ตอนที่ 72 ศัตรูคู่อาฆาตทางแคบ

ที่แท้ก็เป็นเจียงเทียนฮ่าวกับจางเสวี่ยหนิง

ช่างเป็นศัตรูคู่แค้นที่หนีกันไม่พ้นจริง ๆ แม่งเอ๊ย

เจียงเทียนฮ่าวสวมหมวกอยู่ คงคิดจะปิดบังหน้าผากที่โขกพื้นจนแตกเพราะถูกลงโทษเมื่อสองวันก่อน

จางเสวี่ยหนิงไว้ผมยาวดัดลอน สวมชุดสูทกระโปรงสั้นสีชมพูดูยั่วยวน บนเท้าเหยียบส้นสูงปรี๊ด แขนคล้องกระเป๋าแบรนด์เนม ในสายตาคนนอก ดูเป็นคุณนายตระกูลผู้ดีมีเงินเต็มตัว

แต่ในสายตาของหลินหยาง เธอคือนังผู้หญิงหน้าเงินตัวจริงเสียงจริง!

ดูท่าช่วงหลายปีมานี้ เธอคงได้รับการปรนเปรออย่างดีจากไอ้สารเลวเจียงเทียนฮ่าว

เดิมทีหลินหยางไม่อยากไปวุ่นวายกับพวกมัน เพิ่งจะเตรียมหมุนตัวเดินหนี แต่เจียงเทียนฮ่าวกลับเงยหน้าขึ้นมาเห็นเขาพอดี

พอนึกถึงวันที่กลัวจนเยี่ยวราดกางเกง ถูกมีดดาบยาวสองเมตรเฉียดฟันหัวหลุดจากบ่า แถมยังถูกบีบให้โขกหัวอีกหลายร้อยที จนพอกลับไปถึงก็ได้รับการวินิจฉัยว่าสมองได้รับการกระทบกระเทือนอย่างรุนแรง

สองวันนี้เลยได้แต่นอนซมอยู่บนเตียง แค่ลุกขึ้นยืนก็พะอืดพะอมจนอ้วกเป็นน้ำเปรี้ยว

จางเสวี่ยหนิงคอยตื๊อถามเขาไม่หยุดว่าเกิดอะไรขึ้น เขาก็ได้แต่บ่ายเบี่ยงว่าขับรถเกิดอุบัติเหตุนิดหน่อย หัวเลยกระแทกโดยไม่ระวัง

ยังไงซะ ก็ไม่มีใครอยากให้แฟนสาวคนปัจจุบันรู้หรอกว่าตนเองถูกแฟนเก่าของเธอเหยียบย่ำอยู่ใต้ฝ่าเท้า

ที่น่าเจ็บใจที่สุดก็คือ แฟนเก่าคนนี้ดันเป็นคนที่เจียงเทียนฮ่าวเหยียดหยามมองข้ามหัวมาโดยตลอด

ตั้งแต่สมัยเรียนมหาวิทยาลัยจนถึงตอนฝึกงาน เจียงเทียนฮ่าวคิดมาเสมอว่าตัวเองเหนือกว่าหลินหยาง ถ้าเขาอยากจะเล่นงานมันให้ตาย ก็แค่เรื่องง่าย ๆ ภายในไม่กี่นาที

จนกระทั่งคราวก่อนที่พรรคหงปัง หลินหยางดันรักษาเยี่ยเจิ้นชวนหายได้อย่างไม่น่าเชื่อ ซ้ำยังบีบให้เขาต้องคุกเข่ายอมรับผิดจนหน้าแตกยับเยิน

ความแค้นคับอกนี้ เขาจะกลืนมันลงคอได้อย่างไร

"พี่คะ พวกเราไปดูร้านอื่นกันเถอะค่ะ" จางเสวี่ยหนิงเบียดแนบชิดเจียงเทียนฮ่าวไม่ห่าง ยังคงเหมือนเมื่อก่อนที่แทบอยากจะถ่างขาให้คนเขาเอาเสียตรงนั้น

ยังไม่ทันที่เจียงเทียนฮ่าวจะเอ่ยปาก จางเสวี่ยหนิงกลับตาไวจำหลินหยางได้เสียก่อน

"หลินหยาง? แกไม่บ้าแล้วเหรอ?"

หลินหยางยิ้มแล้วพูดว่า "ไม่บ้าแล้ว ฉันหายดีแล้ว หายดีเป็นปลิดทิ้งเลยละ"

"แกมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง? พวกเราเลิกกันไปตั้งนานแล้วนะ!" จางเสวี่ยหนิงเห็นสายตาที่หลินหยางมองมา ก็รู้สึกร้อนตัวนึกถึงเรื่องเมื่อสองปีก่อนขึ้นมาทันที คำขอโทษไม่มีสักคำ หนำซ้ำยังปรักปรำเขากลับ

"ไอ้ปัญญาอ่อนหลินหยาง แกคงไม่ได้แอบสะกดรอยตามพวกเรามาใช่ไหม? หรือว่าแกรู้ว่าพวกเราใกล้จะแต่งงานกันแล้ว เลยคิดจะมาพังงานแต่งของเรา"

"ว้าย พี่เทียนฮ่าว ทำยังไงดีคะ? ไอ้คนปัญญาอ่อนคนนี้จะมาพังงานแต่งที่หนูตั้งตารอคอยมาตั้งนาน"

จางเสวี่ยหนิงแกล้งทำตัวเป็นกระต่ายขาวตัวน้อยผู้อ่อนแอไร้ทางสู้ โถมตัวซบเข้าไปในอ้อมอกของเจียงเทียนฮ่าวทันที

ท่าทางแบบนี้มีตรงไหนที่กลัวกัน ชัดเจนว่ากำลังเปิดโอกาสให้เจียงเทียนฮ่าวได้แสดงเสน่ห์ความเป็นลูกผู้ชายออกมาต่างหาก

เพราะตอนอยู่มหาวิทยาลัย เจียงเทียนฮ่าวเคยแสดงบทวีรบุรุษช่วยสาวงามมานับครั้งไม่ถ้วนแล้ว

ที่จริง มุกแบบนี้จางเสวี่ยหนิงเล่นจนเอียนแล้ว

แต่ช่วยไม่ได้ เจียงเทียนฮ่าวชอบแบบนี้

จางเสวี่ยหนิงอยากแต่งเข้าตระกูลเจียงที่เป็นตระกูลมหาเศรษฐี ก็ต้องคอยเอาอกเอาใจกล่อมเจียงเทียนฮ่าวให้อยู่หมัด เพราะอย่างไรก็ยังไม่ได้จัดงานแต่งงาน

"วางใจเถอะที่รัก มีพี่อยู่ทั้งคน" เจียงเทียนฮ่าวโอบกอดจางเสวี่ยหนิงไว้ในอ้อมอก พลางเอ่ยปลอบเสียงนุ่ม

พนักงานในร้านย่อมจำเจียงเทียนฮ่าวกับจางเสวี่ยหนิงได้ อีกทั้งพอเห็นหลินหยางแต่งตัวซอมซ่อ และได้ยินคำพูดปรักปรำของจางเสวี่ยหนิงเมื่อครู่ จึงพากันเทใจเข้าข้างคนทั้งสองไปโดยปริยาย

อันที่จริงต่อให้ไม่ได้ยิน พนักงานร้านขายสินค้าหรูหราพวกนี้ก็มักจะตัดสินคนจากเปลือกนอกอยู่แล้ว

ฝั่งหนึ่งคือคุณชายใหญ่กับว่าที่สะใภ้ใหญ่ตระกูลเจียงที่แต่งตัวภูมิฐานและกำลังจะเข้าพิธีวิวาห์ คนหนึ่งเป็นทายาทผู้สืบทอดกลุ่มบริษัทตระกูลเจียงในอนาคต อีกคนเป็นแพทย์หญิงแสนสวยที่มีหน้าที่การงานมั่นคงมีหน้ามีตา

หันกลับมามองหลินหยาง ก็เป็นแค่ไอ้บ้านนอกไร้เงินไร้อำนาจที่แต่งตัวซอมซ่อ ซ้ำยังเคยเป็นคนปัญญาอ่อนมาก่อน

สูงต่ำเห็นชัดเจนในทันที

ย่อมต้องเลือกยืนอยู่ข้างผู้มีพระคุณสายเปย์อยู่แล้ว

พนักงานสาวสองคนที่สวมชุดยูนิฟอร์มกระโปรงสีน้ำเงินเข้มกระซิบกระซาบกัน

"ไอ้บ้านนอกคนเดียวยังกล้าคิดจะแย่งแฟนกับคุณชายใหญ่ตระกูลเจียง ไม่เจียมกะลาหัวจริง ๆ"

"นั่นสิ เขาเลิกกันไปตั้งนานแล้ว ยังหน้าด้านจะตามมารังควานอีก หน้าหนาไม่เบาเลยนะ!"

"คุณจางสายตาเฉียบแหลมจริง ๆ ควรจะทิ้งไอ้บ้านนอกคนนี้แล้วเลือกคุณชายเจียงโดยไม่ลังเลแบบนี้นี่แหละ ดูทั้งสองคนสิ กิ่งทองใบหยก เหมาะสมกันจะตาย"

"นั่นสิคะ แล้วหันมาดูไอ้ปัญญาอ่อนนี่สิ น่าสะอิดสะเอียนจะตายชัก"

เดิมทีหลินหยางกะว่าจะหัวเราะปล่อยผ่านไป แต่พอได้ยินคำพูดของพนักงานสาวสองคน เขาก็ตัดสินใจเปลี่ยนใจแล้ว

คนเราน่ะนะ ชวดข้าวไม่ว่า เสียหน้าไม่ได้

"ฉันมาซื้อนาฬิกา" หลินหยางยิ้มเย็น "พวกเธอมาได้ แล้วฉันจะมาบ้างไม่ได้หรือไง"

ได้ยินคำพูดของหลินหยาง จางเสวี่ยหนิงก็หัวเราะเยาะ "หลินหยาง นายรู้ไหมว่าที่นี่คือที่ไหน ที่นี่คือห้างสรรพสินค้าที่แพงและหรูหราที่สุดในเมืองเจียงหนิง นาฬิกาในร้านนี้ ถูกที่สุดก็สี่ห้าแสน แพงที่สุดปาเข้าไปหลักล้าน นายที่เป็นไอ้บ้านนอกปัญญาอ่อนเพิ่งหายดี จะมีปัญญาจ่ายเงินเหรอ"

"นั่นสิ แกมีปัญญาซื้อเหรอ" เจียงเทียนฮ่าวพูดพลางตะโกนลั่น "ใครอยู่แถวนี้ ไปเรียก รปภ. ของห้างมาที รีบไล่ไอ้บ้านนอกนี่ออกไป เดี๋ยวจะมารบกวนลูกค้าคนอื่น!"

"ขอโทษด้วยค่ะคุณเจียง เดี๋ยวฉันจะรีบไปตาม รปภ. มาเดี๋ยวนี้เลยค่ะ" พนักงานสาวคนหนึ่งรีบประจบเอาใจ

"ถ้าฉันจะบอกว่า..." หลินหยางเหลือบมองนาฬิกาหรูในตู้กระจก "ฉันมีปัญญาซื้อล่ะ เพราะยังไงฉันก็เพิ่งรักษาคนไข้คนสำคัญหายไปคนหนึ่ง แถมเขายังให้ค่ารักษามาอย่างงามเลยด้วย"

รักษาคนไข้หาย? ค่ารักษาราคามหาศาลงั้นเหรอ?

จางเสวี่ยหนิงอดหัวเราะไม่ได้ "หลินหยาง นายจะหลอกใคร ความรู้หางอึ่งในหัวนายน่ะลืมเกลี้ยงไปหมดแล้วมั้ง ยังจะมาค่ารักษามหาศาลอะไรอีก ฉันว่านายคงอยากได้เงินจนเป็นบ้าไปแล้วล่ะสิ"

หลินหยางเชิดคางขึ้น มองเจียงเทียนฮ่าวแล้วเอ่ยว่า "เจียงเทียนฮ่าว วันนั้นแกก็อยู่ด้วยไม่ใช่เหรอ ต้องให้ฉันเล่ารายละเอียดให้ฟังไหมล่ะ"

"หุบปาก!" พอนึกถึงความอัปยศอดสูที่พรรคหงปังในวันนั้น เจียงเทียนฮ่าวก็แทบอยากจะฆ่าหลินหยางให้ตาย

เขาไม่เชื่อเด็ดขาดว่าไอ้ปัญญาอ่อนอย่างหลินหยางจะรักษาเยี่ยเจิ้นชวนหายได้

ต้องเป็นแผนการชั่วร้ายแน่ ๆ

ทั้งชีพจรยามสาม ทั้งยากักวิญญาณอะไรนั่น ก็แค่เล่นละครตบตาทั้งนั้น

เยี่ยเจิ้นชวนแกล้งป่วย เพื่อที่จะกำจัดคนเห็นต่างต่างหาก

แม้แต่อาจารย์เซวียหวายหยวนก็คงถูกพวกเขาซื้อตัวไปแล้ว

ใช่ ถูกต้อง มันต้องเป็นแบบนี้แน่

มีเงินจ้างผีโม่แป้งก็ยังได้

หลินหยางก็แค่หมากตัวหนึ่งในมือสองพ่อลูกตระกูลเยี่ยเท่านั้นแหละ

"ไอ้ปัญญาอ่อนทำตัวลึกลับ แกจะมีวิชาแพทย์อะไรกัน แกมันก็แค่คนลวงโลกชัด ๆ"

"ใช่แล้ว เป็นแค่คนลวงโลกแท้ ๆ" จางเสวี่ยหนิงชี้หน้าด่าหลินหยางอย่างเกรี้ยวกราด

ในสายตาของจางเสวี่ยหนิง เจียงเทียนฮ่าวคือดวงดาวบนฟากฟ้า ส่วนหลินหยางก็เป็นแค่โคลนตมที่ทั้งเหม็นทั้งสกปรก

เทียบกันไม่ติดแม้แต่น้อย

หลินหยางมองดูนาฬิกาหรูแต่ละเรือนในตู้กระจก พลางฟังคู่ชายโฉดหญิงชั่วคู่นี้พูดจาเพ้อเจ้อ อดไม่ได้ที่จะหัวเราะออกมา "คนเราเนี่ยนะ พอเริ่มหลอกตัวเองขึ้นมา มันช่างน่ากลัวจริง ๆ!"

"นี่ คุณพนักงาน ช่วยหยิบนาฬิกาสองเรือนนี้ออกมาให้ฉันดูหน่อยสิ!" หลินหยางใช้นิ้วเคาะตู้กระจก

พนักงานสาวคนหนึ่งถึงกับอึ้งไป เดี๋ยวนะ ไอ้ปัญญาอ่อนนี่คงไม่ได้คิดจะเอาจริงหรอกนะ?

ทว่าในตอนนั้นเอง เหล่า รปภ. จากชั้นล่างก็ถือกระบองยางเดินกรูเข้ามากันเป็นพรวน