ตอนที่ 71 สองมือนวดซาลาเปาลูกโต

หลินหยางคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะตอบกลับอย่างรวดเร็วว่า "ไม่มีปัญหา เรื่องนี้ผมช่วยครับ"

"ฮ่าๆๆ เยี่ยมไปเลย!" เยี่ยเจิ้นชวนดีใจเป็นล้นพ้น "ฉันรู้อยู่แล้วว่าหมอเทวดาหลินต้องช่วยแน่ ต่อไปพวกเราก็เป็นคนกันเองแล้ว มีปัญหาอะไรก็บอกมาได้เลย"

"ขอบคุณครับประมุขเยี่ย ถ้าต้องการอะไรผมจะบอกแน่นอน แล้ว...พวกเราจะไปพรรคพลั่ววันนี้เลยไหมครับ" หลินหยางถาม

"วันนี้ยังไม่ไปหรอก เดี๋ยวฉันให้ชิงเฉิงพาหมอเทวดาหลินไปหาซื้อเสื้อผ้าเครื่องแต่งตัวสักสองสามชุดก่อน ตอนนี้เธอเป็นถึงแขกคนสำคัญของพรรคหงปังเรา จะแต่งตัวซอมซ่อเกินไปไม่ได้ จริงไหมล่ะ" เยี่ยเจิ้นชวนตบบ่าเขาพลางพูด

"ไม่ต้องหรอกครับประมุขเยี่ย ชุดของผมชุดนี้ก็ใส่ดีอยู่แล้ว" หลินหยางปฏิเสธ ทว่าเสื้อผ้าชุดนี้ของเขาเป็นของแผงลอยข้างถนนจริง ๆ รวมกันทั้งชุดยังไม่ถึงหนึ่งร้อยหยวนด้วยซ้ำ

"หมอเทวดาหลินอย่าได้เกรงใจไปเลย วันนี้ให้ชิงเฉิงพาไปเลือกซื้อเสื้อผ้า พรุ่งนี้พวกเราสองพี่น้องค่อยไปถล่มพรรคพลั่ว ลากคอเจียงหงเต้าออกมาสับเป็นชิ้นๆ ให้หมากิน ตกลงไหม"

"ได้ครับ ในเมื่อประมุขเยี่ยมีน้ำใจขนาดนี้ ผมก็ไม่เกรงใจแล้ว"

ก็นั่นสิ พรุ่งนี้ต้องไปบุกรังพรรคพลั่ว ถ้าแต่งตัวซอมซ่อเกินไปจะไม่ทำให้พรรคหงปังเสียหน้าหรอกหรือ

"ดี งั้นตกลงตามนี้!"

ดังนั้น พอกินมื้อเช้าเสร็จ หลินหยางกับเยี่ยชิงเฉิงจึงนั่งรถออกจากกองบัญชาการใหญ่พรรคหงปังไปด้วยกัน

ทว่าเพิ่งจะพ้นประตูใหญ่มา ก็เห็นถังจื่อโหรวกับหลี่เวยเวยขับรถมาขวางหน้าพวกเขาไว้

พอหลินหยางก้าวลงจากรถ ถังจื่อโหรวก็รีบปรี่เข้ามาอย่างร้อนรน "น้องหลินหยาง นายไม่เป็นไรใช่ไหม ฉันได้ยินว่าบ้านของนายไฟไหม้ เป็นห่วงแทบแย่เลย"

น้อง...หลินหยางงั้นเหรอ

ทำไมจู่ ๆ คำเรียกถึงได้สนิทสนมขึ้นมาขนาดนี้ล่ะเนี่ย

หรือว่าจะเป็นเพราะ...

พอคิดถึงเรื่องลามกที่เกือบจะทำสำเร็จเมื่อวาน หลินหยางก็อดลอบกลืนน้ำลายไม่ได้

ถึงข้าวสารจะยังไม่ทันกลายเป็นข้าวสุก แต่ก็เกือบจะสุกแล้วไม่ใช่หรือไง

ความสัมพันธ์จะก้าวหน้าขึ้นอีกขั้นก็เป็นเรื่องสมควรแล้ว!

"อ๋อ ผมไม่เป็นไรครับ วางใจเถอะ ไม่มีอะไรเลย"

หลี่เวยเวยพุ่งเข้ามาทวงความยุติธรรมให้คุณหนูของตัวเอง "หมอเทวดาหลิน คุณนี่ก็จริง ๆ เลยนะ ฉันกับคุณหนูพอได้ยินว่าบ้านคุณไฟไหม้ ฟ้ายังไม่ทันสว่างก็รีบมุ่งหน้าไปหมู่บ้านหุบดอกท้อ แต่เพื่อนบ้านคุณกลับบอกว่าคุณเข้าเมืองมาตั้งนานแล้ว"

"โทรหาคุณตั้งหลายสาย ทำไมไม่ยอมรับบ้างเลยล่ะคะ"

"เวยเวย พูดจาอะไรกับหมอเทวดาหลินแบบนั้น" ถังจื่อโหรวปราม

"ก็มันจริงนี่คะ คุณหนูเป็นห่วงเขาขนาดนี้" หลี่เวยเวยยังคงบ่นอุบอย่างไม่ยอมแพ้

"ขอโทษด้วยครับคุณถัง" หลินหยางเกาศีรษะอย่างเขินอายพลางพูด "ผมมัวแต่คุยธุระกับประมุขเยี่ย เลยไม่ได้ดูโทรศัพท์น่ะครับ"

หลินหยางขมวดคิ้วขึ้นมาอีก เอ๊ะ ไม่ถูกสิ เมื่อคืนโทรศัพท์ไม่ได้อยู่กับเยี่ยชิงเฉิงตลอดหรอกเหรอ

เยี่ยชิงเฉิงก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าวพลางยิ้ม "คุณถัง เป็นฉันเองที่คิดไม่รอบคอบ พอดีทางพรรคหงปังมีเรื่องต้องขอให้หมอเทวดาหลินช่วย ก็เลยรับตัวเขามาก่อน ฉันควรจะแจ้งคุณให้ทราบล่วงหน้าสักคำจริง ๆ ค่ะ"

"ไม่เป็นไรหรอกค่ะ" ถังจื่อโหรวยิ้มตอบเช่นกัน "น้องหลินหยางเองก็เป็นผู้มีพระคุณช่วยชีวิตของตระกูลถังพวกเรา ต่อให้ต้องวิ่งวุ่นหลายเที่ยวหน่อยก็เป็นเรื่องที่สมควรทำอยู่แล้ว"

แม้ผู้หญิงสองคนจะพูดจากันอย่างสุภาพมีมารยาท แต่หลินหยางกลับรู้สึกได้ว่ามีบางอย่างทะแม่ง ๆ

เหมือนจะ...มีกลิ่นหึงหวงลอยคลุ้ง

วันนี้ถังจื่อโหรวสวมชุดสูทกระโปรงสีขาว เข้าคู่กับรองเท้าส้นสูงสีขาวส้นเข็ม ทั่วทั้งร่างดูเฉลียวฉลาดภูมิฐานและสง่างาม เรียวขาเหยียดตรงโผล่พ้นชายกระโปรงสั้น ผิวพรรณเนียนละเอียดราวกับจะบอบบางจนแตะต้องไม่ได้

หลังจากรักษามะเร็งเต้านมจนหายดี หลินหยางก็แอบแฝงผลประโยชน์ส่วนตัวช่วยนวดคลึงให้เธอไปอีกสองสามครั้ง

นี่เพิ่งผ่านไปไม่กี่วันเอง ทำไมมันถึงได้พัฒนาแบบก้าวกระโดดขนาดนี้ล่ะเนี่ย

หรือว่าร่างกายของถังจื่อโหรวจะพิเศษ หรือไม่ก็เป็นเพราะฝีมือของกูมันยอดเยี่ยมกันแน่

ทันใดนั้น เสียงของข่งเอ้อร์โก่วก็ดังขึ้นข้างหูเขา "โอ๊ยโยโย่ หลินหยางเอ๋ย ฝีมือนวดคลึงซาลาเปาลูกโตของแกนี่นับวันยิ่งลึกล้ำขึ้นเรื่อย ๆ เลยนะ"

หลินหยาง "พี่เอ้อร์โก่ว ชมเกินไปแล้ว"

ข่งเอ้อร์โก่วของขึ้นทันควัน "ชมเกินไปกับผีน่ะสิ เซียนจื่อหยางถ่ายทอดวิชาแพทย์ให้แกเพื่อให้มารักษาคนช่วยชีวิต ไม่ใช่ให้แกเอามาทำเรื่องลามกพรรค์นี้!"

หลินหยาง "พี่เอ้อร์โก่ว ดูพี่สิ พูดอยู่ดี ๆ ทำไมถึงได้หัวร้อนขึ้นมาล่ะ ผมก็กำลังรักษาคนช่วยชีวิตอยู่นี่ไง มันแค่แถมติดไม้ติดมือมาไม่ใช่เหรอ พวกเราคนเป็นหมอตรวจรักษาโรคเนี่ย ไม่ใช่แค่ต้องคำนึงถึงชีวิตของคนไข้ แต่ยิ่งต้องคำนึงถึงระยะยาวของคนไข้ด้วย ถูกไหมล่ะ"

พอนึกถึงเรื่องราวต่าง ๆ เมื่อคืน หลินหยางก็อดที่จะเม้มริมฝีปากไม่ได้ รสสัมผัสของซาลาเปาลูกโตคู่นั้นเป็นอย่างไร เขาก็ได้ลองชิมผ่านเนื้อผ้ามาแล้ว ถือว่าไม่เลวทีเดียว

ถ้าคราวหน้ามีโอกาส คงต้องขอลองแบบถลกเปลือกออกให้เกลี้ยงดูบ้าง

เยี่ยชิงเฉิงเองก็สังเกตเห็นทรวดทรงองค์เอวอันน่าภาคภูมิใจของถังจื่อโหรวตั้งแต่แวบแรก พอก้มมองของตัวเองแล้วก็ได้แต่ถอนหายใจ เฮ้อ คนเรานี่เปรียบเทียบกันไปมีแต่จะพาลโมโหตายเสียเปล่า ๆ

วันนี้เยี่ยชิงเฉิงแต่งตัวได้ดูมีชีวิตชีวามากเช่นกัน เธอสวมกระโปรงสั้นสีดำชุดหนึ่ง แม้รูปร่างจะไม่สูงเพรียวเท่าถังจื่อโหรว แต่ก็สดใสน่ารัก ชวนมองไม่แพ้กัน

พอได้ยินว่าจะไปหาซื้อเสื้อผ้าใหม่ให้หลินหยาง ถังจื่อโหรวก็รีบเข้ามาแจมด้วยทันที

"งั้นก็ไปด้วยกันหมดนี่แหละ" หลินหยางที่เป็นคนตัดสินใจเคาะโต๊ะสรุป

ไม่นาน ทั้งสี่คนก็มาถึงห้างสรรพสินค้า

ถังจื่อโหรวกับเยี่ยชิงเฉิงเอ่ยปากขึ้นพร้อมกัน

"ไปดูเสื้อกันก่อนเถอะค่ะ"

"ไปดูกางเกงกันก่อนค่ะ"

หลินหยางไม่อยากให้เกิดเรื่องทะเลาะเบาะแว้งที่ไม่จำเป็น สำหรับเขาแล้ว ภาระอันแสนหวานแบบนี้ ยังไงมันก็คือภาระอยู่ดี

"เอาอย่างนี้ดีกว่า พวกคุณสองคนไปเลือกกันก่อน พอเลือกเสร็จแล้วผมค่อยไปลอง ผมขอเดินเล่นแถวนี้คนเดียวสักหน่อย"

ถังจื่อโหรวควงแขนเยี่ยชิงเฉิงอย่างเปิดเผย พลางยิ้มพยักหน้า "ไม่มีปัญหาจ้ะ แต่น้องหลินหยาง คราวนี้อย่าลืมรับโทรศัพท์ด้วยนะ"

"วางใจเถอะครับ" หลินหยางทำมือส่งสัญญาณโอเค

แม้ความสัมพันธ์ระหว่างถังจื่อโหรวกับเยี่ยชิงเฉิงจะยังไม่ถึงขั้นเป็นคู่แข่งกัน แต่ด้วยสัญชาตญาณสัมผัสที่หกของผู้หญิง ทำให้ทั้งคู่จับความรู้สึกได้อย่างแม่นยำว่า พวกเธอสองคนตกหลุมรักผู้ชายคนเดียวกันเข้าแล้ว

ถังจื่อโหรวพูดขึ้นพลางเลือกเสื้อผ้าไปพลาง "บ้านของน้องหลินถูกไฟไหม้ ฉันเลยกะว่าจะออกเงินสร้างวิลลาให้เขาสักหลังน่ะค่ะ"

"คุณถังคิดได้รอบคอบจริง ๆ ค่ะ งั้นฉันซื้อรถให้หมอเทวดาหลินสักคันดีกว่า เขาจะได้เดินทางไปทำงานสะดวกขึ้น"

ไปทำงาน?

ถังจื่อโหรวขมวดคิ้ว หรือว่าหลินหยางไม่ได้คิดจะอยู่ที่พรรคหงปังต่อไปแล้ว?

"ทำไมเหรอคะ น้องหลินหยางไม่คิดจะอยู่ที่พรรคหงปังต่อแล้วเหรอ" ถังจื่อโหรวหยิบกางเกงราคาหนึ่งหมื่นเก้าพันเก้าร้อยเก้าสิบเก้าหยวนขึ้นมาตรวจดูพลางเอ่ยถาม

"เปล่าค่ะ คุณพ่อของฉันเชื้อเชิญอย่างกระตือรือร้น แต่หมอเทวดาหลินก็ยังปฏิเสธ ยืนกรานว่าจะกลับไปให้ได้" เยี่ยชิงเฉิงรู้สึกจนปัญญาอยู่บ้าง เธอหันไปหยิบกางเกงราคาตัวละสองหมื่นเก้าพันเก้าร้อยเก้าสิบเก้าหยวนขึ้นมาตัวหนึ่งเหมือนกัน

เยี่ยชิงเฉิงย่อมรู้ดีว่าถังจื่อโหรวคิดอะไรอยู่ ก็แค่อยากอยู่ใกล้ชิดเพื่อชิงความได้เปรียบก่อนเท่านั้นแหละ

เมื่อวานหลินหยางเป็นคนไปส่งถังจื่อโหรวที่บ้าน เมื่อคืนสองคนนี้ต้องมีอะไรกันแน่ ๆ ไม่อย่างนั้นเช้าวันนี้ถังจื่อโหรวจะมาเรียกน้องหลินหยาง น้องหลินหยางติดปากแบบนี้ได้ยังไง

พอนึกถึงตรงนี้ เยี่ยชิงเฉิงก็อิจฉาจนแทบจะขย้อนน้ำส้มสายชูออกมาจากกระเพาะ

ถึงแม้หลินหยางจะเป็นหมอเทวดา แต่เยี่ยชิงเฉิงก็อายุเกือบสามสิบแล้วเหมือนกัน ย่อมเรียกเขาว่าน้องได้เหมือนกันนี่นา

แล้วก็นะ เมื่อวานนี้คุณพ่อเยี่ยเจิ้นชวนก็จริง ๆ เลย ทำไมถึงไม่เปิดประเด็นให้ลูกสาวคนนี้ยอมพลีกายตอบแทนบุญคุณบ้างนะ?

ดูเอาเถอะ หลอดความคืบหน้าของถังจื่อโหรวนี่พุ่งเต็มหลอดแล้ว แต่ฝั่งเธอยังไม่ขยับเขยื้อนเลยสักนิด

แม้ต่างก็เป็นลูกผู้ดีมีตระกูล ย่อมต้องรู้จักสงวนท่าทีเป็นธรรมดา ทว่าผู้ชายดี ๆ อย่างหลินหยาง จุดไต้ตามหาก็ยังหาไม่เจอ ต้องรีบคว้าไว้ให้มั่น ไม่อย่างนั้นคงต้องเสียใจไปตลอดชีวิตแน่!

หลินหยางล้วงกระเป๋ากางเกงทั้งสองข้างเดินทอดน่องเข้าไปในร้านนาฬิกาหรูแห่งหนึ่ง

พอเพิ่งก้าวพ้นประตูใหญ่เข้าไป เขาก็เหลือบไปเห็นคนสองคน