ตอนที่ 82 ในรถบนยอดเขา

หวังเป้ยเป้ยทำตัวเหมือนลูกแมวน้อยสีชมพูขนพอง สะบัดมือทุบตีหลินหยาง "คนนิสัยไม่ดี อยู่ ๆ ก็เข้ามากอดเค้าทำไม เค้ามีแฟนแล้วนะ รู้บ้างไหมเนี่ย?"

มีแฟนแล้วเหรอ?

หลินหยางได้ยินเข้า หัวใจก็แป้วไปครึ่งดวง

เชี่ยเอ๊ย!

สุดท้ายก็ลงมือช้าไปจนได้!

ตุ๊กตาแสนน่ารักขนาดนี้ ไม่รู้ว่าโดนหมูตัวไหนคาบไปกินซะแล้ว

"ขอโทษทีนะเป้ยเป้ย ฉันแค่ตื่นเต้นเกินไปหน่อยน่ะ" หลินหยางรีบปล่อยหวังเป้ยเป้ย ยกมือสองข้างขึ้นยอมแพ้ "เธอมีบุญคุณกับฉัน วันหน้ามีเรื่องอะไรก็บอกพี่ชายคนนี้ได้เลย เดี๋ยวพี่จัดการให้เอง"

หวังเป้ยเป้ยก้าวลงมาจากรถไฟฟ้าสีชมพู แล้วเหยียบเข้าที่เท้าของหลินหยางด้วยสีหน้าเรียบเฉยไร้เดียงสา "พี่บ้าพี่บออะไร ฉันแก่กว่านายตั้งสองเดือนนะ วันหลังพูดจาให้มันระวังปากหน่อย"

"โอ๊ย!" หลินหยางร้องโอดโอย

"ร้องทำไมยะ? ทำยังกับฉันไปทำอะไรนายงั้นแหละ" หวังเป้ยเป้ยกอดอก เชิดหน้าอย่างหยิ่งผยองราวกับหงส์ตัวน้อย

หลินหยางเองก็ช่างหาเรื่องใส่ตัวจริง ๆ ผู้หญิงรอบตัวเขาแต่ละคน ต่างก็เรียกน้องหลินหยางบ้างล่ะ ท่านหมอเทพหลินบ้างล่ะ พากันเอาอกเอาใจสารพัด แต่ยัยหวังเป้ยเป้ยคนนี้ดันทำตัวเหมือนกินรังแตนเข้าไปเสียอย่างนั้น

ทว่าเขากลับรู้สึกว่าหวังเป้ยเป้ยคนนี้น่ารักที่สุด

นี่มันไม่เรียกว่าชอบหาเรื่องใส่ตัวหรอกเหรอ?

"ได้ ๆๆ ฉันไม่ร้องแล้ว ฉันแค่อยากขอบคุณเธอ วันหน้ามีอะไรอยากให้ช่วยก็บอกมาได้เต็มที่เลย" หลินหยางล้วงโทรศัพท์มือถือออกมาจากกระเป๋า "เป้ยเป้ย เราแอดวีแชตกันไว้หน่อยสิ"

"ไม่มี!" หวังเป้ยเป้ยปฏิเสธอย่างไว้ตัว

"จะไม่มีได้ยังไงล่ะ?" หลินหยางชี้ไปที่กระเป๋าสะพายใบเล็กสีชมพูของเธอ

"บอกว่าไม่มีก็ไม่มีสิ!" หวังเป้ยเป้ยส่งเสียงฮึดฮัด แล้วสตาร์ตรถไฟฟ้า ขี่หนีไปโดยไม่หันกลับมามองอีกเลย

"งั้นวันหลังติดต่อกันบ่อย ๆ นะ!" หลินหยางตะโกนไล่หลัง 'ราชินีสีชมพู' ท่านนี้ไป

จากนั้น หลินหยางก็กลับเข้าไปนั่งในรถบีเอ็มดับเบิลยูของตัวเอง พอเตรียมจะกลับรถออกไป ก็เห็นว่าหวังเป้ยเป้ยขี่รถวนกลับมาเสียอย่างนั้น

หวังเป้ยเป้ยลงมาจากรถไฟฟ้า หลินหยางกำลังจะเลื่อนกระจกลง ก็เห็นเธอใช้ลิปสติกเขียนเบอร์โทรศัพท์ทิ้งไว้บนกระจกหน้าต่างรถ

หลินหยางยอมใจเธอจริง ๆ ความดีใจทำให้เขายิ้มจนหน้าแทบฉีก

พอเขียนเสร็จ หวังเป้ยเป้ยก็เบิกตากลมโตแสนน่ารัก ถลึงตาใส่เขาอย่างดุดันหนึ่งที แล้วรีบขี่รถจากไปอย่างรวดเร็ว

หลินหยางหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา แล้วรีบบันทึกเบอร์ของหวังเป้ยเป้ยลงไปทันที

เขากำลังจะกลับไปที่ทำการหมู่บ้าน ทว่าพอเงยหน้าขึ้นก็เห็นสวี่อาเซียงยืนอยู่ด้านหลัง

ชิบหายแล้ว เมื่อกี้...

สวี่อาเซียงน้ำตาคลอเบ้า วินาทีที่สบตากับหลินหยาง เธอก็ยกมือปิดปากร้องไห้โฮแล้วหันหลังวิ่งหนีไปทันที

"พี่อาเซียง..." หลินหยางสาวเท้ายาว ๆ วิ่งตามเธอไปจนทัน

"อย่ามาจับฉันนะ!" อาเซียงร้องไห้จนตาแดงก่ำ

"พี่อาเซียง เรื่องมันไม่ได้เป็นอย่างที่พี่คิดนะ"

"ไม่ได้เป็นแบบไหนกันล่ะ? ฉันเห็นหมดแล้ว" สวี่อาเซียงหันหน้าหนี ยิ่งร้องไห้ก็ยิ่งรู้สึกน้อยเนื้อต่ำใจ "หลินหยาง ตอนนี้นายเจริญก้าวหน้าขึ้นทุกวัน ทั้งซื้อรถทั้งทำงานในเมือง ส่วนฉันมันก็แค่แม่ม่ายตัวเล็ก ๆ ไม่คู่ควรกับนายหรอก"

"เพราะงั้น..." เสียงของอาเซียงสั่นเครือขึ้นมาทันที "เรื่องระหว่างเราก็ช่างมันเถอะ นายวางใจได้ ฉันจะไม่ตามตื๊อนายหรอก"

"พี่อาเซียง ฟังผมพูดก่อน..."

"อย่ามาจับฉันนะ!"

หลินหยางกลัวว่าจะดึงดูดคนในหมู่บ้านให้แห่กันมาดู จึงตัดใจอุ้มสวี่อาเซียงขึ้นมาในท่าอุ้มเจ้าสาว ยัดเข้าไปในรถ แล้วเหยียบคันเร่งพุ่งทะยานออกจากหมู่บ้านไปทันที

ยี่สิบนาทีต่อมา ใต้ต้นฮั่วใหญ่บนยอดเขา

ในเมื่อพูดไม่รู้เรื่อง งั้นก็ต้องใช้ไม้เด็ดแล้วล่ะ

"หลินหยาง นายจะทำอะไรน่ะ? อื้อ..."

เสียงเพลงซิมโฟนีอันเร่าร้อนของคนสองคนดังก้องขึ้นภายในรถ แรงสั่นสะเทือนอย่างรุนแรงทำให้ใบของต้นฮั่วใหญ่ข้าง ๆ ร่วงกราวลงมา ทั้งบนพื้นและบนหลังคารถเต็มไปด้วยใบฮั่วสีเขียวขจี

ราตรีมืดมิด เสียงเพลงซิมโฟนีนั้นทำให้ฝูงนกที่อยู่ไม่ไกลตกใจบินพรึ่บพรั่บ

ภายในรถอบอวลไปด้วยบรรยากาศอันเร่าร้อน หลินหยางหอบหายใจพลางคว้าขวดน้ำขึ้นมาดื่มไปอึกหนึ่ง

เมื่อเทียบกับตอนแรกแล้ว อาเซียงดูอ่อนระทวยลงไปมาก แต่ก็ยังคงไม่ยอมปริปากคุยกับหลินหยาง

หลินหยางรู้สึกว่าตัวเองอาจจะยังทำงานได้ไม่ทั่วถึงพอ จึงยันตัวลุกขึ้นมาอีกครั้ง แล้วงัดเรี่ยวแรงดั่งวัวไถนา ออกแรงไถหว่านอย่างลึกซึ้งต่อไป

"โอ๊ย ไอ้เด็กบ้า นายจะเบามือหน่อยไม่ได้หรือไง..." อาเซียงโอบกอดรอบคอเขาไว้พลางตัดพ้ออย่างออดอ้อน

"พี่อาเซียง ในที่สุดพี่ยอมคุยกับผมแล้วเหรอครับ" หลินหยางยิ้มซื่อ "หายโกรธแล้วนะ"

"ใครบอกว่าฉันหายโกรธกันล่ะ" อาเซียงยังคงปากแข็ง

หลินหยางออกแรงไถพรวนลึกเข้าไปอีกครา เสียงครางหวานดั่งลูกแมวของอาเซียงลอยวนเวียนขึ้นสู่ท้องฟ้าพร่างดาวเหนือศีรษะ

"ไม่โกรธแล้ว ไม่โกรธแล้วจริงๆ ยอมนายเลย" อาเซียงหอบหายใจกระเส่าพูดขึ้น

ทั้งสองร่วมบรรเลงบทเพลงซิมโฟนีต่อไปอีกกว่าครึ่งชั่วโมง ถึงได้ยอมแยกย้ายออกจากกัน

หลินหยางเล่าเรื่องที่เพิ่งเกิดขึ้นกับหวังเป้ยเป้ยให้อาเซียงฟังรอบหนึ่ง

"พี่ครับ พี่ไม่รู้หรอกว่าตอนที่ผมได้ยินหวังเป้ยเป้ยบอกว่ารับปากพ่อผมไว้ว่าจะคอยดูแลผม ในใจผมมัน..." หลินหยางเริ่มพูดด้วยน้ำเสียงสะอื้น

อาเซียงดึงศีรษะของเขาเข้ามากอดไว้ในอ้อมอกอันนุ่มนิ่มอวบอิ่มของตน "พี่เข้าใจ หลินหยาง พี่เข้าใจทั้งหมด พี่ผิดเอง พี่ไม่ควรเข้าใจนายผิดเลย"

"พี่จะผิดได้ยังไงครับ หวังเป้ยเป้ยมีบุญคุณกับผม แต่พี่มีบุญคุณกับผมยิ่งกว่า ถ้าตลอดสองปีนี้ไม่ได้พี่ ผมคงอดตายไปนานแล้ว" หลินหยางกุมมือของอาเซียงไว้แน่นแล้วเอ่ยขึ้น

อาเซียงก้มหน้าลง ผ่านไปครู่ใหญ่ถึงได้ค่อยๆ เอ่ยปากว่า "หลินหยาง หลายวันมานี้พี่คิดเรื่องระหว่างเราสองคนมาตลอด ตอนนี้นายมีอนาคตไกลแล้ว ได้ทำงานในเมือง แถมยังเป็นนักศึกษา คนรักในอนาคตของนายควรจะเป็นคนอย่างคุณหนูถังโน่น"

"พี่ครับ พี่..."

"หลินหยาง นายฟังพี่พูดก่อนนะ" อาเซียงปาดน้ำตาบนใบหน้า "โบราณเขาว่าไว้ คนเราต้องก้าวไปสู่ที่สูง พี่ว่าคุณหนูถังคนนั้นก็ดีมาก นายเองก็เป็นผู้มีพระคุณช่วยชีวิตคุณปู่ของเธอ พี่ดูออกว่าเธอก็มีใจให้นายเหมือนกัน"

"พี่..."

"ถ้านายแต่งงานกับคุณหนูถัง นายก็จะได้เป็นถึงลูกเขยของกลุ่มบริษัทตระกูลถัง กลายเป็นคนชั้นสูง เพราะงั้น ต่อไปอย่ากลับมาที่หมู่บ้านบ้านนอกแห่งนี้อีกเลย ลืมพี่ไปเสี..."

"พี่พูดเรื่องอะไรกันน่ะครับ ยังไงผมก็ต้องกลับมาอยู่แล้ว ผมยังต้องอยู่กับพี่ แล้วก็พาพี่ไปใช้ชีวิตดีๆ มีความสุขด้วยกันอยู่นะ" หลินหยางดึงสวี่อาเซียงเข้ามากอดแนบแน่นไว้ในอ้อมอก

อาเซียงยิ่งร้องไห้จนน้ำตานองหน้า "เจ้าคนโง่ นายควรจะออกไปเผชิญโลกกว้างข้างนอกถึงจะถูก ลืมพี่ไปซะเถอะ"

"พี่ครับ พี่เป็นแก้วตาดวงใจของผม ผมจะลืมพี่ได้ยังไงกัน" หลินหยางกอดแน่นขึ้นอีก "พี่ ผมรู้ว่าช่วงนี้มีเรื่องวุ่นวายในเมืองเยอะจนผมละเลยพี่ไป แต่พี่เชื่อผมนะ พองานเสร็จเรียบร้อยเมื่อไหร่ ผมจะรีบกลับมาหาพี่แน่นอนครับ"

หลินหยางไม่สามารถบอกจุดประสงค์ที่แท้จริงที่เขาเข้าหาถังจื่อโหรวและเยี่ยชิงเฉิงให้สวี่อาเซียงฟังได้

ยิ่งไปกว่านั้น ต่อให้เขาบอกไป อาเซียงก็ไม่มีทางเชื่ออยู่ดี

ความจริงแล้ว ในบรรดาผู้หญิงมากมายเหล่านั้น คนที่หลินหยางให้ความสำคัญและทะนุถนอมที่สุดก็คืออาเซียง เพราะอย่างไรเสียเธอก็เป็นผู้หญิงคนแรกที่มีสัมพันธ์ลึกซึ้งกับเขา แล้วเขาจะลืมเลือนลงได้อย่างไร

อาเซียงเองก็ตัดใจจากหลินหยางไม่ลงเช่นกัน การแกล้งป่วยเรียกเขาจากในเมืองกลับมารอบนี้ ก็เพื่อกระชับความสัมพันธ์ของทั้งสองคนให้แน่นแฟ้นขึ้น

คำพูดเมื่อครู่นี้มีทั้งการหยั่งเชิงไปครึ่งหนึ่ง และความรู้สึกจากใจจริงอีกครึ่งหนึ่ง

ทว่า ตอนนี้พอทั้งสองคนเปิดใจคุยกันจนเข้าใจแล้ว ทุกอย่างก็คลี่คลายลงด้วยดี

"พี่อาเซียง ผมมีของดีจะให้พี่ดูด้วยครับ" หลินหยางพูดพลางหยิบถุงหิ้วใบหนึ่งออกมาจากในรถ