ตอนที่ 80 กลับถึงหมู่บ้านจนโดนรุมล้อมดู

"แบบนั้นจะไปได้ยังไงกันล่ะครับ ยังไงก็ต้องมียานพาหนะสักคัน ไม่อย่างนั้นสองขานี้ของคุณจะไปทนไหวได้ยังไง?" หางตาของหลินหยางเหลือบมองไปที่เรียวขาทั้งสองข้างของเธอ ในใจพลันบังเกิดความรู้สึกหวั่นไหวขึ้นมาวูบหนึ่ง

ไม่นานนัก ก็มาถึงคลินิกประจำหมู่บ้าน

"หลินหยาง ขอบใจนะที่มาส่งฉัน!" ม่าเยี่ยนเหมยยิ้มขอบคุณก่อนจะก้าวลงจากรถ

"ไม่เป็นไรครับ หมอม่า"

ประตูรถปิดลง หลินหยางเพิ่งเตรียมจะสตาร์ตรถ แต่แล้วเขาก็ร้องเรียกม่าเยี่ยนเหมยที่กำลังหันหลังเดินเข้าไปไว้กะทันหัน

"หมอม่า คืนนี้ผมจะเอาของบางอย่างมาให้นะครับ อย่าเพิ่งรีบปิดประตูล่ะ"

ยังไม่ทันที่ม่าเยี่ยนเหมยจะได้ตอบอะไร หลินหยางก็ขับรถออกไปแล้ว

ม่าเยี่ยนเหมยสะพายกล่องอุปกรณ์แพทย์ไว้บนบ่า อดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้ว คืนนี้จะมาหาเธอเหรอ? มีเรื่องอะไรกันแน่นะ?

รถของหลินหยางเพิ่งจะจอดลงที่หน้าบ้านตัวเอง ก็ดึงดูดความสนใจของชาวบ้านทันที

"หลินหยาง นายซื้อรถเก๋งแล้วเหรอเนี่ย โก้หรูชะมัดเลยว่ะ" หวังเอ้อร์โก่วถือชามข้าวที่กินเหลืออยู่ครึ่งชาม ฟันหน้าสีเหลืองอ๋อยยังมีเศษผักใบเขียวติดอยู่ใบหนึ่ง

"อืม เพิ่งซื้อวันนี้แหละ" หลินหยางลงจากรถแล้วพูดขึ้น

"โอ้โฮ ให้ตายเถอะพับผ่า" หวังหลังค่อมยกนิ้วโป้งให้ "รถเก๋งสวยขนาดนี้ ต้องหมดเงินไปไม่น้อยเลยล่ะสิ?"

ป้าสองโผล่หัวออกมาจากบ้าน ผ้ากันเปื้อนบนตัวยังไม่ทันได้ถอดออกเลยด้วยซ้ำ "หลินหยาง แกไม่ได้แค่ไปขุดสมุนไพรบนเขาหงส์มาไม่กี่ต้นเรอะ? ทำไมมันถึงได้เงินเยอะขนาดนี้ ถึงขั้นซื้อรถเก๋งมาได้เนี่ย?"

"ป้าสอง ดูพูดเข้าสิ ขายสมุนไพรมันจะได้สักกี่ตังค์กันเชียว" หวังซานหวาจื่อคีบก้นบุหรี่ที่ไหม้จนเกือบจะถึงนิ้วมือ "ฝีมือหมอของหลินหยางเขาสูงส่งขนาดนั้น ต้องรักษาโรคให้พวกคนใหญ่คนโตในเมืองหายจนเขาจ่ายค่ารักษาราคาแพงลิบลิ่วให้แน่ๆ อยู่แล้ว"

"ก็จริงของแก" ป้าสองเบะปากพูด "เจ้าเด็กหวังอันเฉวียนนั่นยังบอกเลยว่าแกรวยขึ้นมาเพราะปลูกสมุนไพร มันจะเป็นไปได้ยังไง? ปากไอ้เด็กนั่นไม่มีความจริงสักคำ"

ในตอนนั้นเอง สองผัวเมียหวังอันเฉวียนกับเซี่ยชุนฮวาก็เดินมาพอดี

"ป้าสอง หวังอันเฉวียนบ้านฉันปากไม่มีความจริงตรงไหนกัน?" เซี่ยชุนฮวาออกโรงปกป้องผัวทันควัน "ไม่เชื่อป้าก็ลองถามหลินหยางดูสิ ว่าปลูกสมุนไพรมารวยได้จริงหรือเปล่า?"

"ใช่แล้ว" คราวนี้หวังอันเฉวียนยืดอกขึ้นมาบ้าง "น้องหลินหยางบอกแล้วว่าจะสอนเทคนิคการปลูกสมุนไพรให้ฉัน ไม่กี่ปีหรอก บ้านฉันก็ซื้อรถเก๋งได้เหมือนกัน"

ป้าสองยิ้มเยาะอย่างดูถูก "หวังอันเฉวียน อย่างแกเนี่ยนะคิดจะซื้อรถเก๋ง? แกไปซื้อมอเตอร์ไซค์ให้ได้ก่อนเถอะน่า!"

"ป้าสอง ป้าดูถูกใครกันฮะ?" เซี่ยชุนฮวาถลกแขนเสื้อเตรียมจะพุ่งเข้าไปเปิดศึก

ป้าสองก็ไม่ยอมน้อยหน้า เท้าสะเอวเถียงกลับ "เซี่ยชุนฮวา ฉันไปดูถูกแกตั้งแต่เมื่อไหร่? แกจะมาโมโหฟืนไฟอะไรขนาดนั้นหืม?"

เมื่อเห็นว่าทั้งสองฝ่ายจวนเจียนจะเปิดฉากตีกันอยู่รอมร่อ หลินหยางจึงรีบออกหน้าห้ามทัพ

"โอ๊ย ป้าสอง อย่าโมโหเลยครับ อย่าโมโหเลย"

"พี่ชุนฮวา พี่ก็ใจเย็นๆ ลงหน่อย พูดให้น้อยลงสักสองคำเถอะครับ"

ป้าสองหอบหายใจฮึดฮัดพลางเอ่ย "หลินหยาง วันนี้ป้าเห็นแก่หน้าแกหรอกนะ ถึงไม่ถือสาหาความกับสองผัวเมียคู่นี้"

"ครับๆๆ ป้าสอง" หลินหยางยิ้มประจบพลางเอ่ยรับ

ก่อนหน้านี้ตอนที่หลินหยางยังสมองทึ่มอยู่ แม้ป้าสองจะคอยให้หมั่นโถวสองลูก หรือพวกผักดองกับข้าวต้มก้นถ้วยที่กินเหลืออยู่บ้างเป็นครั้งคราว แต่ส่วนใหญ่แล้วมักจะเป็นสายตาเหยียดหยามกับคำก่นด่าเสียมากกว่า

ไอ้คนปัญญาอ่อนเอ๊ย ชาตินี้ของแกก็คงได้แค่นี้แหละ

ไอ้ปัญญาอ่อน แกมันตัวซวยแท้ๆ ดวงกินพ่อกินแม่ตัวเองจนตายไปหมด ไป๊ๆๆ ไปให้พ้นๆ บ้านฉันเลย

ทว่ายามนี้ หลินหยางไม่เพียงกลับมามีสติสัมปชัญญะดีแล้ว แต่ยังพลิกโฉมกลายมาเป็นคนที่รวยที่สุดและเชิดหน้าชูตาที่สุดในหมู่บ้าน ทัศนคติที่ป้าสองมีต่อเขาจึงเปลี่ยนไปจากหน้ามือเป็นหลังมือ

นี่แหละคือความจริงอันโหดร้ายของชนบท

มีเงินมีอิทธิพล คนอื่นถึงจะนับหน้าถือตาและคอยประจบเอาใจ

ไร้เงินไร้อำนาจ ไม่ว่าใครหน้าไหนจะเก่งกล้าหรือต่ำต้อย ถ้าเห็นแกขัดหูขัดตาขึ้นมาก็พร้อมจะเหยียบซ้ำได้ทั้งนั้น

ตอนที่กลับมาจากในเมือง ถังจื่อโหรวกับเยี่ยชิงเฉิงซื้อกล่องของขวัญยัดไว้ในกระโปรงท้ายรถเสียเต็มไปหมด คงจะคาดการณ์ไว้ล่วงหน้านานแล้วว่าการที่เขาขับรถคันใหม่กลับมา จะต้องดึงดูดให้ชาวบ้านมารุมล้อมดูอย่างแน่นอน

ดังนั้น เพื่อยุติความขัดแย้งที่เกิดขึ้นเพราะตนเอง หลินหยางจึงเปิดฝากระโปรงท้ายรถ แล้วแจกกล่องของขวัญให้ทุกคนคนละหนึ่งกล่อง

เมื่อเห็นกล่องของขวัญที่บรรจุหีบห่ออย่างประณีต ป้าสะใภ้รองก็ยิ้มจนตาหยีแทบจะเป็นเส้นตรง

"หลินหยาง" ป้าสะใภ้รองยกนิ้วโป้งขึ้นพลางยิ้มพูด "ป้าเห็นเอ็งโตมาตั้งแต่เด็ก รู้อยู่แล้วตั้งแต่เล็กว่าเอ็งน่ะเป็นคนมีความสามารถ ดูสิ ตอนนี้ได้ดีมีหน้ามีตาใหญ่โตแล้วใช่ไหมล่ะ?"

"ใช่ ๆๆ" หวังเอ้อร์โก่วก็ยิ้มประจบเต็มหน้า "หลินหยาง นายเป็นนักศึกษามหาวิทยาลัยคนแรกของหมู่บ้านเราเลยนะ เก่งกาจจริง ๆ"

หวังหลังค่อมเป็นพวกตะกละที่สุด ไม่ช้าก็หยิบขนมชิ้นเล็กที่ประณีตชิ้นหนึ่งออกมาจากข้างใน พอเคี้ยวไปได้คำหนึ่ง ก็เอ่ยปากชมไม่ขาดสาย "อร่อย อร่อยจริง ๆ ดูปราดเดียวก็รู้ว่าเป็นของเกรดสูง หลินหยาง เอ็งเป็นเด็กกตัญญูจริง ๆ ไม่ลืมรากเหง้าเลย! ตัวเองรวยเงียบ ๆ ก็ยังไม่ลืมคนในหมู่บ้าน"

ทุกคนต่างมีความสุข มีเพียงเซี่ยชุนฮวาเท่านั้นที่ในใจรู้สึกปะปนหลายรสชาติ

แม้ว่าตอนนี้หวังอันเฉวียนจะหายดีแล้ว ทว่าเซี่ยชุนฮวาก็ยังคงคิดถึงสองครั้งนั้นที่อยู่กับหลินหยาง

ยิ่งไปกว่านั้น เดือนที่แล้วก็ไม่ท้อง เดือนนี้ท้องก็ยังไม่มีความเคลื่อนไหวอะไรเลย

เมื่อเห็นหลินหยางตอนนี้มีความสามารถขนาดนี้ ในใจของเซี่ยชุนฮวาก็ผุดความคิดที่อาจหาญยิ่งกว่าเดิมขึ้นมาอีก

หรือว่า หล่อนจะคลอดลูกของหลินหยางสักคนดี เผื่อโตขึ้นมาจะได้ฉลาดและมีความสามารถเหมือนหลินหยาง

อย่างไรเสีย ครึ่งชีวิตแรกของหล่อนก็เป็นแบบนี้ไปแล้ว แต่งงานกับคนไม่ได้เรื่องอย่างหวังอันเฉวียน หากยังคลอดคนไม่ได้เรื่องตัวน้อยออกมาอีกคน ชีวิตนี้ของหล่อนก็คงจบสิ้นกันพอดี

ดังนั้น หลายวันมานี้ เซี่ยชุนฮวาจึงไม่ยอมให้หวังอันเฉวียนแตะต้องตัวหล่อนเลย รอเพียงให้หลินหยางกลับมาเท่านั้น

เรื่องการมีลูก หวังอันเฉวียนย่อมอยากได้สายเลือดแท้ ๆ ของตัวเองแน่

แต่เซี่ยชุนฮวาไม่สนเรื่องพวกนั้นหรอก ไม่ว่าเด็กคนนี้จะเป็นเชื้อของใคร ทว่าอย่างไรก็เป็นลูกของหล่อนอยู่ดี

หล่อนแค่อยากได้เด็กที่ฉลาดและหน้าตาดีสักคน หล่อนผิดตรงไหนกัน

หลินหยางมีความสามารถถึงเพียงนี้ เช่นนั้นเชื้อพันธุ์ของเขาย่อมไม่เลวแน่

พอนึกถึงตรงนี้ เซี่ยชุนฮวาก็ยิ่งตัดสินใจเด็ดขาดขึ้นไปอีก

ไม่ว่าหวังอันเฉวียนจะเห็นด้วยหรือไม่ หล่อนก็ต้องให้เมล็ดพันธุ์ของหลินหยางมาหยั่งรากงอกเงยในผืนนาอันอุดมสมบูรณ์ของตัวเองให้ได้

รอจนข้าวสารกลายเป็นข้าวสุก หล่อนก็แค่ยืนกรานเสียงแข็งว่านี่คือลูกของหวังอันเฉวียน แล้วเขาจะทำอะไรได้

หลายปีมานี้ เซี่ยชุนฮวาข่มหวังอันเฉวียนมาตลอด หล่อนไม่เชื่อหรอกว่าจะข่มเขาเรื่องนี้ไม่อยู่

หากข่มไม่อยู่ ก็หย่ากันไปเลย

หวังอันเฉวียนกลัวไม้นี้ที่สุด

ขณะที่เซี่ยชุนฮวากำลังดีดลูกคิดรางแก้วในใจ หวังอันเฉวียนก็เดินมาตรงหน้าหลินหยางแล้วพูดว่า "น้องชาย เรื่องปลูกสมุนไพรที่เราเคยคุยกันไว้ก่อนหน้านี้ ยังจะลุยต่อไหม?"

ปากหวังอันเฉวียนไม่ได้พูดอะไร ทว่าในใจยังคงอยากได้อยากมี เขาเองก็อยากจะมีหน้ามีตา อยากให้ทุกคนนับหน้าถือตา และยิ่งอยากให้เซี่ยชุนฮวาเห็นคุณค่าในตัวเขา

"แน่นอนสิครับ" หลินหยางพยักหน้าอย่างหนักแน่นพลางพูด "พี่อันเฉวียน พี่เตรียมดินให้พร้อมก่อน รอผมเสร็จธุระในเมืองสองวันนี้แล้ว ผมจะกลับมาสอนพี่ รับรองว่าจะพาพี่รวยแน่นอน"

เวลานี้มีสายสัมพันธ์กับถังจื่อโหรวแล้ว สมุนไพรที่ปลูกจากหมู่บ้านหุบดอกท้อย่อมไม่ต้องกังวลว่าจะขายไม่ออก

หลินหยางเองก็รู้ดีว่า หากเขารวยอยู่คนเดียวจะรังแต่จะดึงดูดความอิจฉาริษยา ทว่าหากพาทุกคนรวยไปด้วยกัน ไม่เพียงแต่จะได้เสียงปรบมือ แต่ยังจะได้รับความเคารพยกย่องอีกด้วย

เขาจะต้องทวงศักดิ์ศรีที่ตนเองและพ่อแม่สูญเสียไปตลอดสองปีที่ผ่านมากลับคืนมาให้หมด

ในเวลาเดียวกัน นี่ก็เป็นการสืบทอดจิตวิญญาณแห่งมรดกของเซียนจื่อหยางเช่นกัน

ช่วยเหลือโลกช่วยชีวิตผู้คน มิใช่เพียงแค่รักษาโรคภัย แต่ยังต้องช่วยดึงชาวบ้านหมู่บ้านหุบดอกท้อกลุ่มนี้ที่จมอยู่ในความทุกข์ยากขึ้นมาด้วย