ตอนที่ 67 พูดมา มือข้างไหนแตะตัวเธอ

"งู งูดำ!" หลี่ซิ่วหยุนกรีดร้องลั่น

หวงต้าเซียนแค่นเสียงฮึ นึกในใจว่าจะมีงูดำมาจากไหนกัน ก็แค่เรื่องโกหกพกลมที่กูแต่งขึ้นมาหลอกเอาเงินคนโง่สองคนอย่างพวกมึงเท่านั้นแหละ

ทันใดนั้น หวังจินหลงก็ร้องตะโกนขึ้นมาอีกคน

"มีงูดำจริง ๆ ด้วย!"

หวงต้าเซียนถึงได้ลืมตาขึ้นดู ก็เห็นงูดำร่างมหึมากำลังพุ่งตรงเข้ามาหาตน

"ไว้..." ยังไม่ทันร้องขอชีวิต หวงต้าเซียนก็ถูกงูดำฟาดกระเด็นลงไปในสระน้ำลึกข้าง ๆ มันไม่ได้กะจะให้เขาจมน้ำตาย แต่จับเขากดน้ำให้สำลักกลืนน้ำเข้าไปเรื่อย ๆ จนตาเหลือก

หวังจินหลงกับหลี่ซิ่วหยุนคุกเข่าลงกับพื้น ร้องตะโกนขอชีวิตลั่น

"ไว้ชีวิตด้วยเถอะ ท่านเซียนงูดำ พวกเราไม่ได้ตั้งใจจะทำร้ายท่านจริง ๆ นะครับ เป็นเพราะอยากช่วยพ่อใจจะขาดแท้ ๆ"

"ท่านเซียนงูดำ ปล่อยฉันไปเถอะค่ะ ฉันไม่กล้าอีกแล้ว"

ทันใดนั้น ลมดำวูบหนึ่งพัดผ่าน งูดำก็หายวับไป หลินหยางปรากฏตัวขึ้นแทน

"หลินหยาง" อาเซียงเดินปรี่เข้ามากอดซุกในอ้อมอกของเขาทันที "ฉันรู้อยู่แล้วว่านายต้องมาช่วยฉันแน่ ๆ"

"พี่อาเซียง ผมมาช้าไป ทำให้พี่ต้องลำบากแล้วครับ" หลินหยางพูดอย่างรู้สึกผิด

"ไม่ช้าเลย ไม่ช้าไปสักนิด"

พอเห็นภาพตรงหน้า หวังจินหลงที่เมื่อครู่ยังโขกหัวปลก ๆ เหมือนตำกระเทียมก็ผุดลุกขึ้นจากพื้นทันที "ดีนี่ หลินหยาง ที่แท้ก็เป็นมึงจริง ๆ!"

หลินหยางดึงสวี่อาเซียงไปหลบข้างหลัง จากนั้นก็ก้าวขึ้นหน้า ไม่พูดพร่ำทำเพลงแล้วตบหน้าเขาไปฉาดหนึ่งทันที

หวังจินหลงโดนตบจนมึนงง หมุนเคว้งไปครึ่งรอบ พอหันกลับมาเตรียมจะสวนคืน ก็โดนตบซ้ำเข้าไปอีกฉาด

"หลินหยาง มึงกล้าดียังไงมาตบกูวะ?"

เพียะ!

หลินหยางฟาดฝ่ามือเข้าใส่เต็มแรงอีกฉาด "กล้าแตะต้องพี่อาเซียงของกู กูตบมึงนี่แหละ!"

"มึงแน่จริงลองแตะต้องกูอีกทีดูสิวะ!"

เพียะ!

หลินหยางซัดไปอีกหนึ่งฝ่ามือ

"ลองก็ลองสิวะ มึงจะทำไม?"

"มึงตบแก้มซ้ายกูอีกแล้วเรอะ!" หวังจินหลงทั้งโกรธทั้งอับอาย คว้าหินก้อนหนึ่งข้างมือได้ก็ขว้างใส่หลินหยางทันที แต่ทว่า...

หลินหยางคว้าข้อมือเขาไว้ได้ในพริบตา หวังจินหลงร้องโหยหวนขึ้นมาทันควัน

"โอ๊ย เจ็บๆๆ มือฉันจะหักแล้ว!"

"หักก็หักไปสิ!" หลินหยางแย่งหินมาได้แล้วหันไปมองสวี่อาเซียง "พี่อาเซียง ไอ้สวะนี่ใช้มือข้างไหนแตะตัวพี่?"

"เหมือนจะ...มือขวาหรือเปล่านะ?"

"ดี งั้นก็หักมือซ้ายมันทิ้งซะ!"

แต่ทว่า ในตอนที่หลินหยางกำลังจะทุบลงไป อาเซียงก็เอ่ยปากขึ้นมาอีก

"เอ๊ะ ไม่ใช่ เหมือนจะเป็นมือขวา"

"ได้ หักมือขวา!" หลินหยางง้างก้อนหินขึ้นเตรียมจะทุบลงไปอีก

"ไม่ ๆ ๆ" อาเซียงกระทืบเท้าเบา ๆ อย่างมีจริตจะก้าน "ไม่ใช่ ไม่ใช่ โอ๊ย ฉันจำไม่ค่อยได้แล้วสิ"

ภายในเวลาแค่นาทีเดียว เดี๋ยวจะทุบมือซ้าย เดี๋ยวจะหักมือขวา หัวใจของหวังจินหลงเต้นระทึกเหมือนนั่งรถไฟเหาะ ไม่รู้จะทำยังไงดีแล้ว

"งั้นก็หักมันทั้งสองข้างเลย!"

"อย่านะ ๆ ๆ หลินหยาง น้องหลิน พี่หลิน ปู่หลิน ปล่อยฉันไปเถอะนะ?" หวังจินหลงคุกเข่าลงกับพื้นโขกหัวขอความเมตตา "ฉันไม่กล้าอีกแล้วจริง ๆ!"

หลินหยางโยนก้อนหินในมือเล่นเป็นจังหวะ "ไม่กล้าเหรอ? หวังจินหลง แกกับไอ้พ่อของแกนี่มันถอดแบบกันมาเป๊ะเลยนะ คราวก่อนที่แกสาดสีใส่ประตูบ้านกู กูเอาเรื่องแกไหมล่ะ?"

"แกดูสิ" หลินหยางคว้าหัวอ้วน ๆ หูกาง ๆ ของเขาไว้แล้วส่ายหน้าอย่างเอือมระอา "ฉันให้โอกาสแกไปแล้ว แต่แกนอกจากจะไม่คว้าไว้ ยังได้ใจทำหนักข้อขึ้นอีก อย่างนี้จะโทษฉันไม่ได้แล้วนะ"

"ไม่ ๆ ๆ หลินหยาง คราวนี้ฉัน..." หวังจินหลงสูดน้ำมูก พูดด้วยน้ำเสียงสำนึกผิดกลับตัวกลับใจ "ฉันสัญญาเลย คราวนี้ฉันจะคว้ามันไว้แน่นอน!"

ขณะที่กำลังคุยกันอยู่ ทิศทางของหมู่บ้านก็มีแสงเพลิงลุกโชนพวยพุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้าอย่างกะทันหัน

หลินหยางเพ่งมองดู เชี่ย นั่นมันบ้านเขานี่หว่า?

"หลินหยาง..." สวี่อาเซียงหน้าถอดสี "ทำยังไงดีล่ะ?"

หวังจินหลงแทบอยากจะเอาหัวโขกพื้นตายให้รู้แล้วรู้รอด

เขาตกลงกับลูกน้องตัวเองไว้ว่า พอเลยสี่ทุ่มแล้วถ้าฝั่งเขายังลงมือไม่สำเร็จ ก็ให้จุดไฟเผาบ้านหลินหยางทิ้งไปก่อน

ในสายตาของหวังจินหลง หลินหยางอาจจะไม่สนใจแม่ม่ายอย่างอาเซียง แต่ต้องสนใจบ้านของตัวเองแน่ ๆ

เพราะยังไงในบ้านผุพังหลังนั้นก็ยังมีป้ายวิญญาณพ่อแม่ของหลินหยางตั้งบูชาอยู่

แต่คาดไม่ถึงเลยจริง ๆ ว่านอกจากฝั่งเขาจะทำไม่สำเร็จแล้ว ยังถูกหลินหยางกดลงกับพื้นซัดจนน่วม พอเห็นแววว่าจะเจรจาสงบศึกได้สำเร็จ ลูกน้องตาถั่วพวกนี้ดันมาก่อเรื่องแบบนี้ขึ้นมาอีก

หลินหยางหันกลับมามองหวังจินหลง พลางใช้นิ้วโป้งชี้ไปทางเปลวไฟที่พุ่งเสียดฟ้า "นี่คือความมั่นใจที่มึงว่าเหรอ?"

หวังจินหลงโบกไม้โบกมือส่ายหน้าเป็นพัลวัน "น้องหลินหยาง ไม่สิ... คุณปู่หลิน มัน... มันผิดแผนไปหน่อย แกดูแบบนี้ดีไหม ฉันจะสร้างบ้านกระเบื้องหลังใหญ่ให้แกใหม่สักห้าห้องเลย ดีไหม?"

หลินหยางตบหน้าฉาดเข้าให้หนึ่งที "บ้านกระเบื้องห้าห้อง? มึงดูถูกใครอยู่วะไอ้สัตว์?"

"วิลล่า ฉันสร้างวิลล่าให้แกเลยดีไหม?" หวังจินหลงร้องไห้อ้อนวอนขอความเมตตา "ฉันจะเอาเงินที่พ่อฉันโกงมาตลอดหลายปีนี้ออกมาปรนเปรอยกให้ท่านปู่ให้หมดเลย ดีไหมครับ?"

เพียะ!

หลินหยางฟาดฝ่ามือไปอีกฉาด

"สร้างวิลล่า? ปรนเปรอกู? มึงคิดว่ากำลังให้ทานขอทานอยู่เหรอวะ บอกให้รู้นะว่ากูมีเงินเหลือเฟือ ใครจะไปอยากได้เศษเงินเศษทอง

กะโหลกกะลาของมึงกัน"

"วันนี้มึงต้องให้คำตอบที่สาสมกับพี่อาเซียง!"

เมื่อเห็นว่าหลินหยางไม่มีทางปล่อยเขาไปแน่ ๆ หวังจินหลงก็รีบลุกขึ้นมาจากพื้นแล้วใส่เกียร์หมาวิ่งหนีทันที

การกระทำนี้ทำเอาทุกคนในที่นั้นอึ้งตาค้าง!

ในขณะที่หลี่ซิ่วหยุนกำลังคิดใคร่ครวญว่าจะทำตามดีหรือไม่นั้น จู่ ๆ ภาพอันน่าประหลาดพิกลก็พลันบังเกิดขึ้น

หวังจินหลงกลับวิ่งถอยหลังกรูดกลับมา แถมยังคุกเข่าลงต่อหน้าหลินหยางดังตุ้บ

"อ๊ะ... น...นี่มันเรื่องอะไรกันเนี่ย?" หลี่ซิ่วหยุนไม่อยากจะเชื่อสายตาตัวเอง

แม้แต่สวี่อาเซียงก็ตกตะลึงจนตาค้าง

หลินหยางใช้วิธีการอะไรกันแน่?

"แบบนี้สิถึงจะถูก ผลกรรมที่มึงสมควรได้รับ มึงก็ต้องรับมันไป!" พูดจบ หลินหยางก็คว้าก้อนหินทุบลงบนข้อมือของหวังจินหลงอย่างแรง

ได้ยินเพียงเสียงกร๊อบ ข้อมือทั้งสองข้างของหวังจินหลงก็หักสะบั้นทันที เขาล้มลงไปนอนร้องโอดครวญกับพื้นไม่หยุดหย่อน!

"ต่อไป ก็ถึงตาม้าแล้วนะ" หลินหยางโยนหินในมือขึ้นลงกะน้ำหนัก

"ฉันจัดการเอง!" ตอนนั้นเอง อาเซียงก็แย่งหินไปจากมือของเขา แล้วก้าวเท้าเดินเข้าไปหาหลี่ซิ่วหยุนทีละก้าว

หลี่ซิ่วหยุนที่ทรุดนั่งกองอยู่บนพื้นตกใจกลัวจนถอยกรูดไปข้างหลังไม่หยุด

"อาเซียง... อาเซียง เห็นแก่ที่เราเป็นแม่ผัวลูกสะใภ้กันมา แกปล่อยฉันไปเถอะนะ ดีไหม? ฉันสัญญาว่าจะไม่กล้าทำอีกแล้ว ต่อไปแกเป็นคนคุมบ้าน จะอยู่หรือจะไปฉันก็จะไม่ก้าวก่ายทั้งนั้น ขอแค่แกพอใจก็พอ"

สวี่อาเซียงฟังจบก็แค่นยิ้มเย็น "หลี่ซิ่วหยุน มโนธรรมของแกถูกหมากินไปหมดแล้วหรือไง? ตั้งแต่ฉันแต่งเข้าบ้านแกมา ทั้งซักผ้าทำกับข้าว งานในบ้านงานในไร่นา ฉันมีตรงไหนที่ทำไม่ดีกับแกบ้าง พอต้าจู้ตายไป ฉันก็ยังกตัญญูกับแกเหมือนเดิม แต่ผลลัพธ์ล่ะ แกทำกับฉันยังไง?"

"ตัวเองไม่ซื่อสัตย์ต่อชีวิตคู่ แถมยังคิดจะส่งตัวฉันไปให้คนอื่นอีก จิตใจแกทำไมถึงได้ดำมืดขนาดนี้ แกยังเป็นคนอยู่หรือเปล่า?"

หลี่ซิ่วหยุนโบกไม้โบกมือแก้ตัว "อาเซียง แกฟังฉันก่อนสิ ทั้งหมดน่ะ... ทั้งหมดมันเป็นเพราะหวังเทียนเป่าบีบบังคับฉัน เขาบอกว่าจะทำให้แกท้องมีลูกให้ได้ พอลูกคลอดออกมาในอนาคตก็จะยกให้ฉันเลี้ยง แกเองก็รู้นี่ว่าฉันมีต้าจู้แค่คนเดียว พอเขาไม่อยู่ มันก็เหมือนเอาชีวิตฉันไปครึ่งหนึ่งแล้วนะ"

พอได้ยินความจริงเรื่องนี้ อาเซียงก็ยิ่งเดือดดาลยิ่งกว่าเดิม

"หลี่ซิ่วหยุน ฉันจะฆ่าแก ฉันจะฆ่าแก!"