ตอนที่ 66 วังวนยักษ์

หวังจินหลงก้มดูนาฬิกาข้อมือ แล้วเดินไปตรงหน้าหวงต้าเซียนที่สวมชุดนักพรตสีเหลือง เอ่ยถามเสียงเบา "ท่านอาจารย์ เริ่มได้หรือยังครับ"

หวงต้าเซียนลืมตาขึ้นมองดวงจันทร์เหนือหัว ทำทีเป็นยกนิ้วขึ้นมาคำนวณสะระตะอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะพยักหน้า "ได้ฤกษ์พอดี"

พอหวังจินหลงได้ยินก็สั่งทันที "คนมา ผลักสวี่อาเซียงลงไป"

"ครับ!"

"หวังจินหลง หลี่ซิ่วหยุน พวกแกต้องได้รับผลกรรม ฉัน สวี่อาเซียง ต่อให้กลายเป็นผีก็ไม่มีวันปล่อยพวกแกไปแน่!"

หวังจินหลงมองสวี่อาเซียงที่หน้าแดงก่ำ หน้าอกกระเพื่อมไหวเป็นระลอกคลื่น ความหื่นกระหายก็พลันถูกปลุกเร้าขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว

มิน่าล่ะถึงได้ปั่นหัวพวกผู้ชายในหมู่บ้านหุบดอกท้อจนหัวหมุน หน้าตาจิ้มลิ้มแบบนี้ รูปร่างแบบนี้ โคตรแม่มเด็ดจริง ๆ

กระทั่งพ่อแท้ ๆ ของเขายังน้ำลายหกตาม ไม่รู้ว่าตาแก่นั่นจัดการนางไปแล้วหรือยัง

หวังจินหลงรู้สึกเสียดายชะมัด ถ้ารู้อย่างนี้ วันนี้น่าจะจับตัวอาเซียงมา แล้วเอานางสักรอบก่อนปล่อยให้ตาย

แต่ตอนนี้ถึงเวลาแล้ว ไม่ทันการเสียแล้ว

"อาเซียง" หวังจินหลงขยับเข้าไปด้วยสีหน้าหื่นกาม มือหนาอวบอูมมันย่องเอื้อมตรงไปยังหน้าอกของนาง คุณพระช่วย ผู้หญิงคนนี้มันน่าขย้ำจริง ๆ ถึงจะไม่ได้ฟาดสักรอบ แต่ขอลวนลามเอาเปรียบสักหน่อยก็ยังดี

"ฉันก็ไม่ได้อยากทำร้ายเธอหรอกนะ แต่ใครใช้ให้เธอดันไปสมสู่กับหลินหยางล่ะ เธอนี่ก็จริง ๆ เลย ผู้ชายอกสามศอกในหมู่บ้านหุบดอกท้อของเรามีตั้งเยอะแยะ ทำไมถึงได้เจาะจงไปเอาไอ้โง่หลินหยางด้วยเล่า"

หลี่ซิ่วหยุนเห็นหวังจินหลงลงไม้ลงมือกับอาเซียงก็แสร้งทำเป็นมองไม่เห็น แต่ในใจอดก่นด่าไม่ได้ว่า สันดานมักมากเหมือนไอ้พ่อมันไม่มีผิด

"ถุย! เอามือสกปรกของแกออกไป!" อาเซียงด่าพลางถ่มน้ำลายใส่ทันที

หวังจินหลงไม่เพียงไม่โกรธ กลับปาดน้ำลายบนหน้าออกแล้วยิ้มหน้าระรื่นพูดว่า "สมกับเป็นอาเซียงจริง ๆ นึกไม่ถึงเลยว่าขนาดน้ำลายยังหอมขนาดนี้"

"หรือว่าเธอยอมเป็นของฉันซะสิ ไม่แน่ว่าฉันอาจจะใจอ่อนไว้ชีวิตเธอ เอาไหม" หวังจินหลงทำตัวหน้าด้านอีกครั้งด้วยการจับคางของอาเซียงไว้ ความหื่นบังตาถึงขนาดคิดจะก้มลงไปจูบนางต่อหน้าทุกคน

ผลปรากฏว่า...

"อ๊าก! นังตัวดี มึงกล้ากัดมือกูเรอะ ปล่อยกูเดี๋ยวนี้นะ!" เสียงร้องโหยหวนปานหมูถูกเชือดของหวังจินหลงดังก้องไปทั่วเชิงเขา

เมื่อก้มมองนิ้วมือที่ถูกกัดจนเลือดโชก หวังจินหลงก็เดือดจัด ก้าวพรวดเข้าไปตบหน้าอาเซียงฉาดใหญ่สองที

"นังแพศยา ให้เกียรติแล้วไม่ชอบ ชอบให้เจ็บตัว นังสารเลว!"

มุมปากของอาเซียงมีเลือดซึมออกมา ทว่าแผ่นหลังยังคงเหยียดตรง นางรู้ดีว่าสาเหตุที่คนพวกนี้จับตัวนางมา ก็เพื่อจะใช้เล่นงานหลินหยางเท่านั้น

แม้ความสัมพันธ์ชั่วข้ามคืนกับหลินหยางจะสั้นนัก แต่อาเซียงรู้ดีว่าผู้ชายคนนี้จริงใจต่อนาง

ถึงนาง อาเซียง จะเป็นเพียงผู้หญิงคนหนึ่ง แต่ก็รู้คุณคนและรู้จักตอบแทนบุญคุณ

"หลี่ซิ่วหยุน" สวี่อาเซียงหันขวับไปมองแม่ผัวที่ยืนเงียบทำตัวเป็นคนดูอยู่นาน "เมื่อไม่นานมานี้ เพื่อประจบหวังเทียนเป่า แกถึงกับแอบวางยาฉัน คิดจะส่งฉันขึ้นเตียงมัน"

หวังจินหลงหันขวับมาด้วยความตกตะลึง "เชี่ย มีเรื่องแบบนี้ด้วยเหรอวะ"

หวังจินหลงรู้อยู่แล้วว่าหลี่ซิ่วหยุนลักลอบได้เสียกับพ่อของตน แต่นึกไม่ถึงว่ายายแก่หนังเหนียวนี่จะกล้าส่งสะใภ้ตัวเองให้ด้วย

หลี่ซิ่วหยุนลนลาน "นังแพศยา แกพูดเพ้อเจ้ออะไรของแก"

"ฉันพูดเพ้อเจ้อเหรอ หลี่ซิ่วหยุน แกไม่กลัวลูกชายที่ตายไปแล้วของแกจะกลับมาหากระนั้นหรือ" เส้นผมสลวยของอาเซียงยุ่งเหยิง แม้จะตกอยู่ในเงื้อมมือคนร้าย แม้จะดูอ่อนแอ แต่ภายใต้แสงจันทร์ที่สาดส่องลงมา กลับยิ่งขับให้นางงดงามจับตายิ่งขึ้น

"ถ้าไม่ได้หลินหยางยื่นมือเข้ามาช่วย ฉันคงถูกหวังเทียนเป่าย่ำยีไปแล้ว และชีวิตของฉันก็คงไม่มีเหลือมาถึงตอนนี้หรอก"

เรื่องนี้เป็นความจริง

หลี่ซิ่วหยุนรู้ดีว่าสะใภ้ของตนเป็นคนใจเด็ด หากตื่นขึ้นมาพบว่าถูกหวังเทียนเป่านอนด้วย คงไม่ยอมจบเรื่องง่าย ๆ แน่

แต่ที่นางคิดไม่ถึงก็คือ วันรุ่งขึ้นอาเซียงกลับไม่มาเอาเรื่องกับนาง และไม่ได้คิดสั้นฆ่าตัวตายแต่อย่างใด

ที่แท้ก็เป็นหลินหยางที่ช่วยนางไว้!

หวังเทียนเป่าไม่เพียงทำไม่สำเร็จ แต่ยังกลายเป็นการจับคู่ให้หลินหยางกับอาเซียงไปเสียอีก

"นังแพศยา" หลี่ซิ่วหยุนชี้นิ้วด่ากราด "แกยังมีหน้ามาพูดถึงลูกชายฉัน ลูกฉันเพิ่งจากไปได้ไม่เท่าไหร่ แกก็รีบไปสมสู่กับชายอื่นเร็วขนาดนี้ นังจิ้งจอกหน้าด้านไร้ยางอาย"

"ใช่แล้ว" อาเซียงยืนขึ้นอย่างไม่หวาดหวั่น "ฉันคบกับหลินหยางแล้ว ต้าจู้จากไป แต่ชีวิตฉันยังต้องเดินหน้าต่อ หลินหยางช่วยฉัน ปกป้องฉัน เขาเป็นลูกผู้ชายเต็มตัว ชาตินี้ฉันสวี่อาเซียงได้มาเจอเขา ต่อให้ตายก็คุ้มแล้ว!"

"ได้สิ งั้นกูจะสนองให้มึงเอง!" หวังจินหลงกัดฟันพูด

"หวังจินหลง หลี่ซิ่วหยุน พวกแกจะต้องโดนเวรกรรมตามสนอง พวกแกต้องได้รับผลกรรมแน่!"

ไม่นานนัก อาเซียงก็ถูกผลักตกลงไป

ทันใดนั้น ผืนน้ำในสระที่เดิมทีสงบนิ่งพลันเกิดวังน้ำวนขนาดใหญ่ ในตอนที่ทุกคนคิดว่านางจะถูกวังน้ำวนกลืนกินไปแล้วนั้น อาเซียงกลับถูกเกลียวคลื่นที่ม้วนตัวขึ้นมาจากวังน้ำวนซัดส่งกลับขึ้นมาบนฝั่ง

และที่ประหลาดยิ่งกว่านั้นคือ เชือกที่เดิมทีมัดมือทั้งสองข้างของนางไว้กลับคลายออกเองโดยอัตโนมัติ

หวงต้าเซียนตกใจจนกระบี่ไม้ท้อในมือร่วงหล่นลงพื้นเสียงดังแป๊ก "จริง... มีจริงเหรอเนี่ย?"

ที่แท้หวงต้าเซียนกับหลิวป้านเซียนเป็นศิษย์พี่ศิษย์น้องกัน ช่วงก่อนหน้านี้หลิวป้านเซียนประสบเรื่องประหลาดตอนทำพิธีที่ริมสระตาดำ เขาจึงไปเยี่ยมเยียน และรู้เรื่องความแค้นระหว่างหวังเทียนเป่ากับหลินหยางจากการพูดคุย

ใครจะคิดว่าผ่านไปไม่นาน หลี่ซิ่วหยุนกับหวังจินหลงก็มาหาถึงหน้าประตูบ้าน

ในเมื่อเป็นผลประโยชน์ที่ลอยมาเข้าปากเอง หวงต้าเซียนย่อมต้องคว้าโอกาสไว้ จึงกุเรื่องขึ้นมามั่ว ๆ ว่าหลินหยางกับอาเซียงมีความสัมพันธ์ลึกซึ้งต่อกัน

เมื่อครู่นี้ พอได้ยินอาเซียงยอมรับว่าตนเองอยู่กินกับหลินหยาง หวงต้าเซียนก็สะดุ้งตกใจเหมือนกัน

แม่เจ้า บังเอิญขนาดนี้เลยเหรอวะ? ดันเดาถูกเฉยเลย!

นี่แสดงว่าอะไร แสดงว่าวิชาอาคมของเขาผู้เป็นศิษย์พี่ย่อมสูงส่งกว่าศิษย์น้องอย่างหลิวป้านเซียนแน่นอน

ไม่ว่าจะมีปีศาจงูดำจริงหรือไม่ ผลักอาเซียงคนนี้ลงไปก่อนค่อยว่ากัน

ทว่า เมื่อเห็นอาเซียงปลอดภัยไร้รอยขีดข่วน แม้แต่ชุดกระโปรงสีแดงบนตัวก็ยังไม่เปียกน้ำสักนิด ขาทั้งสองข้างของหวงต้าเซียนก็เริ่มสั่นจนยืนไม่อยู่

คงไม่ได้... มีปีศาจงูดำอยู่จริง ๆ หรอกนะ?

หวังจินหลงกับหลี่ซิ่วหยุนต่างก็อึ้งตาค้างไปตาม ๆ กัน!

นี่มันเรื่องบ้าอะไรกันแน่?

นี่มันจะเหลือเชื่อเกินไปแล้ว!

หวังจินหลงกัดฟันพูดว่า "กูไม่เชื่อเรื่องงมงายหรอก รีบผลักมันลงไปเดี๋ยวนี้"

หลังจากเกิดเรื่องเมื่อครู่ ลูกน้องของหวังจินหลงต่างก็พากันหวาดกลัว ไม่มีใครกล้าขยับเลยสักคน

"พี่จินหลง หรือว่าจะพอแค่นี้เถอะพี่? ประเดี๋ยวจะโดนฟ้าลงทัณฑ์จริง ๆ เอาได้นะ"

"นั่นสิ พี่จินหลง ถ้าเกิดพวกเราไปทำให้ปีศาจงูดำโกรธเข้าจริง ๆ จะทำยังไงล่ะพี่?"

"งั้นก็ซัดมันให้คืนร่างเดิม แล้วสะกดไว้ก้นสระนี้ ไม่ให้โผล่หัวออกมาได้ชั่วกัลปาวสานสิวะ!" หวังจินหลงตาแดงก่ำคำรามลั่น "ได้ พวกมึงไม่กล้าใช่ไหม งั้นกูทำเอง!"

หวังจินหลงพุ่งเข้าไปคว้าตัวอาเซียงอีกครั้ง แต่อาเซียงใจเด็ดเกินไป เขาจึงกดนางไม่อยู่เลย

"หลี่ซิ่วหยุน มึงจะมัวยืนบื้อหาแม่มึงเหรอ รีบเข้ามาช่วยสิวะ"

หลี่ซิ่วหยุนวิ่งตัวสั่นงันงกเข้ามา เสียงกรีดร้องของอาเซียงดังก้องไปทั่วเชิงเขาอีกครั้ง

ในตอนนั้นเอง ลมเย็นยะเยือกสายหนึ่งก็พัดกระหน่ำ ผืนน้ำที่สงบนิ่งพลันบังเกิดวังน้ำวนขนาดยักษ์ขึ้นมาอีกระลอก มันหมุนวนสูงขึ้นและเชี่ยวกรากขึ้นเรื่อย ๆ กระทั่งลอยสูงจากผิวน้ำราวสามจั้ง สิ่งไม่ทราบชนิดชิ้นหนึ่งก็ร่วงหล่นลงมาจากฟากฟ้า!

"นี่มันตัวอะไรน่ะ?" หลี่ซิ่วหยุนตกใจจนทรุดฮวบลงไปนั่งกองกับพื้น ครั้นพอมองเห็นรูปร่างหน้าตาจริงของมันชัดเจน นางก็พลันกรีดร้องออกมาลั่น

"กรี๊ด!"