ตอนที่ 79 หมอสาวชนบท

เยี่ยชิงเฉิงแง้มร่องนิ้วแอบชำเลืองมองหลินหยาง ก่อนจะตัดพ้ออย่างเอียงอาย "น้องหลิน นายเป็นถึงหมอเทวดาแท้ ๆ ทำไมถึงแทงเข็มพลาดได้ล่ะคะเนี่ย?"

หลินหยางเองก็จนปัญญา ถ้าไม่ใช่เพราะแม่นางพญางูสาวตัวนี้บิดส่ายไปมา มีหรือที่เขาจะแทงพลาดจุดลมปราณ

ให้ตายสิ เมื่อกี้เขาแค่นวดคลึงไปสองที ไม่ได้ทำอะไรสักหน่อย แล้วทำไมคุณหนูเยี่ยถึงได้มีปฏิกิริยารุนแรงขนาดนั้นกัน

"งั้น...งั้นยังจะรักษาต่อไหมคะ?" เยี่ยชิงเฉิงเอ่ยถาม

หลินหยางคีบเข็มเงินในมือ พลอยถามขึ้นประโยคหนึ่ง "คุณยังเจ็บหน้าอกอยู่ไหมล่ะครับ?"

ถ้าหลินหยางไม่ทักขึ้นมา เยี่ยชิงเฉิงก็เกือบจะลืมเรื่องนี้ไปเสียสนิท

"โอ๊ย..." สองมือของเยี่ยชิงเฉิงละออกจากใบหน้าทันควัน สวมวิญญาณเป็นหลินไต้อวี้ผู้อ่อนแอในเสี้ยววินาที นางเอามือกุมหน้าอกหน้าใจที่โผล่พ้นร่มผ้าออกมาวับ ๆ แวม ๆ "เจ็บ เจ็บจังเลย น้องหลิน นายช่วยดูให้ฉันอีกรอบได้ไหมคะ?"

"ดูก็ได้อยู่หรอกครับ" หลินหยางถอนหายใจ "แต่ว่า คุณช่วยลงไปก่อนได้ไหม?"

เยี่ยชิงเฉิงก้มมอง ถึงเพิ่งรู้ตัวว่าตัวเองยังคงนั่งคร่อมอยู่ในท่าขี่ม้ามาตลอด ความแดงระเรื่อบนใบหน้าจึงยิ่งเข้มขึ้นอีกหลายส่วน

จริง ๆ แล้วเยี่ยชิงเฉิงก็ไม่ได้หนักอะไร เพียงแต่พอนางลงมาจากตัวหลินหยาง จู่ ๆ ก็รู้สึกตัวเบาหวิวขึ้นมาจนชักจะไม่ชินอยู่บ้าง

"น้องหลิน รีบช่วยรักษาให้ฉันเร็วเข้าสิคะ"

ฝั่งหลินหยางคีบเข็มเงินสองเล่มเตรียมจะแทงลงไป ทว่าจู่ ๆ เสียงโทรศัพท์มือถือกลับดังขัดขึ้นมาเสียก่อน

พอมองเบอร์ที่ปรากฏบนหน้าจอ สวี่อาเซียง

พอนึกถึงเรื่องราวสารพัดที่สวี่อาเซียงต้องเผชิญเมื่อคืน หลินหยางก็พลันรู้สึกผิดขึ้นมาในใจ

"คุณเยี่ย รอเดี๋ยวนะครับ ผมขอรับสายก่อน"

พูดจบ หลินหยางก็เปิดประตูลงจากรถไปรับสาย

"พี่อาเซียง มีอะไรเหรอครับ?"

สวี่อาเซียงที่อยู่ปลายสายเอ่ยด้วยน้ำเสียงออดอ้อน "หลินหยาง เย็นนี้เธอกลับมาหน่อยได้ไหม? พี่เจ็บหน้าอก อยากให้เธอช่วยรักษาให้หน่อยน่ะ?"

มีคนเจ็บหน้าอกอีกคนแล้วเหรอ?

หลินหยางเองก็ประหลาดใจพิกล เยี่ยชิงเฉิงก็เจ็บหน้าอก ตอนนี้พี่อาเซียงก็มาร้องว่าเจ็บหน้าอกอีกคน ทำไมถึงได้พากันเจ็บพร้อมเพรียงกันขนาดนี้นะ

"หลินหยาง รีบกลับมาเถอะนะ" เสียงสั่นระริกออดอ้อนของสวี่อาเซียงแทบจะทำให้ขนแขนของหลินหยางลุกชันไปทั้งตัว

"พี่อาเซียง ไม่ต้องรีบร้อนนะ พอผมเสร็จธุระแล้วจะรีบกลับไปเดี๋ยวนี้แหละครับ"

"ได้จ้ะ ฉันนึ่งหมั่นโถวลูกโต ๆ รออยู่นะ เธอรีบกลับมาล่ะ หมั่นโถวเย็นชืดแล้วมันจะไม่อร่อย"

"รู้แล้วครับ เดี๋ยวรีบกลับไปเลย!"

กว่าจะปลอบสวี่อาเซียงจนสงบลงได้ก็ไม่ง่ายเลย หลินหยางจึงมุดกลับเข้ามาในรถเพื่อฝังเข็มให้เยี่ยชิงเฉิงต่อ

แม้จะมีเนื้อผ้ากั้นอยู่ถึงสองชั้น แต่หลินหยางก็ยังคงกะตำแหน่งจุดฝังเข็มได้อย่างแม่นยำ ลงเข็มได้นิ่งและตรงเป้า แสดงความเป็นมืออาชีพออกมาอย่างเต็มเปี่ยม

พอกลับมาหลังจากหลินหยางกับเยี่ยชิงเฉิงลองขับรถเสร็จ ถังจื่อโหรวก็แอบสั่งจองรถคัลลิแนนไว้ให้หลินหยางคันหนึ่งแล้ว โดยนำไปจอดเก็บไว้ที่โรงรถของตระกูลถังก่อนชั่วคราว ไว้มีโอกาสค่อยมอบให้เขา

หลินหยางบอกว่าที่บ้านมีธุระ คืนนี้จำเป็นต้องกลับไปให้ได้

"ได้สิ งั้นก็กลับไปก่อนเถอะ" ถังจื่อโหรวกล่าวอย่างใจกว้าง "พรุ่งนี้เช้าทีมก่อสร้างก็จะตามไปแล้วล่ะ"

"ในเมื่อเป็นแบบนี้ พรุ่งนี้น้องหลินก็ไม่ต้องมาทำงานหรอกนะ เช้าจัดการเรื่องที่บ้านให้เสร็จ บ่ายก็ตรงไปที่สำนักงานใหญ่พรรคหงปังเลย คุณพ่อมีเรื่องจะปรึกษากับนาย" เยี่ยชิงเฉิงก็แสดงท่าทีเข้าใจคนอื่นเป็นอย่างดี

"ตกลงครับ ขอบคุณพี่สาวทั้งสองคนมากนะ ผมขอตัวกลับก่อนล่ะ" หลินหยางโบกมือลา แล้วขับรถบีเอ็มดับเบิลยูมุ่งหน้ากลับหมู่บ้าน

ทันทีที่หลินหยางคล้อยหลังไป ถังจื่อโหรวที่มีสายตาเฉียบไวก็สังเกตเห็นความเปลี่ยนแปลงของเยี่ยชิงเฉิงเข้าพอดี

"คุณเยี่ย ของคุณดูเหมือนจะใหญ่ขึ้นหรือเปล่าคะ?"

ตอนแรกเยี่ยชิงเฉิงยังไม่ค่อยเข้าใจ จนกระทั่งก้มลงมอง ถึงเพิ่งตระหนักได้ว่าคำพูดของถังจื่อโหรวหมายความว่าอย่างไร

แม่เจ้า ทำไมจู่ ๆ ถึงได้กลายเป็นขนาดนี้ไปได้...

หลินหยางแค่นวดคลึงไปเพียงสองที กลับส่งผลมหัศจรรย์ได้ถึงขนาดนี้เชียวหรือ

"เอ่อคือ..." เยี่ยชิงเฉิงนึกถึงเรื่องที่เพิ่งเกิดขึ้นบนรถ แก้มพลันแดงระเรื่อ "ยังไม่ใหญ่เท่าของคุณถังหรอกค่ะ น่าอิจฉาจริง ๆ เลย"

ถังจื่อโหรวยิ้มเม้มริมฝีปาก ยื่นหน้าเข้าไปกระซิบข้างหูของนาง "อันที่จริง ของฉันเดิมทีก็ไม่ได้ใหญ่หรอก เพียงแต่ถูกหลินหยาง..."

เยี่ยชิงเฉิงยกมือขึ้นปิดปาก "ที่แท้คุณก็โดนด้วยเหมือนกันเหรอคะ!"

"เพราะงั้น เมื่อกี้พวกคุณสองคน..."

"ไม่ ไม่ ไม่ใช่อย่างที่คุณคิดนะคะ จู่ ๆ หัวใจฉันก็เจ็บขึ้นมานิดหน่อย เลยให้น้องเสี่ยวหลินช่วยดูให้ ก็แค่ตรวจโรคนั่นแหละค่ะ" เยี่ยชิงเฉิงยิ่งอธิบาย ใบหน้าก็ยิ่งแดงระเรื่อ

ระหว่างที่หลินหยางขับรถบีเอ็มดับเบิลยูกลับหมู่บ้าน ก็บังเอิญเจอกับหม่าเยี่ยนเหมย คุณหมอสาวประจำสถานีอนามัยเข้าพอดี

เมื่อเห็นเธอสวมเสื้อกาวน์สีขาว ถือกล่องปฐมพยาบาลเดินอยู่บนถนนดินสายเล็กในชนบท หลินหยางก็ทนเห็นสาวงามต้องลำบากไม่ไหว จึงรีบจอดรถลงตรงหน้าเธอทันที

กระจกรถเลื่อนลงมา วินาทีที่เห็นหลินหยาง หม่าเยี่ยนเหมยก็เบิกตากว้างด้วยความประหลาดใจ

"หลินหยางเหรอ?"

"หมอหม่า ไปครับ ขึ้นรถผมสิ" หลินหยางพูดยิ้ม ๆ

หม่าเยี่ยนเหมยปีนี้อายุสามสิบกว่า รูปร่างสูงโปร่ง ผิวขาวผุดผ่อง ดวงตาคู่โตคู่นั้นทั้งงดงามและมีเสน่ห์จับใจ

หลังจากเรียนจบจากโรงเรียนพยาบาลตอนอายุยี่สิบ เพราะไปถูกตาลูกชายของผู้อำนวยการโรงพยาบาลประจำอำเภอเข้า เธอจึงได้รับการเลื่อนขั้นและฝึกอบรมเป็นกรณีพิเศษ จากพยาบาลคนหนึ่งพลิกผันกลายมาเป็นหมอได้สำเร็จ

ต่อมาเพราะลูกชายผู้อำนวยการนอกใจจนต้องหย่าร้าง เธอจึงถูกเฉดหัวส่งมาเป็นหมอชนบทในที่ทุรกันดารอย่างหมู่บ้านหุบดอกท้อแห่งนี้

คุณหมอสาวสวยพราวเสน่ห์ย่อมเป็นที่หมายปองของใครหลายคนอย่างไม่ต้องสงสัย

หวังเทียนเป่าก็เคยคิดไม่ซื่อเช่นกัน ทว่าพอคำนึงถึงเรื่องที่อดีตสามีของเธอเป็นลูกชายผู้อำนวยการโรงพยาบาล ก็จำต้องล้มเลิกความคิดนั้นไป

อีกอย่าง เธอเป็นหมอเพียงคนเดียวในละแวกสิบลี้แปดหมู่บ้านนี้ เวลาใครปวดหัวตัวร้อนก็ยังต้องพึ่งพาเธอคอยตรวจรักษาให้อยู่ดี

ไม่ว่าจะในชนบทหรือในเมือง อาชีพหมอก็ยังคงเป็นที่เคารพนับถือของผู้คนอยู่เสมอ

ยิ่งไปกว่านั้น หม่าเยี่ยนเหมยยังปฏิบัติต่อผู้อื่นอย่างอ่อนโยน น้ำเสียงที่พูดจานุ่มนวลชวนฟัง ทั้งยังตรวจรักษาคนไข้อย่างจริงจัง ละเอียดรอบคอบ และใจเย็นเป็นที่สุด

แม้จะจบจากโรงเรียนพยาบาล แต่ความเป็นมืออาชีพก็ไม่ได้ด้อยไปกว่าหมอที่จบจากคณะแพทยศาสตร์ชั้นนำเลย

ที่สำคัญที่สุดคือ หม่าเยี่ยนเหมยทั้งสวยและจิตใจดี

หลินหยางยังจำได้ขึ้นใจ เมื่อฤดูใบไม้ผลิปีที่แล้ว เท้าซ้ายของเขาถูกถ่านไฟลวก หม่าเยี่ยนเหมยถึงกับมาล้างแผลเปลี่ยนยาให้เขาถึงที่บ้านด้วยตัวเองทุกวันไม่เคยขาด ไม่ว่าจะฝนตกแดดออก จนกระทั่งเขาหายดี

"เธอจริง ๆ ด้วยเหรอ?" หม่าเยี่ยนเหมยคลี่ยิ้มออกมา "นี่เธอซื้อรถแล้วเหรอ?"

หลินหยางตบพวงมาลัยรถบีเอ็มเบา ๆ พลางพูดว่า "เพิ่งถอยมาวันนี้เองครับ หมอหม่ารีบขึ้นมาเถอะ อากาศร้อนจะแย่ กลับหมู่บ้านพร้อมกันเลยครับ"

หม่าเยี่ยนเหมยวางกล่องยาไว้ที่เบาะหลัง แล้วก้าวขึ้นมานั่งที่เบาะข้างคนขับ

รถยนต์แล่นไปข้างหน้าอย่างนิ่มนวล ทั้งสองคนคุยสัพเพเหระกันไปเรื่อยเปื่อย

"หมอหม่า ไปทำอะไรมาเหรอครับ?" หลินหยางหมุนพวงมาลัยในมือถามขึ้น

หม่าเยี่ยนเหมยเอนหลังพิงเบาะ สายเข็มขัดนิรภัยรัดผ่านส่วนโค้งเว้าอวบอิ่มตรงหน้าอกของเธอพอดี ด้านในเสื้อกาวน์สีขาวสวมกระโปรงสั้นเอวสูงผ้าลูกไม้สีดำ พอนั่งลง ชายเสื้อกาวน์ก็แหวกแยกออก เผยให้เห็นเรียวขางามเนียนเกลี้ยงเกลา

"มีคนไข้หมู่บ้านข้าง ๆ เป็นหวัดค่อนข้างหนัก ฉันเลยไปให้น้ำเกลือเขาน่ะจ้ะ"

หลินหยางพยักหน้า "แล้วทำไมไม่ขี่รถมอเตอร์ไซค์ไฟฟ้าไปล่ะครับ? อากาศร้อนจัดขนาดนี้ เกิดเป็นลมแดดขึ้นมาจะทำยังไง?"

หม่าเยี่ยนเหมยถอนหายใจยาว "อย่าพูดถึงเลย รถมอเตอร์ไซค์ไฟฟ้าของฉันน่ะยางรั่วบ่อยจะตาย ซ่อมแล้วปะ ปะแล้วก็ซ่อม ผ่านไปไม่กี่วันก็พังแบบหาสาเหตุไม่ได้อีก ฉันเลยตัดใจไม่ซ่อมมันซะเลย"

พังแบบหาสาเหตุไม่ได้อยู่เรื่อยเนี่ยนะ?

นี่มันมีคนแกล้งเล่นตุกติกชัด ๆ!