ตอนที่ 75 ภาระอันแสนหวาน

ถังจื่อโหรวกับเยี่ยชิงเฉิงที่กำลังเลือกซื้อเสื้อผ้าอยู่ในร้านเสื้อผ้าบุรุษ ได้ยินเสียงเอะอะโวยวายในห้างจึงพากันรีบเดินมาดู

ทว่าพอเพิ่งก้าวพ้นประตูร้านก็ชนเข้ากับหลินหยางพอดี

ถังจื่อโหรวมองดูกลุ่มคนที่มุงกันเนืองแน่นฝั่งตรงข้ามแล้วเอ่ยถาม "เกิดเรื่องอะไรขึ้นเหรอคะ"

หลินหยางตอบหน้าตาเฉย สีหน้าไม่เปลี่ยนสักนิด "ไม่รู้เหมือนกันครับ"

หลี่เวยเวยก้าวออกมาข้างหน้าพลางถาม "คุณหนูคะ ให้ฉันไปสืบดูหน่อยไหมคะ"

ในจังหวะนั้นเอง พวกเขาก็เห็นตำรวจหลายนายกำลังคุมตัวเจียงเทียนฮ่าวกับจางเสวี่ยหนิงเดินตรงมา

พอเจียงเทียนฮ่าวเห็นว่าหลินหยางยืนอยู่กับสองสาวงามระดับตัวท็อปอย่างถังจื่อโหรวและเยี่ยชิงเฉิง ในใจก็พลันเดือดดาลแทบระเบิด

ถังจื่อโหรวเป็นสาวงามชื่อดังแห่งเมืองเจียงหนิง แถมยังมีฐานะสูงส่ง เจียงเทียนฮ่าวพยายามตามจีบเธออยู่หลายครั้งหลายครา ทว่าอีกฝ่ายกลับไม่แม้แต่จะปรายตามอง ตอนนี้เธอกลับมาประคบประหงมไอ้ปัญญาอ่อนอย่างหลินหยาง มันมีดีอะไรกัน

แล้วยังมีเยี่ยชิงเฉิงอีก แม้จะไม่ได้สูงโปร่งสะดุดตาเท่าถังจื่อโหรว แต่ก็นับว่าเป็นหญิงสาวชั้นยอดที่น่าทะนุถนอม ยิ่งไปกว่านั้น พ่อของเธอก็คือเยี่ยครึ่งเมืองแห่งพรรคหงปัง เพียงแค่กระทืบเท้าเบา ๆ ก็สะเทือนไปทั่วทั้งเมืองเจียงหนิงแล้ว

ทว่าสองสาวงามที่ทั้งรวยทั้งมีอิทธิพลล้นมือ บัดนี้กลับพากันมาคอยเอาอกเอาใจไอ้งี่เง่าหลินหยางอยู่ไม่ห่าง

ที่น่าแค้นใจที่สุดก็คือ เรื่องนี้ดันมาเกิดขึ้นในตอนที่เจียงเทียนฮ่าวอย่างเขากำลังตกอับและเสียหน้าที่สุด มันน่าโมโหจนแทบอกแตกตายจริง ๆ

ทว่า...

"ดีนี่ ไอ้โง่หลินหยาง มิน่าล่ะเมื่อกี้ถึงได้ปากดีนัก บอกว่าจะซื้อนาฬิกาหรู ที่แท้ก็มีคนเลี้ยงดูปูเสื่อนี่เอง!" จางเสวี่ยหนิงผมเผ้ากระเซอะกระเซิง แผดเสียงร้องโวยวายอย่างบ้าคลั่ง

พอได้ยินแบบนั้น เจียงเทียนฮ่าวก็เหมือนค้นพบทวีปใหม่ แววตาพลันสว่างวาบขึ้นมาทันที

ใช่! ถูกต้องแล้ว ต้องเป็นเด็กเสี่ยแน่ ๆ!

แต่ว่า... มันดูเหมือนมีอะไรแปลก ๆ อยู่เหมือนกัน

เหอะ ถ้าเทียบกับเขาแล้ว ไอ้ปัญญาอ่อนหลินหยางมันมีอะไรดีตรงไหน

ทำไมเขาถึงไม่ได้?

ทำไมสองสาวสวยระดับนี้ถึงได้เลือกเลี้ยงดูไอ้โง่หลินหยางกันล่ะ?

"ว่าแล้วเชียว!" เจียงเทียนฮ่าวที่แค้นจนสติแตกตะโกนลั่นราวกับคนบ้า "ทุกคนดูเร็วเข้าสิ! ตรงนี้มีผู้ชายเกาะผู้หญิงกินทีเดียวสองคนพร้อมกันเลยนะโว้ย!"

"คุณ..." ถังจื่อโหรวกับเยี่ยชิงเฉิงกำลังจะอ้าปากด่า ทว่ากลับถูกหลินหยางยกมือห้ามไว้เสียก่อน

หลินหยางเดินก้าวขึ้นหน้าพลางกล่าวอย่างสุภาพ "คุณตำรวจครับ สองคนนี้ทั้งทุบทำลาย ทั้งแย่งชิง ทั้งขโมยของในร้านแบรนด์เนม ต้องลงโทษให้หนัก ๆ เลยนะครับ"

จากนั้นเขาก็หันไปมองโจวต้าซานกับพนักงานสาวทั้งสองคนที่ยืนอยู่ข้าง ๆ "สามคนนี้กล้าหาญมากที่ช่วยกันจับขโมย ต้องให้รางวัลพวกเขาดี ๆ นะครับ นอกจากกล้องวงจรปิดในร้านแล้ว ผมเองก็เป็นพยานผู้เห็นเหตุการณ์ด้วย ถ้ามีอะไรที่ต้องการให้ผมให้ความร่วมมือ ก็ติดต่อมาได้ตลอดเลยครับ"

โจวต้าซานกับพวกอีกสองคนฟังแล้วต่างก็มองหน้ากันอย่างงุนงง เมื่อครู่พวกเขาปฏิบัติตัวกับหลินหยางแบบนั้นแท้ ๆ หมอนี่จะใจดีขนาดนี้เชียวหรือ

พอได้ยินคำพูดนี้ เจียงเทียนฮ่าวกับจางเสวี่ยหนิงก็ดิ้นรนโวยวายขึ้นมาอีกครั้ง "ใครเป็นขโมยฮะ?!"

"อยู่นิ่ง ๆ!" นายตำรวจร่างท้วมคนหนึ่งตวาดเสียงเข้ม

จากนั้นนายตำรวจนายนี้ก็หันไปมองหลินหยางด้วยสีหน้าอ่อนโยนลงพลางกล่าว "วางใจเถอะน้องชาย ถ้าจำเป็นพวกเราจะติดต่อขอสอบปากคำนายนะ"

"คุมตัวไป!"

ก่อนจะถูกลากตัวไป เจียงเทียนฮ่าวยังไม่วายชี้หน้าหลินหยางพลางขู่ทิ้งท้าย "ไอ้โง่หลินหยาง แกคอยดูเถอะ!"

ถังจื่อโหรวทอดสายตามองแผ่นหลังของคนทั้งสอง พลางนึกถึงคำพูดเมื่อครู่ของพวกเขา ก็รู้สึกว่าช่างน่าขันและโง่เขลาเสียจริง

เลี้ยงดูงั้นหรือ

หลินหยางเป็นถึงหมอเทวดาผู้ไร้เทียมทาน วิชาแพทย์ของเขานับว่าเลิศล้ำเป็นหนึ่งในแผ่นดินหัวเซี่ย

อยากได้สิ่งใด ล้วนคว้ามาได้ง่ายดายดั่งพลิกฝ่ามือ

ยังจะต้องให้ใครมาเลี้ยงดูอีกหรือ

กลับกันเป็นพวกเธอต่างหาก ต่อให้เต็มใจยอมมอบกายถวายตัวให้ เกรงว่าหลินหยางก็คงไม่ตกลงเสียด้วยซ้ำ

พอนึกถึงเรื่องเมื่อคืนที่ทำไม่สำเร็จ ถังจื่อโหรวก็อดไม่ได้ที่จะถอนหายใจออกมาในใจ ช่างพลาดโอกาสทองไปจริง ๆ

ถังจื่อโหรวเก็บซ่อนความผิดหวังในใจ แล้วรีบเอ่ยสั่งการ "เวยเวย ให้แผนกประชาสัมพันธ์ของบริษัทเราใช้ทรัพยากรที่มี ปั่นข่าวเรื่องคู่รักทายาทกลุ่มบริษัทตระกูลเจียงขโมยของในห้างให้ดังกระฉ่อนไปเลย ถึงเวลาที่กลุ่มบริษัทตระกูลถังของเราจะได้เอาคืนสักยกแล้ว"

กลุ่มบริษัทตระกูลเจียงและกลุ่มบริษัทตระกูลถังเดิมทีก็เป็นคู่ปรับตัวฉกาจกันอยู่แล้ว ตอนนี้มีโอกาสอันดีที่จะเหยียบย่ำอีกฝ่าย ถังจื่อโหรวจะยอมปล่อยให้หลุดมือไปง่าย ๆ ได้อย่างไร

"ได้ค่ะ ฉันจะรีบไปจัดการเดี๋ยวนี้" หลี่เวยเวยพยักหน้ารับ ทว่าในสายตาของเธอ การกระทำนี้ของคุณหนู ดูเหมือนจะเป็นการออกหน้าแทนหลินหยางเสียมากกว่า

เยี่ยชิงเฉิงย่อมไม่ยอมน้อยหน้า เธอหันไปสั่งลูกน้องข้างกายทันที "ในเมื่อคุณหนูถังเคลื่อนไหวแล้ว ทางพรรคหงปังของเราจะอยู่นิ่งเฉยได้อย่างไร อีกประเดี๋ยวทางตระกูลเจียงจะต้องออกหน้ามากดข่าวแน่ แกปล่อยข่าวออกไป ใครกล้าออกหน้าช่วยตระกูลเจียง ก็ถือว่าตั้งตัวเป็นศัตรูกับพรรคหงปังของฉัน"

"บังอาจมาปากเสียใส่หมอเทวดาหลิน คงไม่อยากมีชีวิตอยู่ต่อแล้วสินะ!"

"ครับ คุณหนูใหญ่"

หลินหยางมองดูทั้งสองคนแล้วถอนหายใจพลางกล่าว "ผมว่านะคุณหนูใหญ่ทั้งสอง พวกคุณทำอะไรกันเนี่ย เขาแค่เหน็บแนมผมสองสามคำ เนื้อผมไม่ได้หลุดหายไปสักก้อนเสียหน่อย จะไปถือสากับคนพรรค์นั้นทำไมกันครับ"

ผลปรากฏว่า...

ถังจื่อโหรวกับเยี่ยชิงเฉิงกลับพูดสวนขึ้นมาพร้อมกัน

"จำเป็นสิ!"

เมื่อเห็นสองสาวงามที่กำลังเดือดดาลออกโรงปกป้องเขาอย่างสุดตัว หลินหยางก็ไม่กล้าพูดอะไรอีก

"เอ่อ... พวกเราไม่ใช่ว่าจะไปลองเสื้อผ้ากันหรอกเหรอครับ ไปกันเถอะ" หลินหยางเตรียมจะยกก้นเผ่นหนีอยู่รอมร่อ

ใครจะไปรู้ว่า...

ถังจื่อโหรวกับเยี่ยชิงเฉิงสบตากันแวบหนึ่ง ความคิดหนึ่งก็ผุดขึ้นมาตรงกันโดยไม่ต้องเอ่ยปาก

"เฮ้ยๆๆ พวกคุณจะทำอะไรน่ะ"

สองสาวงามต่างเข้าประกบซ้ายขวา ควงแขนทั้งสองข้างของเขาไว้แล้วช่วยกันหิ้วปีกเขาแน่นทันที

"เฮ้ย... พะ...พวกคุณทำอะไรเนี่ย คนอยู่กันเต็มห้าง อย่าทำแบบนี้ ผมเดินเองได้!"

ทว่าถังจื่อโหรวกับเยี่ยชิงเฉิงกลับไม่ฟังเขาเลยแม้แต่น้อย ช่วยกันหิ้วปีกหมุนตัวเขาแล้วเดินตรงไปยังฝั่งตรงข้าม

"จะไปไหนเนี่ย ไม่ใช่ว่าจะไปลองเสื้อผ้าหรอกเหรอครับ"

ถังจื่อโหรวยิ้มหวาน "น้องหลินหยาง เสื้อผ้าน่ะต้องลองอยู่แล้ว แต่ว่านะ พวกเราไปซื้อนาฬิกาข้อมือก่อนดีกว่า"

"ใช่ ซื้อนาฬิกาก่อนแล้วค่อยไปลองเสื้อผ้า จากนั้นค่อยไปถอยรถคันใหม่ป้ายแดงสักคัน" เยี่ยชิงเฉิงจัดแจงแผนการหลังจากนี้ได้อย่างกระจ่างแจ้งเป็นฉากๆ

"เดี๋ยวสิ จะซื้อนาฬิกาอะไรกัน ผมมีโทรศัพท์มือถือไว้ดูเวลาอยู่แล้ว" หลินหยางไม่ยอม จะหันหลังกลับให้ได้

"อะไรกัน นาฬิกาข้อมือน่ะคือหน้าตาที่สองของผู้ชายนะยะ ไม่ได้มีไว้แค่ดูเวลาเสียหน่อย" ถังจื่อโหรวจีบปากจีบคอพูดอย่างแง่งอน ซาลาเปาลูกโตที่เคยถูกหลินหยางใช้มือนวดคลึงมากับมือนั้น บัดนี้กำลังเบียดแนบชิดติดกับท่อนแขนของหลินหยางอย่างจัง

"นั่นสิ ห้ามปฏิเสธเด็ดขาด" เช่นเดียวกัน เยี่ยชิงเฉิงก็กำลังใช้ความอวบอิ่มทรงเสน่ห์ตรงหน้าอกหน้าใจจู่โจมเขาอยู่เหมือนกัน

"ก็ได้ๆ ซื้อก็ซื้อสิครับ แต่ว่าพวกคุณสองคนช่วยปล่อยผมก่อนได้ไหมเนี่ย" หลินหยางที่ตกอยู่ท่ามกลางวงล้อมของสองสาวงามเอ่ยขึ้นอย่างอ่อนแรงและไร้ทางสู้

"ไม่ได้หรอก ถ้าปล่อยนายแล้วเกิดวิ่งหนีไปจะทำยังไงล่ะ" ถังจื่อโหรวไม่เพียงไม่ยอมปล่อยมือ ซ้ำยังกอดแขนแน่นขึ้นไปอีก และแน่นอนว่าร่างกายนุ่มนิ่มก็ยิ่งแนบชิดแนบเนื้อขึ้นไปอีก

"คุณหนูถังพูดถูก พวกเราต้องจับเขาไว้ให้แน่น!" เยี่ยชิงเฉิงก็ทำตามอย่างไม่ยอมแพ้กัน

ช่างเป็นภาระอันแสนหวานฉ่ำอะไรอย่างนี้!

หลินหยาง: ผมละยอมใจจริง ๆ ขืนมีคนนอกมาเห็นเข้า ไม่คิดว่าผมโดนพวกคุณสองคนเลี้ยงดูปูเสื่อหรอกเรอะ แล้วหน้าหล่อ ๆ ของผมจะเอาไปมุดไว้ที่ไหนกันเนี่ย

แต่ไม่ว่าหลินหยางจะพยายามขัดขืนอย่างไร สุดท้ายก็ยังถูกสองสาวงามหิ้วปีกพาตรงไปยังร้านสินค้าแบรนด์เนมหรูอยู่ดี