ตอนที่ 060 กลุ่มคนแบกเงินมาถึงแล้ว

"เช็ดเข้! ถอนเงินร้อยล้านเนี่ยนะ? ปลอมชิบหายเลยว่ะ"

"ฮ่าๆๆ สงสัยจะถอนเงินดอลลาร์ซิมบับเวสักร้อยล้านละมั้งเว้ย"

"ไอ้หนุ่มนี่เข้าใจความหมายของคำว่า 'ร้อยล้าน' ผิดไปหรือเปล่าวะเนี่ย!"

"จะขี้โม้ทั้งทีก็ช่วยดูความเป็นจริงหน่อยเถอะ เพิ่งเคยเห็นคนเก๊กแถหน้าด้านๆ ได้แข็งทื่อขนาดนี้เป็นครั้งแรกเลย!"

"ถ้าบอกว่าถอนสักหมื่นหรือแสนนึงฉันยังพอเชื่อนะ แต่นี่บอกถอนร้อยล้าน ขอโทษเถอะ ฉันยอมใจในความกล้าเลยว่ะ!"

"ไอ้หนุ่มนี่ไม่ไหวแล้ว ดูทรงคงฝันกลางวันจนเพี้ยนไปแล้วแน่ๆ!"

"ร้อยล้านเลยเหรอ? เอาจริงดิ ขี้โม้เกินเบอร์ไปหน่อยมั้ง!"

พอได้ยินว่ากู้เหวินชิงจะเบิกเงินสดหนึ่งร้อยล้าน ทุกคนในเหตุการณ์ต่างก็ตกตะลึงจนอ้าปากค้างแทบคางหล่นพื้น!

เย็ดแม่เอ๊ย!

เบิกเงินสดหนึ่งร้อยล้าน ไอ้หนุ่มนี่กล้าคิดมุกนี้ออกมาได้ยังไง!

นี่มันจะ... เฟกเกินไปแล้วมั้ง!

บางคนถึงกับรู้สึกอายแทนกู้เหวินชิงด้วยซ้ำ ต่อหน้าคนเยอะขนาดนี้ เขากล้าพูดจา "ไร้สมอง" แถไป "ทื่อๆ" แบบนี้ออกมาได้ยังไงกัน!

บรรดาเพื่อนๆ ของหยางมั่วที่ยืนอยู่ฝั่งเดียวกับกู้เหวินชิงต่างพากันถอยกรูดตามสัญชาตญาณ รู้สึกอึดอัดอับอายจนไม่อยากจะยืนข้างเขาอีกต่อไปแล้ว...

ทุกคนต่างคิดในใจว่า ต่อให้นายอยากเป็นพระเอกขี่ม้าขาวต่อหน้าหยางมั่วแค่ไหน ก็ไม่ควรคุยโวโอเวอร์เบอร์ใหญ่ขนาดนี้ปะวะ!

ยิ่งทำเกินเบอร์ มันก็ยิ่งดูน่าสมเพช!

ช่างเป็นเรื่องตลกที่น่าหัวเราะเยาะที่สุดในโลกจริงๆ!

นี่มันเกินเบอร์จนแม่ของความเกินเบอร์ยังต้องมาเปิดประตูต้อนรับ เกินเบอร์เข้าขั้นสุดลิ่มทิ่มประตูไปแล้ว...

เพื่อนนักศึกษาหญิงสองสามคน แม้จะยอมรับว่ากู้เหวินชิงหล่อเหลาบาดตาจนทำเอาพวกเธอใจเต้นรัว แต่พฤติกรรมคุยโม้โอ้อวดแบบนี้ มันช่างดูโลว์คลาสจนน่าสะอิดสะเอียนสิ้นดี!

เด็กสาวร่างท้วมคนหนึ่งเดินเข้าไปกระซิบเตือนหยางมั่วว่า:

"มั่วมั่ว เธออย่าไปหลงเชื่อเขาเชียวนะ ฟังจากคำพูดคำจาแล้วคนคนนี้ไม่น่าไว้ใจเลยสักนิด!"

เพื่อนอีกสองสามคนพยักหน้าเห็นด้วย พลางช่วยเสริมขึ้นมาว่า:

"จริงด้วย จะหาแฟนอย่ามองแค่หน้าตาสิ คนขี้โม้โอ้อวดชอบพูดจาใหญ่โตน่ะอย่าได้เลือกมาทำพันธุ์เด็ดขาดเลยนะ!"

"เฮ้อ เสียดายหน้าหล่อๆ ของเขาจริงๆ เลย"

"พรืด... 'เบิกเงินสดหนึ่งร้อยล้านขนมาให้ผมเดี๋ยวนี้' พอคิดถึงประโยคนี้ขึ้นมาทีไร ฉันก็กลั้นขำไม่อยู่ทุกทีเลย!"

พอได้ยินเพื่อนร่วมรุ่นรอบตัวพากันรุมเหน็บแนมเย้ยหยันกู้เหวินชิง หยางมั่วก็หมดความอดทนในที่สุด เธอตวาดออกมาด้วยความโกรธจัดว่า:

"พูดกันพอหรือยังคะ!"

บรรดาเพื่อนร่วมรุ่นเพิ่งเคยเห็นหยางมั่วที่ปกติอ่อนหวานเรียบร้อยโมโหเกรี้ยวกราดขนาดนี้เป็นครั้งแรก ต่างพากันสะดุ้งโหยงแล้วรีบหุบปากเงียบกริบทันที

หยางมั่วเดินเข้าไปยืนเคียงข้างกู้เหวินชิง แล้วเอ่ยขอโทษด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาว่า "ขอโทษด้วยนะจ๊ะ!"

กู้เหวินชิงยิ้มบางๆ พลางส่ายหน้าเป็นเชิงบอกว่าไม่เป็นไร!

หยางมั่วรู้สึกผิดหวังในตัวเพื่อนร่วมรุ่นของตัวเองเหลือเกิน ยามที่เธอเดือดร้อน แต่ละคนต่างก็กลัวจนหัวหดว่าจะไปล่วงเกินชายหนุ่มที่ขับรถเบนซ์เข้า ไม่มีใครแม้แต่คนเดียวที่ยอมก้าวออกมาช่วยเธอเลยสักนิด!

การไม่ช่วยมันเป็นสิทธิ์ของพวกเขา อย่างมากหยางมั่วก็แค่รู้สึกน้อยใจ ไม่ได้คิดจะโกรธเคืองอะไร!

แต่สิ่งที่ทำให้เธอเดือดดาลได้ถึงขนาดนี้ก็คือ ไม่ช่วยก็ช่างปะไร ทำไมต้องมาพ่นคำพูดร้ายกาจถากถางกู้เหวินชิงที่ยื่นมือเข้ามาช่วยเหลือเธอด้วยเล่า!

ถึงแม้การเบิกเงินสดหนึ่งร้อยล้านมันจะฟังดูเกินจริงไปบ้าง พวกเธอจะแอบขำอยู่ในใจก็ว่าไปอย่าง แต่ไม่ควรเอ่ยปากเย้ยหยันเขาออกมาตรงๆ แบบนี้ เพราะถึงอย่างไรเมื่อครู่พวกเขาก็ยังยืนอยู่ฝั่งเดียวกันแท้ๆ...

ยิ่งไปกว่านั้น!

หยางมั่วรู้ซึ้งถึงศักยภาพที่แท้จริงของกู้เหวินชิงเป็นอย่างดี เขาขับซูเปอร์คาร์คันละหลายสิบล้าน แค่ป้ายทะเบียนรถอย่างเดียวก็ประมูลไปตั้งหนึ่งร้อยหกสิบแปดล้านแล้ว เงินสดแค่หนึ่งร้อยล้าน เขามีปัญญาควักออกมาจ่ายได้อย่างสบายๆ แน่นอน!

ในฝูงชนก็มีคนสองสามคนที่สังเกตเห็นว่ากู้เหวินชิงเพิ่งก้าวลงมาจากรถเฟอร์รารี่ ลาเฟอร์รารี่ พวกเขาจึงไม่ได้เคลือบแคลงสงสัยในศักยภาพการเบิกเงินสดร้อยล้านของกู้เหวินชิงแม้แต่น้อย!

แต่นอกจากคนไม่กี่คนเหล่านั้นแล้ว ทุกคนที่อยู่ในลานจอดรถแห่งนี้ต่างก็กำลังรอดูเรื่องตลกของกู้เหวินชิง และปักใจเชื่อไปแล้วว่าเขากำลังขี้โม้โอ้อวดไปเรื่อยเปื่อย!

ตอนนั้นเอง โจวสงหังก็เอ่ยเย้ยหยันขึ้นมาด้วยน้ำเสียงถากถางว่า:

"ยังจะขนเงินมาหนึ่งร้อยล้านอีกเหรอ? ระวังลิ้นจะจุกปากตายห่าซะก่อนนะมึง!"

"ถ้ามึงมีปัญญาควักเงินสดหนึ่งร้อยล้านออกมาได้จริงละก็ กูโจวสงหังจะคุกเข่าลงกราบแล้วเรียกมึงว่าพ่อเลยเอ้า!"

โจวสงหังยืนจังก้าอยู่หน้าพวก รปภ. หลายคน สีหน้าเต็มไปด้วยความเหยียดหยามดูแคลน!

กู้เหวินชิงเอ่ยถาม "ถ้ากูเอาเงินหนึ่งร้อยล้านออกมาได้ มึงจะเรียกกูว่าอะไรนะ?"

"เรียกมึงว่าพ่อเลยไงล่ะ!"

"เออ ว่าไงลูกชาย!"

"ควยเอ๊ย ให้มึงได้เปรียบแค่ลมปากไปก่อนเถอะ เดี๋ยวอีกสักพักมึงได้เสียใจแน่!"

"มึง... ไอ้... มึงก็ทำเป็นปากดีไปก่อนเถอะวะ! รอให้กูไปตรวจร่างกายเอาใบรับรองแพทย์มาก่อน มึงได้ร้องไห้น้ำตาเช็ดหัวเข่าแน่!" โจวสงหังโกรธจนแทบคลั่ง กำลังจะอ้าปากพ่นคำสบถด่าทอออกมา แต่พลันนึกถึงฝ่ามือฉาดใหญ่ของกู้เหวินชิงเมื่อครู่นี้ขึ้นมาได้ เสียงตบ "เพียะๆๆ" ยังก้องหู ใบหน้ายังเจ็บระบมแทบแตกเป็นเสี่ยงๆ

ร่างของเขาสะท้านเฮือกขึ้นมาทันใด คำด่าหยาบคายที่จ่ออยู่ริมฝีปากจึงถูกกลืนกลับลงคอไปในพริบตา!

ณ ธนาคารโมตู!

หหลงจื้อผิ่นรู้สึกโชคดีเหลือเกินที่ธนาคารโมตูตั้งอยู่ในมหานครชั้นนำอย่างโมตู หากเป็นเมืองเล็กๆ เงินสดสำรองของแต่ละสาขาคงมีอยู่น้อยนิด เต็มที่ก็แค่ไม่กี่ล้านหยวนเท่านั้น...

แต่ในมหานครชั้นแนวหน้าอย่างโมตู โดยทั่วไปแต่ละสาขาของธนาคารโมตูจะมีเงินสดสำรองเก็บไว้ในห้องนิรภัยตั้งแต่หลายสิบล้านไปจนถึงกว่าร้อยล้านหยวนเลยทีเดียว!

ยิ่งไปกว่านั้น เวลานี้ยังประจวบเหมาะกับช่วงที่รถขนเงินกำลังลำเลียงธนบัตรกลับเข้าห้องนิรภัยพอดีเป๊ะ…

เพียงหลงจื้อผิ่นแห่งสำนักงานใหญ่ธนาคารโมตูออกคำสั่งคำเดียว รถขนเงินจำนวนนับไม่ถ้วนที่อยู่ละแวกใกล้เคียงก็รีบรายงานยอดเงินในรถกลับมายังธนาคารทันที

เมื่อรวมเงินสดจากรถขนเงินหลายคันเข้าด้วยกัน ก็รวบรวมได้ครบหนึ่งร้อยล้านหยวนพอดิบพอดี จากนั้นขบวนรถก็เร่งเครื่องมุ่งหน้าตรงไปยังโรงแรมเรดิสันอย่างรวดเร็วปานสายฟ้าแลบ!

เงินสดหนึ่งร้อยล้านหยวนมีปริมาณมากขนาดไหนกันเชียว?

หากคิดจากธนบัตรใบละหนึ่งร้อยหยวน แต่ละใบจะหนักประมาณ 1.15 กรัม เงินหนึ่งร้อยล้านหยวนก็คือธนบัตรจำนวน 1 ล้านใบ ดังนั้น 1.15 X 1,000,000 = 1,150,000 กรัม = 1,150 กิโลกรัม ซึ่งหนักถึง 1.15 ตันเลยทีเดียว

เมื่อเทียบกับพิกัดน้ำหนักบรรทุกของรถยนต์ส่วนบุคคลทั่วไปที่รับได้ประมาณ 375 กิโลกรัม หากคนธรรมดาจะใช้รถเก๋งขนย้าย อย่างน้อยที่สุดก็ต้องเตรียมรถไว้ถึง 4-5 คัน

และถ้าหากนำเงินสดหนึ่งร้อยล้านหยวนมาวางซ้อนตั้งเป็นชั้นๆ ก็จะสูงถึง 100 เมตร เทียบเท่ากับความสูงของตึกระฟ้าสามสิบถึงสี่สิบชั้นเลยทีเดียว

ในเวลาอันรวดเร็ว! รถขนเงินนับสิบถึงยี่สิบคัน ภายในรถแต่ละคันบรรทุกธนบัตรจำนวนเงินแตกต่างกันไป ต่างทยอยขับตามกันมาถึงหน้าโรงแรมเรดิสันอย่างต่อเนื่องไม่ขาดสาย!

ทว่าทางเข้าลานจอดรถติดขัดจนขยับไม่ได้ ขบวนรถจึงจอดเทียบไว้ริมถนนข้างโรงแรมเรดิสัน

พนักงานธนาคารในชุดสูทผูกเนกไทเนี้ยบจำนวนสามสิบถึงสี่สิบคนที่มารออยู่ก่อนแล้ว ต่างก้าวขึ้นไปบนรถ ช่วยกันหอบหิ้วกระสอบป่านที่อัดแน่นไปด้วยเงินสด แล้วมุ่งตรงไปยังทางเข้าลานจอดรถของโรงแรมเรดิสันทันที!

เวลาผ่านไปพักใหญ่!

"เชี่ยเอ๊ย เล่นเหี้ยอะไรกันอยู่วะเนี่ย? กูติดแหง็กอยู่ตรงนี้มาจะยี่สิบกว่านาทีแล้วนะเว้ย!"

"แม่งเอ๊ย ชายหญิงคู่นี้ชักจะหน้าด้านเกินไปแล้วมั้ง! ถ่ายรูปที่เกิดเหตุแล้วชี้ว่าใครผิดใครถูกก็จบเรื่อง จะมาจอดขวางทางหาซากอะไรวะ!"

"พี่ชายจะรีบร้อนไปไหนเล่า? ยืนดูงิ้วสนุกๆ ไม่ดีกว่าเหรอครับ…"

"ฮ่าๆๆ ผมก็คิดเหมือนกัน วันนี้ขอยืนรอดูหน่อยเถอะว่าไอ้หนุ่มนี่มันจะแถเอาตัวรอดจากเรื่องขี้โม้นี้ยังไง…"

"เสียเวลาเปล่า ผมว่ามันไม่มีปัญญาแถต่อได้หรอก...."

บรรดาไทยมุงที่ยืนล้อมรอบต่างส่งเสียงวิพากษ์วิจารณ์กันไปต่างๆ นานา! บ้างก็หงุดหงิดกระวนกระวายที่ต้องรอ บ้างก็หัวเราะร่ารอดูเรื่องสนุก...

ในจังหวะนั้นเอง ท่ามกลางฝูงชนก็เริ่มมีคนสังเกตเห็นความผิดปกติขึ้นมาเป็นคนแรก!

ในครรลองสายตา ปรากฏกลุ่มคนที่สวมเครื่องแบบเหมือนกันเป๊ะ กำลังช่วยกันอุ้มกระสอบป่านใบใหญ่ด้วยท่าทางทุลักทุเล พลางวิ่งกรูตรงเข้ามายังทางเข้าลานจอดรถอย่างพร้อมเพรียง!

เขาพึมพำกับตัวเองอย่างไม่อยากจะเชื่อสายตา "มะ...หรือว่าจะเป็น...!?"

เริ่มมีผู้คนสังเกตเห็นความผิดปกติมากขึ้นเรื่อยๆ!

หนึ่งในนั้นตะโกนลั่นขึ้นมา "เชี่ยเอ๊ย พวกมึงรีบหันไปดูข้างหลังเร็วเข้า!!!"

ในพริบตานั้น ทุกคนต่างหันขวับไปมองพร้อมกัน!

ทุกคนที่อยู่ในเหตุการณ์ต่างตกตะลึงจนยืนอึ้งเป็นไก่ตาแตก!

พวกเขาเห็นอะไรเข้าล่ะนั่น?

บรรดาหนุ่มๆ ในชุดยูนิฟอร์มเสื้อเชิ้ตสีขาวกลุ่มใหญ่ ต่างแบกห่อของบางอย่างไว้บนบ่าคนละกระสอบ...........

ชิบหายแล้ว! คงไม่ใช่ว่าแบกเงินสดมาหรอกนะเว้ย!!!

พอคิดมาถึงตรงนี้ ทุกคนก็ไม่ได้แค่ตกใจธรรมดาแล้ว แต่มันคือขวัญผวาไปเลยต่างหาก!!!

หรือว่าจะเป็นคนที่ไอ้เด็กหนุ่มนั่นเรียกให้เอาเงินมาส่งจริงๆ!

นี่มันจะหลุดโลกเกินไปแล้วโว้ย!!!!!