ตอนที่ 78 ฝังเข็มผิดจุด

"ฉัน... ฉันเจ็บหน้าอกจังค่ะ" เยี่ยชิงเฉิงในชุดกระโปรงสั้นสีดำทรวงอกกระเพื่อมไหว หอบหายใจแรงราวกับดอกไม้ดอกน้อยที่ร่วงโรยอยู่กลางสายลม "ฉัน... ฉันแทบจะหายใจไม่ออกแล้ว"

หลินหยางจับข้อมือของเธอขึ้นมาตรวจชีพจรดู

ก็ปกติดีนี่หว่า

ไม่ได้เป็นอะไรสักนิด

"แต่ว่า... ฉันหายใจไม่ออกจริง ๆ นะคะ"

เยี่ยชิงเฉิงจับมือหลินหยางอย่างออดอ้อน "หมอเทวดาหลิน ช่วยปลดเข็มขัดนิรภัยให้ฉันหน่อยได้ไหมคะ ตอนนี้ทั่วทั้งตัวฉันไม่มีเรี่ยวแรงเลยสักนิด"

"ได้ครับ เดี๋ยวผมปลดให้ก่อน แล้วค่อยตรวจดูให้ละเอียดนะ" ทว่า หลินหยางเพิ่งจะเอื้อมมือไปเตรียมกดปุ่มปลดล็อก เยี่ยชิงเฉิงก็ทิ้งตัวลงมาซบอกเขาเสียแล้ว

"หมอ... หมอเทวดาหลิน ฉันไม่ไหวแล้วจริง ๆ คุณ... คุณรีบช่วยตรวจให้ฉันเถอะนะคะ" เยี่ยชิงเฉิงซบอยู่ในอ้อมอกของเขา พลางเอ่ยด้วยน้ำเสียงน่าทะนุถนอม

"ได้ครับ เดี๋ยวผมตรวจดูให้อีกที" หลินหยางจำใจพูด เพียงแต่ว่า แม่คุณไม่ได้เป็นอะไรเลยจริง ๆ จะให้ตรวจหาพระแสงอะไรวะ

หรือว่า...

จู่ ๆ ในหัวของหลินหยางก็ผุดสัญญาณแรงกล้าขึ้นมา

ยัยนี่คิดจะอ่อยฉัน!

ข่งเอ้อร์โก่วที่นอนอู้เหยียดยาวอยู่ในมิติจู่ ๆ ก็เอ่ยปาก

"ชัดเจนขนาดนี้ ยังต้องเดาอีกเรอะ"

หลินหยางใช้จิตตอบกลับไปคำหนึ่ง "เสือกจริงมึง!"

"น้องหลิน ฉัน... ฉันเจ็บตรงนี้ ตรงนี้ แล้วก็ตรงนั้นด้วย" พูดพลาง เยี่ยชิงเฉิงก็คว้ามือของหลินหยางไปวางทาบไว้บนทรวงอกนุ่มนิ่มของตัวเอง

ทีงี้มาเรียกน้องหลินเชียวนะ

สัมผัสนี้ ปริมาณนี้

อืม ไม่เท่าไหร่จริง ๆ นั่นแหละ

ในเมื่อไม่มีโรคแล้วหาเรื่องอยากป่วย งั้นฉันก็จะรักษาให้สักหน่อย

เสียงของข่งเอ้อร์โก่วดังโวยวายขึ้นมาอีกระลอก

"ไอ้หลินหยาง ทำไม จะเล่นมุกนวดแป้งปั้นซาลาเปาอีกล่ะสิมึง ช่างลามกสิ้นดี!"

หลินหยางแก้ตัว "ดูพูดเข้าสิพี่น้องเอ้อร์โก่ว พูดจาอะไรแบบนั้น ฉันกำลังทำความดีชัด ๆ ทำไมกลายเป็นลามกไปได้ล่ะ"

ข่งเอ้อร์โก่วโมโหฟึดฟัด "มึงมันโคตรลามกชัด ๆ"

"มึงจะไปรู้อะไรวะ" หลินหยางไม่เกรงใจแล้ว "มึงไม่รู้หรอก เมื่อกี้หน้าประตูใหญ่พรรคหงปัง ตอนเยี่ยชิงเฉิงเห็นส่วนเว้าส่วนโค้งสุดอึ๋มของถังจื่อโหรว อิจฉาจนตาแทบจะถลนออกมาอยู่แล้ว"

"ตอนนี้ฉันมีฝีมือด้านนี้ จะปล่อยให้ตายไปต่อหน้าต่อตาได้ยังไง ผู้หญิงก็ต้องการแค่นี้ไม่ใช่เหรอ ตรงนี้ใหญ่ขึ้นหน่อย ตรงนั้นนูนขึ้นนิด ถูกไหมล่ะ"

ข่งเอ้อร์โก่วแค่นเสียงเหอะ "ไอ้สารเลว วันนี้มึงวิจัยวิชานวดปั้นซาลาเปา ไม่แน่วันพรุ่งนี้คงคิดค้นวิชาคลำกระดูกเด้งก้นขึ้นมาอีกล่ะสิ"

หลินหยางแทบจะกลั้นขำไม่อยู่ "ไอเดียดีนี่หว่าพี่น้องเอ้อร์โก่ว ไว้วันหลังฉันต้องลองวิจัยดูสักหน่อยแล้ว"

หลินหยางแสร้งทำเป็นตรวจโรคไปพลาง สองมือก็นวดคลึงปั้นซาลาเปาไปพลาง

อย่างไรเสียก็เป็นงานแล้ว ฝีมือจึงไม่ธรรมดา

เดิมทีเยี่ยชิงเฉิงกะจะอาศัยข้ออ้างเรื่องแกล้งป่วยมาตีสนิทกับหลินหยาง เพื่อให้ความสัมพันธ์พัฒนาอย่างรวดเร็ว จะได้ไม่ตกเป็นรองใคร

ทว่าเธอคิดไม่ถึงเลยจริง ๆ ว่าหลินหยางจะลงมือรักษาโรคให้เธอเข้าจริง ๆ

ยิ่งเขาดูจริงจังตั้งใจ เยี่ยชิงเฉิงก็ยิ่งหวาดกลัว

"นะ... น้องหลิน ฉันคงไม่ได้เป็นโรคอะไรร้ายแรงเข้าจริง ๆ ใช่ไหม"

"อ้อ ไม่ถึงขนาดนั้นครับ" หลินหยางส่ายหน้า "แค่มีปัญหานิดหน่อย สบายใจได้ครับ ผมแค่นวดให้สักหน่อยก็พอ เรื่องแค่ไม่กี่นาที แป๊บเดียวเสร็จ"

นี่เป็นครั้งแรกที่เยี่ยชิงเฉิงถูกเพศตรงข้ามสัมผัสเช่นนี้ แถมยังเป็นการสัมผัสจุดที่สงวนขนาดนี้อีกด้วย

นับตั้งแต่เธอกลับประเทศมาทำธุรกิจ ก็มัวแต่ง่วนอยู่กับงาน รอบข้างใช่ว่าจะไม่มีคนมาตามจีบ เพียงแต่หวาดกลัวที่พ่อของเธอเป็นถึงหัวหน้าใหญ่แห่งพรรคหงปัง จึงพากันถอยกู่ไม่กล้าเดินหน้า

ทว่าสำหรับคนที่ตามจีบพวกนั้น เธอก็ไม่เคยชายตามองแม้แต่คนเดียว

จนกระทั่งได้มาเจอกับหลินหยาง หัวใจที่ปิดตายมานานหลายปีของเธอ ในที่สุดก็เริ่มเต้นระรัวไหวหวั่น

แม้ว่าพวกเขาจะเพิ่งรู้จักและอยู่ด้วยกันเพียงไม่กี่วัน ทว่าเยี่ยชิงเฉิงก็ตกหลุมรักจนถอนตัวไม่ขึ้นไปเสียแล้ว

ต่อให้ไม่มีพ่อคอยเร่งเร้า ต่อให้ไม่คิดถึงผลประโยชน์ของทั้งพรรคหงปัง แค่เพื่อตัวของเยี่ยชิงเฉิงเอง เธอก็จะทุ่มเทสุดกำลัง

ในสายตาของเยี่ยชิงเฉิง ผู้ชายดี ๆ แบบนี้ต้องเป็นของเธอเท่านั้น

ฝีมือนวดของหลินหยางมีมนต์เสน่ห์อันน่าประหลาดที่ยากจะอธิบาย เยี่ยชิงเฉิงที่โสดมาตั้งแต่เกิดจนถึงตอนนี้เผลอเพียงนิดเดียวก็แทบจะควบคุมตัวเองไม่อยู่แล้ว

"อืม... แค่กๆ!"

ร้อนรุ่มไปทั้งตัวก็ช่างเถอะ แต่เธอยังรู้สึกอยากจะส่งเสียงประหลาด ๆ ออกมาอยู่ตลอดเวลาอีกด้วย

"เป็นอะไรไปครับ?" หลินหยางที่กำลังตั้งอกตั้งใจนวดคลึงซาลาเปาลูกโตเงยหน้าขึ้นมองเธอแวบหนึ่ง "ผมลงมือหนักไปเหรอครับ? หรือจะให้ผมผ่อนแรงลงหน่อย?"

"อย่า อย่าเด็ดขาดนะ" พอได้ยินว่าหลินหยางจะผ่อนแรง เยี่ยชิงเฉิงก็รีบคว้าแขนของเขาไว้ด้วยความตื่นเต้น ทั้งยังอดสูดหายใจเข้าลึกไม่ได้ "ดี... ดีมากเลย น้ำหนักมือกำลังดี ทำต่อ... ทำต่อไปนะ"

"ได้ครับ งั้นผมทำต่อนะ!" หลินหยางคลำหาจุดฝังเข็มจนเจอ

เมื่อเทียบกับถังจื่อโหรวแล้ว เยี่ยชิงเฉิงถือว่าแบนราบระดับลานบินจริง ๆ ดังนั้นเวลาที่หลินหยางต้องใช้นวดคลึงจึงไม่เพียงแต่นานกว่าปกติและลงน้ำหนักมือมากกว่าเดิมเท่านั้น แต่ยังต้องผสานเข้ากับผลลัพธ์ของการฝังเข็มอีกด้วย

ทว่า ยิ่งแถบความคืบหน้าในการนวดคลึงซาลาเปาลูกโตใกล้เสร็จสมบูรณ์มากเท่าไร แถบพลังความกระสับกระส่ายในร่างกายของเยี่ยชิงเฉิงก็ยิ่งพุ่งสูงขึ้นเรื่อย ๆ เท่านั้น

ในจังหวะที่หลินหยางควงเข็มเงินออกมาและเตรียมจะปักลงบนจุดชีพจรนั้นเอง เยี่ยชิงเฉิงก็ทนต่อไปไม่ไหวอีกแล้ว

"น้องหลิน..."

ริมฝีปากอวบอิ่มอันแสนนุ่มละมุนของเยี่ยชิงเฉิงประกบจูบลงมา

แม่เจ้าโว้ย!

หลินหยางสะดุ้งเฮือก มือที่กำลังจะลงเข็มพลอยสั่นตามไปด้วย

จากนั้น...

เดิมทีเยี่ยชิงเฉิงก็แค่รู้สึกร้อนรุ่มตามตัวและมีเสียงหอบหายใจหนักขึ้นเท่านั้น ทว่าพอเข็มนี้ของเขาปักลงไป เธอก็เปล่งเสียงครางหวานหูราวกับเสียงแมวเหมียวออกมาทันที

"เชี่ยเอ๊ย!"

หลินหยางมองดูเข็มเงินบนร่างของเยี่ยชิงเฉิงแล้วตบต้นขาตัวเองฉาดด้วยความหัวเสีย "ฝังผิดจุดซะได้"

เมื่อเห็นหญิงสาวตรงหน้าตกอยู่ในห้วงเสน่หาจนคุมสติไม่อยู่ หลินหยางก็ได้แต่ร้องบอกในใจว่าบาปกรรมแท้ ๆ

"ขอ... ขอโทษด้วยครับคุณเยี่ย มือผมสั่น ผมแค่... มือสั่นจริง ๆ ครับ"

เยี่ยชิงเฉิงจมดิ่งอยู่ในโลกส่วนตัวของตนเองไปโดยสิ้นเชิง มีกะจิตกะใจที่ไหนมาตอบเขาได้

ข่งเอ้อร์โก่วโมโหจนสบถด่าลั่น "หลินหยาง มึงจะมัวแต่แหกปากหาหอกอะไรวะ รีบถอนเข็มสิ ถอนออกก็หมดเรื่องแล้วไม่ใช่เรอะ!"

"จริง... จริงด้วย" หลินหยางตบหน้าผากตัวเองดังฉาด

แต่ทว่า มือของเขาเพิ่งจะยื่นออกไปจะถอนเข็ม ใครจะไปรู้ว่ากลับถูกเยี่ยชิงเฉิงกดตรึงไว้กับเบาะรถ จากนั้นคุณหนูใหญ่พรรคหงปังที่ดูบอบบางไร้เรี่ยวแรงก็โถมตัวเข้าใส่

"คุณเยี่ย ใจเย็น ๆ ก่อนครับ..."

ระหว่างที่ทั้งสองยื้อยุดฉุดกระชากกันอยู่นั้น รถทั้งคันก็พลันโยกไหวอย่างรุนแรง

คุณตาท่านหนึ่งที่ขับรถไฟฟ้าคันเล็กผ่านมาเห็นรถบีเอ็มดับเบิลยูโยกสั่นคลอนไปมา ก็อดโมโหจนด่ากราดไม่ได้ "ศีลธรรมเสื่อมทรามจริง ๆ กลางวันแสก ๆ แท้ ๆ ยังกล้ามาทำเรื่องพรรค์นี้ริมฟุตบาท ถึงจะรีบร้อนแค่ไหน ไปเปิดห้องไม่ได้หรือยังไงกันหา!"

"ถุย ทุเรศจริง!" ชายชราถ่มน้ำลายออกนอกหน้าต่างทีหนึ่งแล้วขับจากไป

ในจังหวะที่สถานการณ์กำลังจะบานปลายจนกู่ไม่กลับนั้นเอง หลินหยางก็กัดฟันดึงเข็มเงินออกจากจุดชีพจรของเยี่ยชิงเฉิง

เยี่ยชิงเฉิงที่เดิมทีตกอยู่ในอาการคลุ้มคลั่งพลันสงบลงในพริบตา เพียงแต่ท่วงท่าของเธอกับหลินหยางในตอนนี้... ช่างน่ากระอักกระอ่วนใจสิ้นดี!

"ฉัน... ฉันเป็นอะไรไปเนี่ย?" เยี่ยชิงเฉิงเอามือปิดหน้าทั้งสองข้างด้วยความอับอาย

หลินหยางทิ้งตัวพิงเบาะรถที่ปรับเอนด้วยความเหนื่อยล้า พลางหอบหายใจราวกับเพิ่งไปไถนามาสองไร่แล้วพูดว่า "ไม่เป็นไรครับ ความผิดผมเอง เมื่อกี้ผมฝังผิดจุดไปหน่อย"