิ้งไม่ได้เลย

ถึงแม้จ้าวจิ้งจะเพิ่งอยู่ปีหนึ่ง แต่รูปร่างพัฒนาไปไกลมาก ในบรรดาคนที่เขารู้จักคงมีแค่ลู่จื่อเซวียนเท่านั้นที่พอจะสูสีกับเธอได้

โจวหว่านหนิงด้อยกว่าสองคนนี้นิดหน่อย รองลงมาก็คือหลี่ชิงหย่ากับหวังอวี่ซิน

เย่เฉิน "คิดถึงสิ"

จ้าวจิ้งหัวเราะคิกคัก "จริงเหรอคะ ไม่ใช่ว่าแค่พูดเอาใจฉันหรอกนะ"

"จริงสิ เรื่องนี้พี่จะโกหกเธอไปทำไม"

ทั้งสองคนเดินทอดน่องไปตามถนนในมหาวิทยาลัยที่มืดสลัว ลมยามค่ำคืนพัดโชยมาอ่อนๆ ดวงดาวเต็มท้องฟ้า ค่ำคืนนี้ท้องฟ้าช่างงดงามเป็นพิเศษ

จ้าวจิ้งควงแขนเขาไว้ "พี่คะ พี่ใกล้จะสอบรอบแรกแล้ว สุดสัปดาห์นี้เราไม่ไปเที่ยวกันแล้วนะ ไว้รอพี่สอบเสร็จค่อยว่ากันใหม่"

"ไม่คิดเลยว่าเสี่ยวจิ้งจะรู้จักเอาใจใส่ขนาดนี้ ถึงตอนนั้นค่อยดูสถานการณ์อีกทีแล้วกัน ถ้ามีเวลาก็ออกไปเที่ยวกัน"

ตอนนี้เย่เฉินมีบริษัทแล้ว เวลาของเขาจะยิ่งรัดตัวมากขึ้น

แต่ต่อให้รัดตัวแค่ไหน ก็ต้องจัดสรรเวลาให้เหมาะสมอยู่ดี

วันพุธเดินเล่นกับเสี่ยวจิ้ง

วันพฤหัสบดีเดินเล่นกับอวี่ซิน

คืนวันศุกร์คุยกับพี่เซวียน

วันเสาร์วันอาทิตย์ไปกินข้าวเจอกับพี่หนิงและชิงหย่า

วันจันทร์กับวันอังคารว่าง วันจันทร์พักผ่อนหนึ่งวัน วันอังคารสามารถคุยกับเจิ้งม่านชิว ถังอี้ และอีกสองคนได้ คุยกันบ่อยๆ ในวันธรรมดาจะช่วยกระชับความสัมพันธ์ฉันเพื่อนได้

หลังจากเดินมาได้สักพัก เย่เฉินกับจ้าวจิ้งก็มาถึงสนามหญ้ากว้างขวางแห่งหนึ่งในมหาวิทยาลัย

"พี่คะ คืนนี้ท้องฟ้าสวยจังเลย พวกเรานั่งดูดาวกันสักพักเถอะค่ะ"

เย่เฉินล้มตัวลงนอนบนสนามหญ้าทันที เอาสองมือหนุนศีรษะ "ยุ่งมาทั้งวัน ได้ล้มตัวลงนอนนี่มันสบายจริงๆ"

จ้าวจิ้งทำตามท่าทางของเขา "พี่คะ ได้ยินมาว่าคืนนี้มีดาวตกด้วยนะคะ"

"งั้นเหรอ ไปดูมาจากไหนล่ะ"

"ข่าวในเน็ตบอกน่ะค่ะ ช่วงสามทุ่มถึงสามทุ่มสิบห้านาที ตอนนี้ใกล้จะสามทุ่มแล้ว อีกเดี๋ยวก็คงจะมาแล้วล่ะค่ะ"

เย่เฉินมองดูท้องฟ้าอันกว้างใหญ่ไพศาล ความคิดมากมายแล่นเข้ามาในหัว

จ้าวจิ้งหันหน้ามามองเขา "พี่คิดอะไรอยู่คะ"

เย่เฉิน "เธอว่าโลกเราใบใหญ่ขนาดนี้ แต่พออยู่ในจักรวาลกลับเป็นแค่เศษฝุ่นผง มนุษย์เราอยู่ในจักรวาลนี่ยิ่งกว่าเศษฝุ่นเสียอีก ทำไมถึงได้ซับซ้อนกันนักนะ ซับซ้อนยิ่งกว่าจักรวาลซะอีก"

"ไม่รู้สิคะ ทำไมพี่พูดจาดูเป็นผู้ใหญ่จัง ถ้าคนไม่รู้คงนึกว่าพี่อายุสี่สิบห้าสิบแล้วนะเนี่ย จริงสิพี่ พี่ว่าในจักรวาลนี้จะมีอารยธรรมต่างดาวไหมคะ" จ้าวจิ้งสนใจเรื่องพวกนี้มาก