ตอนที่ 64 ต่างคิดจะชิงตัดหน้า

หลินหยางรีบใช้มือยันเตียงนุ่มหลังใหญ่เอาไว้ แม่เจ้า อีกนิดเดียวก็เกือบจะจูบกันอยู่แล้ว

"คุณ...คุณหนูถัง เมื่อกี้ผมตรวจให้คุณแล้วนะ คุณ...คุณไม่ได้เป็นอะไร"

ถังจื่อโหรวจับคอเสื้อของเขาไว้ ศีรษะผงกขึ้นจากหมอนเล็กน้อย เส้นผมดกดำเงางามทิ้งตัวสยายลงมาราวกับม่านน้ำตก

"แต่...แต่ฉันเจ็บตรงหน้าอกจริง ๆ นี่นา" ถังจื่อโหรวออดอ้อน ริมฝีปากอวบอิ่มสีแดงระเรื่อขยับเข้ามาใกล้เรื่อย ๆ

ชั้นล่าง

ถังไป่เฉียงได้ยินว่าหลานสาวเมาแอ๋กลับมาดึกดื่นขนาดนี้ ก็อดไม่ได้ที่จะขึ้นไปดูด้วยความเป็นห่วง ทว่ากลับถูกหลี่เวยเวยคว้าตัวเอาไว้

"ท่านผู้เฒ่า จะไปไหนคะ" หลี่เวยเวยยืนขวางหน้าเขาไว้

ถังไป่เฉียงชี้ไปทางชั้นบนพลางเอ่ย "เวยเวย เธอกับเสี่ยวโหรวไม่ได้ไปช่วยคนที่พรรคหงปังหรอกเรอะ แล้วทำไมถึงไปดื่มเหล้ามาได้ แถมยังเมาขนาดนี้อีก..."

หลี่เวยเวยยิ้มพลางตอบ "ก็ไปช่วยคนนั่นแหละค่ะ นี่ก็ช่วยคนกลับมาได้แล้ว ดีใจก็เลยดื่มมากไปหน่อย"

"ดื่มมากไปหน่อยเรอะ" ถังไป่เฉียงขมวดคิ้วพึมพำ "ไม่ถูกสิ คอเหล้าเสี่ยวโหรวออกจะแข็ง ต่อให้เป็นเหล้าขาวก็ซดได้ตั้งสองขวด นี่ไปดื่มมาเยอะขนาดไหนกัน ไม่ได้การล่ะ ฉันต้องขึ้นไปดูหน่อย"

"โธ่ ท่านผู้เฒ่า อย่าขึ้นไปเลยค่ะ" หลี่เวยเวยกางแขนกางขากั้นไว้เป็นรูปตัวใหญ่

"นังหนูนี่ทำไมคอยขวางฉันอยู่เรื่อย พูดมา มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่" ถังไป่เฉียงถามด้วยสีหน้าจริงจัง

หลี่เวยเวยพยักพเยิดหน้าไปทางชั้นบนแล้วยิ้มเจ้าเล่ห์ "ท่านผู้เฒ่า หมอเทวดาหลินเฝ้าคุณหนูอยู่ข้างบนค่ะ ท่านวางใจได้เลย"

ถังไป่เฉียงตาสว่างทันที ตบต้นขาฉาดอย่างตื่นเต้น "หรือว่า... คืนนี้จะมีเรื่องมงคลเกิดขึ้น"

"เรื่องมงคลแน่นอนค่ะ!" หลี่เวยเวยกดเสียงต่ำ ยิ้มร่าอย่างมีความสุขยิ่งกว่าเดิม

ทว่า ถังไป่เฉียงคิดในใจแล้วก็รู้สึกว่ามีบางอย่างทะแม่ง ๆ ช่วงก่อนตอนที่เขาเอ่ยเรื่องแต่งงานระหว่างหลานสาวกับหลินหยาง หลานสาวตัวดียังบอกอยู่เลยว่าขอศึกษากันไปก่อน แล้วทำไมจู่ ๆ ถึงเร่งเครื่องติดสปีดขึ้นมาซะงั้นล่ะ

"เวยเวย เธอบอกฉันมาสิ วันนี้เกิดเรื่องอะไรขึ้นใช่ไหม" ถังไป่เฉียงหรี่ตามองพลางถาม

หลี่เวยเวยชี้ไปทางห้องหนังสือ ทั้งสองคนจึงย่องเบาเข้าไปในห้องหนังสือด้วยกัน

"ท่านผู้เฒ่า ฉันจะเล่าให้ฟังนะคะ..."

พอฟังหลี่เวยเวยเล่าจบ ถังไป่เฉียงก็เคร่งเครียดราวกับเผชิญหน้ากับศัตรูตัวฉกาจ เอามือไพล่หลังเดินวนไปวนมาอยู่ในห้อง

"ให้มันได้อย่างนี้สิ เยี่ยเจิ้นชวนนี่มัน... มันคิดจะชิงตัดหน้าชัด ๆ!"

"ก็ใช่น่ะสิคะ" หลี่เวยเวยเอ่ยด้วยความขุ่นเคืองไม่แพ้กัน "เมื่อหัวค่ำบนโต๊ะอาหารทั้งบอกตรง ๆ ทั้งส่งซิกว่าจะยกลูกสาวให้หมอเทวดาหลิน แล้วคุณหนูของพวกเราจะทำยังไงล่ะคะ"

"ถูกต้อง เสี่ยวโหรวบ้านฉันเจอกับหมอเทวดาหลินก่อนแท้ ๆ หมอเทวดาหลินยังมีบุญคุณช่วยชีวิตทั้งฉันและเสี่ยวโหรวอีก เสี่ยวโหรวบ้านฉันจะพลีกายตอบแทนบุญคุณ มันก็ไม่เกินไปใช่ไหมล่ะ"

"ไม่เกินไปเลยค่ะ ไม่เกินไปสักนิดเดียว!" หลี่เวยเวยพยักหน้าหงึก ๆ อย่างหนักแน่น

ทว่าถังไป่เฉียงก็รู้ดีว่าหัวหน้ามาเฟียอย่างเยี่ยเจิ้นชวนไม่ใช่คนที่จะไปล่วงเกินได้ง่าย ๆ แผนการชั่วร้ายอะไรก็งัดออกมาใช้ได้หมด หากอีกฝ่ายเล่นไม้แข็งขึ้นมา ตระกูลถังของพวกเขาก็สู้ไม่ไหวจริง ๆ

เพราะฉะนั้น

"ต้องชิงลงมือก่อน!" ถังไป่เฉียงหรี่ตาลงพลางเอ่ย "ก้าวนี้เสี่ยวโหรวเดินหมากได้ถูกต้องแล้ว"

"นี่ เวยเวย..."

"ท่านผู้เฒ่า สั่งมาได้เลยค่ะ" หลี่เวยเวยรีบก้าวขึ้นหน้าไป รอรับคำสั่ง

"เธอแอบไปล็อกประตูบ้านทั้งบานใหญ่บานเล็กให้หมดเด็ดขาด" พอพูดถึงตรงนี้ ถังไป่เฉียงก็เน้นเสียงหนักขึ้น "จำไว้ ไม่ว่าจะยังไงก็ห้ามให้ใครมารบกวนตอนที่คุณหนูกับหมอเทวดาหลินเข้าหอกันเป็นอันขาด"

"เข้าใจแล้วค่ะ จะไปจัดการเดี๋ยวนี้แหละ!" หลี่เวยเวยหมุนตัวเตรียมจะไป แต่ผู้เฒ่าถังก็เรียกเธอไว้อีกครั้ง

"กลับมาก่อน"

"ท่านผู้เฒ่า ยังมีอะไรจะสั่งอีกเหรอคะ"

ถังไป่เฉียงเน้นย้ำอีกรอบ "แมลงวันสักตัวก็ห้ามบินเข้ามา และยุงสักตัวก็ไม่อนุญาตให้บินออกไปเด็ดขาด!"

หลี่เวยเวยยกนิ้วโป้งให้อย่างนับถือ "รับทราบค่ะ"

คราวนี้ท่านผู้เฒ่าเอาจริงเข้าแล้ว ถึงขั้นตั้งป้อมป้องกันอย่างแน่นหนาชนิดมดไม่ให้ไต่ไรไม่ให้ตอม

ทว่า ต่อให้เขาจะเฝ้าระวังอย่างแน่นหนาแค่ไหน ก็ยังไม่อาจหลุดพ้นจากหูตาของเยี่ยเจิ้นชวนไปได้

ภายในคฤหาสน์พรรคหงปัง ลูกน้องคนหนึ่งเคาะประตูเดินเข้ามา แล้วรีบรายงานเรื่องที่หลินหยางกับถังจื่อโหรวอยู่ด้วยกันสองต่อสองในห้องทันที

"ลูกสาวฉันยังไม่ทันได้เริ่มรุกเลย ฝ่ายนั้นก็ถึงขั้นอยู่ห้องเดียวกันแล้ว จะไปยอมได้

"ลูกพี่ หรือจะให้ผมพาพวกพี่น้องบุกเข้าไปมัดตัวผู้เฒ่าถังมาเลยครับ" ลูกน้องเอ่ยขึ้น

"พูดจาหมาๆ อะไรของมึงวะ" เยี่ยเจิ้นชวนถลึงตาใส่ดุเดือด "ถึงชีวิตกูจะได้หมอเทวดาหลินช่วยดึงกลับมา แต่แกต้องจำใส่หัวไว้ด้วย ถ้าไม่ใช่เพราะคุณหนูถังเป็นคนแนะนำ ชิงเฉิงก็ไม่มีทางได้เจอหมอเทวดาหลิน"

"พูดแบบนี้ คุณหนูถังก็ถือเป็นผู้มีพระคุณครึ่งหนึ่งของฉันเหมือนกัน พวกเราคนยุทธภพจะเนรคุณตอบแทนความดีได้ยังไง"

"ลูกพี่พูดถูกครับ แต่ว่าพวกเราจะอยู่เฉยๆ ไม่ทำอะไรเลยไม่ได้นะครับ นี่มันเกี่ยวกับความสุขชั่วชีวิตของคุณหนูเลยนะ" ลูกน้องกระซิบเสียงเบา

"ให้ฉันคิดดูก่อน" ผ่านไปครู่หนึ่ง ดวงตาของเยี่ยเจิ้นชวนก็เป็นประกายขึ้นมา รีบเอ่ยทันที "มานี่ เข้ามาใกล้ๆ แกทำแบบนี้นะ..."

ภายในวิลล่าตระกูลถัง ชั้นสอง

หลินหยางมองดูถังจื่อโหรวที่แทบจะโผเข้าซบอกเขาอย่างไม่อาจหักห้าม ปราการทางจิตใจและร่างกายพังทลายลงทีละชั้น จวนเจียนจะแตกพ่ายไม่เป็นกระบวนอยู่รอมร่อ

"คุณ...คุณหนูถัง คุณเมาแล้ว รีบพักผ่อนเถอะครับ"

"ฉันไม่ได้เมา" ถังจื่อโหรวกอดคอเขาไว้ พยายามออกแรงรั้งให้เขาโน้มตัวลงมาทาบทับร่างของตนสุดชีวิต แต่เอวของหลินหยางกลับแข็งแกร่งมีพลังเหลือเกิน

ทั้งร่างของถังจื่อโหรวแทบจะห้อยติดอยู่บนตัวหลินหยางอยู่แล้ว แต่อีกฝ่ายกลับไม่ยอมก้มหัวสยบให้สาวงามอย่างเธอเสียที

"หมอเทวดาหลิน คุณ...คุณไม่ชอบฉันเหรอคะ" ในเมื่อใช้ไม้แข็งไม่ได้ผล ก็คงต้องใช้ไม้นวม ถังจื่อโหรวนัยน์ตาเอ่อคลอด้วยหยาดน้ำตา ภายใต้แสงไฟสลัวสีส้มอ่อน ดวงตากลมโตคู่นั้นสะท้อนประกายน้ำตาแวววาว โอ๊ย ช่างดูน่าสงสารน่าทะนุถนอมจนบรรยายไม่ถูกจริงๆ

"ผม...ชอบครับ" หลินหยางไม่อยากโกหกใจตัวเอง เพราะตั้งแต่ครั้งแรกที่เห็นถังจื่อโหรว เขาก็ประทับตราให้แล้วว่าเธอคือสาวงามระดับพรีเมียม

"แล้วทำไมคุณถึงไม่กอดฉันล่ะคะ" ถังจื่อโหรวทำเสียงออดอ้อนระทวย

หลินหยาง : แม่เจ้าโว้ย ท่านประธานสาวจอมเผด็จการถึงขั้นยอมทอดสะพานเอาตัวเข้าแลกขนาดนี้แล้ว ฉันจะยังต้องไว้ท่าอะไรอีกล่ะ สาวสวยขนาดนี้ ย่อมไม่ปฏิเสธอยู่แล้วสิ

"หมอเทวดาหลินขา" ถังจื่อโหรวเอาหน้าอกหน้าใจอวบอิ่มเบียดเสียดกับแผงอกของเขา มิหนำซ้ำยังจับมือเขาไปวางทาบไว้ตรงเอวคอดกิ่ว "ตรงนี้ของเค้าทรมานจังเลย คุณช่วยดูให้หน่อยได้ไหมคะ"

หลินหยางทนต่อไปไม่ไหวแล้วโว้ย!

"ได้ครับ ผมจะตรวจดูให้" สองมือของหลินหยางทาบทับลงไป "คราวนี้จะดูให้อย่างดีเลย จะไม่ปล่อยให้คุณทรมานอีกแล้ว"

"ดีจังเลย หมอเทวดาหลิน ฉันทรมานจริงๆ นะคะ..."

ในจังหวะที่หลินหยางกำลังคิดจะงัดเอาสกิลความเป็นชายชาตรีออกมาสยบโรคร้ายเรื้อรังบนเรือนร่างของถังจื่อโหรวให้ราบคาบ จู่ๆ โทรศัพท์ในกระเป๋ากางเกงก็พลันแผดเสียงดังลั่นขึ้นมา

ถังจื่อโหรวจับสองมือของเขาไว้ ยื่นปากจิ้มลิ้มรอคอยจุมพิตของเขาอย่างคาดหวัง ส่วนหลินหยางเองก็ไม่อยากให้โทรศัพท์เฮงซวยเพียงสายเดียวมาขัดจังหวะเรื่องดีๆ ตรงหน้า

แต่ทว่า โทรศัพท์บ้านี่กลับดังไม่หยุดไม่หย่อนอยู่นั่นเอง

"คุณหนูถัง คุณรอก่อนนะ ผม...ผมขอรับสายแป๊บหนึ่ง" หลินหยางทนเสียงเรียกเข้าไม่ไหวจริงๆ จำต้องผละตัวลุกขึ้นอย่างรู้สึกผิด "คุณวางใจเถอะ แป๊บเดียวเท่านั้น"