ตอนที่ 85 คืนนี้ ยุ่งเหลือเกิน!

หลินหยางจนปัญญาจนแทบจะร้องไห้อยู่แล้ว

"พี่สะใภ้... พี่สะใภ้... พี่อย่าร้องโหยหวนสิครับ เดี๋ยวคนอื่นได้ยินเข้าจะคิดยังไงกัน?"

"แต่น้องหลินหยางจ๊ะ" เซี่ยชุนฮวาจับมือเขาไว้ พลางตัดพ้อเสียงออดอ้อน "เอวของฉันมันปวดมากจริง ๆ นะ ปวดจนทนไม่ไหวแล้ว"

"เธอรีบดูให้ฉันทีสิ รีบดูให้ฉันหน่อยนะ ฮือ ฮือ~~"

"พี่สะใภ้ ผมดูให้ครับ เดี๋ยวผมดูให้เดี๋ยวนี้แหละ" หลินหยางหมดปัญญากับผู้หญิงคนนี้จริง ๆ

ในบรรดาผู้หญิงกลุ่มนี้ เซี่ยชุนฮวาอาจไม่ใช่คนที่สวยที่สุด แต่เป็นผู้หญิงที่ออดอ้อนเก่งที่สุดอย่างแน่นอน

ใคร ๆ ก็ว่าผู้หญิงขี้อ้อนมักจะได้ดี คำพูดนี้ไม่ผิดเลยสักนิด

แค่เธอครางออดอ้อนแบบนี้ หลินหยางก็รู้สึกว่ากระดูกกระเดี้ยวตัวเองอ่อนยวบไปหมดแล้ว

ทั้งศีลธรรม ทั้งเสียงนินทากาเล ลอยหายไปถึงสวรรค์ชั้นเก้าจนหมดสิ้น

วิญญาณทั้งร่างคล้ายถูกกระชากดึงไปจนหมด

หลินหยางยื่นมือออกไปตรวจเอวคอดกิ่วของเซี่ยชุนฮวาอย่างละเอียด

จะตรวจอะไรล่ะ

เดิมทีก็แกล้งทำทั้งนั้น ไม่ได้เป็นอะไรสักนิด

แต่ทว่า

พอหลินหยางกดลงไป เธอก็ส่งเสียงร้องขึ้นมาทันที

"เจ็บ ๆ ๆ น้องหลินหยาง เธอเบามือหน่อยสิ"

คราวนี้หลินหยางไม่กดแล้ว เปลี่ยนมาเป็นลูบคลำตรง ๆ เสียเลย

"โอ๊ย เจ็บ ๆ ๆ น้องหลินหยาง ฉันจะเจ็บตายอยู่แล้ว มือหนักขนาดนี้เลยเหรอ ไม่รู้จักถนอมบุปผาเอาเสียเลยนะ"

หลินหยางถึงกับอึ้งกิมกี่ไปเลย!

พ่อมึงเอ๊ย กูยังไม่ได้แตะเลยสักนิด

"พี่สะใภ้ชุนฮวา ผมยังไม่ได้แตะเลยนะ" หลินหยางผายมือทั้งสองข้างออก ทำหน้าตาไร้เดียงสาสุดขีด

เซี่ยชุนฮวาใช้นิ้วม้วนผมตัวเอง พลางส่งค้อนตาหวานให้หลินหยางทีหนึ่ง "น้องหลินหยาง เธอตรวจดูทั้งที่ยังมีเสื้อผ้ากั้นอยู่แบบนี้ จะรักษาโรคให้ฉันได้ยังไงกันล่ะ"

หลินหยางจำใจพูดว่า "พี่สะใภ้ ผมนวดให้พี่ได้นะ แต่พี่ช่วยอย่าส่งเสียงร้องได้ไหมครับ? เดี๋ยวคนอื่นก็แห่กันมาหรอก"

"ได้จ้ะ รู้แล้ว พี่ไม่ร้องหรอก ฟังเธอจ้ะ ฟังเธอหมดเลย"

ตกลงกันเรียบร้อยแล้ว หลินหยางถึงได้เลิกเสื้อของเธอขึ้น จากนั้นจึงค่อย ๆ นวดบริเวณเอวของเธอเบา ๆ

ว่าไม่ได้จริง ๆ เอวคอดกิ่วนี้ช่างเนียนนุ่มเต่งตึง คล้ายกับว่าบีบนิดเดียวก็มีน้ำซึมออกมาได้แล้ว

ทว่าพึ่งจะเงียบไปได้ประเดี๋ยวเดียว เซี่ยชุนฮวาก็เริ่มเรียกร้องอีกรอบ

"หลินหยาง เธอขยับขึ้นไปอีกหน่อยสิ เหมือนตรงนั้นก็ปวดอยู่นิดหน่อยเหมือนกัน"

หลินหยางจนปัญญากับนังปีศาจน้อยช่างยั่วคนนี้จริง ๆ จึงได้แต่ทำตามใจเธอ

"พี่สะใภ้ ตรงนี้เหรอครับ?" มือของหลินหยางเลื่อนขึ้นไปอีกระยะหนึ่ง

"อืม เหมือนจะไม่ใช่แฮะ" เซี่ยชุนฮวาเอ่ยเสียงหวานหยดย้อย "เธอขึ้นไปอีกหน่อยสิ"

หลินหยางทำตามต่อไป!

"ตรงนี้ใช่ไหมครับ?"

"ไม่ใช่ ๆ ไปทางซ้ายอีก ขึ้นบน แล้วก็ไปทางซ้ายอีกหน่อย"

มือของหลินหยางขยับเลื่อนขึ้นไปเรื่อย ๆ ตามคำบอกของเซี่ยชุนฮวา เลื่อนไปเลื่อนมา สุดท้ายก็ไปทาบลงบนซาลาเปาสองลูกใหญ่ของเธอ

หลินหยางจนปัญญา "พี่สะใภ้ พี่นี่... พี่นี่มัน..."

เซี่ยชุนฮวาหันหน้ากลับมา สายตาฉ่ำเยิ้ม กัดริมฝีปากจิ้มลิ้มสีเชอร์รี่อย่างเปี่ยมเสน่ห์เย้ายวน "น้องชายหลินหยาง คนเค้าเจ็บตรงนี้จริง ๆ นี่นา เธอช่วยนวดคลึงให้หน่อยไม่ได้เหรอจ๊ะ?"

หลินหยางเข้าใจแจ่มแจ้งแล้ว คืนนี้ศึกรักยกนี้คงหนีไม่พ้นแน่แล้ว

"ได้ครับ เดี๋ยวผมช่วยจัดให้อย่างดี..." พูดจบ หลินหยางก็โถมตัวเข้าใส่ทันที

บทเพลงบรรเลงคู่ประสานอันไพเราะดังก้องขึ้นท่ามกลางราตรี

เตียงเดี่ยวอันบอบบางส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าดครางกระเส่าอย่างน่าสงสาร

มุ้งที่รักษาการผู้ใหญ่บ้านหวังชุนเฟิงกางไว้ให้เขา มันไม่แข็งแรงเอาเสียจริง ๆ โยกไปเยกมาสองสามทีก็พังครืนลงมาทันที

ร่วงลงมาคลุมร่างของคนทั้งสองดังซ่า มองจากระยะไกลเห็นเป็นผืนขาวโพลน ช่างดูละม้ายคล้ายภาพวาดเปลือยกายของศิลปะตะวันตกอยู่ไม่น้อย

โยกคลอนอยู่ราวครึ่งชั่วโมงกว่า เซี่ยชุนฮวาถึงได้ลุกขึ้นอย่างอิ่มเอมใจ

เอวก็ไม่ปวดแล้ว ใจก็ไม่ช้ำแล้ว

ใบหน้าเปล่งปลั่งแดงระเรื่อ

"น้องหลินหยาง ดึกมากแล้ว ฉันกลับก่อนนะ" เซี่ยชุนฮวาสวมเสื้อผ้าเสร็จ มัดผมลวก ๆ แล้วเอ่ยยิ้ม ๆ

"พี่สะใภ้ รีบกลับไปเถอะครับ" หลินหยางลุกขึ้นจากเตียง "ป่านนี้พี่อันเฉวียนอาจจะกำลังเดินตามหาพี่ทั่วทั้งหมู่บ้านอยู่ก็ได้ วันหน้าวันหลังอย่าวิ่งออกมากลางดึกกลางดื่นแบบนี้อีกล่ะ อันตรายเกินไป"

"ฉันรู้แล้วล่ะน่า" เซี่ยชุนฮวาเดินเข้าไปหาอย่างกะทันหันแล้วหยิกหลินหยางไปทีหนึ่งเต็มแรง "น้องชายหลินหยาง เธอวางใจเถอะ ฉันไม่วิ่งเพ่นพ่านหรอก อย่างมากฉันก็แค่วิ่งมาหาเธอเท่านั้นแหละ"

"พี่สะใภ้..."

"เอาล่ะ ไม่แกล้งเธอแล้ว ฉันกลับก่อนนะ" ก่อนที่เซี่ยชุนฮวาจะเปิดประตู ก็หันกลับมามองหลินหยางอีกรอบแล้วเอ่ยว่า "น้องชายหลินหยาง อีกสองวันฉันจะมาหาใหม่ ต้องเปิดประตูให้ฉันด้วยล่ะ"

หลินหยางเม้มปากอย่างจนใจ "พี่สะใภ้ชุนฮวา พี่ทำแบบนี้มันไม่ค่อยดีมั้ง เกิดมีคน..."

"เธอวางใจเถอะ พี่สะใภ้อย่างฉันหัวไวจะตาย ไม่มีใครเห็นหรอก" พูดพลาง เซี่ยชุนฮวาก็ตัดใจไม่ลง โผเข้ากอดคอหลินหยางอีกครั้ง จุ๊บแก้มเขาฟอดใหญ่เต็มแรง จากนั้นก็บิดสะโพกส่ายก้นหายลับไปในความมืด

"แม่คนนี้นี่" หลินหยางลูบแก้มข้างที่โดนหอม อดไม่ได้ที่จะยกยิ้มขึ้นมา "อ้อนเก่งจริง ๆ เชียว"

หลินหยางปิดประตู ถอนหายใจยาวอย่างโล่งอก นึกในใจว่าคราวนี้คงได้นอนหลับสบาย ๆ เสียทีล่ะนะ?

ทว่าใครจะไปรู้ พอเพิ่งจะเตรียมตัวล้มตัวลงนอน เสียงเคาะประตูก็ดังมาจากข้างนอกอีกแล้ว

"น้องชายหลินหยาง อยู่ไหมจ๊ะ" เสียงของหลิวเยี่ยนจือลอยเข้ามาจากนอกประตู

เชี่ยเอ๊ย!

หลินหยางดีดตัวผึงลุกขึ้นมานั่งบนเตียงทันที

ไม่สิ ต้องขนาดนี้เลยเหรอวะ

ลาของหน่วยผลิตยังต้องมีเวลาได้พักเลย แล้วนี่มันอะไรกัน...

เดิมทีหลินหยางกะจะแกล้งหลับ แต่พอลองคิดดู เซี่ยชุนฮวาเพิ่งก้าวขาออกไป หลิวเยี่ยนจือก็ตามมาเคาะประตูติด ๆ จะมีเรื่องบังเอิญขนาดนี้ได้ยังไง ชัดเจนว่ามาดักรอกันเห็น ๆ

ซึ่งก็เป็นไปตามที่หลินหยางคาดจริง ๆ

ความจริงแล้วหลิวเยี่ยนจือมาถึงที่ทำการผู้ใหญ่บ้านก่อนเซี่ยชุนฮวาเสียอีก

เพียงแต่หลิวเยี่ยนจือเป็นคนขี้อายหน้าบาง อีกทั้งยังรู้ว่าเซี่ยชุนฮวาเป็นคนใจกล้าจัดจ้าน นางไม่มีทางแย่งสู้ได้แน่

ยิ่งไปกว่านั้น หากผู้หญิงสองคนเกิดตบตีแย่งชิงหลินหยางกันขึ้นมาจนทำให้คนในหมู่บ้านแตกตื่นตกใจ มันคงดูไม่ดีเอามาก ๆ

ไม่เพียงแต่พวกนางจะขายขี้หน้า แม้แต่หน้าตาของหลินหยางเองก็จะพลอยเสียไปด้วย

เดิมทีหลินหยางก็มีสาวสวยรวยเสน่ห์ในเมืองตามจีบอยู่ตั้งหลายคน หากต้องมาโมโหเรื่องนี้จนไม่ยอมกลับมาที่หมู่บ้านอีกต่อไป แล้วชีวิตสุขสมของพวกนางจะทำยังไงล่ะทีนี้?

ด้วยเหตุนี้ ตอนที่เซี่ยชุนฮวาร้องครางอ๊อย ๆ เอ๊าะ ๆ อยู่ข้างใน หลิวเยี่ยนจือจึงต้องแอบซุ่มรออยู่ข้างนอก ต่อคิวรออย่างใจจดใจจ่อ

ทว่าเสียงเตียงลั่นเอี๊ยดอ๊าดกับบทเพลงประสานเสียงจากในห้อง ก็ทำเอานางอยากจน...ขาสองข้างสั่นพั่บ ๆ ไปหมด

กว่าเซี่ยชุนฮวาจะไปได้ นางจึงอดรนทนไม่ไหวรีบมาเคาะประตูทันที

พอหลินหยางดึงประตูเปิดออก ก็เห็นหลิวเยี่ยนจือก้มหน้ายืนอยู่ตรงทางเข้า

"พี่สะใภ้เยี่ยนจือ พี่...พี่มาได้ยังไงครับเนี่ย"

หลิวเยี่ยนจือบิดชายเสื้อพลางก้มหน้ายืนอยู่หน้าประตู ใจจริงนางอยากจะโผเข้าซบอกหลินหยางแบบเซี่ยชุนฮวาบ้าง แต่สุดท้ายก็ขี้อายเกินไป เลียนแบบไม่ลงจริง ๆ

"หลิน...หลินหยาง ฉัน...ฉัน...ปวด...ปวดเอว...เธอช่วยดูให้ฉันหน่อยเหมือนกันได้ไหมจ๊ะ" หลิวเยี่ยนจือเลียนแบบคนอื่นอย่างเงอะงะ เอ่ยประโยคนี้ออกมาอย่างตะกุกตะกัก

มีคนปวดเอวมาอีกคนแล้วเรอะ?

ช่วยดูให้ฉันหน่อยเหมือนกันง

ชัดเจนเลย!

เมื่อกี้หลิวเยี่ยนจือต้องเห็นเขากับเซี่ยชุนฮวาแล้วแน่ ๆ

ในเมื่ออีกฝ่ายมาถึงหน้าประตูบ้านแล้ว หลินหยางก็ไม่มีเหตุผลที่จะไล่คนออกไป

ยังไงซะ เลี้ยงแกะตัวเดียวก็ต้องเลี้ยง เลี้ยงทั้งฝูงก็เลี้ยงเหมือนกัน

อีกอย่าง ร่างกายของหลินหยางตอนนี้ก็ฟิตปั๋งยอดเยี่ยมอยู่แล้ว

หลิวเยี่ยนจือเห็นหลินหยางนิ่งเงียบไปนาน จึงแอบเงยหน้าขึ้นมองเขาแวบหนึ่ง ก่อนจะหลบสายตาก้มหน้าลงอีกครั้งอย่างเก้อเขิน "น้องหลินหยาง นายเหนื่อยแล้วใช่ไหมล่ะ หรือว่า... คืนนี้ฉันกลับไปก่อนดีกว่า"

หลิวเยี่ยนจือเพิ่งจะขยับตัวจะเดินออกไป แต่กลับถูกหลินหยางคว้าดึงตัวเอาไว้เสียก่อน