บทที่ 197 เรินเป่า: รักษาเขาเสร็จ ค่อยมารักษานาง

เสิ่นเสียนแต่งงานเข้าจวนหลูจิ้งกง ซึ่งเป็นตระกูลขุนนางเก่าแก่ที่มีชื่อเสียงในเมืองหลวง ตระกูลนี้เคร่งครัดเรื่องกฎระเบียบและหน้าตาทางสังคมเป็นอย่างมาก

ใครๆ ก็มองว่านางโชคดีที่ได้แต่งงานเข้าตระกูลผู้ดี แต่ลึกๆ แล้วเสิ่นเสียนกลับรู้สึกอึดอัดใจเป็นที่สุด ทั้งพ่อสามีและสามีของนางล้วนเป็นคนเจ้าระเบียบ ทุกกระเบียดนิ้วต้องเป๊ะ ห้ามทำตัวเสียกิริยาเด็ดขาด

นางต้องถูกขังอยู่แต่ในเรือนหลัง คอยปรนนิบัติพ่อแม่สามี ต้องวางตัวให้ดูสง่างามอยู่ตลอดเวลา แม้แต่จะกลับไปเยี่ยมบ้านเกิดที่จวนสกุลเสิ่น ก็ยังต้องขออนุญาตก่อนทุกครั้ง

"ได้สิเจ้าคะ" เรินเป่าเห็นเสิ่นเสียนทำท่าจะร้องไห้ ก็ยื่นมือป้อมๆ ไปแตะที่ระหว่างคิ้วของนาง "ท่านน้าสวยจะตาย พอขมวดคิ้วแล้วความสวยลดลงไปเยอะเลยนะเจ้าคะ"

เสิ่นเสียนชะงักไปนิดหนึ่ง นางไม่ได้ยินคำชมแบบนี้มานานแค่ไหนแล้วนะ น้ำตาที่กลั้นไว้ร่วงหล่นลงมา "ขอบคุณท่านปรมาจารย์น้อยมากเจ้าค่ะ"