ตอนที่ 77 สองสาวประชันกัน

หลินหยางรู้ว่าเยี่ยชิงเฉิงคิดจะทำอะไร และเขาก็รู้ดีว่าหากเข้าไปในห้องลองเสื้อผ้าจะเกิดอะไรขึ้นต่อไป เพียงแต่ว่า หากปล่อยให้สองสาวงามโปรยเสน่ห์ไม่หยุดต่อไปเรื่อย ๆ เขากลัวจริง ๆ ว่าตัวเองจะทนไม่ไหว

ยิ่งไปกว่านั้น ไม่รู้ว่าเป็นเพราะอะไร ตั้งแต่ที่ใช้วิชาสะกดจิตกับเจียงเทียนฮ่าวและจางเสวี่ยหนิงไปเมื่อครู่ หลินหยางก็รู้สึกว่าตรงจุดตันเถียนปวดแปลบ ๆ ขึ้นมาเรื่อย ๆ

ชักไม่ชอบมาพากล ผิดปกติเกินไปแล้ว

หลินหยางไม่อยากลงเอยด้วยการสูญสิ้นพลังปราณจนตัวตาย ดังนั้นเพลา ๆ มือไว้หน่อยจะดีกว่า

"ไม่ต้องหรอกครับ" หลินหยางชี้ไปที่ชุดบนตัวแล้วพูดว่า "เอาตามขนาดตัวผมแล้วเลือกมาสักสองสามชุดก็พอ"

เยี่ยชิงเฉิงถูกปฏิเสธก็ไม่ค่อยยอมจำนนอย่างเห็นได้ชัด "แบบนั้นได้ยังไงกันคะ หมอเทวดา อีกสองวันคุณพ่อของฉันยังอยากชวนคุณไปคุยธุระที่พรรคพลั่วด้วยกันเลย ย่อมต้องแต่งตัวให้ดูภูมิฐานสมฐานะหน่อยสิคะ"

"คุณหนูเยี่ย ไม่ต้องจริง ๆ ครับ ผมเป็นคนไม่เรื่องมากเรื่องเสื้อผ้า สองชุดนี้ก็เหลือเฟือแล้ว"

เมื่อเห็นหลินหยางยืนกราน เยี่ยชิงเฉิงจึงไม่ได้พูดอะไรต่อ แต่ในใจกลับรู้สึกเปรี้ยวปร่าด้วยความอิจฉา

เมื่อครู่นี้ถังจื่อโหรวกับหลินหยางต้องทำเรื่องใกล้ชิดสนิทสนมอะไรกันในห้องลองเสื้อผ้าแน่ ๆ

แล้วทำไมถังจื่อโหรวทำได้ แต่เธอเยี่ยชิงเฉิงถึงทำไม่ได้ล่ะ

ถังจื่อโหรวเห็นใบหน้าเล็ก ๆ ของเยี่ยชิงเฉิงสลดลงไป กลับขยับเข้าไปกระซิบข้างหูเธออย่างใจกว้างว่า "คุณหนูเยี่ย เธอไม่ได้บอกว่าจะซื้อรถให้น้องหลินหยางหรอกเหรอ สู้พวกเราไปดูกันตอนนี้เลยดีกว่าไหมคะ"

ดวงตาของเยี่ยชิงเฉิงเป็นประกายขึ้นมาทันที ผู้ชายทุกคนไม่มีทางปฏิเสธเรื่องรถได้อยู่แล้ว ดังนั้นเธอจึงคิดว่า ขอแค่ยอมทุ่มเงินกับเรื่องนี้ โอกาสที่จะมัดใจหลินหยางได้ก็ยังมีหวังสูงมาก

ดังนั้น ทั้งหมดจึงพากันไปที่ศูนย์จำหน่ายรถยนต์อย่างรวดเร็ว เดินดูทั้งบีเอ็มดับเบิลยู ออดี้ และเบนซ์จนทั่ว

สุดท้ายหลินหยางก็เลือกบีเอ็มดับเบิลยู เอ็กซ์ 5 คันหนึ่ง

ความจริงแล้ว ในบรรดารถทั้งสามแบรนด์นี้ เยี่ยชิงเฉิงไม่ถูกใจสักรุ่นเลย และที่ทำให้เธอคาดไม่ถึงยิ่งกว่าคือ หลินหยางกลับเลือกรุ่นที่ราคาถูกกว่าอย่างบีเอ็มดับเบิลยู ซีรีส์ 5

"น้องหลินหยาง เดี๋ยวนี้บีเอ็มดับเบิลยู เอ็กซ์ 7 ก็แทบจะตกรุ่นอยู่แล้ว ทำไมนายยังเลือกเอ็กซ์ 5 อีกล่ะ" เยี่ยชิงเฉิงโบกมืออย่างใจป้ำ "พวกเราไปดูฝั่งโรลส์-รอยซ์กันดีกว่า อย่างน้อยก็ต้องซื้อคัลลิแนนสักคันถึงจะคู่ควรกับฐานะของนาย จริงไหมล่ะ"

"คุณหนูเยี่ย ไม่ต้องจริง ๆ ครับ รถมันก็แค่ยานพาหนะไว้เดินทางไม่ใช่เหรอ ผมว่าคันนี้ก็ดีมากแล้วนะ!"

ใครจะไปรู้ว่าพอยิ่งได้ยินคำพูดนี้ เยี่ยชิงเฉิงกลับยิ่งดีใจหนักกว่าเดิม

"น้องหลินหยาง นายไม่เพียงแต่วิชาแพทย์ล้ำเลิศ แต่ยังทำตัวติดดินขนาดนี้ มิน่าล่ะคุณพ่อของฉันถึงได้ให้ความสำคัญกับนายนัดหนา" พอพูดถึงตรงนี้ เยี่ยชิงเฉิงก็ยอมอ่อนข้อลงในที่สุด

"เอาเถอะ งั้นบีเอ็มคันนี้นายก็เอาไปขับก่อนแล้วกัน ไว้ถึงวันเกิดนาย ฉันค่อยซื้อคันที่ดีกว่านี้ให้อีกคัน"

ยังไม่ทันที่หลินหยางจะได้อ้าปากพูด เยี่ยชิงเฉิงก็ทำท่าเหมือนแมวป่าตัวน้อย เท้าสะเอวแล้วพูดอย่างเอาแต่ใจว่า "ห้ามปฏิเสธนะ"

หลินหยางยิ้มอย่างจนปัญญาพลางพยักหน้า "ได้ครับ ตามใจคุณเลย"

"งั้นพวกเราลองขับดูก่อนไหมคะ" เยี่ยชิงเฉิงเปิดประตูด้านข้างคนขับ

"ลองดูสิครับ" หลินหยางพยักหน้า แล้วหันไปมองถังจื่อโหรวที่อยู่ข้าง ๆ "คุณถัง ไปด้วยกันสิครับ"

ทว่า ถังจื่อโหรวกลับโบกมืออย่างใจกว้าง "ไม่ต้องหรอกค่ะ นายกับคุณหนูเยี่ยไปเถอะ ฉันรอพวกนายอยู่ตรงนี้ก็พอ"

หลินหยางไม่ได้คิดอะไรมาก สตาร์ตเครื่องยนต์แล้วขับออกจากศูนย์จำหน่ายรถยนต์อย่างรวดเร็ว

ทันใดนั้นเอง โทรศัพท์ของถังจื่อโหรวก็ดังขึ้น

"คุณปู่คะ"

ถังไป่เฉียงที่อยู่อีกฟากของสายถามขึ้นว่า "เสี่ยวโหรว ปู่ได้ยินมาว่าแกพาหมอเทวดาหลินไปเดินเที่ยว หลานรัก ใช้โอกาสนี้พัฒนาความสัมพันธ์กับหมอเทวดาหลินให้ดี ๆ ไขว่คว้าทุกโอกาสที่คว้าได้ไว้ เข้าใจไหม"

"เข้าใจแล้วค่ะ" ถังจื่อโหรวตอบ "คุณปู่ วางใจเถอะค่ะ"

"ตอนนี้แกกับหมอเทวดาหลินกำลังทำอะไรกันอยู่" ถังไป่เฉียงถาม "กำลังเตรียมตัวไปกินข้าวใช่ไหม"

"เปล่าค่ะ" ถังจื่อโหรวตอบอีกครั้ง "หนูพาหมอเทวดาหลินมาซื้อรถ ตอนนี้เขาไปลองขับรถกับคุณหนูเยี่ยแล้วค่ะ"

"อะไรนะ!" ได้ยินถึงตรงนี้ ถังไป่เฉียงก็นั่งไม่ติดอีกต่อไป "เสี่ยวโหรว แกปล่อยให้เยี่ยชิงเฉิงอยู่กับหมอเทวดาหลินตามลำพังได้ยังไงกัน โธ่เอ๊ย เมื่อกี้ปู่สั่งความแกไว้ยังไง แกนี่มันทำให้ปู่โมโหแทบตายจริง ๆ!"

"คุณปู่ วางใจเถอะค่ะ หนูกะการณ์ไว้หมดแล้ว" ถังจื่อโหรวเอ่ยอย่างมั่นใจ

"โธ่เอ๊ย ยัยหลานทื่อ จะไปกะการณ์อะไรได้ ถ้าเกิดสองคนนั้นคุยอะไรกันบนรถ ทำอะไรกันขึ้นมา ความสัมพันธ์พุ่งพรวดพราด ถึงตอนนั้นแกจะทำยังไงล่ะ!" ถังไป่เฉียงร้อนใจจนเดินกระวนกระวายไปมา ลมหายใจก็พลอยหอบถี่ตามไปด้วย

"ในเมื่อเป็นแบบนี้ รถคันนี้ตระกูลถังเราจะออกเงินซื้อให้หมอเทวดาหลินเอง"

"คงไม่ได้หรอกค่ะ ตกลงกันไว้แล้วว่าเงินค่ารถคันนี้เยี่ยชิงเฉิงเป็นคนออก หนู..."

ถังไป่เฉียงฟังแล้วก็ร้อนใจจนตบขาฉาด "โธ่เอ๊ย หลานรัก ปู่ไม่รู้จะพูดอะไรกับแกดีจริง ๆ ช้าแบบนี้กินขี้ยังไม่ทันอุ่นเลยมั้ง โอกาสดีขนาดนี้ ยกให้คนอื่นไปได้ยังไงกัน"

ถังจื่อโหรวหัวเราะ "คุณปู่ พูดอะไรอย่างนั้นคะ น้องหลินหยางไม่ใช่ขี้สักหน่อย"

"ปู่แค่เปรียบเทียบไหมเล่า!" ทันใดนั้น ชายชราก็เบิกตากว้าง "เดี๋ยวก่อน เมื่อกี้แกเรียกเขาว่าอะไรนะ น้องหลินหยางเหรอ"

"ใช่แล้วค่ะ" ถังจื่อโหรวเอ่ยอย่างขวยเขิน

"หมะ...หมอเทวดาหลินให้แกเรียกแบบนี้เหรอ" ชายชราตื่นเต้นจนติดอ่างขึ้นมาบ้างแล้ว

"ใช่ค่ะคุณปู่ เยี่ยชิงเฉิงเสนอจะซื้อรถให้น้องหลินหยางคันหนึ่ง หนูเลยบอกว่าจะสร้างวิลล่าบนที่ดินบ้านเกิดให้เขา คุณปู่คิดว่ายังไงคะ"

พอรู้ว่าหลินหยางเลือกแค่รถบีเอ็ม ชายชราก็ตบมือร้องชอบใจทันที "รถบีเอ็มจะมีค่าสักกี่สตางค์กัน หลานรัก ฟังปู่นะ ไปหาทีมก่อสร้างที่ดีที่สุดมาสร้างวิลล่าให้หมอเทวดาหลิน ค่าก่อสร้างซัดไปหลักสิบล้านไปเลย อย่าเสียดายเงินเด็ดขาด เข้าใจไหม"

"คุณปู่ วางใจเถอะค่ะ"

"ดี ๆๆ หลานสาวปู่จัดการ ปู่ย่อมวางใจอยู่แล้ว" ก่อนวางสาย ชายชราอดพึมพำย้ำอีกประโยคไม่ได้ "เสี่ยวโหรว ปู่ยังคงพูดคำเดิม หมอเทวดาหลินน่ะจุดโคมหาก็ไม่มีทางเจอ แกต้องคว้าไว้ให้ได้เชียวนะ!"

ทางด้านถังจื่อโหรวเพิ่งวางสาย หลี่เวยเวยที่อยู่ข้างกายก็อดดูเวลาไม่ได้ "คุณหนูคะ ทำไมพวกเขายังไม่กลับมาอีก"

"รีบร้อนอะไรกัน เยี่ยชิงเฉิงอุตส่าห์คว้าโอกาสนี้ไว้ได้ มีหรือจะไม่กอบโกยให้ดี" ถังจื่อโหรวเอ่ยอย่างไม่รีบร้อน "ไป พวกเราไปดูโรลส์-รอยซ์ทางนั้นกันดีกว่า"

"คุณหนูจะซื้อรถอีกแล้วเหรอคะ" หลี่เวยเวยถอนหายใจ "รถในโรงรถบ้านเราแทบจะจอดไม่พออยู่แล้วนะ"

"ฉันไม่ได้ซื้อให้ตัวเอง ฉันซื้อให้น้องหลินหยางต่างหาก" ถังจื่อโหรวยิ้มบาง ๆ

ดวงตาของหลี่เวยเวยเป็นประกายขึ้นมาทันที "คุณหนู ร้ายกาจจริง ๆ เลยค่ะ"

เยี่ยชิงเฉิงซื้อรถให้หลินหยางได้ แต่ก็ไม่มีกฎข้อไหนบอกว่าถังจื่อโหรวจะให้ไม่ได้นี่

ยังไงผู้ชายก็ชอบรถกันทั้งนั้น

ถึงตอนนั้นพอหลินหยางขับบีเอ็มจนเบื่อแล้ว จะเปลี่ยนมาขับโรลส์-รอยซ์คันนี้ก็ไม่เลว

ขณะที่ถังจื่อโหรวกำลังเลือกซื้อโรลส์-รอยซ์ เยี่ยชิงเฉิงกับหลินหยางก็กำลังทดลองขับรถบนถนนอย่างราบรื่น

"โอ๊ย ตรงนี้ของฉันเหมือนจะเจ็บขึ้นมาน่ะ" จู่ ๆ เยี่ยชิงเฉิงก็ร้องครางออกมาด้วยความเจ็บปวด

"เป็นอะไรไปครับ" หลินหยางเหยียบเบรกทันที ก่อนจะปลดเข็มขัดนิรภัยแล้วขยับเข้าไปใกล้