ตอนที่ 73 ใครคือขโมย

หัวหน้า รปภ. กวัดแกว่งกระบองยางในมือพลางแผดเสียงคำรามอย่างวางก้าม "ใครวะ? ตัวไหนมันตาบอดกล้ามาก่อเรื่องแถวนี้?"

"มันค่ะ!" จางเสวี่ยหนิงยื่นนิ้วที่สวมแหวนเพชรเม็ดเป้งเท่าไข่ห่านชี้ไปทางหลินหยาง "ให้ตายสิ ที่นี่เป็นถึงห้างหรูไม่ใช่เหรอ ทำไมถึงปล่อยให้คนปัญญาอ่อนเข้ามาได้เนี่ย แล้วจะให้คนอื่นเขาเดินซื้อของกันยังไง ขยะแขยงจะตายอยู่แล้ว ฉันมองแวบเดียวก็จะอ้วกแล้วเนี่ย"

พูดจบ เธอก็บีบจมูกพลางยกมือพัดไปมาอย่างรังเกียจ

เจียงเทียนฮ่าวลูบบาดแผลบนหน้าผากด้วยความแค้นเคืองจนขบเขี้ยวเคี้ยวฟัน "ใช่แล้ว มันไม่ได้เป็นแค่คนปัญญาอ่อน แต่มันยังเป็นขโมยด้วย เมื่อกี้มันเกือบจะขโมยโทรศัพท์กับกระเป๋าเงินของพวกเราไปแล้ว จัดการสั่งสอนมันเลย ซ้อมมันให้เละ!"

พอได้ยินแบบนั้น พนักงานขายหญิงสองคนก็หันมาสบตากัน

อะไรนะ?

ขโมยกระเป๋าเงินเหรอ?

ไม่มีนี่นา เมื่อกี้หลังจากที่หลินหยางเดินเข้ามา พวกเขาก็แค่มีปากเสียงกันนิดหน่อย ไม่ได้มีการแตะเนื้อต้องตัวกันเลยสักนิด

แต่พอเห็นสภาพการแต่งตัวซอมซ่อไปทั้งตัวของหลินหยาง

แล้วหันไปมองเจียงเทียนฮ่าว นั่นเป็นถึงทายาทของกลุ่มบริษัทตระกูลเจียงเชียวนะ มีแต่จะล่วงเกินไม่ได้อย่างเด็ดขาด

ยิ่งไปกว่านั้น สำหรับพวกเธอแล้ว ใครที่มีเงินมีปัญญาเข้ามาจับจ่ายใช้สอยในร้านนี้ และทำให้พวกเธอได้เปอร์เซ็นต์ยอดขายกับเงินโบนัส คนนั้นก็คือพ่อพระผู้มีพระคุณ และเป็นพระเจ้าของพวกเธอ

ดังนั้น

"ใช่แล้วค่ะ มันนี่แหละที่เกือบจะขโมยโทรศัพท์กับกระเป๋าเงินของคุณเจียงกับคุณจางไป พวกคุณรีบจับตัวมันออกไปเดี๋ยวนี้เลยนะคะ" พนักงานหญิงคนหนึ่งกรอกตาพลางพูดขึ้น

"บ้านนอกคอกนาอย่างแกกล้าเดินเข้ามาที่นี่ได้ยังไง?" พนักงานหญิงอีกคนยิ่งได้ใจรีบเสริมขึ้นมา "รู้ไหมว่าที่นี่คือที่ไหน? นาฬิกาหรูเรือนละเป็นล้าน ๆ แกมีปัญญาซื้อเหรอ? ไอ้บ้านนอกเอ๊ย ชาตินี้หรือชาติหน้าแกก็ไม่มีปัญญาซื้อหรอก!"

หัวหน้า รปภ. เดินเข้ามาดูใกล้ ๆ พลางหรี่ตาลง

"เป็นแกเองเหรอ?"

หลินหยางเงยหน้าขึ้นมองแวบหนึ่ง เชี่ย โลกมันจะกลมเกินไปแล้ว นี่มันโจวต้าซานที่เคยโดนเขาตรวจพบอาการ 'ไม่สู้' ตอนไปฝากเงินที่ธนาคารคราวนั้นนี่หว่า

ก็เพราะหลินหยางแท้ ๆ โจวต้าซานไม่เพียงแต่ถูกเพื่อนร่วมงานหัวเราะเยาะเย้ย แต่หลังจากนั้นไม่นานยังถูกธนาคารไล่ออกอีก เรียกว่าสูญสิ้นทั้งหน้าตาและศักดิ์ศรีจนหมดเกลี้ยง

ภายหลัง อุตส่าห์ต้องพึ่งพาเส้นสายหลานห่าง ๆ ของลุงสองฝั่งเมีย ถึงได้งานตำแหน่งหัวหน้า รปภ. ในห้างสรรพสินค้าแห่งนี้มาได้

เพิ่งจะเข้าทำงานได้ไม่นาน ก้นยังไม่ทันจะอุ่น กลับต้องมาเจอกับไอ้หมอนี่อีกแล้ว

"ใช่แล้ว" หลินหยางยิ้มอย่างใจเย็น "ฉันเอง"

ไม่ต้องพูดพล่ามทำเพลงอะไรอีกแล้ว โจวต้าซานตะโกนลั่นทันที "ไอ้ปัญญาอ่อน ไอ้บ้านนอก ใครอนุญาตให้แกเข้ามาวะ แถมยังกล้าขโมยของอีก พวกเรา ลุยมันเลย!"

แค้นใหม่บวกแค้นเก่า สะสางมันพร้อมกันไปเลย!

เมื่อเห็นโจวต้าซานกับพวก รปภ. วิ่งกรูเข้ามา หลินหยางก็แกล้งทำท่าถอยหนีพลางแสดงสีหน้าหวาดกลัว

"อย่า... อย่าเข้ามานะ"

ข่งเอ้อร์โก่วที่ยืนดูสถานการณ์อยู่ข้าง ๆ ส่ายหัวอย่างเอือมระอา : เชี่ย ฝีมือการแสดงเนียนกว่าพลังฝีมือมันตั้งเยอะ

พอเห็นท่าทางหวาดกลัวของหลินหยาง เจียงเทียนฮ่าวกับจางเสวี่ยหนิงก็สะใจเป็นที่สุด

ไอ้ปัญญาอ่อน สมน้ำหน้า!

ตีมันให้ตายเลย!

ทว่า ทันใดนั้นหลินหยางก็ดีดนิ้วเสียงดังเป๊าะ

"วิชาสะกดจิต!"

หลังจากดูดซับจิตสำนึกเส้นที่สองมาจากป้ายหยกของถังจื่อโหรว หลินหยางก็ได้เสริมพลังวิชาสะกดจิตให้แกร่งขึ้นกว่าเดิม

เมื่อก่อนทำได้แค่ควบคุมร่างกายของผู้ถูกสะกดจิตเท่านั้น ไม่อาจควบคุมสติสัมปชัญญะและความสามารถในการพูดจาได้

แต่ตอนนี้สบายแล้ว อัปเกรดเรียบร้อย

และแล้ว ภาพอันน่าอัศจรรย์ใจก็ปรากฏขึ้น

เหล่า รปภ. ที่เดิมทีพุ่งเป้าไปที่หลินหยาง กลับหันขวับเปลี่ยนทิศทางในทันที แล้วตรงรี่เข้าไปหาเจียงเทียนฮ่าวกับจางเสวี่ยหนิงแทน

"พวกแกจะทำอะไรน่ะ?" เจียงเทียนฮ่าวกับจางเสวี่ยหนิงตกใจจนถอยกรูดไปข้างหลัง "ฉันสั่งให้พวกแกไปซ้อมหลินหยาง แล้วจะมาเล่นงานพวกเราทำไมวะ?"

โจวต้าซานชี้นิ้วออกมาหนึ่งนิ้วแล้วพูดด้วยน้ำเสียงแข็งทื่อราวกับหุ่นยนต์ "พวกแกสองคน ไอ้ขโมย บังอาจมาขโมยนาฬิกาหรูราคาเรือนละเป็นล้าน"

"อะไรของพวกมึงวะ?" เจียงเทียนฮ่าวถึงกับงงเป็นไก่ตาแตก "ขโมยนาฬิกาเนี่ยนะ? ล้อเล่นหรือไงวะ ตั้งแต่เด็กจนโต สิ่งที่กูไม่เคยขาดก็คือเงินโว้ย! แล้วก็นาฬิกาพรรค์นี้ กูอยากจะซื้อกี่เรือนก็ซื้อได้ จำเป็นต้องขโมยด้วยเหรอ?"

"นั่นสิ นาฬิกาหรูของพี่เทียนฮ่าวบ้านฉันแพงกว่าของที่นี่ตั้งเยอะ จะไปขโมยได้ยังไง สมองพวกแกมีน้ำเข้าหรือไงยะ?" จางเสวี่ยหนิงยิ่งแสดงสีหน้าดุดันเกรี้ยวกราด

ทว่า ภาพเหตุการณ์ถัดมากลับทำให้ทุกคนต้องอ้าปากค้างตาค้าง

เมื่อเสียงดีดนิ้วดังขึ้นอีกครั้ง

เจียงเทียนฮ่าวกับจางเสวี่ยหนิงจู่ ๆ ก็เดินไปหน้าตู้กระจกราวกับถูกผีเข้า

พนักงานหญิงทั้งสองคนยังนึกว่าพวกเขาสองคนถูกยั่วจนเตรียมจะกว้านซื้อแหลก เพื่อพิสูจน์กำลังซื้ออันมหาศาลและสินสอดของตัวเองเสียอีก

ใครจะไปรู้ว่า...

จู่ ๆ เจียงเทียนฮ่าวกับจางเสวี่ยหนิงก็ช่วยกันทุบตู้กระจกจนแตกละเอียด ทั้งที่มือโดนบาดจนเลือดไหล แต่กลับไม่รู้สึกเจ็บแม้แต่น้อย พวกเขาคว้านาฬิกาหรูในตู้ยัดใส่กระเป๋าเสื้อกระเป๋ากางเกงและกระเป๋าถือของตัวเองยกใหญ่

พนักงานหญิงขี้ประจบคนหนึ่งถูกเศษกระจกที่กระเด็นมาบาดเข้าที่หน้าจนเลือดไหลพราก

"กรี๊ด หน้าฉัน หน้าฉัน..."

พนักงานหญิงอีกคนตกใจจนหน้าซีดเผือด "นะ...นี่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่คะเนี่ย?"

ไม่ทันไร โจวต้าซานก็ฟาดกระบองใส่หัวเจียงเทียนฮ่าวไปหนึ่งที พลางตวาดลั่น "เจียงเทียนฮ่าว ถ้านายวางลงเดี๋ยวนี้ ฉันจะไม่เอาเรื่องนาย!"

"กูไม่วาง กูจะขโมย มีน้ำยาเอ็งก็มาจับกูสิวะ!" เจียงเทียนฮ่าวถึงขั้นเอียงคอทำท่าท้าทาย

"ใช่ พวกเรามีเงิน แต่พวกเราไม่ซื้อ พวกเราชอบขโมยย่ะ" จางเสวี่ยหนิงยิ่งกำเริบเสิบสาน ถ่มน้ำลายใส่โจวต้าซานตรง ๆ "แกก็แค่รปภ. สวะ กล้าดียังไงมาขวางพวกเรา ช่างหน้าด้านจริง ๆ"

พริบตาเดียว ทั้งสองคนก็กอดนาฬิกาหรูไว้เต็มอ้อมแขนแล้วสาวเท้าก้าวใหญ่เดินออกไปนอกประตู

หลินหยางคลายวิชาสะกดจิตที่อยู่บนร่างของพวกโจวต้าซานทันที แล้วกอดอกยืนอยู่ข้าง ๆ ดูงิ้วต่อไป

"เกิดอะไรขึ้นวะเนี่ย?" โจวต้าซานงงเป็นไก่ตาแตก เมื่อครู่นี้เขาจำได้แค่ว่าตัวเองเหมือนยืนอยู่ตรงนี้ สมองว่างเปล่าไปหมด

ตรงหน้าเละเทะไม่เป็นท่า แถมพนักงานหญิงคนหนึ่งยังหน้าแหกเสียโฉมไปแล้ว

พนักงานหญิงอีกคนเวลานี้ไม่สนหัวโขนทายาทตระกูลเจียงอะไรนั่นแล้ว รีบกดสัญญาณเตือนภัยใต้เคาน์เตอร์ทันที

พร้อมกับกระทืบเท้าเร่งพวกโจวต้าซาน "พวกคุณมัวยืนบื้ออะไรอยู่ล่ะ รีบไปจับตัวไอ้ขโมยสองคนนั้น เจียงเทียนฮ่าวกับจางเสวี่ยหนิงกลับมาสิคะ!"

"เธอว่าไงนะ? เจียงเทียนฮ่าวกับนังนั่นเป็นขโมย จะเป็นไปได้ยังไง?"

ตอนนั้นเอง รปภ. อีกคนก็ชี้ไปยังคนสองคนที่กอดนาฬิกาหรูไว้เต็มอ้อมแขนขณะเดินออกจากประตูแล้วพูดเสียงเบา "หัวหน้าครับ พวกเขาเหมือนจะขโมยของจริง ๆ นะครับ"

พนักงานหญิงร้อนใจจนตาแดงก่ำ แย่งกระบองยางมาจากมือของโจวต้าซานแล้วพูดอย่างโมโห "เป็นไปได้สิยะ ตาบอดหรือไง ดูไม่เป็นเหรอ รีบไปจับกลับมาสิ ถ้าถูกพวกเขาขโมยไปจริง ๆ พวกเราต้องโดนไล่ออกกันหมด ดีไม่ดีต้องแบกรับหนี้สินก้อนโตด้วยนะ!"

ผัวะ!

พนักงานหญิงหวดกระบองยางใส่ร่างของจางเสวี่ยหนิงเต็มแรง

"โอ๊ย หัวฉัน!" จางเสวี่ยหนิงกุมหัวด้วยความเจ็บปวด

"เอาคืนมานี่!" พนักงานหญิงปรี่เข้าไปทั้งล้วงทั้งแย่ง พลางด่าอย่างเดือดดาล "มึงมันก็แค่อีไก่กาอาศัยเนื้อสองขีดตรงหว่างขาล่อเจียงเทียนฮ่าวขึ้นเตียง คิดว่าตัวเองบินขึ้นกิ่งไม้กลายเป็นหงส์ทองจริง ๆ หรือไงวะ!"

"แกพูดว่าอะไรนะ?" คราวนี้จางเสวี่ยหนิงได้สติกลับมาทันที เมื่อถูกจี้ใจดำเข้าอย่างจัง เธอก็ของขึ้นพุ่งเข้าไปกระชากผมพนักงานหญิง "แกพูดกับฉันใหม่อีกทีซิ? แม่คนนี้จะสู้ตายกับแก!"