ตอนที่ 83 ความปรารถนาของอาเซียง

สร้อยคอทองคำสุกปลั่งเส้นหนึ่งปรากฏขึ้นตรงหน้าของสวี่อาเซียง

"สร้อยทองเหรอ" ดวงตางดงามคู่นั้นของอาเซียงทอประกายเปี่ยมสุข รีบยื่นมือไปรับมาแทบจะในทันที

ภายใต้แสงไฟสลัวสีส้มภายในรถ อาเซียงหลังผ่านพ้นห้วงสุขสมเปรียบดั่งดอกกุหลาบที่ผลิบาน กลีบดอกอันเย้ายวนกำลังเบ่งบานอย่างเต็มที่ท่ามกลางความมืดมิดยามค่ำคืน

เส้นผมยุ่งเหยิงทิ้งตัวลงข้างแก้ม เสื้อลายดอกตัวบนแง้มเปิดออกเล็กน้อย เผยให้เห็นเนินอกขาวเนียนดั่งหิมะ ความขัดแย้งทางสายตาระหว่างความอวบอิ่มเต่งตึงกับหน้าท้องแบนราบ ยิ่งชวนให้คนมองหลงใหลจนถอนสายตาไม่ขึ้น

"ใช่แล้ว ผมตั้งใจซื้อมาให้พี่เลยนะ ชอบไหม" หลินหยางถามยิ้ม ๆ

"ชอบสิ ชอบมากเลย" อาเซียงลูบคลำสร้อยทอง หัวใจพองโตเบิกบานไปด้วยความสุข

ละแวกหมู่บ้านหุบดอกท้อยากจนแสนเข็ญ สินสอดทองหมั้นทั่วไปจึงไม่สูงนัก ไม่ต้องพูดถึงพวกทองสามอย่างเลย

ตอนที่อาเซียงแต่งงาน เธออยากได้สร้อยคอทองคำสักเส้นมาก แต่ไอ้ผัวตัวดีของเธอดันขี้เหนียว ซื้อให้แค่กำไลเงินคู่เดียว

ก่อนแต่งยังไม่ได้ซื้อ หลังแต่งยิ่งไม่ต้องพูดถึง หลังจากนั้นพอไอ้ผัวตัวดีตายไป ก็เหลือแค่อาเซียงตัวคนเดียวไร้ที่พึ่งพิง

ทุกครั้งที่เห็นผู้หญิงคนอื่นสวมสร้อยทองไว้ที่คอ อาเซียงก็มักจะเผลอยกมือขึ้นลูบลำคอที่ว่างเปล่าของตัวเองอยู่ร่ำไป

นานวันเข้า สร้อยทองจึงกลายเป็นความปรารถนาฝังใจของอาเซียง

แต่คิดไม่ถึงเลยว่า คนที่ช่วยทำให้ความปรารถนานี้ของเธอเป็นจริงกลับเป็นหลินหยาง

"งั้นผมใส่ให้นะ"

อาเซียงเอี้ยวตัวเล็กน้อย หลินหยางก็ช่วยสวมสร้อยให้เธออย่างคล่องแคล่ว

"สวยจัง" อาเซียงส่องกระจกในรถ พลางลูบสร้อยทองที่คอด้วยความดีใจจนล้นอก

หลินหยางจ้องมองซาลาเปาสองลูกใหญ่ตรงหน้าอกของอาเซียงตาค้าง พลางพูดจาหื่นกามโพล่งออกมาว่า "สวยจริง ๆ นั่นแหละ ทั้งใหญ่ทั้งกลมเลย"

"อะไรทั้งใหญ่..." อาเซียงหันหน้ากลับมา ถึงเพิ่งสำนึกได้ว่าจุดที่หลินหยางกำลังมองอยู่ดันเป็น...

"ว้าย ไอ้หลินหยางบ้า นายมองตรงไหนกันเนี่ย" อาเซียงยื่นมือไปฟาดเขาเบา ๆ สองที

"ตรงไหนที่ผมจะมองไม่ได้กันล่ะ" หลินหยางรวบตัวอาเซียงเข้ามากอดไว้ในอ้อมอก "บนตัวพี่มีตรงไหนที่ผมยังไม่เคยดู ไม่เคยจับบ้าง"

"ไอ้เด็กบ้านี่ เดี๋ยวนี้ชักจะใจกล้าขึ้นทุกวันแล้วนะ" อาเซียงยื่นมือไปบิดหูหลินหยาง

พูดพลางหลินหยางก็ปรับเอนเบาะรถให้ต่ำลงอีก "ผมยังมีด้านที่ใจกล้ากว่านี้อีกนะ พี่อยากดูไหมล่ะ"

"นาย..." พวงแก้มของอาเซียงแดงระเรื่อ อกอวบอิ่มกระเพื่อมขึ้นลง "นายจะทำอะไรฉันน่ะ"

"พี่อาเซียง เดี๋ยวก็รู้แล้ว" หลินหยางยิ้มเจ้าเล่ห์

ไม่นาน เสียงแมวร้องครางหวานหูก็ดังขึ้นอีกระลอก

นกฮูกที่อยู่ไกล ๆ เกิดความอยากรู้อยากเห็น เบิกตาโตสองข้างบินรี่เข้ามาดูแบบไม่คิดชีวิต ผลปรากฏว่าพอบินเข้ามาใกล้ ก็ตกใจเสียงแมวร้องที่พลันหวีดแหลมขึ้นสูงจนพุ่งชนเข้ากับกระจกหน้าต่างรถเต็มแรง

ดังเพียะ แล้วร่วงลงไปกองกับพื้นทันที

"หลินหยาง นาย...นายเบามือหน่อยสิ"

"พี่ น้ำหนักมือแค่นี้พอได้ไหม" หลินหยางกระซิบถาม

"อืม ยังเจ็บอยู่นิดหน่อย นายเบากว่านี้อีกนิดสิ"

ภายในรถ หลินหยางกำลังนวดคลึงซาลาเปาสองลูกใหญ่ของสวี่อาเซียง "พี่ เบากว่านี้ไม่ได้แล้ว ไม่อย่างนั้นเดี๋ยวผลลัพธ์จะไม่ดีนะ"

"ก็ได้ เพื่อความสวยพี่ยอมแลก นายอยากจะขยำเต็มแรงแค่ไหนก็ตามใจเลย ขอแค่สุดท้ายออกมาดีก็พอ" อาเซียงจับที่วางแขนของเบาะไว้แน่น

"พี่วางใจได้เลย ฝีมือนวดของผมนี่ระดับเทพแน่นอน"

ซึ่งต่างจากกรณีของเยี่ยชิงเฉิง เพราะเดิมทีสวี่อาเซียงก็มีต้นทุนที่ดีมากอยู่แล้ว

อาเซียงเคยบอกหลินหยางว่า ตอนเด็ก ๆ บ้านเธอทำเต้าหู้ขาย ก็เลยได้ดื่มน้ำเต้าหู้มาตั้งแต่เล็ก อาจเป็นเพราะได้รับการบำรุงด้านนี้มาเยอะ ร่างกายเลยเติบโตสมบูรณ์มาตั้งแต่เด็ก

ตอนแรกหลินหยางไม่ได้คิดจะช่วยอัปไซส์ให้สวี่อาเซียง แต่เห็นวันนี้เธอแอบหึงอยู่นิดหน่อย จึงงัดวิชานวดปั้นซาลาเปาสูตรตกทอดประจำตระกูลออกมาใช้

พอเสร็จเรียบร้อย อาเซียงมองดูความอวบอิ่มล้นทะลักที่เฉลี่ยแล้วหนักข้างละไม่ต่ำกว่าสองกิโลครึ่งของตัวเอง ก็แทบจะตกใจจนเป็นลม

"คุณพระ นี่...นี่มันจะเกินไปแล้ว..." อาเซียงลองชั่งน้ำหนักดูพลางตัดพ้อกระเง้ากระงอด "ไอ้เด็กบ้า ทำไมเวลารักษาคนถึงได้ทำอะไรไม่ยั้งมือแบบนี้เนี่ย"

"พี่ พอใจไหมล่ะ" หลินหยางถาม

"พึงพอใจก็พอใจอยู่หรอก" สวี่อาเซียงหันขวับกลับมา ยู่ริมฝีปากสีแดงสดค้อนใส่เขาหนึ่งวงพลางว่า "เพียงแต่ว่า เสื้อในพวกนั้นของฉันคงต้องซื้อใหม่หมดแล้วล่ะ มันเล็กจนใส่ไม่เข้าแล้วเนี่ย"

"งั้นก็ซื้อใหม่สิครับ เราไม่ได้ขัดสนเงินทองสักหน่อย ถ้าไม่มีเดี๋ยวผมซื้อให้เอง!" หลินหยางพูดอย่างใจป้ำ

"ไปให้พ้นเลย ใครจะให้นายซื้อให้ยะ" สวี่อาเซียงส่งเสียงฮึดฮัด

หลินหยางมองดูเธอที่เอาแต่ส่องกระจกเขย่าซาลาเปาคู่ยักษ์ไปมา อดไม่ได้ที่จะรู้สึกคันยุบยิบในใจ "มานี่สิพี่ ให้ผมดูอีกทีว่าสองข้างมันสมดุลกันหรือเปล่า ถ้าเกิดข้างหนึ่งใหญ่ข้างหนึ่งเล็ก เดี๋ยวคนอื่นเขาจะหัวเราะเยาะเอานะ"

"งั้นนายก็ดูสิ" อาเซียงดึงคอเสื้อตรงหน้าอกให้เปิดกว้างขึ้นอีกนิด

"ไหนขอผมดูหน่อยซิ..."

"อ๊ะ หลินหยาง นายบอกว่าจะดูเฉย ๆ ไม่ใช่เหรอ...ทำไมถึง...นั่นนายคลำไปถึงไหนน่ะ!"

"พี่ ผมคลำตรงนี้ไม่ถูกเหรอครับ"

"คนบ้า เอาอุ้งตีนหมาของนายออกไป๊ อ๊าย~~"

เสียงดนตรีซิมโฟนีบรรเลงขึ้นอีกครา

รถบีเอ็มดับเบิลยูโยกไหวสั่นสะเทือนขึ้นมาอีกยก!

ทั้งสองคนฟัดกันอยู่อีกหลายยก ถึงได้แอบขับรถกลับมาที่หมู่บ้านหุบดอกท้ออย่างเงียบเชียบ

ในที่สุดหลินหยางก็ได้กินซาลาเปาลูกโตกับกับข้าวแกล้มเหล้าที่อาเซียงเตรียมไว้ให้ และเมื่อคำนึงถึงเรื่องขี้นินทาของชาวบ้าน เขาจึงไม่ได้ค้างคืนที่นั่น

"หลินหยาง พี่รู้ว่านายหาเงินเก่งแล้ว แต่ก็ต้องประหยัดบ้างนะ นี่ทั้งซื้อสร้อยคอทองคำให้ฉัน ทั้งซื้อรถอีก คงหมดเงินไปไม่ใช่น้อย ๆ เลยใช่ไหม" อาเซียงพูดพลางช่วยจัดเสื้อผ้าบนตัวเขาให้เข้าที่

"ยังไงก็ต้องซ่อมหลุมศพของพ่อแม่นายก่อน แล้วค่อยสร้างบ้านขึ้นมาใหม่ ไม่ว่าจะยังไง ก็ต้องมีที่ซุกหัวนอนเป็นหลักเป็นแหล่ง จริงไหม"

"พี่พูดถูกแล้วครับ ผมเข้าใจแล้ว" หลินหยางกำลังจะก้าวขาออกไป ก็ถูกอาเซียงร้องเรียกไว้อีก

"หลินหยาง รอก่อน" ไม่นาน อาเซียงก็ควักบัตรใบหนึ่งออกมาจากกระเป๋าแล้วยื่นมาตรงหน้าเขา "เงินหนึ่งหมื่นที่นายเคยให้ฉันไว้คราวก่อน ฉันเก็บหอมรอมริบเองอีกสองหมื่น ในนี้มีเงินรวมกันสามหมื่นหยวน นายเอาไปสิ"

"พี่ ผมจะเอาเงินของพี่ได้ยังไงกันครับ" หลินหยางรีบปฏิเสธ

"นายเอาไปเถอะน่า พี่สะใภ้รู้ว่าตอนนี้นายหาเงินได้แล้ว แต่การสร้างบ้านมันเป็นเรื่องใหญ่ ถือเสียว่าเป็นน้ำใจเล็ก ๆ น้อย ๆ จากพี่ก็แล้วกัน" พูดมาถึงตรงนี้ อาเซียงก็ก้มหน้าลงด้วยความขวยเขิน "อีกอย่าง นี่ก็ถือว่าช่วยกันลงขันเพื่อบ้านของเราสองคนในวันข้างหน้าไม่ใช่เหรอ"

หลินหยางดึงอาเซียงเข้ามากอดไว้แนบอกทันที แล้วก้มลงฝังเขี้ยวขบที่ซอกคอของเธออย่างแรงหนึ่งที

"อุ๊ยตาย ไอ้เด็กบ้า เดี๋ยวใครมาเห็นเข้าหรอก" ปากของอาเซียงก่นด่าไปอย่างนั้น แต่ในใจกลับเบิกบานราวดอกไม้ผลิ

"พี่เก็บเงินนี่ไว้เถอะ พรุ่งนี้ค่อยเข้าไปในตำบลซื้อชุดชั้นในสวย ๆ มาใส่ เรื่องของพี่น่ะ มีแค่แต่งตัวให้สวยสะพรั่ง แล้วปรนนิบัติผมให้ดีก็พอแล้ว" หลินหยางบีบคางเธอพลางเอ่ยออกมาอย่างมาดมั่นสุดขีด

"เงินสร้างบ้านผมเตรียมไว้ตั้งนานแล้ว อีกอย่าง การสร้างบ้านของครอบครัวเรา มันเป็นเรื่องที่ลูกผู้ชายอย่างผมต้องรับผิดชอบอยู่แล้ว"

อาเซียงคล้องแขนรอบคอของหลินหยาง แล้วหอมแก้มเขาเสียงดังฟอดใหญ่ "หลินหยาง นายนี่มันโคตรแมนเลย ฉันชอบจริง ๆ"

หลินหยางก็ชอบเหมือนกัน แต่เขารู้ดีว่าถ้าขืนยังมัวเคลิบเคลิ้มอยู่แบบนี้ คืนนี้เขาแม่งคงไม่ได้ไปไหนจริง ๆ แน่

เพราะอย่างไรเสีย วันนี้เขายังมีเรื่องสำคัญต้องทำ อาการปวดแปลบตรงจุดตันเถียนนั้นจำต้องตรวจสอบให้กระจ่างชัด

ทว่าพริบตาที่หลินหยางเดินกลับมาถึงที่ทำการคณะกรรมการหมู่บ้าน จู่ ๆ ก็มีเงาร่างคนกระโจนออกมาจากความมืด แล้วโผเข้ากอดเขาจากทางด้านหลังอย่างจัง

"คนใจดำ ฉันคิดถึงนายจะตายอยู่แล้ว!"