ตอนที่ 81 เป้ยเป้ยผู้แสนดี

ฝูงชนมุงดูอยู่พักใหญ่ถึงได้แยกย้ายกันไป แม้เซี่ยชุนฮวาจะอาลัยอาวรณ์ไม่อยากจากไป แต่ต่อหน้าผู้คนมากมายขนาดนี้ หล่อนก็ไม่อาจแสดงออกโจ่งแจ้งจนเกินงาม

บ้านถูกเผาวอดไปหมดแล้ว หลินหยางไม่มีแม้แต่ที่ซุกหัวนอน จะให้ไปพักบ้านสวี่อาเซียงอย่างเปิดเผยก็ดูไม่ค่อยเหมาะเท่าไร

ขณะนั้นเอง หวังชุนเฟิงรักษาการผู้ใหญ่บ้านก็เดินเข้ามา

"หลินหยาง กลับมาแล้วเหรอ"

"อาหวัง ยินดีด้วยนะครับ ได้เป็นผู้ใหญ่บ้านแล้ว" หลินหยางหยิบบุหรี่สองแถวออกมาจากรถแล้วยื่นให้ "คุณอามาช้าไปหน่อย กล่องของขวัญแจกหมดไปแล้ว บุหรี่สองแถวนี้ถือเป็นของคารวะคุณอานะครับ"

ก่อนหน้านี้หวังชุนเฟิงเคยเป็นรองหัวหน้าหมู่บ้าน ต่อมาหวังเทียนเป่าเกิดถูกตาต้องใจเมียของเขาเข้า มือไวใจเร็วแวะเวียนมาลวนลามไม่เว้นแต่ละวัน หวังชุนเฟิงโมโหจัด จึงได้เปิดศึกวางมวยกับหวังเทียนเป่าตรงนั้นทันที

หลังจากนั้นเป็นเวลากว่าสิบปี หวังชุนเฟิงก็พาคนแก่และเด็กทั้งครอบครัวไปอาศัยอยู่บ้านแม่ยาย และไม่เคยกลับมาที่หมู่บ้านหุบดอกท้ออีกเลย

หวังเทียนเป่ากลายเป็นอัมพาต หวังจินหลงถูกจับ ยุคสมัยที่ตระกูลหวังครองอำนาจเหนือหมู่บ้านหุบดอกท้อจึงถือว่าสิ้นสุดลงอย่างถาวรและไม่มีวันหวนกลับ

แต่คณะกรรมการหมู่บ้านจะขาดคนคุมสถานการณ์ไม่ได้ ด้วยเหตุนี้ หวังชุนเฟิงจึงย้ายกลับมาทำหน้าที่เป็นรักษาการผู้ใหญ่บ้าน

"มีอะไรน่ายินดีกัน" หลายปีมานี้ ชีวิตของหวังชุนเฟิงก็ไม่ราบรื่นนัก เขาแก่ตัวลง ผิวคล้ำขึ้น ไฟในตัวก็มอดลงไปมาก "ฉันมันแก่แล้ว ต่อไปคงต้องพึ่งพาคนหนุ่มสาวอย่างพวกเธอแล้วล่ะ"

"อาหวัง อย่าพูดแบบนั้นสิครับ วันเวลาดี ๆ ของพวกเรายังรออยู่ข้างหน้า" หลินหยางยื่นบุหรี่สองแถวใส่มือเขา "คุณอาแค่คอยนำทางพาพวกเราร่ำรวยสร้างฐานะก็พอแล้วครับ"

"เจ้าหนูนี่ เดี๋ยวนี้พูดจาเก่งขึ้นเยอะเลยนะ" ในที่สุดหวังชุนเฟิงก็ฉีกยิ้มกว้าง "งั้นฉันถามแกหน่อย เรื่องปลูกสมุนไพรเนี่ย มันเชื่อถือได้จริงเหรอ"

"เชื่อถือได้แน่นอนครับ" หลินหยางตบรถบีเอ็มดับเบิลยูข้างหลังเบา ๆ "ขอแค่ทุกคนตั้งใจทำ ผมรับประกันว่าไม่เกินสามปี ทุกหลังคาเรือนจะต้องมีรถเก๋งขับกันแน่นอน"

"ได้ มีคำพูดนี้ของแกฉันก็เบาใจแล้ว!" หวังชุนเฟิงมองไปยังซากปรักหักพังตรงหน้าพลางกล่าว "ฉันได้ยินว่าแกกลับมาแล้ว เลยหาที่พักชั่วคราวไว้ให้แก ทางทิศตะวันตกของที่ทำการหมู่บ้านมีห้องว่างอยู่สองห้อง ฉันทำความสะอาดไว้เรียบร้อยแล้ว"

"ที่นอนหมอนมุ้งอะไรพวกนี้ก็จัดเตรียมไว้ให้ครบแล้ว ก่อนที่บ้านแกจะสร้างเสร็จ แกก็ทนอยู่ขัดตาทัพที่นั่นไปก่อนแล้วกัน"

"ขอบคุณมากครับอาหวัง งั้นพวกเราไปดูด้วยกันเลยดีกว่า" หลินหยางเปิดประตูรถแล้วเอ่ยชวนให้หวังชุนเฟิงขึ้นรถ

หวังชุนเฟิงโบกมือที่หยาบกร้านไปมาอย่างซื่อ ๆ "ไม่ต้องหรอก ตัวฉันสกปรก เพิ่งกลับมาจากทำไร่ทำนา มีแต่ดินเต็มตัว ฉันเดินไปเองดีกว่า"

"โธ่ อาครับ พูดอะไรอย่างนั้น รีบขึ้นมาเถอะครับ" หลินหยางไม่ฟังเสียง ดันตัวเขาเข้าไปนั่งตรงที่นั่งข้างคนขับทันที

"เดี๋ยวก่อนสิ ขอฉันปัดฝุ่นดินตามตัวออกหน่อย รถแกเป็นรถใหม่ เดี๋ยวจะทำเปื้อนเอา" หวังชุนเฟิงยืนกราน

ไม่นาน ทั้งสองคนก็ขึ้นรถและมุ่งหน้าไปยังที่ทำการหมู่บ้าน

บ้านชั้นเดียวสองห้องนี้เก็บกวาดไว้สะอาดสะอ้านดีทีเดียว หลินหยางพึงพอใจเป็นอย่างยิ่ง

"ช่วงนี้อากาศยังร้อนอยู่ ยุงก็เยอะ วันนี้เป้ยเป้ยเข้าไปในตำบล ฉันเลยบอกให้หล่อนซื้อมุ้งมาให้แกด้วย" พูดพลางหวังชุนเฟิงก็ชะเง้อมองออกไปนอกประตู "นังลูกคนนี้เป็นอะไรไปเนี่ย ฟ้าจะมืดอยู่รอมร่อ ทำไมยังไม่เอามาส่งอีกนะ"

เป้ยเป้ย?

หวังเป้ยเป้ย?

ดูเหมือนว่าหล่อนจะเป็นเพื่อนร่วมชั้นมัธยมต้นของเขานี่นา เพียงแต่หลังจากนั้น หลินหยางสอบเข้าโรงเรียนมัธยมปลายชั้นนำในระดับอำเภอได้ แล้วต่อมาก็สอบติดมหาวิทยาลัยประจำมณฑล จากนั้นจึงไม่ได้ติดต่อกันอีกเลย

ไม่รู้เหมือนกันว่าตอนนี้เป้ยเป้ยจะเปลี่ยนไปเป็นแบบไหนแล้ว?

"พ่อคะ มุ้งที่พ่ออยากได้ซื้อกลับมาแล้วค่ะ" ขณะที่กำลังคุยกัน รองเท้าส้นสูงสีชมพูคู่หนึ่งก็ปรากฏขึ้นตรงหน้าประตู

เห็นเพียงเด็กสาวหน้าตาน่ารักสะสวยราวกับตุ๊กตายืนอยู่ตรงประตู สวมกระโปรงสั้นสีชมพูตัวน้อย เส้นผมดัดลอนคลื่นสีดำยาวสยายทิ้งตัวอยู่ด้านหลัง ชายกระโปรงพองฟูพลิ้วไหวอย่างมีเสน่ห์ตามจังหวะการขยับก้าวของขานวลเนียนขาวผ่องคู่นั้น

การตัดเย็บแบบเน้นช่วงเอวยิ่งขับให้เห็นทรวดทรงเอวคอดกิ่วอันสมบูรณ์แบบและส่วนโค้งเว้าของหน้าอกอวบอิ่มอย่างเด่นชัด บนลำคอยังประดับด้วยสร้อยคอคริสตัลระยิบระยับเปล่งประกาย

ดวงตากลมโต ขนตายาวงอน ริมฝีปากอวบอิ่มสีชมพูระเรื่อดุจลูกท้อชุ่มฉ่ำน่าลิ้มลอง ยั่วยวนใจจนเกินจะบรรยาย

มองไกล ๆ เหมือนตุ๊กตา มองใกล้ ๆ ก็คือตุ๊กตาตัวเป็น ๆ เลยนี่หว่า!

"โธ่เอ๊ย บอกตั้งกี่ครั้งกี่หนแล้วว่าตอนอยู่ในหมู่บ้านให้แต่งตัวปกติหน่อย ดูแกสิ แต่งตัวเป็นตัวอะไรเนี่ย" หวังชุนเฟิงพูดอย่างหัวเสีย

หวังเป้ยเป้ยยกกระเป๋าถือใบเล็กสีชมพูในมือขึ้นมา ก่อนจะพูดเสียงอ้อนแกมงอน "พ่อคะ หนูก็แต่งตัวแบบนี้แล้วมันทำไมล่ะ น่ารักดีออก"

"หวังเป้ยเป้ย ไม่เจอกันนานเลยนะ สวยขึ้นเป็นกองเลยนี่" หลินหยางเอ่ยทักทายขึ้นก่อน

"ไม่เจอกันนานอะไรกัน" หวังเป้ยเป้ยเดินเข้ามาหาหลินหยางอย่างคุ้นเคย "หลายปีมานี้ฉันกลับมาจากในอำเภอทีไรก็ซื้อเค้กมาฝากนายทุกครั้ง นายลืมไปแล้วเหรอ"

เรื่องนี้...

หลินหยางจำไม่ได้จริง ๆ

"งั้นเหรอ ฉันจำไม่ได้แล้วน่ะ"

"ฮึ!" พอหวังเป้ยเป้ยได้ยินก็กระทืบเท้าด้วยความโมโห "หลินหยาง นายนี่มันคนใจดำจริง ๆ!"

"อ้าว เป้ยเป้ย เธอ..."

ยังไม่ทันที่หลินหยางจะร้องเรียกไว้ หวังเป้ยเป้ยก็สับส้นสูงสีชมพูกระฟัดกระเฟียดเดินหนีไปแล้ว

หวังชุนเฟิงหันกลับมาถอนหายใจพลางพูดว่า "หลินหยาง คราวนี้แกเข้าใจเป้ยเป้ยผิดจริง ๆ นะ ยังจำได้ไหม ตอนเด็ก ๆ ยัยหนูตกน้ำ พ่อแกเป็นคนช่วยชีวิตไว้ เด็กคนนี้ปากร้ายแต่ใจดี พอเรียนจบอนุปริญญาก็ไปเป็นครูอนุบาลอยู่ในอำเภอ"

"ตอนพ่อแกเกิดเรื่อง ยัยหนูก็กำลังไปอบรมที่ระดับมณฑลพอดี เลยมาร่วมงานศพพ่อแกไม่ทัน ร้องไห้อยู่ตั้งนานแน่ะ"

"คงเพราะในใจรู้สึกผิดละมั้ง สองปีมานี้ พอกลับมาทีไรเลยต้องแวะมาที่หมู่บ้านหุบดอกท้อเพื่อเยี่ยมนาย เอาของกินมาให้นายตลอด"

พอหลินหยางได้ยิน ความทรงจำส่วนที่ขาดหายไปก็พรั่งพรูขึ้นมาทันที

บ่ายวันหนึ่งที่แดดสดใส หวังเป้ยเป้ยในชุดเดรสไหมพรมสีชมพูชูเค้กชิ้นเล็กในมือขึ้นมาแล้วยิ้มตาหยีมองหลินหยาง "มองฉันทำไมเล่า รีบกินสิ คราวหน้าถ้ากลับมาจะซื้อแฮมเบอร์เกอร์มาฝากนะ"

เป้ยเป้ย!

เป้ยเป้ยผู้มีจิตใจดีงาม!

"อาครับ อาช่วยกางมุ้งให้ผมทีนะ ผมจะไปตามเป้ยเป้ย" หลินหยางยัดมุ้งใส่อ้อมแขนของหวังชุนเฟิงแล้วสาวเท้าวิ่งพรวดออกไปทันที

แต่ทว่าหวังเป้ยเป้ยก็ขี่รถมอเตอร์ไซค์ไฟฟ้าสีชมพูหายลับตาไปนานแล้ว

"โธ่เอ๊ย เอาไงดีวะเนี่ย" หลินหยางขึ้นรถบีเอ็มดับเบิลยูแล้วเหยียบคันเร่งพุ่งออกไปทันควัน

หลินหยางเองก็รู้สึกแปลกใจเหมือนกัน นับตั้งแต่ที่เขาได้รับจิตสำนึกเสี้ยวที่สองจากหยกของถังจื่อโหรวมา เขาก็รู้สึกว่าทั้งลมปราณและความทรงจำเริ่มจะไม่เสถียร

ต้องมีปัญหาแน่ คืนนี้ต้องเข้าไปในมิติเพื่อตรวจดูให้รู้เรื่องว่าสาเหตุมันเกิดจากอะไรกันแน่

สวี่อาเซียงนั่งรอแล้วรอเล่าก็ไม่เห็นมา ทนรอต่อไปไม่ไหวจึงเดินมาหาที่ที่ทำการคณะกรรมการหมู่บ้าน ทว่าพอก้าวมาถึงหน้าประตู ก็เห็นหลินหยางขับรถพุ่งออกไปพอดี

"หลิน..."

แต่หลินหยางกลับไม่แม้แต่จะปรายตามองเธอแล้วขับผ่านไปทันที ดูท่าทางรีบร้อนเป็นอย่างยิ่ง

สวี่อาเซียงยิ่งคิดก็ยิ่งรู้สึกไม่ชอบมาพากล จึงแอบเดินตามหลังไปเงียบ ๆ

แต่พอตามไปได้ไม่ไกล ก็เห็นหลินหยางกำลังขวางหวังเป้ยเป้ยเอาไว้ ทั้งสองคนยื้อยุดฉุดดึงกัน ดูท่าทางสนิทสนมกันไม่น้อย

"เป้ยเป้ย ฉันรู้ว่าฉันผิดไปแล้ว เธอก็รู้นี่ว่าหัวสมองฉันเพิ่งจะกลับมาแจ่มใสได้ไม่นาน" หลินหยางคว้าท่อนแขนเรียวขาวผ่องของหวังเป้ยเป้ยเอาไว้

หวังเป้ยเป้ยที่สวมหมวกกันน็อกสีชมพูสะบัดหน้าหนีไปอีกทาง พลางพูดเสียงขุ่น "ฉันจะไปรู้อะไร ฉันไม่รู้อะไรทั้งนั้นแหละ รู้งี้ฉันไม่น่าไปรับปากลุงหลินว่าจะดูแลนายให้ดีเลย"

"เธอหมายถึงพ่อฉันเหรอ"

"ไม่ใช่เขาแล้วจะเป็นใครได้อีกล่ะ" หวังเป้ยเป้ยส่งเสียงฮึในลำคอ

พอพูดถึงพ่อที่ล่วงลับไปแล้ว ขอบตาของหลินหยางก็แดงระเรื่อขึ้นมา ก่อนจะเอื้อมมือดึงหวังเป้ยเป้ยเข้ามากอดไว้ทันที

ส่วนสวี่อาเซียงที่เพิ่งตามมาถึง ก็ได้เห็นฉากนี้เข้าพอดิบพอดี