ตอนที่ 87 น้ำพุวิญญาณมหัศจรรย์

อี้ตัวอวิ๋นลอยหวือมาอยู่ข้างศีรษะของหลินหยางทันที "คุณพระช่วย เรื่องแค่นี้ยังต้องให้ฉันสอนอีกเหรอ วันนี้คุณเพิ่งจะผสานร่างกันไปหมาดๆ ไม่ใช่หรือไง"

หลินหยางถึงกับอึ้งไปเลย "เชี่ย วนไปวนมา ที่แท้ก็หมายถึงการรวมร่างแบบนั้นหรอกเหรอ อย่าบอกนะว่าต่อไปนี้ทุกครั้งที่ฉันเจอจิตสำนึกแต่ละสาย จะต้องไปมีอะไรกับร่างสถิตของจิตสำนึกพวกนั้นน่ะ"

"อืม~" อี้ตัวอวิ๋นยักคิ้วสีขาวของมันขึ้นอย่างเจ้าเล่ห์เพทุบาย

ข่งเอ้อร์โก่วแค่นเสียงเหี้ยม "หลินหยาง มึงจะมาเสแสร้งทำห่าอะไร ปกติมึงก็ชอบเรื่องพรรค์นี้ที่สุดอยู่แล้วไม่ใช่เหรอ"

"เฮ้ย พี่น้องเอ้อร์โก่ว จะพูดความจริงเกินไปแล้ว" หลินหยางยิ้มชั่วร้ายมองมันแวบหนึ่ง "แฮ่ม ในเมื่อรู้สาเหตุของโรคแล้ว พวกเราก็ต้องรักษาให้ตรงจุด พรุ่งนี้ฉันจะเข้าเมือง ฝืนใจยอมเหนื่อยจัดการเรื่องนี้ให้จบๆ ไปก็แล้วกัน"

ตอนที่หลินหยางออกมาจากมิติตำรา เขาก็พาอี้ตัวอวิ๋นออกมาด้วย

"ฮ่าๆๆ นับจากนี้เป็นต้นไป พวกแกสองตัว ดำตัวหนึ่งขาวตัวหนึ่ง ก็คือสองผู้พิทักษ์ใหญ่ของฉัน"

ทว่า สองผู้พิทักษ์นี้กลับเขม่นใส่กัน ไม่ถูกชะตากันเอาเสียเลย

ผ่านไปไม่ทันไรก็เปิดศึกซัดกันนัว

หลินหยางกลับหัวเราะร่าอย่างอารมณ์ดี ราวกับคนเป็นพ่อที่นอนเอกเขนกอยู่บนเตียงเตามองดูลูกๆ สองคนเล่นตีกัน ตะโกนบอกด้วยรอยยิ้มปลาบปลื้มใจ "ตีกันเข้าไป ตีกันเข้าไป ยิ่งตียิ่งรักกันเว้ย"

ในขณะที่สองผู้พิทักษ์กำลังฟัดกันอย่างเมามัน หลินหยางก็เดินเอื่อยเฉื่อยสำรวจไปทั่วมิติ

ในเมื่อรับปากว่าจะพาชาวบ้านปลูกสมุนไพรแล้ว ก็ต้องรักษาคำพูดให้ได้

ขวดหยกทองมีอานุภาพมหัศจรรย์ในการบำรุงสมุนไพร แต่หลินหยางคิดว่าหากทำให้สมุนไพรโตเต็มที่ชั่วข้ามคืน นอกจากจะไม่ช่วยอะไรแล้ว ดีไม่ดีจะทำให้คนตกใจตายเอาได้

ชาวบ้านหมู่บ้านหุบดอกท้อ แม้จะยากจนและไม่เคยเห็นโลกกว้าง ทว่าชั่วลูกชั่วหลานต่างผูกพันอยู่กับผืนดิน หว่านพืชในฤดูใบไม้ผลิ เก็บเกี่ยวในฤดูร้อน เป็นไปตามครรลองธรรมชาติ

ดังนั้น เขาจึงคิดว่าต้องหาวิธีที่อย่างน้อยในทางผิวเผินยังดำเนินไปตามกฎของธรรมชาติ

เขาหยิบขวดหยกทองออกมาจากอกเสื้อ อาจเป็นเพราะค่ำคืนนี้เป็นคืนวันเพ็ญขึ้นสิบห้าค่ำ ได้ดูดซับแก่นแท้แห่งแสงจันทร์ ขวดหยกทองจึงยิ่งดูเปล่งประกายโปร่งแสงงดงามเป็นพิเศษ

ทางทิศตะวันตกเฉียงใต้เป็นสระน้ำเล็กๆ หลายวันมานี้หลินหยางมัวแต่วิ่งวุ่นตามหาจิตสำนึกโดยไม่ได้สำรวจมิตินี้อย่างละเอียด คืนนี้พอมีเวลาว่าง เขาจึงตั้งใจจะเดินสำรวจให้ทั่ว

น้ำในสระนี้ใสแจ๋วมาก ถึงขั้นมีปลาทองตัวเล็กๆ สองสามตัวกำลังว่ายวนเวียนอยู่ข้างใน

หลินหยางนั่งยองๆ อยู่ริมสระแล้วยื่นมือทั้งสองข้างลงไป สัมผัสเย็นชื่นใจสบายอย่างยิ่ง เขาเพิ่งคิดจะกวักน้ำขึ้นมาสักกำมือเพื่อศึกษาดูว่าน้ำนี้มีความพิเศษอะไรบ้าง

กลับพบว่า...

น้ำนี้ราวกับมีขา วักขึ้นมาอย่างไรก็ไม่ติดมือขึ้นมาเลย

"ไม่เชื่อหรอกว่าจะไม่ได้!" หลินหยางพูดอย่างไม่ยอมแพ้

ทว่าวุ่นวายอยู่พักใหญ่ ท้ายที่สุดก็ยังตักน้ำออกมาไม่ได้แม้แต่หยดเดียว

"เออ จริงสิ ลองใช้ขวดหยกทองนี่ดูดีกว่าไหมนะ" หลินหยางเกิดความคิดแวบขึ้นมา

เขาหยิบขวดหยกทองออกมาจากอกเสื้ออย่างรวดเร็ว และแล้ว ภาพอันน่าอัศจรรย์ก็ปรากฏขึ้น

ขวดหยกทองสามารถตักน้ำขึ้นมาได้จริงๆ

หลินหยางเขย่าขวดหยกทองในมือ ยิ้มจนหุบปากไม่ลง

"ฉันจะตีแกให้ตาย ไอ้งูเน่า!" จู่ๆ เสียงเอะอะโวยวายของอี้ตัวอวิ๋นก็ดังแว่วมา

หลินหยางตกใจจนมือสั่น น้ำในขวดจึงหกรดลงบนผืนดินใต้ฝ่าเท้าจนหมดเกลี้ยงในพริบตา

"พวกแกสองตัวจะตีกันก็ตีไปสิ จะเอะอะโวยวายทำไม เกือบทำกูตกใจตายห่าแล้วไหมล่ะ" หลินหยางบ่นพึมพำอย่างหงุดหงิด แล้วหันหลังกลับไปตักน้ำที่สระน้ำเล็กอีกรอบ

ครั้นเขาหมุนตัวเดินกลับมา กลับพบว่า...

เชี่ยเอ๊ย!

สมุนไพรที่หลินหยางขุดมาจากส่วนลึกของเขาหงส์ก่อนหน้านี้ ขายไปเป็นส่วนใหญ่ และเหลือส่วนน้อยทิ้งไว้บนที่ว่างในมิติ

เห็ดหลินจือที่เดิมทีมีขนาดเท่าปลายเล็บ จู่ๆ ก็เติบโตใหญ่โตเท่ากะละมังล้างหน้าในพริบตา

น้ำนี่มันได้ผลชะงัดเกินไปแล้ว

นี่มันคือน้ำพุวิญญาณชัดๆ!

แต่ถ้าได้ผลดีเกินไปก็ไม่ดี ชาวบ้านคงมองว่าเขาเป็นตัวประหลาดแน่

ดังนั้น หลินหยางจึงปิ๊งไอเดียอีกครั้ง หิ้วน้ำธรรมดาครึ่งถังจากข้างนอกเข้าไปในมิติ

แล้วออกลวดลายความจริงจังแบบนักวิทยาศาสตร์ทำการทดลอง

สองต่อหนึ่ง

สามต่อหนึ่ง

......

ในที่สุด ก็เจือจางน้ำพุวิญญาณในมิติด้วยอัตราส่วนสามร้อยต่อหนึ่ง

หลินหยางคำนวณดูแล้ว นี่ขนาดเขาคุมให้สมุนไพรเติบโตช้าที่สุดแล้วนะ ถึงอย่างนั้นก็ยังเก็บเกี่ยวได้รุ่นหนึ่งทุกๆ สามเดือนอยู่ดี

ปีหนึ่งผ่านไป ชาวบ้านจะเก็บเกี่ยวสมุนไพรได้อย่างน้อยถึงสามรุ่น แบบนี้กำไรเละเทะแน่นอน

เดิมทีหลินหยางยังคิดจะทำแปลงทดลองในมิติ แล้วค่อยเอาต้นกล้าสมุนไพรที่เพาะจนโตได้ที่ไปให้ชาวบ้านปลูก แต่ดูตอนนี้แล้ว ไม่จำเป็นเลยสักนิด

แค่เอาน้ำที่ผสมน้ำพุวิญญาณจากในมิติไปรดก็พอแล้ว

เมื่อก่อน หมู่บ้านหุบดอกท้ออาศัยแม่น้ำตรงตีนเขาในการรดน้ำทำการเกษตร ทว่าปีนี้แล้งจัด แม่น้ำแห้งขอดไปตั้งนานแล้ว

ต่อให้เป็นปีที่ไม่แล้ง หมู่บ้านหุบดอกท้อกับอีกหลายหมู่บ้านที่อยู่ต้นน้ำก็มักจะตีกันเพราะแย่งน้ำอยู่เป็นประจำ

หลินหยางจำได้ว่าตอนเขาเรียนประถม พ่อของเขากับคนในหมู่บ้านเคยเปิดศึกยกพวกตีกับหมู่บ้านหุบเจียผีที่อยู่ต้นน้ำเพราะแย่งน้ำกันอย่างดุเดือด ถึงขั้นที่คุณตำรวจต้องยกโขยงมาระงับเหตุ เกือบจะมีคนตายกันเลยทีเดียว

ดังนั้น แม่น้ำสายนี้จึงไม่ใช่ทางเลือกที่ฉลาดเลยจริงๆ

ในตอนที่หลินหยางกำลังจนปัญญานั้นเอง จู่ๆ เสียงของข่งเอ้อร์โก่วก็ดังแทรกเข้ามา

"งั้นก็เอาน้ำพุวิญญาณไปใส่ไว้ในสระตาดำสิ"

หลินหยางตาเป็นประกายขึ้นมาทันที "จริงด้วย สระตาดำน้ำไม่เคยแห้งตลอดทั้งปี ตรงนั้นแหละเหมาะที่สุดแล้ว"

"แถมนะ..." อี้ตั่วอวิ๋นลอยกระแดะเข้ามาแนบข้างขาของหลินหยาง "เพราะไอ้งูดำตัวนี้ออกมาแล้ว สระตาดำก็เลยไม่มืดดำอีกต่อไป หลายปีมานี้มีแต่ตำนานน่ากลัววนเวียนอยู่รอบสระตาดำ ถือโอกาสนี้ล้างมลทินให้มันไปในตัวเลยสิ"

"เสี่ยวอวิ๋น แกพูดมีเหตุผล ฉันจะเอาน้ำพุวิญญาณในมิติไปเทลงในสระตาดำเดี๋ยวนี้แหละ"

คำว่าเสี่ยวอวิ๋นคำนี้ทำเอาอี้ตั่วอวิ๋นปลื้มปริ่มจนตัวลอย ไอเดียดีๆ พลันผุดออกมาไม่หยุด

"หลินหยาง เพื่อให้ต่อไปชาวบ้านเชื่อว่าน้ำในสระตาดำมีสรรพคุณวิเศษ พวกเรามาปูทางไว้ก่อนดีกว่าไหม"

"ปูทาง? ปูทางยังไงเหรอ" หลินหยางถาม

"เรื่องนี้ง่ายนิดเดียว..."

ด้วยเหตุนี้ ในวันรุ่งขึ้น เรื่องมหัศจรรย์เรื่องหนึ่งจึงเกิดขึ้น

หลังจากง่วนอยู่เกือบทั้งคืน ตอนเช้าหลินหยางจึงหลับสนิทเป็นตาย ไม่ได้ยินเลยว่าข้างนอกวุ่นวายโกลาหลกันขนาดไหนแล้ว

จนกระทั่งสะดุ้งตื่นเพราะเสียงเคาะประตูที่รัวสนั่น

"หลินหยาง... หลินหยาง... ตื่นได้แล้ว ยังหลับอยู่อีกเรอะ"

"ใครน่ะครับ" หลินหยางลุกจากเตียงด้วยสภาพผมเผ้าชี้ฟู พอเปิดประตูก็เห็นหวังชุนเฟิงยืนอยู่หน้าประตู ในมือถือถังน้ำใบใหญ่ไว้สองสามใบ

"ผู้ใหญ่บ้าน มีเรื่องอะไรเหรอครับ นี่เพิ่งจะหกโมงกว่าเองนะ!" หลินหยางยืนพิงกรอบประตูพลางหาวหวอดๆ ไม่หยุด

"โธ่เอ๊ย แกยังไม่รู้อีกล่ะสิ!" หวังชุนเฟิงตบขาฉาดด้วยความตื่นเต้น "ที่สระตาดำมีปลาผุดขึ้นมาเต็มไปหมด ปลาแต่ละตัวทั้งอ้วนทั้งสด คนเฒ่าคนแก่เด็กเล็กเด็กแดงในหมู่บ้านพากันไปจับปลากันหมดแล้ว ถ้าไปช้าจะไม่เหลือเอานะเว้ย"

หลินหยางตาสว่างขึ้นมาทันที

"มีปลาผุดขึ้นมาจริงๆ เหรอครับ"

"เออสิวะ! เยอะมากเลยด้วย!" หวังชุนเฟิงพยักหน้าหงึกๆ อย่างเอาจริงเอาจัง

"ไป รีบไปดูกันเถอะครับ" หลินหยางไม่ทันได้ปิดประตูด้วยซ้ำ รีบพาข่งเอ้อร์โก่ววิ่งตรงไปยังสระตาดำทันที

"ปัดโธ่ หลินหยาง ช้าๆ หน่อยสิ หยิบถังไปด้วยสิวะ" หวังชุนเฟิงตะโกนไล่หลังอย่างร้อนใจ "ไอ้เด็กคนนี้นี่ ไม่มีถังแล้วจะเอาปลาใส่ที่ไหนเล่า รอก่อนสิว้อย!"