ตอนที่ 68 จุดชนวนความโกรธแค้นของมวลชน

ตอนที่อาเซียงยกก้อนหินขึ้นมาจวนเจียนจะทุบลงไปนั้น หลินหยางก็คว้ากอดเอวเธอไว้จากด้านหลังทันที

"หลินหยาง ปล่อยฉันนะ วันนี้ฉันต้องทุบอีผู้หญิงใจดำคนนี้ให้ตายให้ได้!"

"พี่อาเซียง ใจเย็นๆ ก่อน ตำรวจมาถึงแล้ว"

สิ้นเสียงพูด เสียงไซเรนตำรวจแสบแก้วหูก็ดังกึกก้องกรีดผ่านท้องฟ้ายามราตรีอันเงียบสงบของหมู่บ้านหุบดอกท้อ

ที่แท้ หลังจากที่บ้านของหลินหยางไฟไหม้ ก็สร้างความแตกตื่นให้เพื่อนบ้านละแวกใกล้เคียงทันที

โดยเฉพาะหลิวเยี่ยนจือกับเซี่ยชุนฮวา สองสาวนึกว่าหลินหยางยังติดอยู่ข้างใน จึงร้อนใจราวกับไฟลน ตะโกนโหวกเหวกว่ารีบช่วยคนเร็วเข้า รีบช่วยคนเร็ว!

ไม่รู้เหมือนกันว่าใครโพล่งขึ้นมาประโยคหนึ่งว่า "ไฟไหม้แรงขนาดนี้ แจ้งตำรวจก่อนดีกว่าไหม"

"ใช่ๆๆ" หวังอันเฉวียนรั้งตัวเมียของตัวเองไว้พลางพยักหน้าหงึกๆ "ควรแจ้งตำรวจก่อน รีบแจ้งตำรวจเร็ว!"

สถานีตำรวจประจำตำบลได้รับแจ้งความ ทั้งวางเพลิงทั้งมีคนตาย นับว่าเป็นคดีร้ายแรงอย่างยิ่ง

ทางภูเขาขรุขระคดเคี้ยวยี่สิบกิโลเมตร พวกเขาใช้เวลาไม่ถึงสิบนาทีก็บึ่งรถมาถึง

"คุณตำรวจ รีบช่วยคนเร็วเข้าเถอะค่ะ" พอเห็นตำรวจ หลิวเยี่ยนจือกับเซี่ยชุนฮวาก็รีบปรี่เข้าไปหา "ข้างในยังมีคนอยู่นะคะ"

ตำรวจมองเปลวเพลิงที่กำลังลุกโชนพลางคิดในใจว่า ถ้ามีคนอยู่ข้างในจริงๆ ก็คงโดนเผาเกรียมเป็นตอตะโกไปแล้วล่ะมั้ง

"ไม่ว่ายังไง ดับไฟก่อนเถอะครับ" ตำรวจกวักมือเรียกฝูงชน

ในตอนนั้นเอง หลินหยางกับสวี่อาเซียงก็คุมตัวหวังจินหลง หลี่ซิ่วหยุน และหวงต้าเซียนเดินเข้ามา โดยหวงต้าเซียนผู้นี้ดื่มน้ำจนพุงป่องกลม เดินไปก้าวหนึ่งก็อ้วกออกมาสองคำ

"หลินหยาง!"

เมื่อเห็นหลินหยางปรากฏตัวขึ้นอย่างปลอดภัยไร้รอยขีดข่วน หลิวเยี่ยนจือกับเซี่ยชุนฮวาก็น้ำตาไหลด้วยความดีใจ

"ดีจริงๆ นายไม่เป็นอะไร"

"หลินหยาง เธอทำเอาพี่สะใภ้ตกใจแทบตายเลย"

เมื่อเห็นทั้งสองคนสะอึกสะอื้นร้องไห้ หลินหยางก็พลอยรู้สึกเกรงใจและกระอักกระอ่วนอยู่บ้าง

ทันใดนั้น หลี่ซิ่วหยุนกับหวังจินหลงก็คุกเข่าลงกับพื้นเสียงดังตุ้บ แล้วสารภาพขั้นตอนการทำเรื่องชั่วช้าทั้งหมดออกมาอย่างหมดเปลือกไม่มีตกหล่นแม้แต่คำเดียว

หวงต้าเซียนที่ยังคงอ้วกไม่หยุดก็สารภาพอย่างขาดๆ หายๆ "ยังมีฉันอีกคน... อ้วก!"

บรรดาชาวบ้านที่ยืนมุงดูอยู่รอบๆ เมื่อได้ยินความจริงก็พากันโกรธแค้นจนอกแทบระเบิด

"หวังจินหลง มึงนี่เหมือนพ่อมึงเปี๊ยบ สร้างแต่ความเดือดร้อนให้ชาวบ้าน นี่ยังไม่ได้เป็นผู้ใหญ่บ้านแท้ๆ ยังกล้ากำแหงขนาดนี้"

"นั่นสิ หวังเทียนเป่าเพิ่งล้มป่วยนอนแบ็บ มึงที่เป็นลูกชายก็โผล่หัวมารังแกคนต่อ มึงกะจะไม่ให้พวกกูมีชีวิตรอดกันเลยใช่ไหม"

"หลี่ซิ่วหยุน มโนธรรมของแกโดนหมาแดกไปหมดแล้วเหรอ" เซี่ยชุนฮวาปกป้องสวี่อาเซียงพลางด่ากราดออกมาเช่นกัน

"หลี่ซิ่วหยุน นังคนใจดำตับปอดเน่าเฟะ" คุณอาสะใภ้รองบ้านข้างๆ เดิมทีก็มีเรื่องบาดหมางกับหลี่ซิ่วหยุนอยู่แล้ว คราวนี้ยิ่งไม่ยอมปล่อยโอกาสให้หลุดมือ "ตัวเองไม่รักนวลสงวนตัว ประพฤติสำส่อนแท้ๆ ยังจะกล้าทำร้ายลูกสะใภ้ตัวเองอีก"

ทุกคนยิ่งด่าก็ยิ่งโมโห โทสะพวยพุ่งจนไม่อาจควบคุมได้อีกต่อไป

ไม่รู้เหมือนกันว่าใครเป็นคนลงมือก่อน จู่ๆ ก็เฮโลกันกรูเข้าไปรุมกระทืบกันอย่างเมามัน

ตำรวจสองนายที่มาระงับเหตุร้อนใจขึ้นมาทันที

"เฮ้ย พี่น้องชาวบ้าน อย่าทำร้ายร่างกายกันสิครับ ตำรวจยืนอยู่ตรงนี้นะ"

"ทุกท่าน ใจเย็นๆ ก่อนครับ พวกเขาทำผิด ต้องถูกลงโทษตามกฎหมายแน่ ทุกท่านต้องใจเย็นๆ นะครับ"

หวังจินหลงโดนซัดจนเลือดกำเดากระฉูด ข้อมือที่หักอยู่แล้ว พอเอามารองรับแรงกระแทกตอนป้องกันหัวก็ยิ่งเจ็บซ้ำเติมเข้าไปอีก

"คุณตำรวจ ขอร้องล่ะครับ รีบจับผมไปทีเถอะ!"

หลี่ซิ่วหยุนผมเผ้ากระเซอะกระเซิง ไม่รู้ว่าใครมือหนักถึงขนาดกระชากผมหลุดติดมือไปกระจุกใหญ่ เจ็บจนเธอแทบจะขาดใจตาย

ความแค้นทั้งเก่าและใหม่ ในที่สุดชาวบ้านหมู่บ้านหุบดอกท้อก็ได้ช่องทางระบายเสียที หวังเทียนเป่าไม่อยู่ ก็อัดลูกชายมันก่อนแล้วกัน

ตำรวจทั้งสองนายต้องออกแรงเหนื่อยแทบแย่กว่าจะลากตัวผู้ต้องสงสัยทั้งสามขึ้นรถได้

หมู่บ้านหุบดอกท้อที่เอะอะโวยวายมานาน ในที่สุดก็กลับคืนสู่ความสงบเงียบในช่วงค่อนคืน

หลินหยางยืนอยู่หน้าบ้านของตนที่ถูกเผาจนวอดวาย ความรู้สึกหลากหลายประดังประเดเข้ามาในใจ

อาเซียงก้าวเข้ามาปลอบโยน "หลินหยาง ไม่ต้องกังวลนะ มีพี่สะใภ้อยู่ทั้งคน อย่างแย่ที่สุด เธอก็ย้ายไปอยู่กับฉันด้วยกันเลย"

เซี่ยชุนฮวาได้ยินเข้าก็ชักสีหน้าไม่พอใจขึ้นมาทันควัน "นี่อาเซียง เธอพูดจาอะไรแบบนี้น่ะ"

"พูดจาอะไรแบบไหนกันคะ?" หลังจากผ่านเรื่องราวในวันนี้ อาเซียงก็คิดตกแล้ว เธอไม่อยากแอบคบกับหลินหยางแบบหลบ ๆ ซ่อน ๆ อีกต่อไป เธอเป็นแม่ม่าย หลินหยางเป็นหนุ่มโสด เหมาะสมกันจะตายไป

อีกอย่าง ผู้ชายดี ๆ อย่างหลินหยาง ไม่รู้ว่ามีผู้หญิงหมายปองอยู่กี่คน ชิงลงมือก่อนย่อมได้เปรียบ

หวังอันเฉวียนดึงแขนเซี่ยชุนฮวาเบา ๆ "เมียจ๋า"

เซี่ยชุนฮวาเลิกคิ้วอย่างร้อนตัว เธอเพิ่งจะรู้สึกตัวว่าเผลอแสดงความหึงหวงริษยาออกมาโดยไม่ทันระวัง

"อาเซียง ฉันไม่ได้หมายความว่าอย่างนั้นนะ เพียงแต่ว่า หลี่ซิ่วหยุนเพิ่งจะโดนจับไปหยก ๆ เธอจะให้หลินหยางย้ายไปอยู่ด้วยทันทีแบบนี้ มันจะไม่ให้คนเขานินทาเอาเหรอ?"

"ถ้าให้ฉันพูดนะ ย้ายมาอยู่บ้านฉันดีกว่า" พูดพลาง เธอก็หันไปยิ้มตาหยีให้หลินหยาง "หลินหยาง คราวก่อนนายบอกว่าจะสอนเรื่องสมุนไพรให้อันเฉวียนไม่ใช่เหรอ? เอาอย่างนี้สิ เดี๋ยวฉันกลับไปเก็บห้องปีกตะวันตกให้ แล้วนายก็คอยสอนพี่อันเฉวียนของนาย ดีไหม?"

หวังอันเฉวียนในใจไม่เต็มใจเลย ตอนนี้เขากลับมาผงาดคึกคักได้แล้ว

แต่ทว่า พอผ่านช่วงเห่อของใหม่ไปได้แค่สองวัน เมียก็หมดความตื่นเต้นกับเขาแล้ว ตอนนี้ยังกระตือรือร้นจะให้หลินหยางย้ายมาอยู่บ้านตัวเองอีก นี่มันไม่เท่ากับหาคนมาแย่งความโปรดปรานชัด ๆ หรอกเรอะ?

ถึงในใจจะไม่พอใจแค่ไหน หวังอันเฉวียนก็ไม่กล้าหือกับนางเสือสมิงอย่างเซี่ยชุนฮวาอยู่ดี

"ได้สิ ทำไมจะไม่ได้ล่ะ"

"งั้นตกลงตามนี้นะ" เซี่ยชุนฮวากอดแขนหลินหยางแล้วพาเดินไปทางบ้านตัวเองทันที

หลิวเยี่ยนจือที่แอบอยู่ในมุมมืดก็อยากให้หลินหยางไปอยู่บ้านตัวเองเหมือนกัน ให้ตายสิ ตั้งแต่คราวนั้นเป็นต้นมา เธอกับหลินหยางก็ไม่เคยได้ใกล้ชิดแนบแน่นกันอีกเลย

เธอรู้ดีว่าคิดแบบนี้มันไม่ควร หวังโส่วเต๋อถึงจะเป็นเดรัจฉาน แต่ยังไงทั้งสองคนก็ยังไม่ได้หย่ากัน

แต่ช่วยไม่ได้จริง ๆ ลีลาของน้องชายคนนี้มันยอดเยี่ยมจนเธออดใจคิดถึงไม่ได้

"เดี๋ยวก่อนสิครับ พี่สะใภ้ชุนฮวา ช่างมันเถอะครับ ผม... ผม..."

ขณะที่กำลังพูดอยู่นั้น รถเก๋งสีดำหลายคันก็แล่นเข้ามาจอดเรียงรายตรงหน้าทุกคนราวกับขบวนขันหมาก

ไม่ช้า ชายฉกรรจ์ในชุดสูทสีดำทีละคนก็ก้าวลงมาจากรถ ดูท่าทางแล้วน่ากลัวจนแทบช็อกตาย

ประตูรถตู้คันกลางเปิดออก เยี่ยเจิ้นชวนในชุดถังจวงสีดำก็ก้าวลงมา

"หมอเทวดาหลิน คุณไม่เป็นไรใช่ไหม?" เยี่ยเจิ้นชวนยื่นมือออกมารอจับแต่ไกล

เหล่าชายฉกรรจ์ในชุดสูทสีดำพากันล้อมคุ้มกันพวกเขาสองคนไว้ ส่วนสวี่อาเซียงกับพวกเซี่ยชุนฮวาก็ถูกกันอยู่วงนอก

"ขอบคุณหัวหน้าพรรคเยี่ยที่เป็นห่วงครับ ผมไม่เป็นไร" หลินหยางเองก็แปลกใจเหมือนกันว่าเยี่ยเจิ้นชวนคนนี้ยกพวกบุกมากลางดึกทำไม

"ไม่เป็นไรก็ดีแล้ว" เยี่ยเจิ้นชวนตบมือเขาเบา ๆ พลางเอ่ย "คุณเป็นผู้มีพระคุณช่วยชีวิตผมนะ ถ้าคุณเป็นอะไรไปขึ้นมา ผมจะอยู่ตาหลับได้ยังไงกัน ว่าแต่ใครมันตาบอดไร้แววนัก บังอาจมาระรานหมอเทวดาหลินของผม ไปลากตัวมันออกมาให้กู แล้วสับมันทิ้งตรงนี้ซะ!"

พอได้ยินคำว่าสับทิ้ง ชาวบ้านในหมู่บ้านหุบดอกท้อต่างก็พากันสูดหายใจด้วยความหนาวเหน็บ

โชคดีที่หวังจินหลงกับหลี่ซิ่วหยุนถูกตำรวจคุมตัวไปแล้ว ไม่อย่างนั้นคงได้ตายอนาถยิ่งกว่านี้แน่

"อย่าเลยครับ ไม่เป็นไรแล้วครับ" หลินหยางลดเสียงลงต่ำ "หัวหน้าพรรคเยี่ย คนในหมู่บ้านเราขวัญอ่อน คุณอย่าทำให้พวกเขาตกใจเลยครับ"

เยี่ยเจิ้นชวนมองดูพวกชาวบ้านที่กำลังตัวสั่นงันงก ถึงได้รู้ว่าตัวเองวู่วามผลีผลามไปหน่อย

"ขอโทษทีนะหมอเทวดาหลิน พอดีผมชินปากไปหน่อย ประเดี๋ยวประด๋าวก็ยังแก้ไม่หาย" เยี่ยเจิ้นชวนมองซากปรักหักพังด้านหลัง "ในเมื่อบ้านถูกเผาวอดไปหมดแล้ว งั้นก็ไปอยู่กับผมเลยเถอะ"

"พอดีเลย เรื่องที่คุณให้ผมไปสืบเริ่มมีเค้าเงื่อนแล้ว"