ตอนที่ 76 ห้องลองเสื้อสุดวาบหวาม

ลองมันเข้าไปรัว ๆ แบบไม่ยั้งมือ

ในที่สุด สองสาวงามต่างก็มอบนาฬิกาหรูมูลค่าเรือนละหลักล้านให้หลินหยางคนละเรือน

ไม่รับก็ไม่ได้เด็ดขาด!

ถ้าปฏิเสธละก็ แม่คุณจะแถมให้อีกคนละสองเรือนทันที

ถังจื่อโหรวประกาศลั่น "น้องหลินหยาง เธอช่วยชีวิตทั้งฉันทั้งคุณปู่เอาไว้ อย่าว่าแต่นาฬิกาเรือนเดียวเลย ต่อให้ยกกลุ่มบริษัทตระกูลถังทั้งหมดให้เธอ ก็ยังไม่ถือว่ามากไปด้วยซ้ำ"

เยี่ยชิงเฉิงยิ่งเวอร์เข้าไปใหญ่

"ใช่แล้วจ้ะ น้องหลินหยาง สำหรับฉันน่ะ เธอไม่ได้แค่ช่วยชีวิตพ่อฉันไว้หรอกนะ แต่แทบจะช่วยชีวิตฉันกับพรรคหงปังทั้งพรรคเอาไว้เลย ไม่อย่างนั้นละก็ พรรคหงปังคงระส่ำระสายไปแล้ว ชีวิตน้อย ๆ ของฉันก็คงรักษาไว้ไม่ได้เหมือนกัน"

หลินหยางถูกพวกเธอรัวคำเยินยอใส่ทีละชุด ๆ จนแทบอยากจะมุดรูหนีไปให้พ้น ๆ

จะพูดยังไงได้เล่า ก็มีแต่ต้องรับไว้เท่านั้น

ลำดับถัดไปก็เข้าสู่ช่วงลองเสื้อผ้า

สองสาวคู่นี้ยิ่งเล่นใหญ่เข้าไปอีก ไม่รู้ว่าโดนเจียงเทียนฮ่าวกับจางเสวี่ยหนิงกระตุ้นต่อมอะไรเข้าหรือเปล่า ถึงได้เล่นใหญ่เหมาห้างสรรพสินค้าทั้งห้างไปเลยแบบป๋า ๆ

"คุณหนูคะ เคลียร์คนออกหมดแล้วค่ะ" หลี่เวยเวยรายงาน

"ดี" ถังจื่อโหรวยื่นมือเรียวงามชี้ไปที่ร้านเสื้อผ้าบุรุษตรงหน้าตามอำเภอใจ "งั้นเริ่มเดินร้านนี้ก่อนแล้วกัน"

ไม่นานนัก หลินหยางก็ถูกดันตัวเข้าไปข้างใน

คว้าหมับ ๆ แป๊บเดียวก็กวาดเสื้อผ้ามาอีกตั้งเจ็ดแปดสิบชุด

"ก็ได้ครับ งั้นผมเข้าไปเปลี่ยนข้างในก่อนนะ"

ปรากฏว่า หลินหยางเพิ่งจะถอดเสื้อนอกออกแล้วสวมเสื้อเชิ้ตสีขาวเข้าไป

แควก!

ด้วยความที่มัดกล้ามเนื้อแขนแน่นตึ๋งเกินไป เลยดันจนแขนเสื้อเชิ้ตปริขาดคากล้ามทันที

เขาเหลือบไปมองป้ายราคา 9,999 หยวน!

แทบจะเป็นลมล้มพับไปตรงนั้น

นี่มันจะแพงเกินไปแล้ว

ปล้นกันชัด ๆ ไม่ใช่เรอะ?

ถังจื่อโหรวกับเยี่ยชิงเฉิงยังคงเพลิดเพลินอยู่กับการเลือกเสื้อผ้า จู่ ๆ ก็เห็นหลินหยางเดินออกมา

ไม่ใช่แค่ออกมาธรรมดา แต่เปลือยท่อนบนล่ำ ๆ ออกมาเลยด้วย

แม่เจ้าโว้ย!

เยี่ยชิงเฉิงกับถังจื่อโหรว คนหนึ่งกัดริมฝีปากแน่น อีกคนตาค้างไปเลย

กล้ามเนื้อแน่น ๆ นี่มัน...

หุ่นแซ่บขนาดนี้...

"ขอโทษด้วยนะครับ" หลินหยางชี้ไปที่เสื้อเชิ้ตที่ยังติดคาอยู่บนตัว "ผมไม่ได้ตั้งใจ แต่มันปริขาดไปแล้ว"

ถังจื่อโหรวสูดหายใจเข้าลึกอย่างตะลึงงัน: อะไรนะ? ปริขาดเลยเหรอ? จะดุดันเกินไปแล้วมั้งเนี่ย?

เยี่ยชิงเฉิงเองก็อดไม่ได้ที่จะกลืนน้ำลายเอื๊อก: มัดกล้ามเนื้อสวยงามอะไรขนาดนี้ ถ้าได้ลองลูบดูสักทีละก็ อุ๊ย...

เมื่อเห็นสาวงามทั้งสองเบิกตากว้างจนตาค้าง หลินหยางก็นึกว่าตัวเองก่อเรื่องใหญ่เข้าให้แล้ว จึงรีบพูดขึ้นว่า "เอ่อ คือว่า... ตัวนี้ผมชดใช้ให้เองครับ"

"ไม่ ๆๆ" ถังจื่อโหรวได้สติตอบสนองก่อนใคร รีบหยิบเสื้อเชิ้ตที่ตัวใหญ่กว่าเดิมถึงสองไซส์เดินตรงเข้าไปหา "จะชดใช้อะไรกันล่ะ ตัวนี้ฉันเลือกไซส์เล็กเกินไปเอง เป็นความผิดของฉันเองจ้ะ พวกเราเข้าไปลองตัวนี้กันเถอะ ตัวนี้ไซส์ใหญ่ เหมาะกับเธอแน่นอน"

พวกเรา... เข้าไปลองเนี่ยนะ?

หลินหยางยังไม่ทันตั้งตัว ก็ถูกถังจื่อโหรวดันตัวเข้าไปในห้องลองเสื้อเรียบร้อย

ประตูปิดดังปัง

"อ้าว ฉัน..." เยี่ยชิงเฉิงช้าไปก้าวเดียว ถูกขังอยู่นอกห้องไปโดยปริยาย เธอขยำเสื้อเชิ้ตในมือแล้วกระทืบเท้าเบา ๆ ด้วยความร้อนรน

พื้นที่ในห้องลองเสื้อไม่ได้กว้างขวางอยู่แล้ว ยิ่งหลินหยางตัวใหญ่ล่ำบึ้ก แถมยังมีถังจื่อโหรวที่รูปร่างสูงโปร่งเบียดเข้ามาอีกคน ยิ่งทำให้คับแคบจนแทบขยับตัวไม่ได้

"คุณ... คุณหนูถัง ผมลองคนเดียวได้ครับ" หลินหยางเกาท้ายทอยแก้เก้อ

"เธอคนเดียวจะไปทำได้ยังไงกันล่ะ" ถังจื่อโหรวจ้องมองหลินหยาง "เมื่อกี้ก็เพิ่งทำเสื้อพังไปตัวหนึ่งไม่ใช่เหรอ? คราวนี้ฉันช่วยเธอใส่เอง"

"หา?"

"หาอะไรกันเล่า" ถังจื่อโหรวยื่นนิ้วเรียวสวยจิ้มลงไปบนกล้ามอกแน่นตึงของหลินหยาง "พวกเราสนิทกันขนาดนี้แล้ว เธอยังจะมาเขินอายอะไรอีกเนี่ย?"

"ไม่... ผมไม่ได้เขินสักหน่อย" หลินหยางหัวเราะแหะ ๆ อย่างซื่อ ๆ

"งั้นก็ลองสิจะ"

"เอ่อ ครับ" หลินหยางพยักหน้าอย่างทำตัวไม่ถูก คว้าเสื้อเชิ้ตสีดำตัวนั้นมาสวมลงบนตัว "ตัวนี้ดีครับ หลวมสบายกำลังดีเลย ไม่เลวเลย"

"ดีอะไรกันเล่า" ถังจื่อโหรวคว้าคอเสื้อเชิ้ตของเขาไว้หมับ ส่งสายตาเย้ายวนหวานหยาดเยิ้ม "ยังไม่ได้ติดกระดุมเลยนะ"

"อ้อ เดี๋ยวผมทำเอง..."

"ฉันช่วยเอง" ถังจื่อโหรวดึงเข้าหาตัวอย่างแรง หลินหยางไม่ทันระวังตัวจึงเซถลำทาบทับดันร่างถังจื่อโหรวติดเข้ากับผนังด้านหลังทันที

ซาลาเปาสองลูกใหญ่ถูกบดบี้จนบิดเบี้ยวผิดรูปในพริบตา

"ขอ... ขอโทษครับ มือผมลื่นไปหน่อย" หลินหยางเม้มริมฝีปาก

แต่สองมือของเขากลับกอดเอวคอดกิ่วของถังจื่อโหรวไว้แน่นเปรี๊ยะ

"งั้นฉันช่วยติดกระดุมให้นะคะ" ถังจื่อโหรวเม้มริมฝีปากแอบขำ

หลินหยางพยักหน้าเงียบ ๆ รู้สึกว่าตัวเองโดนนางปีศาจน้อยตนนี้ปั่นหัวเข้าให้แล้วเต็ม ๆ

ทั่วร่างของหลินหยางร้อนผ่าว ปลายนิ้วเย็นเยียบของถังจื่อโหรวจึงไม่ต่างอะไรกับลูกงูเขียวตัวน้อย ที่จงใจลูบไล้เฉียดผ่านผิวเนื้อตรงแผงอกของเขาไปมา

กระดุมมีอยู่ไม่กี่เม็ดแท้ ๆ แต่ถังจื่อโหรวกลับติดนานราวกับผ่านไปเป็นศตวรรษ

"น้องหลินหยาง เมื่อคืนนี้เราสองคน... ไม่ได้มีอะไรกันใช่ไหมคะ" ถังจื่อโหรวแนบชิดเข้ามาจนซาลาเปาสองลูกใหญ่ของเธอยวบจมลงไปบนกล้ามอกแน่นตึงของหลินหยางตรง ๆ

"ไม่มีครับ..." พอหลินหยางเงยหน้าขึ้น ริมฝีปากจิ้มลิ้มดั่งผลเชอร์รีของถังจื่อโหรวก็ประกบเข้ามาทันที

อื้อ!

ช่างแม่นยำและเด็ดขาดยิ่งนัก ริมฝีปากของทั้งสองแนบประกบกันอย่างดูดดื่มและหนักแน่น

ตึกตัก ตึกตัก!

เสียงหัวใจที่เต้นระรัวอย่างบ้าคลั่งของทั้งคู่ผสานเข้าด้วยกัน

ถังจื่อโหรวรีบถอนริมฝีปากออก ยกมือปิดปากตัวเองไว้อย่างเหนียมอาย ทว่าคราวนี้เธอกลับยิ่งกล้ากว่าเดิม ด้วยการทิ้งตัวซุกลงในอ้อมอกของหลินหยางเต็ม ๆ

"คนนิสัยไม่ดี!"

หลินหยางเหวอรับประทาน ฉันนิสัยไม่ดีเหรอวะ? ฉันทำอะไรผิดเนี่ย? เมื่อกี้มันแค่ชนกันชัด ๆ ไม่ได้ตั้งใจสักหน่อย

"ขอ... ขอโทษครับ คุณถัง ผม..." หลินหยางเพิ่งจะอ้าปาก ถังจื่อโหรวก็ยื่นมือน้อย ๆ มาปิดปากเขาไว้

"พูดจาบ้าอะไรกันคะ? ใครอยากให้ขอโทษกันเล่า!" ถังจื่อโหรวเขย่งปลายเท้า ยื่นริมฝีปากเนียนนุ่มสีแดงระเรื่อไปกระซิบข้างหูหลินหยาง "พี่สาวชอบที่เธอเป็นแบบนี้ต่างหากล่ะ"

อ้าว? ชอบงั้นเหรอ?

หลินหยางหันไปมองใบหน้างามหมดจดของถังจื่อโหรว ในที่สุดก็หมดความอดทน ก้มลงไปบดจูบอย่างเร่าร้อนทันที

ถังจื่อโหรวเองก็จูบตอบรับอย่างเร่าร้อนไม่แพ้กัน

ลองคิดดูสิว่าจะตื่นเต้นเร้าใจขนาดไหน

ข้างนอกยังมีคนอยู่แท้ ๆ แต่ทั้งสองคนกลับมาทำเรื่องลับเฉพาะแบบนี้ในห้องลองเสื้อกลางวันแสก ๆ

ทว่าในตอนที่ไฟราคะระหว่างทั้งสองกำลังลุกโชนอยู่นั้น จู่ ๆ เสียงเคาะประตูดังลั่นก็ดังขัดจังหวะขึ้นมา

"น้องเสี่ยวหลิน ลองเสร็จหรือยังจ๊ะ? ฉันเลือกเสื้อเชิ้ตมาให้อีกสองตัว รอให้นายลองอยู่นะ?"

หลินหยางรีบถอนริมฝีปากออก ภารกิจชีวิตแม่งจะวุ่นวายอะไรขนาดนี้วะ

ถังจื่อโหรวถูกขัดจังหวะเรื่องดี ๆ ย่อมไม่สบอารมณ์อยู่แล้ว แต่ก็ยังอดทนข่มอารมณ์ไว้ได้

วันเวลายังอีกยาวไกล

การรุกเข้าหาก่อนในครั้งนี้ แลกมาด้วยการตอบรับอย่างกล้าหาญของหลินหยาง

และนั่นก็หมายความว่ากระดาษกั้นหน้าต่างระหว่างพวกเขาสองคนถูกเจาะทะลุไปเรียบร้อยแล้ว

เมื่อหันไปมองเยี่ยชิงเฉิงที่ยังคงยืนอยู่ตรงเส้นสตาร์ต ตัวเธอก็นำหน้าไปก้าวใหญ่แล้ว

ทั้งสองจัดเสื้อผ้าและทรงผมให้เข้าที่เล็กน้อย ก่อนจะเปิดประตูห้องลองเสื้อออกมา

"ตัวนี้เหมาะมากเลยค่ะ" ถังจื่อโหรวทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ยิ้มอย่างสุขุมพร้อมกับพยักหน้า "ใส่แล้วดูภูมิฐานขึ้นเยอะเลย"

หลินหยางส่องกระจกดู "ผมก็ว่าดูดีเหมือนกันครับ"

ทว่าพอก้มมองป้ายราคา แม่งเอ๊ย ตั้งหมื่นสองพันหยวนแน่ะ

ราคาก็ 'เหมาะเจาะ' ดีจริง ๆ

"ในเมื่อเป็นแบบนี้ งั้นก็ลองสองตัวนี้ของฉันดูหน่อยสิ?" เยี่ยชิงเฉิงพูดขึ้นอย่างใจร้อน