ตอนที่ 69 เกาะกิ่งไม้สูง

เปลือกตาของหลินหยางกระตุกขึ้นมา นึกไม่ถึงเลยจริง ๆ ว่าเยี่ยเจิ้นชวนจะลงมือเร็วขนาดนี้ สมแล้วที่เป็นหัวหน้าใหญ่ของพรรคหงปัง

"ได้ ฉันจะกลับไปกับพวกนาย"

สวี่อาเซียงได้ยินแบบนั้นก็อดไม่ได้ที่จะเรียกเขาขึ้นมา "หลินหยาง..."

"พี่อาเซียง" หลินหยางเดินเข้าไปปลอบใจ "วันนี้พี่ตกใจมากแล้ว กลับไปพักผ่อนให้ดีเถอะครับ รอผมเสร็จธุระแล้วจะกลับมาหานะ"

"พี่สะใภ้ชุนฮวา พี่สะใภ้เยี่ยนจือ ฝากพวกพี่ช่วยดูแลพี่อาเซียงด้วยนะครับ"

เซี่ยชุนฮวาและหลิวเยี่ยนจือพยักหน้า ในแววตาเปี่ยมล้นไปด้วยความอาลัยอาวรณ์

หลินหยางไม่ใช่ว่าไม่สงสารอาเซียง เขารู้ดีว่าอาเซียงตกใจขวัญผวาขนาดนี้ ย่อมต้องการให้เขาคอยปลอบประโลมเป็นอย่างดี

เพียงแต่ว่า...

เฮ้อ นอกจากอาเซียงแล้ว เซี่ยชุนฮวากับหลิวเยี่ยนจือต่างก็กำลังรอน้ำฉ่ำ ๆ อยากโดนเขาฟัดอยู่เหมือนกัน

ถ้าเขาเอาแต่สนใจแค่อาเซียงคนเดียวจนละเลยอีกสองคน โปรยฝนไม่ทั่วฟ้า ย่อมเลี่ยงไม่ได้ที่จะเกิดความหึงหวงริษยาขึ้นมา ถึงเวลานั้นถ้าเรื่องแดงขึ้นมาจนเกิดเสียงซุบซิบนินทาในหมู่บ้านก็คงไม่ดีแน่

ชนบทแบบนี้ ขี้นินทากันจนคนตายมานักต่อนักแล้ว

อาเซียงเพิ่งจะเป็นม่าย แล้วยังต้องมาเจอเรื่องบัดซบในวันนี้อีก หากเรื่องของเขากับเธอถูกเปิดโปงเวลานี้ ดีไม่ดีคงได้กลายเป็นเป้าสายตาให้คนรุมประณามจริง ๆ

ดังนั้น เพื่อเห็นแก่อาเซียง หลินหยางจึงยังอยู่แต่ในหมู่บ้านช่วงนี้ไม่ได้

ยิ่งไปกว่านั้น ในเมืองยังมีเรื่องสำคัญยิ่งกว่ากำลังรอเขาอยู่

คนที่ปรุงยากักวิญญาณออกมาไม่ใช่คนธรรมดาแน่ และไม่ใช่คนดีอย่างแน่นอน ต้องหาตัวให้พบ!

ไม่นานหลินหยางก็ขึ้นรถ และออกจากหมู่บ้านหุบดอกท้อไปพร้อมกับเยี่ยเจิ้นชวน

ขาข้างหนึ่งของเขาเพิ่งจะก้าวพ้นไป หวังเอ้อร์โก่วก็ชะเง้อชะแง้โผล่หน้าเข้ามาหาหวังอันเฉวียน "พี่อันเฉวียน เมื่อกี้ที่หลินหยางบอกว่าจะสอนพี่ปลูกสมุนไพรน่ะ มันเชื่อถือได้จริงเหรอพี่"

"ทำไมจะไม่น่าเชื่อถือล่ะวะ" คอของหวังอันเฉวียนแข็งขึ้นมาทันที "กูจะบอกให้นะ เรื่องพวกนี้หลินหยางน่ะผู้เชี่ยวชาญตัวจริงเลย สมุนไพรพวกนั้นมีค่าตั้งบานเบอะ"

"จริงเหรอ" หวังซานหวาจื่อที่หน้าตาแหลมเหมือนลิงพอได้ยิน ดวงตาก็เป็นประกายวาววับขึ้นมาทันควัน รีบถามอย่างร้อนใจ "อันเฉวียน เล่าให้ฟังหน่อยสิวะ พวกเราจะได้รวยไปด้วยกัน"

ชาวบ้านพวกนี้ต่างก็หากินกับผืนดินหลังสู้ฟ้าหน้าสู้ดิน ไม่ใช่ว่าพวกเขาไม่ขยัน แต่ตลอดทั้งปี ต่อให้เหงื่อตกจนแตกเป็นแปดเสี่ยง สุดท้ายก็แทบไม่ได้เงินสักกี่แดง ดังนั้นพอได้ยินว่ามีเคล็ดลับทำมาหากินสร้างเนื้อสร้างตัว ก็พากันแห่กรูเข้ามารุมล้อมทันที

หวังอันเฉวียนโบกมือพลางพูดว่า "หลินหยางเพิ่งคุยกับฉันแค่สองสามคำเอง ฉันยังจับทิศจับทางไม่ถูกเลย"

"งั้นก็ไม่มีปัญหา" หวังเอ้อร์โก่วหัวเราะแหะ ๆ "รอหลินหยางกลับมา พวกเราค่อยไปถามเขาเองก็สิ้นเรื่อง"

"กลับมาเหรอ" ป้ารองที่เงียบมาตลอดส่งเสียงฮึออกมา "เขาจะกลับมาได้ยังไงกัน"

เมื่อได้ยินคำนี้ สวี่อาเซียงกับพวกผู้หญิงอีกสองคนที่กำลังจะเดินจากไปต่างก็ชะงักนิ่ง

อะไรนะ

หลินหยางจะไม่กลับมาแล้วงั้นเหรอ

"อ้าว ป้ารอง" หวังซานหวาจื่อเริ่มร้อนรน "ป้าพูดแบบนี้หมายความว่าไงล่ะ ถ้าปลูกสมุนไพรรวยกว่าทำไร่ทำนา พวกเราทุกคนก็ต้องตามหลินหยางทำงานอยู่แล้วสิ"

คนอื่น ๆ ต่างพากันส่งเสียงสนับสนุน

"ใช่แล้ว ทำตามเขานี่แหละ"

"ไม่แน่ว่าผ่านไปสักสองสามปี พวกเราก็คงสร้างคฤหาสน์หรูอยู่ได้เหมือนกัน"

ป้ารองลุกขึ้นยืน ปัดฝุ่นที่ก้นแล้วพูดว่า "ฉันว่าพวกแกตาบอดกันหมดแล้วหรือไง ไม่เห็นเหรอว่าพวกคนที่มารับหลินหยางเมื่อกี้แต่งตัวยังไง ขับรถอะไรกันมา"

"ถึงฉันจะเป็นแค่อีแก่บ้านนอก แต่เกลือที่ฉันเคยกินยังมากกว่าข้าวที่พวกแกเคยกินเสียอีก หลินหยางน่ะเกาะกิ่งไม้สูงติดแล้ว ตอนนี้แม้แต่กระท่อมซุกหัวนอนยังโดนเผาวอดไปหมด เขาจะกลับมาอีกได้ยังไงกัน"

"ถ้าเป็นพวกแก อยู่ข้างนอกได้กินหรูอยู่สบาย ได้ขับรถหรูอยู่คฤหาสน์ พวกแกจะยังกลับมาไหมล่ะ จะยังยอมกลับมาใช้ชีวิตหน้าสู้ดินหลังสู้ฟ้า หากินกับดินทรายแบบนี้อีกไหม"

คำพูดของป้ารองดับฝันการร่ำรวยของทุกคนจนมอดสนิท ทั้งยังสาดน้ำเย็นเฉียบรดหัวใจของผู้หญิงทั้งสามอย่างสวี่อาเซียงจนเย็นเยียบไปด้วย

"ไม่พล่ามกับพวกแกแล้ว ฉันต้องกลับไปนอน พรุ่งนี้เช้ายังต้องรีบตื่นไปถอนหญ้าในนาอีก" ป้ารองโบกมือแล้วเดินจากไป

ทุกคนตกอยู่ในความเงียบงัน ในตอนนั้นเอง หวังหลังค่อมที่นั่งยอง ๆ อยู่ตรงมุมกำแพงมาตลอดก็เอ่ยปากขึ้นมา "ป้ารองพูดถูกแล้ว หลินหยางไม่กลับมาแล้วล่ะ คราวนี้ไม่เพียงแต่เกาะกิ่งไม้สูงได้เท่านั้น แต่ยัง..."

พอพูดถึงตรงนี้ เขาก็ชูสองนิ้วขึ้นมา "แถมยังเป็นสาวสวยรวยเสน่ห์ตั้งสองคนเชียวนะ"

พอได้ยินเช่นนี้ หัวใจของอาเซียงยิ่งบีบรัดจนแทบจะกระเด็นออกมาทางปาก

ส่วนพวกผู้ชายบ้านนอกคอกนาพอได้ยินเรื่องคาวโลกีย์แบบนี้ก็คึกคักขึ้นมาทันที โยนเป้าหมายเรื่องทำมาหากินสร้างเนื้อสร้างตัวทิ้งไปจนพ้นสมอง

"ไอ้หวังหลังค่อม สาวสวยรวยเสน่ห์อะไรกัน แกไปเห็นตอนไหนวะ" หวังเอ้อร์โก่วลูบท้องตัวเองพลางยิ้มกระลิ้มกระเหลี่ย

"ใช่ ๆ" หวังซานหว่าฟาดฝ่ามือลงบนท่อนแขนตัวเอง ตบยุงตายคาที่อย่างแม่นยำและเด็ดขาด ก่อนจะขยี้ทิ้งลงแทบเท้าอย่างชำนาญ "เล่ามาสิ แกไปเห็นอะไรมา"

อาเซียงทนฟังต่อไปไม่ไหวอีกแล้ว จึงเอามือกุมหน้าอกพลางพูดเสียงเบา "พี่สะใภ้ชุนฮวา ฉันเหนื่อยแล้ว พาฉันกลับได้ไหมจ๊ะ"

เซี่ยชุนฮวาเองก็ทนฟังไม่ไหวแล้วเหมือนกัน ยิ่งฟังก็ยิ่งเจ็บกระดองใจ "ไป คืนนี้ฉันจะไปนอนเป็นเพื่อนเธอเอง"

"ฉันไปด้วย" หลิวเยี่ยนจือพูดเสียงเบา "เจ้าหนูเถียนเถียนเริ่มอยู่หอพักโรงเรียนสัปดาห์นี้แล้ว ที่บ้านมีฉันอยู่คนเดียว"

"งั้นยังจะรออะไรอีกล่ะ รีบไปสิ" เซี่ยชุนฮวาถลึงตาใส่พวกผู้ชายที่กำลังคุยเรื่องใต้สะดือกันอย่างหื่นกระหาย "ไร้สาระจริง ๆ"

พอลับหลังผู้หญิงทั้งสามคน หวังหลังค่อมก็เล่าเรื่องที่เห็นถังจื่อโหรวกับเยี่ยชิงเฉิงเมื่อช่วงบ่ายวันนั้นออกมาจนหมดเปลือก

"เรื่องจริงเรอะเนี่ย" หวังซานหว่าลูบน่องตัวเอง ขี้ไคลเกาะแน่นผสมเหงื่อเหม็นเปรี้ยวในยามค่ำคืนหลุดออกมาเป็นคราบตามแรงขัด "ไอ้หลังค่อม แกดูดีแล้วแน่นะ คนไหนสวยกว่ากันวะ"

หวังหลังค่อมถลึงตาใส่เขา "สายตาข้าเฉียบแค่ไหนแกไม่รู้เหรอวะ ขอบอกให้เลยนะ สวยระดับนางงามทั้งคู่ คนที่ตัวสูงกว่านั่นน่ะ โอ๊ย ข้าจะบอกให้..."

"ทำไมวะ ทำไม" หวังเอ้อร์โก่วดึงเสื้อขึ้น ชี้ไปที่หน้าอกดำมะเมื่อมของตัวเองแล้วหัวเราะถาม "ใหญ่ไหมวะ"

"โอ้โห ข้าบอกให้เลยนะ" หวังหลังค่อมตบต้นขาตัวเองอย่างตื่นเต้น "เบ้อเริ่มเทิ่มเลยล่ะ ไม่ใช่แค่ใหญ่อย่างเดียวนะ..."

พวกผู้ชายในหมู่บ้านฟังเรื่องเล่าที่หวังหลังค่อมเติมไข่ใส่สีอย่างเมามัน คุยกันจนดึกดื่นค่อนคืนถึงค่อยแยกย้ายกันไป

คืนนั้น สวี่อาเซียงนอนพลิกตัวไปมา ร่ำไห้อยู่เงียบ ๆ

ทำไมโชคชะตาของเธอถึงได้อาภัพขนาดนี้นะ

เพิ่งแต่งงานมาได้ไม่กี่ปีสามีก็ตายจาก ตอนนี้อุตส่าห์ได้หลินหยางมา และมอบกายให้เขาไปแล้ว

แต่ตอนนี้เขากลับไปเจอคนที่สวยกว่า มีการศึกษาสูงกว่า เขาจะลืมเธอไปไหมนะ

อันที่จริง ตอนที่อาเซียงได้ยินว่าหลินหยางขายสมุนไพรได้เงินหลายหมื่นหยวน เธอก็ดีใจกับเขาจากใจจริง

อาเซียงคิดไว้ว่า ถ้าวันหน้าแต่งงานกันแล้ว หลินหยางออกไปขุดสมุนไพรหารายได้เสริมข้างนอก ส่วนเธอที่เป็นผู้หญิงก็คอยดูแลงานบ้านงานเรือน ชีวิตของพวกเขาสองคนจะต้องดีวันดีคืนขึ้นอย่างแน่นอน

แต่ใครจะไปคิดว่าหลินหยางจะเก่งกาจถึงเพียงนี้ ความเร็วในการหาเงินของเขาราวกับติดจรวด

เมื่อไม่นานมานี้เพิ่งบอกเธอว่าช่วยชีวิตเถ้าแก่ใหญ่ของบริษัทหนึ่งไว้ ได้รับค่ารักษามาถึงหนึ่งล้านหยวน

ตั้งหนึ่งล้านหยวนเชียวนะ

ชั่วชีวิตนี้อาเซียงไม่เคยเห็นเงินเยอะขนาดนั้นมาก่อน ฟังดูราวกับเรื่องเล่าในนิทานปรัมปรา

ผ่านไปได้ไม่กี่วัน หลินหยางก็บอกอีกว่าเขาหางานในเมืองได้แล้ว เป็นหมอนั่งตรวจประจำคลินิกให้คนอื่น วันหนึ่งนั่งตรวจแค่สองชั่วโมงก็หาเงินล้านต่อปีได้สบาย ๆ

ตอนนี้ยังถูกหัวหน้าพรรคลึกลับอะไรนั่นส่งขบวนรถหรูมารับตัวไปอีก

เขายิ่งมายิ่งเก่งกาจขึ้นเรื่อย ๆ แม้แต่ผู้มีอิทธิพลร่ำรวยในเมืองใหญ่ก็ยังนอบน้อมต่อเขา

แล้วอาเซียงล่ะ เธอก็ยังคงเป็นแค่แม่ม่ายตัวเล็ก ๆ ในหมู่บ้านกลางหุบเขา

เวลาผ่านไปเพียงไม่กี่เดือน ช่องว่างระหว่างพวกเขากลับห่างไกลกันราวฟ้ากับเหว

พอนึกถึงตรงนี้ สวี่อาเซียงก็ทนไม่ไหวอีกต่อไป จึงค่อย ๆ ลุกขึ้นมองเซี่ยชุนฮวาและหลิวเยี่ยนจือที่นอนอยู่ข้าง ๆ เดินออกจากห้องนอนไปยังลานบ้าน แล้วกดโทรศัพท์โทรหาหลินหยางทันที