ตอนที่ 74 ไลฟ์สดเต็มรูปแบบ

ในตอนที่จางเสวี่ยหนิงกับพนักงานสาวกำลังตะลุมบอนกันอยู่นั้น เจียงเทียนฮ่าวก็ยังคงกอดนาฬิกาหรูไว้เต็มอ้อมแขนแล้วพุ่งออกไปข้างนอกอย่างไม่คิดชีวิต

"หยุดนะ! เจียงเทียนฮ่าว รีบวางนาฬิกาหรูในมือลงเดี๋ยวนี้ ได้ยินไหม!" โจวต้าซานตะโกนลั่น

ทว่าเจียงเทียนฮ่าวกลับเหมือนมีขนลาอุดหู ไม่ได้ยินและมองไม่เห็นอะไรทั้งนั้น เอาแต่ก้มหน้าก้มตากอดนาฬิกาหรูพุ่งออกไปข้างนอกถ่ายเดียว

"กูบอกให้มึงวางไงวะ!" โจวต้าซานหมดความอดทน ซัดหมัดหนักเข้าไปเปรี้ยงเดียว เจียงเทียนฮ่าวก็ร่วงลงไปกองกับพื้นทันที คางกระแทกแตกยับ เลือดไหลทะลักซิกๆ

นาฬิกาหรูในอ้อมแขนร่วงกระจายเกลื่อนพื้น

เสียงสัญญาณเตือนภัยของร้านแบรนด์เนมชื่อดังดังลั่นแสบแก้วหู รปภ. ทั่วทั้งห้างต่างแห่กันมารวมตัวช่วยกันจับโจร รวมถึงพวกไทยมุงทั้งหลายที่ชอบดูเรื่องสนุกเป็นทุนเดิมอยู่แล้วด้วย

พวกไทยมุงต่างพากันล้วงมือถือออกจากกระเป๋า ทั้งถ่ายคลิป ทั้งถ่ายรูป ทั้งแชร์ลงโมเมนต์วีแชต อานุภาพของกระแสสังคมในเวลานี้ ได้แพร่กระจายไปทั่วทุกซอกทุกมุมของเมืองผ่านกลุ่มวีแชตน้อยใหญ่อย่างรวดเร็ว

"ฮัลโหล น้าสอง รีบมาดูเร็ว มีไอ้งี่เง่าสองตัวมาขโมยของกลางห้างตอนกลางวันแสกๆ โดนรวบตัวแล้วเนี่ย"

ฟึ่บ!

น้าสองส่งข้อความเสียงตอบกลับมาอย่างไว

"เร็วๆๆ ส่งคลิปสั้นมาเลย ให้ฉันดูเรื่องสนุกด้วยคน"

"ป้าสะใภ้ ดูสิ ไอ้งั่งสองตัวนี้กล้าปล้นห้างกลางวันแสกๆ สมองคงไปอยู่ที่ตาตุ่มแน่ๆ คิดอะไรอยู่กันนะ!"

ป้าสะใภ้ตอบข้อความเสียงกลับมาทันควัน "จะคิดอะไรได้อีกล่ะ สมองคงโดนลาเตะมาน่ะสิ"

และในจังหวะนั้นเอง ในกลุ่มคนดูก็มีสตรีมเมอร์ตัวเล็กตัวน้อยโผล่มาหนึ่งถึงสองคน แล้วเปิดไลฟ์สดขึ้นมาทันที

"เพื่อนๆ คะ วันนี้ฉันออกมาเดินเล่น ใครจะไปคิดว่าจะได้เจอกับคู่โจรชายหญิงสุดงี่เง่าเข้าจังๆ เอ้า ทุกคนรีบดูสิคะ..."

"พี่น้องทุกคน กดไลก์กันรัวๆ เลยนะคะ เดี๋ยวฉันจะไลฟ์สดให้ดูแบบจัดเต็มทุกมุมมองเลย..."

ไม่นานสถานการณ์ก็เริ่มคุมไม่อยู่ หลินหยางจึงถือโอกาสนี้คลายมนตร์สะกดจิตบนตัวเจียงเทียนฮ่าวออก

พอเขาได้สติกลับมา ก็พบว่าตัวเองถูก รปภ. ห้าหกคนจับกดคว่ำหน้าล็อกแขนไขว้หลังอยู่กับพื้น ตอนนั้นเขาทั้งมึนงงทั้งร้อนรนขึ้นมาทันที

"พวกแกจะทำอะไร! รู้ไหมว่ากูเป็นใคร! ปล่อยกูเดี๋ยวนี้!"

นาทีนี้ โจวต้าซานสวมวิญญาณ รปภ. เข้าเส้นเลือดอย่างสมบูรณ์แบบ นายน้อยเจียงห่าเหวอะไรช่างหัวมันเหอะ กล้ามาขโมยของในห้าง ก็ต้องข้ามศพหัวหน้าหน่วย รปภ. อย่างเขาไปก่อน!

"ทำอะไรเรอะ?" โจวต้าซานชี้ไปที่นาฬิกาหรูที่ตกกระจายเกลื่อนพื้น "มึงขโมยของ แล้วยังจะมาทำปากดีมีเหตุผลอีกเหรอวะ!"

"ขโมยของงั้นเหรอ!" เจียงเทียนฮ่าวปวดร้าวไปทั้งตัวจนต้องแยกเขี้ยวคำรามลั่น "ใครขโมยของวะ! กูมีเงินถมตัว นาฬิกาพรรค์นี้ในร้านมึง ต่อให้เอามาประเคนให้ฟรียังไม่เอาเลย!"

โจวต้าซานแทบจะระเบิดอารมณ์ กลายเป็นขโมยไปแล้วยังจะมาวางก้ามนายน้อยอยู่อีก ทีตอนทำทำไมไม่คิดวะ! บอกว่าอย่าขโมยๆ แต่มึงกลับดีนัก ยิ่งห้ามก็ยิ่งขโมยมันส์มือเข้าไปใหญ่

"อยู่นิ่งๆ!" โจวต้าซานตวาด

"กูเตือนพวกมึงไว้นะ ปล่อยกูเดี๋ยวนี้ ไม่อย่างนั้นกูจะจับพวกมึงทุกคนเข้าคุกให้หมด! พวกมึงไอ้พวกกระจอก รู้ไหมว่ากูเป็นใคร! รู้ไหมว่าทีมทนายของกูเก่งกาจขนาดไหน!"

เมื่อเห็นเจียงเทียนฮ่าวโดน รปภ. กดหน้าครูดกับพื้น หลินหยางที่ยืนกอดอกอยู่ข้างๆ ก็เอ่ยแขวะขึ้นมาอย่างยียวน "ดูท่าแล้วเนี่ย คนเรานี่รู้หน้าไม่รู้ใจจริงๆ แต่งตัวดูดีเป็นผู้เป็นคน แต่ไหงถึงไม่ทำเรื่องของคนวะ?"

"หลินหยาง ไอ้ปัญญาอ่อน มึงว่าใครวะ!" เจียงเทียนฮ่าวโดนกดติดพื้นจนเหมือนปลาหมึกยักษ์ แต่ก็ยังไม่วายทำกร่างไม่เลิก "รปภ. พวกแกมาจับฉันทำไม ไปจับไอ้ปัญญาอ่อนหลินหยางสิโว้ย มันนั่นแหละขโมย!"

โจวต้าซานเองก็รู้สึกแปลกใจอยู่เหมือนกัน ทั้งที่ตอนเดินเข้ามาในร้านทีแรก พวกเขาบอกว่าจะมาจับไอ้ขโมยหลินหยางนี่นา แล้วไหงจู่ๆ กลับกลายเป็นจับเจียงเทียนฮ่าวไปได้ล่ะเนี่ย

ไม่ถูกต้อง! มันไม่ถูกต้องเอามากๆ!

แต่พอมองดูนาฬิกาหรูที่เกลื่อนกลาดอยู่บนพื้น หลักฐานมันก็คาตาคาหนังคาเขาขนาดนี้

ช่างหัวมันก่อนแล้วกัน! จับตัวไว้ก่อนค่อยว่ากัน

ในตอนนั้นเอง ทางด้านหลังที่เป็นมวยหญิงคู่ก็มีเสียงกรีดร้องแหลมดังขึ้นมา

"หน้าฉัน!" จางเสวี่ยหนิงที่ผมเผ้ากระเซอะกระเซิง สายเดี่ยวของชุดกระโปรงตัวจิ๋วสุดยั่วยวนก็ถูกกระชากจนขาด แขนเสื้อที่ขาดวิ่นสะบัดไปมาตามสายลม ทว่าเวลานี้เธอไม่สนใจเรื่องพวกนั้นแล้ว สิ่งเดียวที่เธอแคร์คือใบหน้าของตัวเอง

"ฉันกำลังจะแต่งงานอยู่รอมร่อ แกกล้าดียังไงมาข่วนหน้าฉัน ฉันจะสู้ตายกับแก!"

อีกด้านหนึ่ง ชุดเครื่องแบบบนร่างของพนักงานหญิงกลับไม่ระคายเคืองแม้แต่น้อย ความจริงพิสูจน์แล้วว่า ต่อให้เป็นเสื้อผ้าแบรนด์ดัง หรือผลงานดีไซเนอร์ชื่อก้องจากอิตาลีแค่ไหน ก็สู้ความทนทานของผ้าโพลีเอสเตอร์ไม่ได้อยู่ดี

"แกจะแต่งงานแล้วมันเกี่ยวห่าอะไรกับฉัน ตอนนี้ฉันแค่อยากปกป้องนาฬิกาของร้านโว้ย"

"ฉัน... ฉันจะเอาชีวิตแก..." ตอนแรกจางเสวี่ยหนิงกะจะพุ่งเข้าไปตบพนักงานหญิงคนนั้น แต่ไม่รู้เกิดอะไรขึ้น จู่ๆ เธอกลับเหมือนคนเสียสติ ทำพฤติกรรมบ้าคลั่งออกมา

ปกติแล้วจางเสวี่ยหนิงเป็นคนอ่อนแอจนแทบดูแลตัวเองไม่ได้ กระทั่งฝาขวดน้ำแร่ยังบิดเปิดเองไม่ไหว แต่วินาทีนี้เธอกลับแปลงร่างเป็นสาวจอมพลัง คว้าเก้าอี้หมุนในร้านหรูทุ่มใส่ตู้กระจกอย่างบ้าเลือดด้วยพละกำลังดั่งขุนเขา

ฝูงชนส่งเสียงฮือฮาอุทานด้วยความตกใจขึ้นมาทันที

"เชี่ย ผู้หญิงคนนี้เป็นบ้าไปแล้วเหรอวะ"

"นี่มันไม่ได้แค่บ้าธรรมดาแล้ว นี่มันเสียสติไปแล้วชัดๆ!"

"คุณพระ ทุบแหลกขนาดนี้ ต้องชดใช้เงินเท่าไหร่กันเนี่ย"

พอได้ยินคำว่า 'ชดใช้' พนักงานสาวที่เดิมทียอมแลกเนื้อแลกตัวตั้งใจจะปกป้องร้านสุดชีวิตก็พลันได้สติขึ้นมาทันควัน

จริงด้วยสิ พังแล้วก็ให้จ่ายค่าเสียหายได้นี่หว่า

ทุบเลย ทุบให้เต็มที่ ตอนนี้ทุบมันส์มือแค่ไหน เดี๋ยวตอนชดใช้เงินจะได้ร้องไห้ขี้มูกโป่งแค่นั้น

ไม่ใช่ว่าอ้างตัวเป็นทายาทกลุ่มบริษัทใหญ่หรอกเหรอ งั้นก็ควักเงินเนื้อๆ ออกมาจ่ายให้ดูหน่อยสิ!

พอนางฟาดงวงฟาดงาไม่ยั้งแบบนี้ ยอดคนดูในห้องไลฟ์สดของพวกเน็ตไอดอลตัวน้อยก็พุ่งทะยานขึ้นรัวๆ ทั้งยอดกดไลก์และของขวัญเรือยอชต์ต่างหลั่งไหลเข้ามาเป็นสายน้ำ

"พี่น้องทั้งหลาย ในที่สุดกระแสฟ้าประทานนี้ฉันก็คว้าไว้ได้แล้ว ขอเชิญทุกคนมาร่วมชม... เอ่อ... นังป้าเสียสติอาละวาดทุบร้านแบรนด์เนมกันเลยจ้า"

ในห้องไลฟ์ยิ่งครึกครื้นคึกคักกันใหญ่

"ไอ้เวรเอ๊ย หมาบ้านไหนไม่ได้ล่ามโซ่ปล่อยหลุดออกมาวะเนี่ย แบบนี้มันสร้างความเดือดร้อนให้ชาวบ้านชัดๆ"

"ฉันรู้" ชาวเน็ตคนหนึ่งพิมพ์ตอบขึ้นมาในตอนนั้น

"ใครวะ"

"ยัยผู้หญิงคนนี้เป็นแพทย์หัวหน้าแผนกที่โรงพยาบาลพวกเรา ไต่เต้าขึ้นมาได้เพราะผัว"

"งั้นไอ้คนที่นอนกองอยู่บนพื้นนั่นก็ผัวนางล่ะสิ"

"ชัวร์เลย ปกติผัวเมียคู่นี้ทำตัวกร่างโอ้อวดจะตาย ไม่นึกเลยว่าที่แท้จะเป็นหัวขโมย"

กระแสสังคมบนโลกออนไลน์ลุกลามใหญ่โตและแพร่สะพัดไปทั่วอย่างบ้าคลั่ง

ไม่นานนัก เสียงหวอของไซเรนรถตำรวจที่บาดแก้วหูก็ดังแว่วเข้ามา

"เอาละ ตีฆ้องถอยทัพได้" หลินหยางดีดนิ้วเปาะ ผิวปากอย่างอารมณ์ดี พลางเดินเฉียดผ่านข้างตัวเจียงเทียนฮ่าวไปด้วยความเบิกบานใจ

"หลินหยาง แกเป็นคนทำ เรื่องทั้งหมดนี้ฝีมือแกใช่ไหม!"

หลินหยางยิ้มแล้วเอ่ยว่า "เจียงเทียนฮ่าว ฉันขอเตือนแกด้วยความหวังดีสักคำ เป็นคนอย่าทำตัวกร่างเกินไปนัก ไม่อย่างนั้นฟ้าจะลงทัณฑ์เอาได้"

พูดจบ หลินหยางก็เดินจากไปอย่างมาดมั่น

ส่วนจางเสวี่ยหนิงที่เพิ่งได้สติ พอมองสภาพเละเทะวินาศสันตะโรตรงหน้า ก็ทั้งงงงวยทั้งสับสน "นี่มันเกิดอะไรขึ้นเนี่ย ฉันทำอะไรลงไป"

"หลินหยาง... หลินหยาง แกคอยดูเถอะ!" เจียงเทียนฮ่าวที่ถูกกดอยู่กับพื้น จ้องมองแผ่นหลังของหลินหยางที่เดินไกลออกไปด้วยความโกรธจัดจนแทบคลั่ง พอเพิ่งจะเงยหน้าขึ้นมาได้ ก็โดนกดกระแทกลงกับพื้นดังพลั่กอีกรอบ