บทที่ 82 ลางสังหรณ์ไม่ดี

เย่เฉินครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง เรื่องราวเกี่ยวกับอารยธรรมต่างดาวบนโลกนี้มีตำนานเล่าขานกันมาหลากหลายเวอร์ชัน

บางคนก็เชื่อมั่นอย่างสนิทใจว่าอารยธรรมต่างดาวมีอยู่จริง

"ก็อาจจะมีนะ จักรวาลกว้างใหญ่ขนาดนี้ ตามหลักความน่าจะเป็นแล้ว โอกาสที่จะมีอารยธรรมต่างดาวถือว่าสูงมากเลยล่ะ"

จ้าวจิ้งถามยิ้มๆ "ฉันก็คิดว่ามีเหมือนกันค่ะ เพียงแต่ระยะทางระหว่างกันอาจจะห่างไกลกันมากจนไม่รู้ถึงการมีอยู่ของอีกฝ่าย บางอารยธรรมอาจจะเจริญรุ่งเรืองมาก แต่แค่ยังหาพวกเราไม่เจอก็ได้"

ในชาติก่อน เย่เฉินเคยอ่านนิยายไซไฟมาบ้าง

"ถ้าอย่างนั้นก็ภาวนาอย่าให้พวกเขาหาพวกเราเจอเลยจะดีกว่า ไม่งั้นใครจะรู้ล่ะว่าจะเกิดอะไรขึ้น เผลอๆ อาจจะจับพวกเราไปขายเป็นทาสก็ได้นะ"

จ้าวจิ้ง "ก็เป็นไปได้นะคะ ระดับเทคโนโลยีของพวกเราตอนนี้ แค่พอจะสำรวจอวกาศได้แบบงูๆ ปลาๆ เท่านั้น ถ้ามีอารยธรรมต่างดาวหาพวกเราเจอจริงๆ ก็แสดงว่าระดับเทคโนโลยีของพวกเขาก้าวหน้าไปไกลมากๆ"

ทั้งสองคนคุยเล่นเรื่องไร้สาระที่ไม่ค่อยจะอยู่บนพื้นฐานความเป็นจริงกันไปเรื่อยเปื่อย แต่ก็สนุกไปอีกแบบ

จู่ๆ จ้าวจิ้งก็ชี้ไปบนท้องฟ้ายามค่ำคืน "พี่คะ ดูสิ ดาวตก!"

ลึกเข้าไปในท้องฟ้ายามราตรี มีดาวตกหลายดวงสว่างวาบและพาดผ่านไปอย่างรวดเร็ว กินเวลาแค่ประมาณหนึ่งถึงสองวินาทีเท่านั้น

ตามมาด้วยดาวตกอีกหลายดวงที่พาดผ่านท้องฟ้ายามค่ำคืน ส่องแสงเจิดจ้าตระการตา

"พี่คะ รีบอธิษฐานสิคะ"

พูดจบจ้าวจิ้งก็พนมมือหลับตาอธิษฐาน

เมื่อก่อนเย่เฉินไม่เคยเชื่อเรื่องพวกนี้ แต่หลังจากกลับชาติมาเกิด เขาก็รู้สึกว่าเรื่องแบบนี้อาจจะมีเค้าโครงความจริงอยู่บ้าง

เพราะเขานึกขึ้นได้ว่าในชาติก่อน เขาเคยเห็นดาวตกแล้วอธิษฐานขอโอกาสเริ่มต้นใหม่อีกครั้ง

เรื่องมันเพิ่งจะผ่านไปแค่ครึ่งปี ตอนแรกเขาก็ไม่ได้เชื่อมโยงเรื่องพวกนี้เข้าด้วยกันเลย จนกระทั่งวันนี้จ้าวจิ้งพูดเตือนสติ เขาถึงเพิ่งจะนึกขึ้นได้

เชื่อไว้ก่อนก็ไม่เสียหายอะไร

เขาอธิษฐานขอให้พ่อแม่และญาติพี่น้องปลอดภัยสุขภาพแข็งแรง แล้วก็ขอให้มีเพื่อนสาวสวยๆ อยู่ข้างกายเยอะๆ หน่อย...

เขาก็แค่ชอบคบเพื่อนผู้หญิงสวยๆ เท่านั้นเอง

ไม่นานจ้าวจิ้งก็ลืมตาขึ้นมองดูท้องฟ้าที่มีดวงดาวระยิบระยับ ใบหน้าประดับด้วยรอยยิ้มกว้าง

เย่เฉินอธิษฐานเสร็จก็หันไปมองจ้าวจิ้ง "เดินเล่นกันต่อเถอะ คืนที่บรรยากาศดีแบบนี้ไม่ได้มีบ่อยๆ นะ"

จ้าวจิ้งสองมือสวมกอดแขนของเขาไว้ สนิทสนมกลมเกลียวจนดูเหมือนเป็นคู่รักกัน

เย่เฉินเอ่ยขึ้น "เธอมากอดแขนพี่แบบนี้ คนอื่นเขาจะเข้าใจผิดเอานะ"

"เข้าใจผิดก็ช่างสิคะ" จ้าวจิ้งทำหน้าไม่แยแส

เย่เฉิน "นี่เธอกำลังเอาเปรียบพี่อยู่นะ"

จ้าวจิ้งเบ้ปาก "ก็อยากเอาเปรียบนี่นา"

เย่เฉินชักมือออกกะทันหัน แล้วโอบเอวคอดกิ่วอันอ่อนนุ่มของเธอแทน "งั้นพี่ก็ขอเอาเปรียบเธอบ้าง ไม่มีปัญหาใช่ไหม?"

แก้มของจ้าวจิ้งแดงระเรื่อ แต่ก็ไม่ได้ดิ้นรนหรือขัดขืนใดๆ

เย่เฉินลอบถอนหายใจด้วยความโล่งอกในใจ เขากลัวจริงๆ ว่าจ้าวจิ้งจะเตะก้านคอเขาสักป้าบ

ผู้หญิงมักจะเปลี่ยนไปเพราะความรักจริงๆ ด้วย

ปกติจ้าวจิ้งเป็นคนเปิดเผย ร่าเริง ร้อนแรงและตรงไปตรงมา แต่ตอนนี้เธอกลับดูอ่อนโยนและเชื่อฟังเหมือนลูกแมวน้อย

ทั้งสองคนเดินกันไปเงียบๆ ไม่มีใครเอ่ยปากพูดอะไร

ลึกๆ แล้วจ้าวจิ้งรู้สึกดีใจมาก การที่เขาเป็นฝ่ายโอบเอวฉันก่อน หมายความว่าในใจเขาค่อนข้างจะชอบฉันแล้วใช่หรือเปล่า?

ดูท่าทางอีกไม่นาน ฉันก็คงจะพิชิตใจเขาได้สำเร็จแน่ๆ!!!

...

ทั้งสองคนเดินกันอยู่สิบกว่านาที

เย่เฉินก็มาส่งเธอที่ใต้หอพัก

จ้าวจิ้งมองเขาแล้วพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน "พี่คะ รีบกลับไปพักผ่อนนะคะ ราตรีสวัสดิ์ค่ะ"

"อืม ราตรีสวัสดิ์"

เขาเพิ่งจะพูดจบ จู่ๆ จ้าวจิ้งก็เขย่งปลายเท้าขึ้นมาหอมแก้มเขาฟอดหนึ่ง

เย่เฉินชะงักไปเล็กน้อย "เธอทำอะไรเนี่ย?"

จ้าวจิ้งหัวเราะคิกคัก หันหลังวิ่งกลับเข้าไปในหอพัก

เย่เฉินไม่ได้รู้สึกตื่นเต้นดีใจเลยแม้แต่น้อย ในทางกลับกันเขากลับมีลางสังหรณ์ใจไม่ค่อยดี

เขารู้สึกว่าคืนนี้อาจจะบุ่มบ่ามรุกหนักเกินไป จนทำให้จ้าวจิ้งหลงเข้าใจผิดคิดว่าความสัมพันธ์ของทั้งคู่มีความหวังสูงมาก

ถ้าเกิดจ้าวจิ้งมาสารภาพรักกับเขากะทันหัน หรือบีบให้เขาแสดงจุดยืน มันจะต้องกลายเป็นปัญหาที่รับมือยากมากๆ แน่

"คืนนี้ใจร้อนไปหน่อยแฮะ"

...

เมื่อเย่เฉินกลับมาถึงหอพัก สิงเชา เว่ยเซียงอวี่ และเฝิงปิงกำลังล้างหน้าแปรงฟัน เตรียมตัวเข้านอน

"เหล่าเย่กลับมาแล้วเหรอ สองวันนี้หายไปทำอะไรมาเนี่ย ไม่เห็นเงาเลย" สิงเชาเห็นเขากลับมาก็เอ่ยถามด้วยความประหลาดใจ

เย่เฉินพูดยิ้มๆ "มีธุระยุ่งนิดหน่อยน่ะ"

เหล่าสิงยิ้มเจ้าเล่ห์ "เป็นนักศึกษาจะมีธุระอะไรให้ยุ่งนักหนา นี่นายแอบไปหาเศรษฐีนีที่ไหนมาหรือเปล่า?"

"ฉันออกจะเป็นคนตรงไปตรงมา จะไปทำเรื่องแบบนั้นได้ยังไง ต่อให้หาจริงๆ ก็ต้องเป็นเศรษฐีนีสาวพราวเสน่ห์ หุ่นดีเซ็กซี่ที่ยอมทุ่มสุดตัวให้ฉันต่างหากล่ะ"

สิงเชา "เหล่าเย่ นาฬิกาของนายนี่มันริชาร์ด มิลล์ ใช่ไหม?"

เย่เฉินชะงักไปในใจ "นายรู้จักแบรนด์นี้ด้วยเหรอ?"

สิงเชา "พ่อฉันชอบนาฬิกาน่ะ เคยได้ยินเขาพูดถึงแบรนด์พวกนี้อยู่บ้าง ของนายนี่ของแท้หรือของปลอมเนี่ย? ฉันได้ยินมาว่าของแท้ราคาตั้งหลายล้านเลยนะ"

"ของแท้สิ เศรษฐีนีสาวซื้อให้น่ะ"

สิงเชา "พอเถอะน่า เศรษฐีนีที่ไหนจะซื้อนาฬิการาคาหลายล้านให้ นายซื้อของปลอมมาอวดรวยล่ะสิไม่ว่า?"

"จะเชื่อหรือไม่เชื่อก็ตามใจ"

พูดจบเย่เฉินก็หยิบกะละมังเดินไปล้างหน้าแปรงฟัน

วันที่ 4 พฤศจิกายน วันพฤหัสบดี

เย่เฉินกินข้าวเช้าเสร็จก็มาที่ห้องสมุด ยืมหนังสือเกี่ยวกับปัญญาประดิษฐ์และการเขียนโปรแกรมมาหลายเล่ม

เขาหอบหนังสือกลับมาที่หอพัก แล้วก็นั่งอ่านอยู่คนเดียวในหอ

เก้าโมงเช้าตลาดหุ้นเปิด เขาก็เปิดดูแนวโน้มของตลาด

วันนี้ตลาดหุ้นเปิดตัวได้ไม่เลวเลย

แต่ก็เป็นแค่ทริคเปิดสูงปิดต่ำเท่านั้นแหละ พวกกลุ่มทุนใหญ่เปิดตลาดมาก็ดันราคาให้สูงปรี๊ดเพื่อเทขายทำกำไร ปล่อยให้นักลงทุนรายย่อยที่เป็นเหมือนต้นกระเทียมมารับช่วงต่อ

เดือนนี้ขึ้นน้อยลงมาก

เดือนหน้าตลาดหุ้นน่าจะร่วงหนักกว่านี้อีก

ถ้าเย่เฉินอยากจะหาเงิน เขาสามารถใช้การขายชอร์ตในตลาดหุ้นในประเทศเพื่อทำกำไรได้สบายๆ

นักลงทุนรายย่อยทั่วไปทำไม่ได้หรอก แต่เขาสามารถเปิดบัญชีในนามสถาบันได้ สถาบันใหญ่ๆ สามารถใช้มาร์จิ้นเพื่อขายชอร์ตในตลาดหุ้นในประเทศได้

แต่เขาจะไม่ทำแบบนั้น การขายชอร์ตตลาดในประเทศ ก็ไม่ต่างอะไรกับการเทขายประเทศของตัวเอง

เทขายประเทศบ้านเกิดเมืองนอนของตัวเอง จะต่างอะไรกับการทรยศชาติล่ะ

ต่อให้มันจะทำกำไรได้เป็นกอบเป็นกำ ก็ทำเรื่องพรรค์นี้ไม่ได้เด็ดขาด

...

เย่เฉินดูตลาดหุ้นเสร็จ ก็หันมาดูตลาดฟิวเจอร์สต่อ

ปีนี้ภาพรวมของตลาดฟิวเจอร์สในประเทศปรับตัวสูงขึ้นมาก ฟิวเจอร์สดีบุกในตลาดเซี่ยงไฮ้มีอัตราการเติบโตที่มั่นคงมาก ไต่ระดับสูงขึ้นเรื่อยๆ ตอนนี้อัตราการเติบโตตลอดทั้งปีอยู่ที่เจ็ดสิบกว่าเปอร์เซ็นต์แล้ว

ฟิวเจอร์สก็คือสินค้าโภคภัณฑ์ การที่มันปรับตัวสูงขึ้นได้ดีขนาดนี้ เป็นเพราะการอัดฉีดเม็ดเงินของธนาคารกลางสหรัฐในช่วงไม่กี่ปีที่ผ่านมา

ดอลลาร์สหรัฐเป็นสกุลเงินสากลของโลก การที่พวกเขาพิมพ์ธนบัตรและอัดฉีดเม็ดเงินอย่างบ้าคลั่ง ทำให้สภาพคล่องของเงินทุนทั่วโลกเพิ่มสูงขึ้น สินค้าโภคภัณฑ์ก็ย่อมต้องปรับราคาขึ้นตามกลไก

นี่คือกฎของเศรษฐศาสตร์

รอจนกว่าประเทศมหาอำนาจเริ่มปรับขึ้นอัตราดอกเบี้ย เงินดอลลาร์จากทั่วโลกก็จะไหลกลับประเทศมหาอำนาจ สภาพคล่องในตลาดก็จะลดลง ถึงตอนนั้นราคาสินค้าโภคภัณฑ์ก็จะปรับตัวลดลงตาม

ปีนี้ฟิวเจอร์สดีบุกเซี่ยงไฮ้ขึ้นแรง ปีหน้าก็จะร่วงแรงเหมือนกัน

เย่เฉินลองดูแนวโน้มของตลาดหุ้นสหรัฐบ้าง ช่วงนี้หุ้นพวกนั้นก็ร่วงเหมือนกัน แต่ยังร่วงไม่มากเท่าไหร่

ตั้งแต่เดือนมกราคมปีหน้าเป็นต้นไป ถึงจะเป็นจุดเริ่มต้นของการร่วงหนักของตลาดหุ้นสหรัฐ

ตลาดหุ้นทั่วโลกล้วนอยู่ในช่วงขาลง

แต่ในช่วงครึ่งปีหลังเดือนตุลาคม ตลาดหุ้นสหรัฐจะเริ่มดีดตัวกลับอย่างรุนแรง

โดยเฉพาะหุ้นกลุ่มเทคโนโลยีของพวกเขาที่จะเข้าสู่ช่วงพุ่งทะยานอย่างบ้าคลั่งยาวนานเกือบสองปี และจะสร้างสถิติสูงสุดเป็นประวัติการณ์อีกครั้ง

เพราะเม็ดเงินมหาศาลจากทั่วโลกจะไหลกลับเข้าสู่ประเทศมหาอำนาจ เงินทุนจำนวนไม่น้อยก็จะไหลเข้าสู่ตลาดหุ้นสหรัฐ ผลักดันให้ตลาดหุ้นทะยานสูงขึ้น แต่นี่ก็จะเป็นการฝังรากแห่งหายนะสำหรับฟองสบู่เทคโนโลยีในอนาคตด้วยเช่นกัน

เย่เฉินกวาดสายตาดูตลาดรอบหนึ่งแล้วก็หันมาอ่านหนังสือต่อ

เขาไม่ได้ไปที่บริษัท มีลู่จื่อเซวียนกับหวังลี่หยุนคอยดูแลอยู่ เขาจะไปหรือไม่ไปก็มีค่าเท่ากัน

...

ตอนทุ่มตรง

เย่เฉินส่งข้อความหาหวังอวี่ซิน "อวี่ซิน ทำอะไรอยู่ ออกมาเดินเล่นกันเถอะ เดี๋ยวพี่ไปหาที่ใต้หอเธอนะ"

หวังอวี่ซินตอบกลับมาสั้นๆ "อืม"

ห้านาทีต่อมา เย่เฉินมาถึงใต้หอพักของหวังอวี่ซิน เธอก็มายืนรออยู่ตรงนั้นแล้ว

เย่เฉินเดินเข้าไปหาเธอ แล้วก็จับมือเธอไว้

"อวี่ซิน ช่วงนี้พี่งานยุ่งมากเลย พี่เพิ่งเปิดบริษัท มีเรื่องให้จัดการเยอะแยะไปหมด เลยไม่มีเวลาคุยกับเธอเลย"

หวังอวี่ซินแก้มแดงระเรื่อ ก่อนจะเอ่ยเสียงเบา "ดูแลรักษาสุขภาพด้วยนะคะ"