ตอนที่ 88 จับปลาทั้งหมู่บ้าน

หลินหยางวิ่งรวดเดียวมาถึงริมสระตาดำ

โอ้โห คนเยอะมืดฟ้ามัวดิน เสียงดังลั่นอึกทึก คึกคักยิ่งกว่าช่วงตรุษจีนเสียอีก

คนหนุ่มคนแก่ทั่วทั้งหมู่บ้านต่างหิ้วถังใบเล็กใบใหญ่วิดปลากันยกใหญ่ แต่ละคนออกแรงกันสุดฝีมือ!

พวกผู้ชายถอดเสื้อเปลือยท่อนบน ส่วนพวกผู้หญิงก็พับแขนเสื้อและขากางเกงขึ้น

"อาเซียง รับนะ ตัวนี้ใหญ่กว่าอีก!"

ขณะพูด ปลาตัวใหญ่เบ้อเริ่มแถมอ้วนท้วนก็ลอยละลิ่วตกลงมาใส่มือของอาเซียง

เพียงแต่จังหวะที่รับปลานั้น หน้าอกหน้าใจของอาเซียงที่อวบอิ่มขึ้นเรื่อย ๆ ก็กระเพื่อมไหวไปมา ราวกับกระต่ายขาวคู่โตกำลังเต้นระบำ!

เมื่อคืนหลินหยางไม่ทันสังเกต พอมาเห็นตอนกลางวันแสก ๆ แบบนี้ มันใหญ่ขึ้นจริง ๆ ด้วย

ยิ่งไปกว่านั้น หลังจากผ่านการปรนเปรอชุ่มฉ่ำเมื่อคืน อาเซียงก็แผ่เสน่ห์เย้ายวนชวนมองของหญิงสาวที่โตเต็มวัยออกมาเต็มเปี่ยม

เดิมทีเอวก็คอดกิ่วอยู่แล้ว ตอนนี้ทรวงอกยิ่งอวบอิ่มขึ้นจนเห็นส่วนเว้าส่วนโค้งหน้าผายหลังผายชัดเจน ดูมีเสน่ห์แพรวพราวไปหมด

เมื่อคืนหลินหยางแอบเอาลูกปลาจำนวนมากมาปล่อยลงในสระตาดำดึก ๆ ดื่น ๆ เดิมทีคิดว่าคงต้องรออีกหลายวันกว่าจะมีปลาตัวใหญ่โผล่มา ทว่ากลับคิดไม่ถึงว่า...

"เสี่ยวอวิ๋น แผนที่ปูไว้มันมาเร็วกว่ากำหนดนะ" หลินหยางพูดขึ้น

กลางวันแสก ๆ แบบนี้ เมฆน้อยกลัวจะแห้งตาย จึงแอบมุดอยู่ใต้รักแร้ของหลินหยาง

พอมันได้ยินเจ้านายเรียก ก็ยื่นหัวออกมาอย่างกวนประสาท "นี่เป็นเรื่องดีไม่ใช่เหรอครับ แบบนี้ก็เท่ากับเป็นลางบอกล่วงหน้าว่าสระตาดำคือน้ำพุวิญญาณไงล่ะ?"

หลินหยางเบะปาก "ก็จริงของแก"

"หลินหยาง มัวยืนเหม่ออะไรอยู่ล่ะ รีบมาช่วยกันจับปลาเร็วเข้าสิ" เซี่ยชุนฮวาเห็นเขายืนทึ่มอยู่ริมตลิ่งไม่ยอมลงน้ำ จึงรีบร้องเรียกด้วยความร้อนใจ

เซี่ยชุนฮวาสวมกระโปรงสีแดงตัวหนึ่ง น้ำในสระสาดกระเซ็นจนเปียกชุ่มแนบสนิทไปกับเรือนร่างสะโอดสะอง เน้นส่วนโค้งเว้าและจุดที่ไม่ควรเห็นให้เด่นชัดขึ้นมาหมด

ทว่าในเวลานี้ นอกจากหลินหยางแล้ว สายตาของทุกคนต่างจับจ้องอยู่ที่ตัวปลา ไม่มีเวลาว่างมาแอบดูภาพชวนหวามไหวนี้เลยสักคน

"ครับ ไปเดี๋ยวนี้แหละ" หลินหยางพยักหน้ารับ แล้วรีบพับขากางเกงเดินลุยน้ำลงไป

กิจกรรมจับปลาดำเนินต่อเนื่องไปจนถึงเที่ยงวันถึงได้ยุติลง ชาวบ้านนำปลาส่วนหนึ่งไปขายที่ตำบล ส่วนที่เหลืออีกส่วนใหญ่ก็เก็บไว้ทำปลาเค็ม

สวี่อาเซียงโทรศัพท์มาบอกว่า ช่วงสายวันนี้จะทำปลาน้ำแดงให้หลินหยางกิน อย่าลืมแวะไปกินด้วยล่ะ

หลินหยางคิดคำนวณในใจว่า หากทางตระกูลเยี่ยไม่มีเรื่องอะไรด่วน เขาก็จะถือโอกาสตีเหล็กตอนร้อนนำชาวบ้านปลูกสมุนไพรเสียเลย ยิ่งปลูกเร็วเท่าไร ก็ยิ่งมีรายได้เร็วขึ้นเท่านั้น

เขาโทรศัพท์ไปถาม เยี่ยชิงเฉิงก็บอกหลินหยางว่า ช่วงนี้พรรคพลั่วปิดประตูไม่ยอมพบใคร ไม่รู้ว่าขลาดกลัวหรือกำลังวางแผนการชั่วร้ายอะไรอยู่อีก

"คุณหนูเยี่ย ในเมื่อเป็นแบบนี้ ช่วงสองสามวันนี้ผมคงยังไม่เข้าเมือง ไว้พวกคุณนัดวันพบกับทางพรรคพลั่วได้แน่นอนแล้ว ผมค่อยตามไปนะครับ"

"ได้จ้ะ น้องหลินหยาง ถ้างั้นเธอก็พักผ่อนอยู่บ้านไปก่อนนะ ว่างเมื่อไหร่ฉันจะแวะไปหา" เยี่ยชิงเฉิงพูดจาออดอ้อนหวานหยดย้อยมาจากปลายสาย

"ได้ครับ ยินดีต้อนรับเสมอ"

หลินหยางเพิ่งวางสายฝั่งนี้ ถังจื่อโหรวก็โทรเข้ามาพอดี

"น้องหลินหยาง วันนี้ทำไมไม่มาทำงานที่โรงหมอแผนจีนล่ะจ๊ะ?" ถังจื่อโหรวไม่ได้คิดจะเร่งรัดให้เขามาทำงานจริงจังหรอก แต่แค่อยากเช็กดูว่าเขาอยู่กับเยี่ยชิงเฉิงหรือไม่ต่างหาก

"คุณถังครับ สองวันนี้ผมขอลาหยุดหน่อย พอดีต้องพาชาวบ้านปลูกสมุนไพรน่ะครับ" หลินหยางบอกไปตามตรง

อันที่จริง เรื่องที่หลินหยางคิดจะพาชาวบ้านหมู่บ้านหุบดอกท้อปลูกสมุนไพรนั้น เขาเคยเปรยกับถังจื่อโหรวไว้ก่อนแล้ว โดยหวังว่าเมื่อถึงเวลา กลุ่มบริษัทตระกูลถังจะช่วยรับซื้อสมุนไพรของหมู่บ้าน

เรื่องแค่นี้สำหรับถังจื่อโหรวแล้ว ไม่นับเป็นเรื่องใหญ่อะไรเลย

อีกอย่าง เธอก็เชื่อมั่นว่าสมุนไพรที่หลินหยางปลูกขึ้นมา จะต้องเป็นของที่ดีที่สุดแน่นอน

"ปลูกสมุนไพรเหรอ?" ถังจื่อโหรวเคาะนิ้วลงบนโต๊ะเป็นจังหวะ พลางกลอกดวงตาคู่งามแล้วเอ่ยถาม "สั่งจองต้นกล้าสมุนไพรไว้หรือยังล่ะ?"

เดิมทีหลินหยางตั้งใจว่าคืนนี้จะเข้าไปขุดต้นกล้าสมุนไพรในส่วนลึกของเขาหงส์ แต่ถังจื่อโหรวกลับบอกกับเขาว่า

"ฉันรู้จักคู่ค้าที่เพาะพันธุ์ต้นกล้าสมุนไพรอยู่สองสามเจ้านะ ถ้าเธอต้องการ ฉันพาเธอไปดูสักรอบก็ได้"

"ดีเลยครับ!" หลินหยางพูดอย่างดีใจ อันที่จริง ในเวลานี้จะเป็นต้นกล้าสมุนไพรป่าหรือไม่ ก็ไม่ใช่เงื่อนไขสำคัญอีกต่อไปแล้ว

ในเมื่อตอนนี้พวกเขามีน้ำพุวิญญาณแล้ว ขอแค่ใช้น้ำพุวิเศษนี้มารดน้ำ ทุกอย่างก็ไม่ใช่ปัญหาอีกต่อไป

"ตกลง งั้นพรุ่งนี้ฉันพาเธอไปพบคู่ค้าสักสองสามเจ้า โอเคไหม?"

"ได้ครับ คุณถัง ขอบคุณมากนะครับ"

ถังจื่อโหรวได้ยินดังนั้นก็เม้มปากแอบหัวเราะ "น้องหลินหยาง ดูพูดเข้าสิ จะมาเกรงใจอะไรกับฉันกันเล่า"

"งั้นพรุ่งนี้เจอกันครับ" หลินหยางวางสายแล้ว ด้านหนึ่งก็คิดคำนวณเรื่องต้นกล้าสมุนไพร อีกด้านก็คิดว่าควรจะประสานหยินหยางกับถังจื่อโหรวจนสำเร็จได้อย่างไร

ทันใดนั้นเอง หน้าประตูก็มีเสียงเคาะประตูดังขึ้น

หลินหยางเงยหน้ามอง ก็เห็นหม่าเยี่ยนเหมย หมอประจำสถานีอนามัยหมู่บ้านยืนอยู่ตรงประตู

วันนี้หม่าเยี่ยนเหมยไม่ได้สวมเสื้อกาวน์สีขาว แต่สวมชุดกระโปรงเดรสลายดอกไม้เล็กสีขาว ชายกระโปรงทิ้งตัวพริ้วไปตามเรียวขายาวตรง สายลมพัดโชยมาเบา ๆ ชวนให้จินตนาการเตลิดเปิดเปิง

"หมอหม่า" หลินหยางลุกขึ้นยืน

"หลินหยาง ฉันมาหาผู้ใหญ่บ้านเพื่อเอารายชื่อผู้รับเงินอุดหนุนโรคเรื้อรังน่ะ นายเห็นเขาบ้างไหม?" หม่าเยี่ยนเหมยเอ่ยถาม

"ผมไม่เห็นผู้ใหญ่บ้านเลยครับ" หลินหยางส่ายหน้า

"อ้อ งั้นเดี๋ยวฉันลองไปหาที่บ้านเขาดู" หม่าเยี่ยนเหมยหมุนตัว ก้าวรองเท้าส้นสูงเดินไปได้ไม่กี่ก้าว ทว่าก็หันกลับมามองหลินหยางอีกครั้ง

หลินหยางเงยหน้าสบสายตากับเธอ พลางกะพริบตาถาม "หมอหม่า มีเรื่องอื่นอีกหรือเปล่าครับ?"

หม่าเยี่ยนเหมยยิ้มบาง ๆ "มะ...ไม่มีอะไรแล้วจ้ะ"

แต่พอหันหลังกลับไป ความเหงาหงอยและความผิดหวังในแววตากลับเผยออกมาอย่างชัดเจน

พอลับหลังหมอหม่า หลินหยางก็นั่งพึมพำอยู่บนเตียง "หรือว่าเสน่ห์ของกูจะแรงขนาดนั้นวะ? เมื่อวานเพิ่งเจอกันรอบเดียว หมอหม่าเยี่ยนเหมยคนนี้ก็ติดอกติดใจกูไม่ลืมหูลืมตาแล้วเหรอ?"

"ถุ้ย!" คำแขวะของข่งเอ้อร์โก่วมาตามนัดไม่มีขาด

หลินหยางจนปัญญา "พี่เอ้อร์โก่ว มีอะไรก็พูดตรง ๆ อย่าเอะอะก็สาดน้ำเย็นใส่กันสิวะ ตอนนี้ฉันก็ถือเป็นชายหนุ่มอนาคตไกลแห่งหมู่บ้านหุบดอกท้อแล้ว จะมีผู้หญิงสักเจ็ดแปดคนมาแอบหลงรักชอบพอมันก็สมเหตุสมผลอยู่หรอก"

ข่งเอ้อร์โก่วจึ๊ปากสองที "มึงนี่แม่งใช้ท่อนล่างคิดทุกวี่ทุกวันเลยนะ ลืมไปแล้วหรือไงว่าเมื่อวานไปพูดอะไรกับหม่าเยี่ยนเหมยไว้บ้าง?"

"ฉันพูดอะไรไปล่ะ ฉัน..." พูดยังไม่ทันขาดคำ หลินหยางก็ตบหน้าผากตัวเองฉาดใหญ่ "เชี่ย ลืมเรื่องสำคัญไปสนิทเลย"

หม่าเยี่ยนเหมยบอกว่ารถมอเตอร์ไซค์ไฟฟ้าของเธอชอบยางแตกบ่อย ๆ หลินหยางเลยคิดว่าน่าจะมีคนจงใจแกล้งเจาะยาง จึงตั้งใจว่าจะไปซื้อกล้องวงจรปิดในตัวอำเภอมาติดไว้ที่หน้าประตูสถานีอนามัย

ทว่าพอกลับมาถึงก็ถูกคนในหมู่บ้านรุมล้อม เดี๋ยวก็เรื่องของอาเซียง เดี๋ยวก็เรื่องเซี่ยชุนฮวา หลิวเยี่ยนจือ จนลืมเรื่องนี้ไปเสียสนิท

มิน่าล่ะเมื่อกี้หม่าเยี่ยนเหมยถึงทำท่าอึกอักเหมือนอยากจะพูดอะไรแต่ก็ไม่พูด

จะมาเอารายชื่ออะไรกันเล่า ชัดเจนว่าตั้งใจมาหาหลินหยางต่างหาก

หม่าเยี่ยนเหมยเคยมีบุญคุณต่อเขา หลินหยางจึงคิดว่าถึงเวลาที่เขาต้องตอบแทนบุญคุณแล้ว

ไม่ตอบแทนตอนนี้แล้วจะรอตอนไหนอีกเล่า!

"ไป เข้าอำเภอกัน"

ด้วยเหตุนี้ หนึ่งคน หนึ่งหมา หนึ่งก้อนเมฆ จึงกระโดดขึ้นรถบีเอ็มทันที แล้วมุ่งหน้าไปยังตัวอำเภอ