ตอนที่ 89 ยกเลิกงานแต่ง

ในขณะที่หลินหยางกำลังเดินเลือกกล้องวงจรปิดในตัวอำเภออย่างสบายอารมณ์ กลับมีคนสองคนที่ชีวิตกำลังกลืนไม่เข้าคายไม่ออก

เมืองเจียงหนิง คฤหาสน์ตระกูลเจียง

"นี่ไงล่ะเรื่องงามหน้าที่พวกแกสองคนก่อเอาไว้!"

หญิงผู้สูงศักดิ์แต่งกายประดับด้วยทองหยองและเพชรพลอยนั่งอยู่บนโซฟาหรูหราอลังการ แหวนเพชรบนนิ้วมือของเธอส่องประกายระยิบระยับสะดุดตาภายใต้แสงไฟ

เธอผู้นี้ก็คือเจียงหมิงจู แม่ของเจียงเทียนฮ่าว และเป็นผู้กุมบังเหียนของกลุ่มบริษัทตระกูลเจียง

นิสัยการทำงานเด็ดขาดเฉียบไว มือไม้เหี้ยมเกรียม เรียกได้ว่าเป็นยอดหญิงแกร่งคนหนึ่ง

"แม่ครับ เรื่องนี้จะโทษพวกเราไม่ได้จริงๆ นะ ทั้งหมดเป็นเพราะไอ้ปัญญาอ่อนหลินหยางคนนั้น มันเป็นเพราะมัน..." เจียงเทียนฮ่าวส่งเสียงงึมงำพยายามปัดความรับผิดชอบ แต่กลับถูกเจียงหมิงจูตวาดลั่น

"หุบปากไปเลย! กล้องวงจรปิดบันทึกไว้ชัดเจนจนไม่รู้จะชัดยังไง ว่าพวกแกสองคนเป็นคนทุบตู้กระจกแล้วขโมยนาฬิกาหรูพวกนั้นไปตั้งมากมาย!"

"หยิบไปเรือนเดียวก็ว่าไปอย่าง แต่นี่พวกแกกลับดีนัก กินไม่พอยังหอบกลับบ้านอีก หน้าตาของตระกูลเจียงถูกแกเอาไปโยนทิ้งจนหมดสิ้นแล้ว!"

นอกจากจะต้องชดใช้ค่าเสียหายให้ร้านนาฬิกาหรูในห้างแล้ว ค่าจ้างทีมพีอาร์ราคาแพงลิบลิ่วยังทำให้เจียงหมิงจูเจ็บใจจนแทบกระอักเลือด

เดิมทีเรื่องนี้จัดการได้ง่ายนิดเดียว แค่โยนเงินปิดปากให้คนพวกนั้นในห้างก็จบเรื่องแล้ว

แต่ไม่รู้ว่าอย่างไร คลิปวิดีโอที่ลูกชายกับว่าที่ลูกสะใภ้ปล้นนาฬิกาหรูในห้างกลับแพร่กระจายว่อนอินเทอร์เน็ต จนลุกลามใหญ่โตเกินจะควบคุม

พอลองสืบดูก็พบว่า กลุ่มบริษัทตระกูลถังกับพรรคหงปังก็ยื่นมือเข้ามาผสมโรงด้วย

กองทัพไอโอในโลกออนไลน์โผล่ขึ้นมาเป็นระลอกไม่หยุด บางคนถึงขั้นเอาคลิปของพวกเขาสองคนไปตัดต่อเป็นคลิปล้อเลียนสุดเกรียน ทำให้กระแสตีกลับรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ

ในที่สุด เจียงหมิงจูก็ต้องใช้เส้นสายรอบทิศและทุ่มเงินก้อนโต ถึงจะกดเรื่องนี้ให้สงบลงได้อย่างสิ้นเชิง

"จะให้แม่พูดยังไงกับแกดีนะ! พอกลับมาจากพรรคหงปัง ฉันก็บอกให้แกอยู่บ้านดีๆ แต่แกกลับดีนัก หันหลังได้ก็แวบไปห้าง แถมยังไปทำเรื่องน่าอับอายขายขี้หน้าแบบนี้อีก!"

คำพูดนี้ของเจียงหมิงจูดูเผินๆ เหมือนกำลังดุด่าลูกชายตัวเอง แต่จริงๆ แล้วกำลังเหน็บแนมจางเสวี่ยหนิงต่างหาก

"ขอโทษค่ะคุณแม่ หนูผิดเองค่ะ" จางเสวี่ยหนิงยอมอ่อนข้อทำตัวเจียมเนื้อเจียมตัว พลางทำท่าเหมือนดอกบัวขาวที่ไร้เดียงสาอ่อนแอ เกาะอยู่ข้างกายเจียงเทียนฮ่าว

"ถ้าวันนั้นหนูไม่ลากพี่เทียนฮ่าวไปห้างเพื่อเลือกซื้อของแต่งงาน บางทีก็คง... คงไม่เกิดเรื่องแบบนี้ขึ้น ขอโทษนะคะ ขอโทษจริงๆ ทุกอย่างเป็นความผิดของหนูเอง..."

พูดไปพูดมา จางเสวี่ยหนิงก็น้ำตาไหลพรากขึ้นมา

พอเธอร้องไห้แบบนี้ เจียงเทียนฮ่าวก็เกิดความสงสารเอ็นดูสาวงามขึ้นมาทันที

"เสวี่ยหนิง เธอร้องไห้ทำไม พวกเราแค่ไปเดินห้างมันผิดตรงไหน? ไม่เกี่ยวกับเธอหรอก"

"แม่ครับ ห้างน่ะผมเป็นคนอยากไปเอง เรื่องวุ่นวายผมก็เป็นคนก่อ ถ้าจะตีจะลงโทษ ก็ลงที่ผมคนเดียวเถอะครับ!"

"พี่เทียนฮ่าว..." จางเสวี่ยหนิงส่งเสียงเรียกอย่างออดอ้อนออเซาะ พลางร้องไห้ให้ดูน่าสงสารยิ่งขึ้นไปอีก

เจียงหมิงจูแทบจะระเบิดอารมณ์ตายเพราะลูกชายที่คลั่งรักจนหน้ามืดตามัว

แต่เดิมนั้น เธอได้เลือกคุณหนูตระกูลผู้ดีเอาไว้ให้ลูกชายอย่างเจียงเทียนฮ่าวแต่เนิ่นๆ จบการศึกษาจากต่างประเทศ ฐานะสมน้ำสมเนื้อคู่ควรกันทุกประการ

ทว่าเจียงเทียนฮ่าวกลับปฏิเสธหัวชนฝา ดันไปถูกตาต้องใจจางเสวี่ยหนิงที่มีชาติตระกูลธรรมดาๆ คนนี้

เจียงหมิงจูโลดแล่นในแวดวงธุรกิจมานานหลายปี มองปราดเดียวก็รู้แล้วว่าจางเสวี่ยหนิงเป็นแค่นังผู้หญิงแอ๊บใสไร้ความสามารถ แม้แต่งานยังต้องให้ตระกูลเจียงออกหน้าช่วยจัดการให้

เธอรังเกียจจนไม่อยากจะมองหน้าสักนิด แต่ลูกชายหัวแก้วหัวแหวนดันแพ้ทางลูกไม้แบบนี้เสียนี่

ตอนแรก เจียงหมิงจูคิดว่าลูกชายแค่เล่นสนุกไปเรื่อย เปย์เล่นสักปีสองปีพอเบื่อก็คงเขี่ยทิ้ง แต่นึกไม่ถึงว่าทั้งสองคนกลับยิ่งคบยิ่งเกาะติดกันหนึบ

ไม่รู้ว่านังจิ้งจอกตัวนี้กรอกยาเสน่ห์อะไรให้ลูกชาย ถึงได้รั้นจะแต่งงานกับหล่อนให้ได้

ที่สำคัญที่สุดคือ ตอนนี้ในท้องของจางเสวี่ยหนิงดันมีสายเลือดของตระกูลเจียงอยู่แล้ว

เจียงหมิงจูรู้ดีว่า หากเอาแต่ขัดขวางก็จะรังแต่จะผลักไสลูกชายสุดที่รักให้ไปอยู่ฝั่งจางเสวี่ยหนิงอย่างสิ้นเชิง เธอจึงยอมผ่อนปรนและตกลงให้

แต่มีข้อแม้ว่า ก่อนแต่งงานจะต้องเซ็นสัญญาก่อนสมรสให้เรียบร้อย

แผนการนี้อยู่ในความคาดหมายของจางเสวี่ยหนิงอยู่แล้ว เธอต้องการพลิกชีวิตตัวเองและแต่งเข้าตระกูลเศรษฐีเพื่อเป็นคุณนายผู้ร่ำรวย อย่าว่าแต่เซ็นสัญญาก่อนสมรสเลย ต่อให้ไม่ต้องจดทะเบียนสมรสเธอก็ยอม

จางเสวี่ยหนิงคิดคำนวณผลประโยชน์ในใจไว้อย่างชาญฉลาด ขอเพียงแต่งงานแล้วคลอดลูกชายออกมา มีทายาทรุ่นที่สามของตระกูลเจียงอยู่ในกำมือ ถึงตอนนั้นไม่ว่าจะเป็นหุ้น รถ บ้าน หรือเงินทอง อยากได้อะไรก็ย่อมได้ทั้งนั้น

"พอได้แล้วน่า เธอยังท้องอยู่นะ อย่ามาทำหลานฉันกระทบกระเทือนก็พอ!" เจียงหมิงจูตวัดสายตามองจางเสวี่ยหนิงอย่างรำคาญใจ

"คุณแม่วางใจเถอะค่ะ เมื่อวานฉันกับพี่เทียนฮ่าวไปตรวจที่โรงพยาบาลมาแล้ว ลูกไม่เป็นอะไรค่ะ" จางเสวี่ยหนิงวางมือทั้งสองข้างลงบนท้องน้อย ใบหน้าเปี่ยมล้นไปด้วยความปลาบปลื้มยินดีของการได้เป็นแม่คน

"ไม่เป็นอะไรหรอก แข็งแรงดีจะตาย" เจียงเทียนฮ่าวตบหน้าท้องของจางเสวี่ยหนิงเบา ๆ ราวกับตบลูกบอล

"อุ๊ย เบามือหน่อยสิคะ ยังไม่ครบสามเดือนเลยนะ" จางเสวี่ยหนิงเอ็ดเสียงอ้อน

"ได้ ๆๆ ฉันจะเบามือลงนะ"

เมื่อเห็นทั้งสองคนทำตัวกะหนุงกะหนิงออดอ้อนกัน เจียงหมิงจูก็อดไม่ได้ที่จะกลอกตาบน แล้วประกาศการตัดสินใจออกมาข้อหนึ่ง

งานแต่งงานไม่ต้องจัดแล้ว!

พอได้ยินประโยคนี้ จางเสวี่ยหนิงแทบจะคุมสีหน้าไม่อยู่

อะไรคือไม่ต้องจัดแล้ว เธอเพิ่งจะแจกการ์ดเชิญให้บรรดาญาติโกโหติกาไปหยก ๆ พ่อแม่ของเธอพอเห็นว่าลูกสาวเกาะกิ่งทองฝังเพชรแต่งเข้าตระกูลมหาเศรษฐีได้ ก็ยิ่งเที่ยวคุยโวโอ้อวดไปทั่วว่าเลี้ยงลูกสาวได้ดิบได้ดี กำลังรอคอยที่จะได้เฉิดฉายหน้าตาบานในงานแต่งแท้ ๆ แต่ตอนนี้กลับบอกว่าจะไม่จัดแล้วเนี่ยนะ

นั่นไม่ใช่เท่ากับตบหน้าครอบครัวฝั่งบ้านเดิมของเธอฉาดใหญ่หรอกหรือ

"พี่เทียนฮ่าว..." จางเสวี่ยหนิงเริ่มบีบน้ำตาร้องไห้สะอึกสะอื้นอีกครั้ง

"เดี๋ยวก่อนสิครับแม่ ทำไมถึงไม่จัดล่ะครับ" ตัวเจียงเทียนฮ่าวเองย่อมไม่ยอมทิ้งโอกาสอวดเบ่งนี้ไปแน่ เขาคุยโวในแวดวงลูกคนรวยของเมืองเจียงหนิงไปแล้วว่าจะต้องจัดงานวิวาห์แห่งศตวรรษที่สะเทือนเลื่อนลั่นไปทั่วเมืองให้ได้

"แกยังจะถามอีกเรอะว่าทำไม" เจียงหมิงจูชี้หน้าพวกเขาทั้งสองคนพลางว่า "ก็เพราะเรื่องโง่ ๆ ที่พวกแกสองคนก่อเอาไว้ไงล่ะ ตอนนี้กว่าจะกดกระแสข่าวคลิปบัดสีนั่นลงไปได้ก็ยากเย็นเต็มทน ถ้ายังขืนจัดงานแต่งเอิกเกริกอีก มันจะไม่เท่ากับเปิดโอกาสให้คนอื่นเขาขุดคุ้ยเรื่องเก่าขึ้นมาแฉอีกรอบรึไง"

"แล้วก็นี่เธอด้วย" เธอชี้ไปที่จางเสวี่ยหนิงที่กำลังแสร้งทำเป็นอ่อนแอ "ช่วงนี้ก็ไม่ต้องไปทำงานที่โรงพยาบาลแล้ว สู้ปล่อยให้คนเขามาคอยนินทาชี้หน้าด่าลับหลัง เก็บตัวอยู่บ้านตั้งใจบำรุงครรภ์ยังจะดีเสียกว่า"

พอจางเสวี่ยหนิงได้ยินดังนั้น ก็ยิ่งแสร้งร้องไห้คร่ำครวญหนักขึ้นไปอีก

ตอนนี้เพิ่งจะตั้งท้องก็ไม่ยอมให้ไปทำงานแล้ว ต่อไปข้างหน้าก็คงยิ่งหมดโอกาส

"ไม่ได้ งานแต่งนี้ต้องจัดให้ได้!" เจียงเทียนฮ่าวปลอบประโลมจางเสวี่ยหนิงที่กำลังร้องห่มร้องไห้ไปพลาง ตะคอกเสียงดังไปพลาง "พวกเพื่อน ๆ ของผมต่างก็รู้กันหมดแล้วว่าผมจะแต่งงาน อีกอย่างผมเป็นทายาทคนเดียวของตระกูลเจียง ผมแต่งงานแล้วไม่จัดงานเลี้ยง ถ้าเรื่องนี้แพร่งพรายออกไป มิโดนคนหัวเราะเยาะจนฟันร่วงหมดปากเหรอครับ"

"ไม่ได้บอกว่าจะไม่จัดสักหน่อย รอให้เด็กคลอดออกมาก่อน พายุพัดผ่านไป และคนในเมืองเจียงหนิงลืมเรื่องพวกนี้ไปหมดแล้ว ค่อยจัดชดเชยให้พวกแกทีหลังก็สิ้นเรื่อง" ท่าทีของเจียงหมิงจูยังคงเด็ดขาดอย่างยิ่ง

จางเสวี่ยหนิงครุ่นคิดดู เจียงหมิงจูกำลังหลอกล่อพวกเธอชัด ๆ จัดชดเชยอะไรกัน ถ้าเกิดคลอดลูกไม่ได้ก็ไม่ต้องจัดงานแต่งแล้วงั้นสิ

แบบนั้นจะยอมได้ยังไง

ทว่า เธอก็ไม่ได้โง่ขนาดนั้น

ในเรื่องพรรค์นี้ มีแต่ต้องแสร้งยืนอยู่ข้างเจียงหมิงจูเท่านั้น เจียงเทียนฮ่าวถึงจะทำตามผลลัพธ์ที่เธอต้องการ

"พี่เทียนฮ่าวคะ ฉันว่าที่คุณแม่พูดก็มีเหตุผลนะคะ ตอนนี้หลินหยางทำพวกเราพังยับเยินขนาดนี้ เรื่องที่ห้างสรรพสินค้าก็กลายเป็นข่าวอื้อฉาวไปทั่วบ้านทั่วเมือง ถ้ายังฝืนจัดงานแต่งอีก ก็ไม่ต่างอะไรกับการราดน้ำมันลงบนกองไฟ หรือว่าจะช่างมันเถอะคะ" จางเสวี่ยหนิงไม่ลืมที่จะเอ่ยราดน้ำมันเติมไฟซ้ำเข้าไปอีกประโยค

"พี่คะ อดทนสักนิดเพื่อหลีกเลี่ยงคลื่นลมเถอะค่ะ!"

อดทนงั้นเรอะ

มีเหตุผลอะไรที่ทายาทเศรษฐีอย่างเขา เจียงเทียนฮ่าว จะต้องมาทนไอ้โง่บัดซบอย่างหลินหยางด้วย

"ไม่ได้! ไม่มีทางเด็ดขาด!"