ตอนที่ 65 อาเซียงเจออันตรายอีกครั้ง

"ฮัลโหล พี่อาเซียง"

"หลินหยาง ช่วยด้วย! ช่วยฉันด้วย!"

ปลายสายมีเสียงร้องไห้โฮอย่างน่าเวทนาของอาเซียงดังแว่วมาทันที

ม่านตาของหลินหยางหดเกร็ง "ฮัลโหล พี่อาเซียง เกิดอะไรขึ้นกันแน่ครับ?"

ปัง!

สัญญาณโทรศัพท์ถูกตัดไปกะทันหัน

แย่แล้ว!

พี่อาเซียงเกิดเรื่องแล้ว!

หรือว่าจะเป็นหวังเทียนเป่า...

เป็นไปไม่ได้ ตอนนี้หวังเทียนเป่าเป็นอัมพาตครึ่งท่อนไปแล้ว

แล้วจะเป็นใครกัน?

ช่างเถอะ ไม่ว่าจะเป็นใคร ก็ห้ามแตะต้องพี่อาเซียงของเขาเด็ดขาด

"ขอโทษด้วยนะครับคุณถัง ทางญาติผมมีเรื่องด่วน ผมขอตัวก่อนนะครับ" หลินหยางพูดรัวเร็วจนจบประโยค ไม่รอให้ถังจื่อโหรวได้ตอบ ก็รีบผลักประตูพุ่งตัวออกไปทันที

มองดูประตูที่ปิดลง ถังจื่อโหรวยันตัวลุกขึ้นนั่งบนเตียงอย่างรวดเร็ว ใบหน้าไม่ได้มีความเมามายหลงเหลืออยู่แม้แต่น้อย มีเพียงความอ้างว้างเปล่าเปลี่ยวที่ค่อย ๆ ผุดขึ้นมา

มาถึงขั้นนี้แล้ว เขากลับเดินจากไปเนี่ยนะ?

"พี่อาเซียง..." ถังจื่อโหรวหรี่ตาลง

ผู้หญิงคนนี้เป็นใครกัน?

เท่าที่เธอรู้ หลินหยางเป็นลูกคนเดียว ที่บ้านไม่มีพี่น้องสักคน

หรือว่าจะเป็น...ของเขา

มิน่าล่ะหลินหยางถึงยอมลำบากลำบนต้องกลับหมู่บ้านทุกวัน ที่แท้ก็เป็นแบบนี้นี่เอง

ถังจื่อโหรวพลันรู้สึกกดดันขึ้นมาเป็นเท่าตัว

แค่เยี่ยชิงเฉิงคนเดียวก็รับมือยากพอแล้ว นี่จู่ ๆ มีพี่อาเซียงโผล่มาจากไหนอีกคนล่ะเนี่ย?

คู่แข่งจะเยอะเกินไปแล้วมั้ง?

หลินหยางเพิ่งจะก้าวพ้นประตูไป หลี่เวยเวยก็เดินสวนเข้ามาทันที

"คุณหนูคะ หมอเทวดาหลินบอกว่าที่บ้านมีเรื่องด่วน เกิดเรื่องอะไรขึ้นกันแน่คะ?" หลี่เวยเวยย่อมรู้ดีว่าถังจื่อโหรวไม่ได้เมา ทั้งหมดเป็นแค่แผนการชั่วคราวเท่านั้น

"ไม่รู้สิ ฉันได้ยินแค่ว่าพี่อาเซียงอะไรสักอย่างเนี่ยแหละ" ถังจื่อโหรวพิงหัวเตียงพลางถอนหายใจยาว "เวยเวย เธอออกไปก่อนเถอะ ฉันอยากอาบน้ำหน่อย"

หนังตาของหลี่เวยเวยกระตุกวูบ นี่แปลว่ายังไม่สำเร็จสินะ!

"ได้ค่ะคุณหนู พักผ่อนเร็วหน่อยนะคะ"

หลี่เวยเวยปิดประตูแล้วพึมพำเสียงเบา "ไหงถึงมีพี่อาเซียงเพิ่มมาอีกคนได้ล่ะเนี่ย?"

ตัดกลับมาที่หลินหยาง หลังรับสายด้วยความร้อนใจก็คิดจะให้หลี่เวยเวยขับรถไปส่ง แต่ในเวลานั้นเอง ข่งเอ้อร์โก่วก็เอ่ยปากขึ้นมา

"ต่อให้ยัยหลี่เวยเวยเหยียบมิดไมล์เร็วเท่าจรวด ก็ไม่มีทางซิ่งกลับหมู่บ้านหุบดอกท้อได้ทันการหรอก"

"แล้วจะทำไงวะ?" หลินหยางถามอย่างร้อนรน

"ยังจะทำไงได้อีก" ข่งเอ้อร์โก่วบ่นอุบอย่างขัดใจ "กูบอกให้มึงฝึกวิชาย้ายพริบตา มึงก็เสือกไม่ยอมฝึก ตอนนี้เป็นไงล่ะ อึ้งแดกเลยสิมึง?"

"โธ่ พี่เอ้อร์โก่ว ไม่ใช่ว่าฉันไม่อยากฝึกนะเว้ย แต่วิชาย้ายพริบตามันต้องใช้จิตสำนึกสามสายค้ำจุน ตอนนี้ในร่างฉันมีแค่สองสาย มันยังไม่ถึงเกณฑ์นี่หว่า"

"มึงนี่ข้ออ้างแม่งเยอะชิบหาย พอถึงเวลาคับขันก็ต้องพึ่งกูอยู่ดี" ข่งเอ้อร์โก่วส่ายก้นกลมกลึงเดินดุ่ม ๆ ไปทางประตู

"หมายความว่าไงวะ? พึ่งอะไรจากนาย?" หลินหยางงงเป็นไก่ตาแตก

"พอเหอะ เลิกพล่ามไร้สาระได้แล้ว จะยังไงอีกล่ะ ก็มีแต่ต้องขี่ร่างจริงของกูกลับไปน่ะสิ"

หลินหยางคิดในใจ เชี่ยเอ๊ย นี่กูจะได้ลิ้มลองการปรนนิบัติระดับเดียวกับเซียนจื่อหยางเลยเหรอวะเนี่ย

และก็เป็นเช่นนั้นจริง ทันทีที่ก้าวพ้นประตูคฤหาสน์ตระกูลถัง ข่งเอ้อร์โก่วก็ท่องพึมพำในปาก เสียงดังปัง ร่างจริงของมันก็ปรากฏออกมา ลอยเคว้งอยู่กลางอากาศ ดูน่าสะพรึงกลัวจนบอกไม่ถูก

"นี่... มันจะไหวเหรอวะ?" หลินหยางพึมพำ

ข่งเอ้อร์โก่วแลบลิ้นงูฟ่อ ๆ ตวาดลั่น "มึงก็เคยขี่กูมาแล้ว จะพล่ามหาพระแสงอะไรวะ?"

"เฮ้ย พี่เอ้อร์โก่ว ดูพูดเข้าสิ ถึงฉันจะเคยขี่นาย แต่นั่นมันในน้ำนะเว้ย นี่มันข้างนอก แถมยังดึกดื่นค่ำมืด ถ้าเกิดเรื่องอะไรขึ้นมาจะทำไงล่ะ?"

"มึงนี่แม่งจะพูดมากไปไหน ตอนมึงขี่พวกผู้หญิง ไม่เห็นจะป๊อดแบบนี้บ้างเลย กูคืองูดำนะเว้ย แถมยังเป็นงูดำพันปี เหาะเหินเดินอากาศได้สารพัด มึงจะกลัวห่าอะไรวะ!"

"พี่เอ้อร์โก่ว เรื่องนี้นายไม่เข้าใจหรอก ตอนที่ฉันอยู่กับพวกผู้หญิง อย่างน้อยพวงมาลัยการขับขี่มันก็อยู่ในมือฉัน แต่ตอนนี้น่ะ..."

"ถ้ามึงยังพล่ามไม่หยุด สวี่อาเซียงได้เกิดเรื่องจริง ๆ แน่!" ข่งเอ้อร์โก่วคำรามลั่น

"จริงด้วย ๆ ฉันลืมเรื่องนี้ไปได้ยังไงเนี่ย" หลินหยางกระโดดผลุง ทะยานขึ้นไปเหยียบบนหัวของข่งเอ้อร์โก่วทันที

ข่งเอ้อร์โก่วสะบัดกายเป็นท่างูดำเริงระบำ หลินหยางเกาะไม่อยู่ ร่างจึงถูกเหวี่ยงไปอยู่ตรงช่วงกลางลำตัวทันที

"พี่น้องเอ้อร์โก่ว ช้าลงหน่อย!" หลินหยางตะโกนลั่น

ไม่ร้องก็แล้วไป พอร้องขึ้นมากลับยิ่งแย่หนักกว่าเดิม

งูดำสะบัดพลิกตัวกระหน่ำดุจคลื่นซัดถล่มทลายอีกคำรบ

หลินหยางลื่นพรืด ร่างถูกเหวี่ยงไถลไปอยู่ตรงปลายหางงูทันที

เขาเกาะปลายหางงูแน่น ถอนหายใจอย่างจนปัญญาและไร้ทางเลือก "ช่างเถอะ อยากทำอะไรก็เอาเลย จะพังพินาศยังไงก็ช่าง ขอแค่ไปถึงให้เร็วที่สุดก็พอ"

ยามราตรี ดาราเกลื่อนฟ้าสุกสกาว ดวงจันทราดุจจานหยก สาดประกายแสงสีเงินอาบชโลมผืนแผ่นดิน

ในตึกพักอาศัยแห่งหนึ่ง เด็กชายตัวน้อยกำลังยืนฉี่อยู่หน้าชักโครกอย่างสะลึมสะลือ จู่ ๆ ก็มีลมราตรีพัดวูบเข้ามาทางหน้าต่าง

เด็กชายลืมตาขึ้นมอง ก็เห็นมังกรตัวหนึ่งบินผ่านหน้าตัวเองไปเสียอย่างนั้น ที่ประหลาดพิลึกที่สุดก็คือ บนหางมังกรยังมีคนนั่งอยู่คนหนึ่งด้วย

"มะ...มังกร! ผมเห็นมังกรแล้ว!" เด็กชายตื่นเต้นจนกางเกงก็ยังดึงขึ้นมาไม่ทัน ตะโกนลั่นขึ้นมาทันที

หมู่บ้านหุบดอกท้อ สระตาดำ

ท่ามกลางแสงคบเพลิงที่วูบไหว อาเซียงมองดูหลี่ซิ่วหยุนแม่ผัวของตนที่ยืนอยู่ริมตาน้ำ แล้วตะโกนถามว่า "แม่ ฉันทำผิดอะไรกันแน่ ทำไมแม่ถึงต้องทำร้ายฉันขนาดนี้"

สองวันก่อน

นับแต่รู้ว่าหลินหยางฟื้นคืนชีพขึ้นมา หลี่ซิ่วหยุนก็นอนซมล้มหมอนนอนเสื่อมาตลอด กินยาก็แล้ว ฉีดยาก็แล้ว เข้าโรงพยาบาลก็ไม่หาย รู้สึกเหมือนมีหินก้อนใหญ่กดทับอยู่บนหน้าอกจนหายใจไม่ออก

เมื่อจนปัญญาเข้าตาจน นางจึงจำต้องไปหาหวงต้าเซียน ปรมาจารย์ปราบผีชื่อดังในละแวกสิบลี้แปดหมู่บ้านเพื่อให้ช่วยดูให้ ทว่ากลับบังเอิญไปเจอหวังจินหลงที่นั่น

หวังเทียนเป่านอนรักษาตัวอยู่ในโรงพยาบาล ฝันร้ายทุกค่ำคืน ฉีดยากินยาก็ไม่ได้ผลเช่นกัน หวังจินหลงจึงจำต้องมาหาหวงต้าเซียนเพื่อทำพิธีขับไล่ภูตผี

เมื่อหลี่ซิ่วหยุนได้ยินว่าหวังเทียนเป่าถูกหลินหยางซ้อมจนต้องเข้าโรงพยาบาล แถมตอนนี้ยังกลายเป็นอัมพาตครึ่งตัว นางก็ยิ่งหวาดกลัวหนักขึ้นไปอีก

"ท่านหวงต้าเซียน ท่านต้องช่วยฉันด้วยนะคะ" หลี่ซิ่วหยุนคุกเข่าลงกับพื้นพลางอ้อนวอนไม่หยุด

หวงต้าเซียนตั้งดวงเสี่ยงทายให้พวกเขา ไม่นานก็บอกแก่พวกเขาว่า ปีศาจงูดำในสระตาดำเข้าสิงร่างของหลินหยาง หากไม่ส่งมันกลับไป คนในหมู่บ้านหุบดอกท้อจะต้องตายกันหมด

"จริงครับ" หวังจินหลงพยักหน้า "ก่อนหน้านี้พ่อผมก็จ้างหลิวป้านเซียนมาทำพิธีปราบผี แต่ถูกหลินหยางจับได้เสียก่อน นอกจากจะทำไม่สำเร็จแล้ว ยังถูกมันซัดจนเป็นอัมพาตครึ่งตัวอีก"

หลี่ซิ่วหยุนก็รู้สึกลำบากใจเช่นกัน "นั่นสิคะ ตั้งแต่หลินหยางตกลงไปในสระตาดำ เขาก็เก่งกาจขึ้นมาผิดหูผิดตา พวกเราสู้เขาไม่ได้เลยจริง ๆ"

"เรื่องนี้ไม่เป็นไร" หวงต้าเซียนใช้นิ้วมือกดคำนวณงึมงำอย่างมีลับลมคมใน "ที่งูดำเข้าสิงร่างหลินหยาง ก็เพราะหลงใหลผู้หญิงที่อยู่ข้างกายเขา ขอเพียงพวกเอ็งโยนผู้หญิงของหลินหยางลงไปในสระตาดำ ปีศาจงูดำก็ย่อมจะกลับไปเอง"

ผู้หญิงของหลินหยางงั้นหรือ

ทั้งหลี่ซิ่วหยุนและหวังจินหลงต่างก็พากันงงเป็นไก่ตาแตก

หลินหยางเป็นแค่หนุ่มโสดตัวคนเดียว จะไปมีผู้หญิงมาจากไหนกัน

หวงต้าเซียนดีดนิ้วคำนวณอีกครั้ง "ในหมู่บ้านของพวกเอ็ง มีผู้หญิงที่ชื่ออาเซียงหรือไม่"

หลี่ซิ่วหยุนเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง "มีค่ะ นั่นลูกสะใภ้ของฉันเอง"

"เป็นแม่ม่ายใช่ไหม"

"ใช่ค่ะ ถูกต้องเลย" หลี่ซิ่วหยุนพยักหน้าหงึก ๆ ราวกับไก่จิกข้าวเปลือก "ลูกชายของฉันเพิ่งเสียไปปีนี้ ท่านต้าเซียน หมายความว่าลูกสะใภ้ของฉันแอบมีอะไรกับเจ้าหลินหยางงั้นหรือคะ"

"ไม่ใช่แค่มี" หวงต้าเซียนที่หลับตาแน่นพลันเบิกตาโพลง แววตาเปล่งประกายเจ้าเล่ห์วับวาว "แต่แอบมีอะไรกันมานานแล้วต่างหาก!"