ตอนที่ 84 ผัวเมียตีกัน

หลินหยางเกือบจะทุ่มข้ามไหล่อย่างสวยงามตามสัญชาตญาณอยู่แล้วเชียว แต่กลิ่นหอมอันคุ้นเคยบวกกับเสียงร้องกระเง้ากระงอดนี้มัน...

"พี่... พี่สะใภ้ชุนฮวา!"

"หลินหยาง ฉันรู้อยู่แล้วว่านายยังจำพี่สะใภ้ได้ พี่สะใภ้น่ะ..." พูดไปเซี่ยชุนฮวาก็ร้องไห้อย่างน้อยเนื้อต่ำใจขึ้นมา

"พี่สะใภ้ชุนฮวา เกิดเรื่องอะไรขึ้นหรือครับ พวกเราเข้าไปคุยกันในบ้านเถอะ" ภายใต้แสงจันทร์ พอมองใบหน้างดงามของเซี่ยชุนฮวาที่เปรอะเปื้อนด้วยหยาดน้ำตาใสบริสุทธิ์ ความรู้สึกสงสารเห็นใจและอยากทะนุถนอมหญิงงามของหลินหยางก็พลุ่งพล่านขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่

ทว่าพอก้าวเข้าบ้าน หลินหยางเพิ่งจะเอื้อมมือไปเปิดไฟ ก็ถูกเซี่ยชุนฮวาห้ามไว้เสียก่อน

"อย่าเปิดไฟนะ!"

"พี่สะใภ้ เป็นอะไรไปครับ ทำไมถึงไม่ให้เปิดไฟล่ะ" หลินหยางถามอย่างสงสัย

"ฉันไม่อยากให้นายเห็นสภาพดูไม่ได้ของฉันน่ะสิ" เซี่ยชุนฮวาเอามือปิดหน้าร้องไห้กระซิกๆ อีกรอบ

ถึงอย่างนั้นหลินหยางก็ยังเปิดไฟอยู่ดี เขาแกะนิ้วมือของเซี่ยชุนฮวาออก ก็เห็นว่าบนใบหน้าของเธอมีรอยแดงเป็นปื้นใหญ่ เสื้อผ้าก็เปื้อนฝุ่นดินไปหมด

หรือว่า... สองผัวเมียตีกันมา?

ไอ้หวังอันเฉวียนนี่ตอนนี้ใช้ได้เลยนี่หว่า เริ่มมีความเป็นชายชาตรีขึ้นเรื่อยๆ ถึงขั้นกล้าลงไม้ลงมือกับเมียแล้วเรอะ?

"พี่สะใภ้ พี่อันเฉวียนลงมือกับพี่เหรอครับ" หลินหยางถาม

"อย่ามาพูดถึงไอ้คนไร้สามัญสำนึกนั่นนะ" เซี่ยชุนฮวาที่ร้องไห้จนน้ำตานองหน้ามุดเข้าสู่อ้อมอกของหลินหยางทันที "หลินหยาง รู้งี้ไม่ให้นายรักษาเขาให้หายซะยังจะดีกว่า ฉัน..."

หลินหยางเข้าใจแจ่มแจ้งในพริบตา ไอ้พี่หวังอันเฉวียนนี่ มันน่านักเชียว!

ตัวเองสุขสมอารมณ์หมาย แต่เซี่ยชุนฮวารับไม่ไหวน่ะสิ!

หลินหยางจับแขนของเซี่ยชุนฮวาไว้แล้วใช้วิชาคาถาย้อนรอยทันที ภาพเหตุการณ์อันแปลกใหม่พิสดารจึงปรากฏขึ้นตรงหน้า

"เมียจ๋า มามะ ขออีกรอบสุดท้ายนะ" บนเตียงคู่ หวังอันเฉวียนมองเซี่ยชุนฮวาที่นอนหันหลังให้อย่างไม่รู้จักอิ่ม

เซี่ยชุนฮวาพูดด้วยความโมโห "ไอ้ชาติหมา เมื่อกี้มึงก็พูดแบบนี้"

"ชุนฮวาคนดี เมียจ๋า พวกเราสองคนพยายามอีกนิดน่า เดือนนี้เอาให้ท้องให้ได้เลยนะ สามปีอุ้มลูกสองคนไปเลย ดีไหมจ๊ะ"

ทว่าเซี่ยชุนฮวาที่มีแผนการในใจอยู่แล้วกลับผลักเขาออกอย่างแรง "ท้องบ้าท้องบออะไรล่ะ แม่คนนี้เหนื่อยแล้ว ตอนนี้อยากจะนอน หวังอันเฉวียน กูเตือนมึงไว้นะ ถ้ายังกล้ามาตอแยแม่คนนี้อีกล่ะก็ ได้เห็นดีกันแน่"

ดูท่าว่าเรื่องนี้จะจบลงแค่นั้น แต่หวังอันเฉวียนที่ไฟราคะรุ่มร้อนจนทนไม่ไหวก็พลันนึกถึงคัมภีร์ลับที่หลินหยางเคยถ่ายทอดให้ขึ้นมา

"พี่อันเฉวียน ฟังผมนะ ผู้หญิงน่ะปากบอกว่าไม่เอาไม่เอา แต่จริงๆ คือจะเอาจะเอาทั้งนั้นแหละ"

พอหวังอันเฉวียนนึกถึงตรงนี้ ตาตี่ๆ ก็กลอกไปมา เหลือบมองเซี่ยชุนฮวาที่อยู่ข้างกาย ไม่รู้ว่าเอาความกล้าและเรี่ยวแรงมหาศาลมาจากไหน เปิดฉากปลุกปล้ำหักหาญน้ำใจทันที

"หวังอันเฉวียน มึงลุกออกไปจากตัวกูเดี๋ยวนี้นะ!"

"เมียจ๋า ไม่ต้องมาเสแสร้งหรอก ปากบอกไม่เอา แต่ความจริงอยากแทบขาดใจใช่ไหมล่ะ พอดิบพอดีเลย ผัวก็อยากเหมือนกัน"

โครมครามตุ้บตั้บ!

เซี่ยชุนฮวาเจ็บจนน้ำตาเล็ด แต่อ้ายสารเลวนี่ก็ไม่ยอมปล่อยมือสักที

ทำอะไรไม่ได้ เธอจึงคว้าโคมไฟหัวเตียงแล้วฟาดใส่หัวของหวังอันเฉวียนทันที

เพล้ง! หลอดไฟแตกกระจาย

หวังอันเฉวียนหัวทิ่มลงมา แล้วก็ทิ่มลงบนหน้าของเซี่ยชุนฮวาพอดิบพอดี

เซี่ยชุนฮวาโดนกระแทกจนร้องโอดโอย กำลังจะดีดตัวลุกขึ้นจากเตียง แต่กลับพบว่ายังถูกหวังอันเฉวียนยึดตัวไว้แน่น

"หวังอันเฉวียน พ่อมึงตายเถอะ" เซี่ยชุนฮวาใช้แรงเฮือกสุดท้ายจนเกิดปาฏิหาริย์ ผลักหวังอันเฉวียนร่วงตกเตียงไปตรงๆ

ทว่าน่าจนใจที่ออกแรงมากเกินไป

ส่งผลให้ตัวเซี่ยชุนฮวาเองพลอยกลิ้งตกเตียงตามไปด้วย หวังอันเฉวียนที่เดิมทีมึนสลบอยู่ พลันถูกทับจนได้สติขึ้นมา พอลืมตาก็เห็นเซี่ยชุนฮวากดทับอยู่บนตัว

"เมียจ๋า ที่แท้เธอชอบท่านี้เองเหรอเนี่ย"

"ชอบพ่องมึงสิ" เซี่ยชุนฮวาซัดหมัดลงไป ตูมนี้เล่นเอาหวังอันเฉวียนตาดำเป็นหมีแพนด้าไปเรียบร้อย

ไฟราคะกองนี้จึงมอดดับลงอย่างสิ้นเชิง

ในที่สุดเซี่ยชุนฮวาก็ได้อิสรภาพคืนมา เธอตะเกียกตะกายลุกขึ้นแล้วเดินดุ่มๆ ออกไปข้างนอกโดยไม่หันกลับมามอง

"เมียจ๋า ดึกดื่นค่ำมืดขนาดนี้ ไม่หลับไม่นอนจะไปไหนน่ะ" หวังอันเฉวียนที่นอนแอ้งแม้งอยู่บนพื้นตะโกนไล่หลังร่างของเซี่ยชุนฮวาไป

แต่เซี่ยชุนฮวาไม่แม้แต่จะหันกลับมามอง ยังคงเดินต่อไป

เธอจ้ำอ้าวราวกับติดล้อลมเพลิงตรงดิ่งไปยังที่ทำการคณะกรรมการหมู่บ้าน ทว่ากลับพบว่าไฟดับอยู่ หลินหยางไม่ได้อยู่ที่นั่นเลยสักนิด

เธอเดินวนรอบที่ทำการคณะกรรมการหมู่บ้านไปสามรอบจนหมดหวัง ขณะที่เซี่ยชุนฮวาเตรียมจะเดินคอตกกลับบ้าน ก็พลันได้ยินเสียงรถดังขึ้น

ในที่สุดหลินหยางก็กลับมาแล้ว!

จึงเกิดเป็นภาพที่เธอกระโจนเข้ากอดหลินหยางจากด้านหลังแน่นกลางดึกเช่นนี้

"พี่สะใภ้ชุนฮวา" หลินหยางที่พอจะเข้าใจเรื่องราวทั้งหมดแล้วเอ่ยเกลี้ยกล่อม "โบราณเขาว่าไว้ หัวเตียงทะเลาะท้ายเตียงคืนดี พี่ก็รู้นี่ว่าหลายปีมานี้พี่อันเฉวียนเขาใช้การไม่ได้ พอหายดีก็เลยคึกจัดจนคุมตัวเองไม่อยู่ ไว้พรุ่งนี้ผมจะไปเตือนเขาให้ครับ"

"ถึงจะอยากกุ๊กกิ๊กแค่ไหนก็ต้องถามความเห็นของพี่สะใภ้ก่อนถูกไหมล่ะครับ อีกอย่าง เรื่องพรรค์นี้มันต้องพร้อมใจกันทั้งสองฝ่าย ถึงจะได้ผลลัพธ์ที่ฟินสุดๆ"

พอได้ยินหลินหยางพูดแบบนี้ เซี่ยชุนฮวาก็ยิ่งรู้สึกว่าเขาเป็นเนื้อหอมน่ากินเข้าไปใหญ่

เมื่อเทียบกับหวังอันเฉวียนแล้ว หลินหยางทั้งหล่อเหลา มีการศึกษา แถมวิชาแพทย์ยังเลิศล้ำ ที่สำคัญที่สุดคือตอนนี้ยังหาเงินได้มหาศาล เกาะเขาไว้ได้เมื่อไหร่ก็สุขสบายไปทั้งชาติ

เซี่ยชุนฮวาแทบอยากจะหย่ากับหวังอันเฉวียนเดี๋ยวนั้น แล้วโผเข้าสู่อ้อมอกของหลินหยางเสียเลย

"หลินหยาง มีแต่นายที่ดีกับฉัน ทั้งเอาใจใส่ ละเอียดรอบคอบ แถมยังมีมโนธรรมกว่าเยอะ..."

หลินหยางเห็นท่าไม่ดี ฉิบหายแล้ว ทรงนี้ชักจะแปลกๆ!

ไม่ได้การ ธุระสำคัญกว่า คืนนี้ต่อให้ฟ้าผ่าลงมาก็ต้องเข้ามิติไปบำเพ็ญเพียรให้ได้ จะมัวมาหลงใหลในกิเลสตัณหาของโลกมนุษย์ไม่ได้เด็ดขาด

"พี่สะใภ้ ดึกมากแล้ว งั้น...ผมไปส่งพี่กลับบ้านดีกว่าครับ" หลินหยางทำท่าทางเป็นสุภาพบุรุษผู้ถือศีล "ถ้าพี่อันเฉวียนหาพี่ไม่เจอเข้า คงจะร้อนใจแย่"

พอเซี่ยชุนฮวาได้ยิน น้ำตาก็ร่วงเผาะลงมาทันที "หลินหยาง นี่นายกำลังไล่พี่สะใภ้เหรอ คงไม่ได้กำลังรังเกียจพี่หรอกนะ"

"พี่สะใภ้ ไม่ใช่แน่นอนครับ ผมไม่ได้หมายความอย่างนั้น" หลินหยางรีบโบกไม้โบกมือปฏิเสธเป็นพัลวัน

"โอ๊ย เอวฉัน..." เซี่ยชุนฮวาทิ้งตัวเอนหลังลงไป พลางร้องครวญครางอย่างเจ็บปวด "เอวฉันปวดไปหมดแล้ว น้องหลินหยาง นายช่วยนวดให้พี่สะใภ้หน่อยได้ไหม"

หลินหยางก้มดูนาฬิกาข้อมือ เชี่ย ดึกเกือบห้าทุ่มครึ่งแล้ว ชายโสดหญิงม่าย อยู่กันตามลำพังในห้องสองต่อสอง หากเกิดอะไรขึ้นมาละก็...

"พี่...พี่สะใภ้ มันจะดูไม่ค่อยดีมั้งครับ" หลินหยางปฏิเสธ

"จะไม่ดีตรงไหนกัน" เซี่ยชุนฮวาตัดพ้อด้วยน้ำเสียงออดอ้อน "นายยังจะทำเกรงใจกับพี่สะใภ้อีกเหรอ เราสองคนก็เคยเห็นไส้เห็นพุงเปลือยล่อนจ้อนต่อกันมาหมดแล้วไม่ใช่หรือไง"

เมื่อเห็นว่าหลินหยางยังคงนิ่งเฉย เซี่ยชุนฮวาก็เริ่มร้อนใจ คิดในใจว่าหรือจะเป็นอย่างที่คนในหมู่บ้านลือกันจริงๆ ว่าเขาไปเกาะสาวสวยรวยเสน่ห์ข้างนอกนั่นเข้าแล้ว

เซี่ยชุนฮวาไม่อยากจะเชื่อ แต่พวกคนในหมู่บ้านก็พูดกันเป็นตุเป็นตะเป็นคุ้งเป็นแคว

พอยามนี้เห็นหลินหยางไม่หวั่นไหวเช่นนี้ ในใจเธอก็ยิ่งสับสนกระวนกระวาย

ทว่า เซี่ยชุนฮวาไม่ใช่คนที่จะยอมถอดใจง่ายๆ เมื่อเจออุปสรรคอยู่แล้ว

อีกอย่าง สาวสวยรวยเสน่ห์อะไรนั่น ไม่มีทางเทียบชั้นกับเธอได้หรอก

เซี่ยชุนฮวาเชื่อมั่นในเสน่ห์ของตัวเอง ในเมื่อเคยพิชิตหลินหยางได้ครั้งที่หนึ่งและครั้งที่สอง ก็ย่อมต้องมีครั้งที่สามได้แน่นอน

"น้องหลินหยาง นายเป็นหมอนะ โบราณว่าไว้หมอย่อมมีจิตใจเปรียบดั่งพ่อแม่ นายจะเห็นคนเดือดร้อนแล้วไม่ช่วยไม่ได้นะ โอ๊ย~ โอ๊ย~ เจ็บ~ เจ็บจะตายอยู่แล้วเนี่ย~"

"น้องหลินหยาง ช่วยพี่หน่อยเถอะนะ นะจ๊ะ? พี่สะใภ้ยังไม่เคยมีลูกเลยนะเนี่ย ถ้าเอวเกิดพังขึ้นมาจริงๆ จะทำยังไงล่ะ"

"โอ๊ย~ เจ็บ~ เจ็บจะตายอยู่แล้ว~"