ตอนที่ 86 จิตสำนึกยังไม่ยอมรับนาย

"เอ่อ... พี่สะใภ้เยี่ยนจือ" หลินหยางพูดเสียงเบา "ไหน ๆ ก็มาแล้ว เข้ามานั่งข้างในก่อนสิครับ"

ได้ยินดังนั้น หลิวเยี่ยนจือก็ตาเป็นประกาย ราวกับได้รับรางวัลอะไรสักอย่าง เธอเดินเข้ามาด้วยท่าทางเขินอาย

แล้วก็เป็นอีกกว่าครึ่งชั่วโมงที่โยกคลอนสั่นไหว

คราวนี้หลินหยางหมดแรงจริง ๆ แล้ว

แม่งเอ๊ย ตอนแรกนึกว่ากลับมาหมู่บ้านจะได้พักสักหน่อย

นึกไม่ถึงว่าจะยุ่งยิ่งกว่าตอนอยู่ในเมืองเสียอีก

ลองคิดดูสิ วันนี้ตั้งแต่เหยียบเข้าหมู่บ้าน เขาก็เหมือนมุดเข้าไปในถ้ำปีศาจแมงมุม

มีผู้หญิงแวะเวียนมาไม่ขาดสายระลอกแล้วระลอกเล่า

ชั่วพริบตาที่หลินหยางดื่มน้ำ หลิวเยี่ยนจือผู้คล่องแคล่วก็กางมุ้งให้เขาใหม่เรียบร้อยแล้ว

"ตอนกลางคืนยุงเยอะ นายระวังหน่อยล่ะ ถ้าพรุ่งนี้ยังอยู่ในหมู่บ้าน ฉันจะเอาขดยากันยุงมาให้อีกนะ"

ได้ยินประโยคนี้ น้ำในปากหลินหยางแทบจะพ่นพรวดออกมา ธุระของวันนี้เพิ่งเสร็จหมาด ๆ นี่จองคิวพรุ่งนี้ไว้แล้วเหรอเนี่ย

ผู้หญิงในหมู่บ้านหุบดอกท้อเป็นอะไรกันไปหมดนะ

แต่พอลองคิดดู ผู้หญิงเรา สามสิบดั่งหมาป่า สี่สิบดั่งเสือ ห้าสิบนั่งลงไปแผ่นดินยังสะเทือน

วันนี้พี่สาวและพี่สะใภ้ทั้งสามคนล้วนอายุเพิ่งแตะสามสิบต้น ๆ อยู่ในวัยที่ดั่งหมาป่าดั่งเสือกันทั้งนั้น

"พี่สะใภ้เยี่ยนจือ พรุ่งนี้ผมไปซื้อยากันยุงเองก็ได้ครับ พี่ไม่ต้องเสียเวลาแวะมาหรอก"

หลิวเยี่ยนจือพยักหน้า "ได้ งั้นนายซื้อเองละกันนะ ฉันไปก่อนล่ะ นายรีบนอนแต่หัวค่ำนะ"

"ครับ พี่สะใภ้เดินดี ๆ นะครับ!"

อันที่จริงหลินหยางก็ดูออกว่า หลิวเยี่ยนจือไม่เหมือนกับสวี่อาเซียงและเซี่ยชุนฮวาที่เป็นปีศาจน้อยขี้อ้อนสองคนนั้น เธออ่อนโยนว่าง่าย เรียบร้อยและสงบเสงี่ยม

เวลาอยู่กับหลิวเยี่ยนจือ หลินหยางจะรู้สึกสงบอย่างบอกไม่ถูก

หลิวเยี่ยนจือเดินไปถึงหน้าประตู แล้วหันกลับมายิ้มให้เขา ก่อนจะจากไปด้วยความอาลัยอาวรณ์

"ในที่สุดก็สงบเสียที" หลินหยางปิดประตู นั่งขัดสมาธิบนเตียง แล้วเข้าไปในมิติทันที

ตอนที่หลินหยางเข้าไป ข่งเอ้อร์โก่วกำลังนอนพักผ่อนอยู่บนต้นไม้เทพสูงเทียมฟ้า พอได้ยินเสียงความเคลื่อนไหว มันก็ไม่ได้ลืมตาขึ้นมา แค่แค่นเสียงพูดว่า "ทำหน้าที่ลาเสร็จแล้ว ถึงเพิ่งนึกได้ว่าจะมาที่นี่งั้นเหรอ?"

"เฮ้ย น้องเอ้อร์โก่ว พูดจาอะไรแบบนี้เนี่ย? ฉันจะบอกแกให้นะ..."

พูดยังไม่ทันขาดคำ หลินหยางก็รู้สึกหน้ามืดกะทันหัน ความเจ็บปวดเสียดแทงตรงจุดตันเถียนแล่นพล่านจนแทบขาดใจอีกครั้ง

"รีบหลับตาเดินลมปราณเร็วเข้า" ข่งเอ้อร์โก่วเหาะลงมาจากต้นไม้เทพทันที "ข้าจะถ่ายทอดพลังวิญญาณให้เจ้า เพื่อช่วยปรับลมปราณ"

ครึ่งชั่วโมงต่อมา หลินหยางถึงค่อย ๆ ลืมตาขึ้น

"ขอบใจมากนะน้องเอ้อร์โก่ว" หลินหยางโบกมือ "ดูท่าต่อไปนี้ฉันคงมัวเมาในกามตัณหามากไปไม่ได้แล้ว ไม่อย่างนั้นยังไม่ทันหาจิตสำนึกครบ ฉันคงได้ขิตไปก่อนแน่"

ทว่าข่งเอ้อร์โก่วกลับให้ข้อสรุปที่ต่างออกไป

"อาการของเจ้าเมื่อครู่ไม่ได้เป็นเพราะเรื่องนั้นหรอก" ข่งเอ้อร์โก่วกล่าวอย่างจริงจัง

"ไม่ใช่เพราะเรื่องนั้นเหรอ?" ม่านตาของหลินหยางหดเกร็งกะทันหัน "แล้วมันเป็นเพราะสาเหตุอะไรล่ะ?"

ข่งเอ้อร์โก่วส่ายหน้า "ข้าก็ไม่แน่ใจนัก แต่เมื่อกี้ตอนที่ข้าถ่ายทอดพลังวิญญาณให้เจ้า ข้ารู้สึกได้ชัดเจนมากว่าในร่างกายของเจ้ามีขุมพลังมหาศาลกำลังต่อต้านพลังวิญญาณของข้าอยู่"

ขุมพลังมหาศาลอย่างนั้นเหรอ?

หลินหยางตาเป็นประกาย "นอกจากจิตสำนึกสายที่สองที่ได้มาจากจี้หยกของถังจื่อโหรวแล้ว ช่วงนี้ฉันก็ไม่ได้สัมผัสกับพลังอื่นอีกเลยนะ"

"หรือว่า... หรือว่าถึงแม้ฉันจะฝืนดูดกลืนจิตสำนึกสายนี้เข้าสู่ร่างกายแล้ว แต่มันยังไม่ยอมรับฉันเป็นนาย?"

"น่าจะเป็นเช่นนั้น" ข่งเอ้อร์โก่วหรี่ตางูลงเล็กน้อย

"แต่มันไม่น่าจะเป็นไปได้นี่" หลินหยางยิ่งคิดยิ่งรู้สึกไม่สมเหตุสมผล "ฉันก็สืบทอดวิชาของเซียนจื่อหยางมาแล้ว แถมในร่างกายฉันก็มีจิตสำนึกอยู่แล้วด้วย มันไม่น่าจะไม่ยอมรับฉันเป็นนายสิ?"

"ถ้าอย่างนั้นก็คงยังขาดอะไรไปสักอย่าง?" ข่งเอ้อร์โก่วเอ่ยเตือน

หลินหยางคิดไม่ออก ว่าตกลงขาดอะไรกันแน่?

ไม่นาน สายตาของเขาก็เหลือบไปเห็นต้นไม้วิเศษตรงหน้า

ต้นไม้เทพต้นนี้ดูดซับแก่นแท้แห่งสุริยันจันทรา มีสมบัติล้ำค่าซุกซ่อนอยู่มากมาย หลินหยางจึงคิดว่าทำไมไม่ลองขึ้นไปค้นหาดู เผื่อคำตอบอาจจะซ่อนอยู่ในนั้นก็ได้

ว่าแล้ว เขาก็กระโดดลอยตัวขึ้นไปบนแผนกการแพทย์ และค้นเจอหนังสือเล่มหนึ่งที่มีชื่อว่า "คัมภีร์จิตสำนึก" ในซอกมุมหนึ่งของชั้นวางหนังสือ

เดิมทีคิดว่าเป็นเพียงตำราแพทย์ธรรมดาเล่มหนึ่ง ทว่าพอเปิดออก ก็พลันหลุดเข้ามาในมิติของตำราเล่มนั้นอย่างรวดเร็ว

"หลักการและจุดเชื่อมโยงแห่งจิตสำนึก... ผสานหยินหยาง จึงจะสามารถควบคุมจิตสำนึกได้"

ผสานหยินหยางงั้นเหรอ?

หลินหยางขมวดคิ้ว พึมพำออกมาว่า "หมายความว่าไงวะ? อะไรคือผสานหยินหยาง? หรือว่าฉันต้องเข้าหอกับถังจื่อโหรว? แบบนี้มันจะเหลวไหลเกินไปแล้วมั้ง?"

"เหลวไหลตรงไหนกัน?" ทันใดนั้น เสียงหนึ่งก็ดังขึ้นข้างหูของหลินหยาง

เขาหันมองซ้ายขวา ก็พบว่าที่แท้เป็นเมฆสีขาวก้อนหนึ่งที่ดูลอยละล่องรางเลือน

"นาย... นายเป็นใคร?" หลินหยางถาม

"ข้าคือภูตตำราของหนังสือเล่มนี้ ฉายา เมฆก้อนหนึ่ง"

เมฆก้อนหนึ่งเนี่ยนะ?

อะไรจะเลอะเทอะปานนี้?

"นายก็เป็นแค่ก้อนเมฆไม่ใช่รึไง?"

สิ้นเสียงคำพูด เมฆก้อนหนึ่งก็หัวร้อนสติแตกขึ้นมาทันที

"กูต้องให้นายมาเตือนด้วยเรอะ ถ้าไม่ใช่เพราะพลังวิญญาณมีจำกัดจนบำเพ็ญร่างจริงไม่ได้ กูต้องมาติดแหง็กอยู่ในตำราเล่มนี้เป็นพันปีจนแปลงร่างไม่ได้แบบนี้เรอะ!"

เมฆก้อนหนึ่งโกรธจนวิญญาณแทบจะแตกสลาย หลินหยางเคยเห็นคนโมโห เคยเห็นหมาโมโห แต่นี่เพิ่งเคยเห็นก้อนเมฆโมโหเป็นครั้งแรก

"งั้น... เอ่อ พี่ชายเมฆก้อนหนึ่ง นายใจเย็นๆ ก่อน เมื่อกี้ฉันผิดเอง อย่าถือสาเลยนะ!"

"หลินหยางเอ๋ยหลินหยาง" เมฆก้อนหนึ่งพุ่งวูบมาตรงหน้าเขา ก่อนจะมุดผ่านหว่างขาของเขาไปในพริบตา "ข้ารอนายจนดอกไม้จะเฉาตายหมดแล้ว ในที่สุดนายก็เปิดตำราเล่มนี้ ในที่สุดก็ปล่อยข้าออกมาเสียที"

"หมายความว่ายังไง?" หลินหยางไม่เข้าใจ "หรือว่ามีแค่ฉันคนเดียวที่ปล่อยนายออกมาได้?"

"ก็แหงล่ะสิ!" เมฆก้อนหนึ่งลอยกระโดดโลดเต้น "ข้าจะบอกให้ ในมิตินี้นายคือเจ้านายใหญ่ สรรพสิ่งล้วนให้นายใช้งานได้ เมฆก้อนหนึ่งอย่างข้านี่ช่างมีวาสนายิ่งนัก อยู่ๆ ก็ถูกนายหาเจอในพริบตา"

"หลินหยาง ต่อไปนี้ข้าก็สามารถช่วยเหลือนายได้เหมือนอย่างเจ้างูดำนั่น ขอแค่นายเอ่ยปากคำเดียว เมฆก้อนหนึ่งอย่างข้าจะบุกน้ำลุยไฟก็ไม่หวั่น!"

"พี่ชาย นายช่างมีน้ำใจนักเลงจริงๆ"

"นายอย่าไปฟังมันพูดเพ้อเจ้อ" คราวนี้ ข่งเอ้อร์โก่วก็มุดเข้ามาในมิติของตำราเช่นกัน "ยิ่งมันทำงานให้นายมากเท่าไร โอกาสที่จะรวบรวมวิญญาณเพื่อแปลงกายก็ยิ่งมีมากขึ้นเท่านั้น"

หลินหยางพยักหน้า ที่แท้ก็เป็นแบบนี้นี่เอง

เมฆก้อนหนึ่งเดือดปุดๆ "ไอ้งูดำ ทุกคนจะโชคดีเหมือนแกที่ได้เจอเซียนจื่อหยางตอนบำเพ็ญร่างหรือไงกัน! แกเสวยสุขอยู่อย่างอิสระข้างนอกมาหลายพันปี แต่พวกข้ากลับต้องถูกขังอยู่ในที่แคบๆ แค่นี้ แกจะรู้ไหมว่าพวกข้าแทบจะอึดอัดตายอยู่แล้ว!"

ข่งเอ้อร์โก่วก็ใช่ย่อย ชอบหาเรื่องอยู่แล้ว "ช่วยไม่ได้ พ่อมึงดวงดี ส่วนแกความแค้นฝังแน่นเกินไป ดวงเลยกุด โทษใครไม่ได้หรอก"

"แก..."

พอเห็นว่างูตัวหนึ่งกับเมฆก้อนหนึ่งกำลังจะเปิดศึกตีกัน หลินหยางก็รีบโดดเข้ามาไกล่เกลี่ยทันควัน

"เอ่อ เลิกทะเลาะกันได้แล้ว พวกเรามาคุยเรื่องของฉันก่อนดีไหม? ขืนฉันม่องเท่งไป พวกนายก็ต้องม่องเท่งตามฉันไปด้วยไม่ใช่รึไง?"

มุกนี้ได้ผลชะงัด สถานการณ์สงบลงได้ในพริบตา

"เมฆก้อนหนึ่ง บอกมาสิว่าไอ้การผสานหยินหยางมันทำยังไงกันแน่? ในทางปฏิบัติต้องทำยังไงบ้าง?" หลินหยางถาม