ตอนที่ 059 ผู้จัดการหลง เบิกเงินสดให้ผมหนึ่งร้อยล้าน

"สายไปแล้วโว้ย!"

"ตอนนี้ไม่ใช่แค่เรื่องรถแล้ว แต่รวมถึงเรื่องที่ไอ้เวรนี่ลงไม้ลงมือทำร้ายร่างกายกูด้วย กูจะไปโรงพยาบาลตรวจร่างกายเอาใบรับรองแพทย์!"

"ไอ้หนู ยุคนี้มันเป็นสังคมนิติรัฐ มึงเตรียมนอนรอจ่ายค่าชดใช้จนหมดเนื้อหมดตัวได้เลย!"

โจวสงหังกัดฟันพูดด้วยความเคียดแค้น!

ทั้งค่ารักษาพยาบาล ค่ายา ค่าขาดรายได้ ค่าทำขวัญและค่าชดเชยทางจิตใจ รวมถึงสารพัดค่าเสียหาย เขาจะต้องขูดรีดจากอีกฝ่ายให้ถังแตกหมดตัวให้ได้!

"พอโดนตีนเข้าหน่อยก็เพิ่งนึกถึงสังคมนิติรัฐขึ้นมาได้เหรอ? เมื่อกี้ใครกันแน่ที่ทำกร่างเที่ยวลงไม้ลงมือไล่ตบคนอื่นไปทั่ว?"

กู้เหวินชิงเอ่ยเสียงเรียบ พลางปัดฝุ่นบนเสื้อผ้าเบาๆ แล้วพูดต่อว่า:

"ส่วนเรื่องเงินชดใช้น่ะ ส่วนที่ควรจ่ายฉันไม่คิดจะปัดความรับผิดชอบอยู่แล้ว!"

จากนั้น กู้เหวินชิงก็เปลี่ยนน้ำเสียง แปรเปลี่ยนเป็นเย็นยะเยือกเสียดกระดูก "แต่คิดจะให้ฉันหมดเนื้อหมดตัวงั้นเหรอ? ชีวิตหมาๆ ของแก มันยังไม่มีค่ามากพอขนาดนั้นหรอก!"

หัวหน้า รปภ. เห็นว่าทั้งสองฝ่ายไม่มีใครยอมใคร ซ้ำรถหน้าทางเข้าลานจอดของโรงแรมยังเริ่มติดสะสมเป็นหางว่าว

เพื่อไม่ให้เจ้านายเบื้องบนโมโห เขาจึงรีบก้าวเข้ามาช่วยพูดไกล่เกลี่ย:

"โธ่ น้องชาย ไม่ว่าจะเกิดเรื่องอะไรขึ้น การที่เธอลงมือก่อนมันก็ไม่ถูกนะ เอาเป็นว่าเรามาจัดการเรื่องอุบัติเหตุกันก่อน แล้วค่อยนั่งคุยกันดีๆ ว่าควรทำยังไงต่อ เธอคิดว่าแบบนี้ดีไหมล่ะ?"

หัวหน้า รปภ. ปั้นน้ำเสียงดูเป็นมิตร แต่ทุกถ้อยคำกลับจงใจปกป้องโจวสงหังที่ขับรถเบนซ์อย่างชัดเจน!

ก็ช่วยไม่ได้ ในเมื่อประธานโจวเป็นถึงสมาชิกระดับแพลทินัมของโรงแรมเรดิสันที่มาจับจ่ายเงินก้อนโตอยู่เป็นประจำ เพื่อรักษาลูกค้ารายใหญ่ไว้ ไม่ว่าจะมองมุมไหน เขาก็ต้องเอนเอียงเข้าข้างประธานโจวอยู่แล้ว!

บัตรสมาชิกของโรงแรมเรดิสันแบ่งออกเป็นระดับต่างๆ ได้แก่ บัตรทั่วไป, บัตรเงิน, บัตรทอง, บัตรแพลทินัม และบัตรไดมอนด์!

ซึ่งการจะอัปเกรดเป็นสมาชิกระดับแพลทินัมได้นั้น ต้องเติมเงินเข้าบัตรขั้นต่ำถึง 1 ล้านหยวน!

กู้เหวินชิงพูดเสียงเย็น "นี่ผมก็กำลังจัดการอยู่นี่ไง? มีเวลามาพูดจาอ้อมค้อมกับผมตรงนี้ สู้รีบไปเปิดภาพจากกล้องวงจรปิดดูไม่เร็วกว่าเหรอ!"

หัวหน้า รปภ. ยังคงยืนกระต่ายขาเดียว "กล้องวงจรปิดมันเสียอยู่ครับ!"

ได้ยินเช่นนั้น กู้เหวินชิงก็เดินตรงไปหยุดอยู่ใต้กล้อง ชี้ไปยังกล้องวงจรปิดหลายตัวที่มีไฟกะพริบสว่างโร่ ก่อนจะเอ่ยเยาะว่า:

"มึงคิดว่ากูตาบอดเหมือนมึง หรือคิดว่ากูโง่กันแน่หืม? แสงไฟจากกล้องวงจรปิดเหี้ยนี่สว่างจ้ากว่าความมันบนหน้ามึงซะอีก ยังกล้าสะเออะบอกกูว่ามันเสียเนี่ยนะ?"

"เลิกเล่นตุกติกกับกูได้แล้ว รีบไปเปิดภาพย้อนหลังมาให้กูเดี๋ยวนี้!"

ได้ยินดังนั้น!

หัวหน้า รปภ. ที่ถูกจับโกหกได้คาหนังคาเขายังคงตีหน้ามึนไม่สะทกสะท้าน เขาพูดทื่อๆ ออกมาหน้าด้านๆ ว่า:

"ขออภัยด้วยครับ ตามกฎระเบียบของทางบริษัท คุณไม่มีคุณสมบัติและไม่มีสิทธิ์ขอดูกล้องวงจรปิดครับ!"

"และขอความกรุณาคุณกับสุภาพสตรีเจ้าของรถบีเอ็มดับเบิลยูคันนี้ รีบจัดการเรื่องอุบัติเหตุ แล้วขับรถออกไปจากทางเข้าลานจอดรถโดยเร็วด้วยครับ รถจะได้ไม่ติดสะสมไปมากกว่านี้!"

ทันทีที่หัวหน้า รปภ. พูดจบ บรรดาเจ้าของรถคันอื่นที่จอดรอจนหงุดหงิดงุ่นง่านก็พากันส่งเสียงเอะอะโวยวายสนับสนุนขึ้นมาทันควัน!

"ใช่แล้ว ขยับรถออกไปก่อนสิ พวกเธอจะไปเคลียร์กันข้างนอกก็เรื่องของพวกเธอ!"

"นั่นน่ะสิ ฉันยังต้องรีบเข้าไปกินข้าวเย็นในโรงแรมนะ!"

"ฉิบหายเอ๊ย รถติดจนกูปวดเยี่ยวจะราดอยู่แล้วเนี่ย..."

"ชายหญิงคู่นี้หน้าตาก็ดูดีมีการมีงานทำ ทำไมถึงทำตัวไร้เหตุผลขนาดนี้นะ!"

"ถอยรถออกไป รีบเปิดทางเข้าลานจอดรถเดี๋ยวนี้เลย!"

เสียงก่นด่าระงมเซ็งแซ่ดังไปทั่วบริเวณ!

จังหวะนั้นเอง ใบหน้าที่บวมเป่งของโจวสงหังก็ผุดรอยยิ้มกระหยิ่มใจ "ฮ่าๆๆ ไอ้หนู กูเป็นถึงสมาชิกระดับแพลทินัมของโรงแรมเรดิสันนะเว้ย มึงมีปัญญาอะไรเอามาเทียบกับกูวะ!"

น้ำเสียงเต็มไปด้วยความดูถูกเหยียดหยามกู้เหวินชิงอย่างถึงที่สุด!

เพราะเขาเป็นสมาชิกแพลทินัม ทางโรงแรมเรดิสันถึงยอมออกหน้าช่วยเขา!

เพราะเขาเป็นสมาชิกแพลทินัม พวก รปภ. ถึงไม่ยอมเปิดภาพจากกล้องวงจรปิดให้ดู!

ในสังคมที่เงินตราเป็นใหญ่ คนมีเงินย่อมมีอภิสิทธิ์เหนือกว่าใครเสมอ!

โจวสงหังได้ใจจนตัวลอย หมายมั่นในใจว่าต้องทำให้กู้เหวินชิงที่กล้าลงมือทำร้ายตนชดใช้อย่างสาสมให้ได้!

การเผชิญหน้ายืดเยื้อคาราคาซังมานานถึงขนาดนี้!

หยางมั่วเริ่มรู้สึกหมดหวังจนยอมจำนนเข้าจริงๆ!

เธอสะกดกลั้นความคับแค้นใจเอาไว้แล้วเอ่ยเสียงแผ่ว "น้องกู้ พวกเราเลื่อนรถออกไปก่อนเถอะจ้ะ! ต้องชดใช้เท่าไหร่ก็ชดใช้ไปเถอะนะ!"

"ไม่เป็นไรครับ ทุกอย่างปล่อยให้ผมจัดการเอง!" กู้เหวินชิงโบกมือห้าม!

กู้เหวินชิงเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่งพลางเอ่ยถาม "มีบัตรแพลทินัมของโรงแรมพวกคุณแล้ว มันมีอภิสิทธิ์มากขนาดนั้นเลยใช่ไหม?"

หัวหน้า รปภ. พยักหน้ารับตามสัญชาตญาณ!

"สมาชิกแพลทินัมต้องใช้เงินเปิดบัตรเท่าไหร่?"

พวก รปภ. ปรายตามองอย่างเหยียดหยาม "เติมเงินหนึ่งล้านครับ!"

พวกเขาไม่มีทางเชื่อเด็ดขาดว่าเด็กหนุ่มรุ่นกระทงอย่างกู้เหวินชิงจะมีปัญญาควักเงินสด 1 ล้านหยวนมาเติมบัตรสมาชิกได้!

กู้เหวินชิงถามต่อ "แล้วระดับที่สูงกว่าแพลทินัมล่ะ?"

สิ้นเสียงนั้น ทั้งพวก รปภ. และโจวสงหังต่างพากันหัวเราะก๊ากลั่นลานจอดรถ...

"ฮ่าๆๆ ไอ้เด็กเมื่อวานซืน อย่างมึงเนี่ยนะสะเออะจะสมัครสมาชิกแพลทินัม? เป็นแค่นักศึกษาจนๆ เงินห้าหมื่นไว้เปิดสมาชิกทั่วไป มึงจะมีปัญญาจ่ายหรือเปล่ายังไม่รู้เลย!"

"ระดับไดมอนด์น่ะต้องเติมเงินถึงสิบล้านโว้ย สภาพกระจอกอย่างมึงมีปัญญาควักเงินขนาดนั้นออกมาหรือไงวะ?"

โจวสงหังแสยะยิ้มเย้ยหยัน ในใจนึกดูถูกเหยียดหยามกู้เหวินชิงอย่างถึงที่สุด!

สวมหน้ากากอนามัยเก่าๆ ซอมซ่อปิดหน้าปิดตา แถมยังเด็กขนาดนี้ ดูปราดเดียวก็รู้ว่าเป็นแค่นักศึกษาไส้แห้ง ยังกล้าเลียนแบบคนอื่นใส่ของก๊อปมาทำเป็นเบ่งอีก!

ส่วนนังผู้หญิงอีกคนก็ขับรถบีเอ็มดับเบิลยู ซีรีส์ 1 กากๆ ดูทรงแล้วก็ไม่มีตังค์เหมือนกันนั่นแหละ!

ไม่รังแกพวกมึงแล้วจะให้ไปรังแกใครวะ? วันนี้กูนี่แหละจะเหยียบพวกมึงให้จมดินไปเลย!

ได้ยินเช่นนั้น กู้เหวินชิงกลับไม่ได้ใส่ใจขยะสังคมพรรค์นี้แม้แต่น้อย

เขาล้วงโทรศัพท์มือถือออกมากดต่อสายทันที "ฮัลโหล ผู้จัดการหลงใช่ไหมครับ? ผมกู้เหวินชิงนะ!

ตอนนี้ผมอยู่ที่ลานจอดรถของโรงแรมเรดิสัน คุณช่วยหาสาขาใกล้ๆ แถวนี้ แล้วเบิกเงินสดหนึ่งร้อยล้านขนมาให้ผมเดี๋ยวนี้เลย! เอาให้เร็วที่สุด ผมมีเรื่องด่วนต้องรีบใช้เงิน!"

แม้ต้องคุยกับหลงจื้อผิ่นที่เป็นถึงผู้จัดการใหญ่สำนักงานใหญ่ของธนาคารโมตู แต่น้ำเสียงของกู้เหวินชิงกลับไม่มีความเกรงอกเกรงใจเลยแม้แต่นิดเดียว!

ด้านผู้จัดการใหญ่แห่งธนาคารโมตูผู้มีอิทธิพลและเส้นสายกว้างขวางล้นฟ้า เมื่อเจอน้ำเสียงเช่นนี้ของกู้เหวินชิง นอกจากจะไม่โกรธเคืองแล้ว

ในทางกลับกัน เขากลับรีบนอบน้อมถ่อมตนลงมาอย่างถึงที่สุด นอกจากจะตอบรับคำซ้ำๆ แล้ว ยังรีบรับปากทันทีว่าจะรีบจัดส่งเงินสดมาให้โดยเร็วที่สุด!

สาเหตุที่ทำให้ผู้จัดการใหญ่แห่งธนาคารโมตูต้องคอยประจบเอาอกเอาใจขนาดนี้ ก็เพราะเงินสดกว่าหนึ่งหมื่นล้านที่กู้เหวินชิงฝากนอนนิ่งอยู่ในธนาคารโมตูนั่นเอง!

เงินสดกว่าหนึ่งหมื่นล้านมันมหาศาลระดับไหนกันเชียว?

ต่อให้เป็นมหาเศรษฐีบนทำเนียบคนรวยของประเทศจีนที่มีทรัพย์สินมูลค่าหลายหมื่นล้าน ก็ใช่ว่าจะควักเงินสดหนึ่งหมื่นล้านออกมาได้ง่ายๆ!

ทรัพย์สินของมหาเศรษฐีเหล่านั้นส่วนใหญ่ล้วนอยู่ในรูปของหุ้น มูลค่าการประเมินบริษัท หรือไม่ก็อสังหาริมทรัพย์ เงินสดหมุนเวียนในมือจริงๆ ไม่ได้มีมากมายขนาดนั้น!

เมื่อนำมาเปรียบเทียบกัน กู้เหวินชิงที่สามารถนำเงินสดหนึ่งหมื่นล้านมาฝากนิ่งๆ ไว้ในธนาคารได้ จะน่าสะพรึงกลัวขนาดไหนกัน?

เมื่อต้องเผชิญหน้ากับเสี่ยกู้ระดับหมื่นล้าน ผู้จัดการใหญ่ของธนาคารโมตูจะกล้าละเลยเฉยเมยแม้เพียงเศษเสี้ยวได้อย่างไร...

หากเผลอทำให้กู้เหวินชิงไม่สบอารมณ์จนย้ายเงินไปฝากธนาคารอื่น นอกจากธนาคารโมตูจะต้องสูญเสียลูกค้าระดับอภิมหาเศรษฐีชั้นยอดไปแล้ว แม้แต่เก้าอี้ตำแหน่งของผู้จัดการหลงเองก็คงยากจะรักษาเอาไว้ได้...

เสียงคุยโทรศัพท์ของกู้เหวินชิงไม่ได้ดังมาก แต่คนที่ยืนอยู่รอบๆ ก็ได้ยินกันอย่างชัดเจนแจ่มแจ้ง!

ทุกคนต่างรู้สึกเหมือนโดนสายฟ้าฟาดเข้ากลางแสกหน้าจนตัวชาดิก ตะลึงงันไปตามๆ กัน!

เมื่อกี้พวกเขาได้ยินอะไรกันนะ?

ถอนเงินสดหนึ่งร้อยล้านเนี่ยนะ?!

นี่... นี่มันจะเพ้อเจ้อเหลวไหลเกินไปแล้วมั้ง!

ไอ้หนุ่มคนนี้น่าจะสมองกลับไปแล้วแน่ๆ จะแต่งเรื่องโกหกอะไรก็ควรจะมีขอบเขตบ้างสิ!

อ้าปากขึ้นมาทีก็พล่ามว่าจะเบิกเงินสดหนึ่งร้อยล้านออกมาใช้เนี่ยนะ!

คงไม่ใช่ว่าสกุลเงินที่กู้เหวินชิงใช้ไม่ใช่เงินหยวนของประเทศจีนหรอกนะ... แต่เป็นดอลลาร์ซิมบับเวที่เงินหนึ่งแสนล้านยังซื้อถั่วลิสงได้แค่หกเม็ดน่ะ...

พอนึกถึงตรงนี้ ทุกคนก็อดไม่ได้ที่จะหลุดขำพรืดออกมา!

โจวสงหังขำจนปวดเกร็งท้องไปหมด ใบหน้าที่บวมปูดพอฉีกยิ้มกว้างก็เจ็บแปลบขึ้นมาทันที แสยะยิ้มจนหน้าบิดหน้าเบี้ยว ดูทุเรศน่าเกลียดจนถึงขีดสุด...