ตอนที่ 061 โจวสงหังกลัวจนขี้หดตดหาย

ในจังหวะนั้นเอง เมื่อโจวสงหังเห็นคนกลุ่มใหญ่ตรงหน้า ใจเขาก็พลันกระตุกวูบด้วยความตื่นตระหนก!

เขาได้แต่ปลอบใจตัวเองในใจ กู้เหวินชิงยังหนุ่มแน่นขนาดนี้ ไม่มีทางควักเงินหนึ่งร้อยล้านออกมาได้หรอก!

คนกลุ่มนี้ก็แค่บังเอิญผ่านมาทางนี้เท่านั้นแหละ!

"ใช่แล้ว แค่บังเอิญเดินผ่านมาเฉยๆ เว้ย!" โจวสงหังพึมพำกับตัวเองทั้งที่เหงื่อกาฬแตกพลั่ก!

ท่ามกลางสายตาของฝูงชน เจ้าหน้าที่ธนาคารต่างพากันวิ่งกระหืดกระหอบจากที่ไกลๆ ตรงดิ่งเข้ามายังกลุ่มคนที่ยืนมุงอยู่ทันที!

เจ้าหน้าที่ธนาคารคนที่วิ่งมาถึงคนแรกหอบจนตัวโยน เขารีบถามอย่างลนลาน "ไม่ทราบว่าท่านไหนคือคุณกู้ กู้เหวินชิงครับ?"

กู้เหวินชิงตอบเสียงเรียบ "ผมเองครับ!"

เจ้าหน้าที่ธนาคารมองตามเสียงไป พอเพ่งดูแวบหนึ่ง ในใจก็พลันสั่นสะท้าน คนที่ถอนเงินสดหนึ่งร้อยล้านอายุน้อยขนาดนี้เลยเหรอเนี่ย? เจ๋งเกินไปแล้ว ต้องเป็นทายาทมหาเศรษฐีตัวจริงเสียงจริงแน่ๆ!

"คุณชายกู้ครับ ผมขออนุญาตตรวจสอบยืนยันตัวตนของคุณก่อนนะครับ!"

"ได้สิ เดี๋ยวผมโทรหาผู้จัดการใหญ่หลงของพวกคุณให้"

กู้เหวินชิงเข้าใจเรื่องนี้ดี!

เขารู้ดีว่าเงินก้อนมหาศาลขนาดนี้ ทางธนาคารต้องระมัดระวังเป็นพิเศษ จำเป็นต้องยืนยันตัวตนให้แน่ชัดเสียก่อน ถึงจะรับรองได้ว่าจะไม่มีข้อผิดพลาด!

กู้เหวินชิงหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาต่อสายทันที และหลังจากยืนยันตัวตนของกู้เหวินชิงเรียบร้อยแล้ว เจ้าหน้าที่ธนาคารก็เอ่ยขึ้นด้วยความเคารพนบนอบ

"คุณชายกู้ครับ เงินสดหนึ่งร้อยล้านที่คุณถอนกำลังทยอยขนมาส่งถึงที่นี่แล้วครับ รบกวนคุณรอสักครู่นะครับ!"

กู้เหวินชิงพยักหน้า "ลำบากพวกคุณแล้วครับ"

เมื่อเห็นคุณชายกู้พยักหน้ารับ เจ้าหน้าที่ธนาคารคนนั้นก็รีบหันหลังวิ่งกลับไปทางถนนใหญ่ทันที ตรงนั้นยังมีเงินสดอีกนับไม่ถ้วนรอให้เขาไปแบกมาอยู่!

กู้เหวินชิงไม่สนใจสีหน้าตกตะลึงของใคร เขารูดเปิดกระสอบออกทีละใบ เผยให้เห็นธนบัตรปึกหนาที่เรียงรายอยู่ด้านบน ทำเอาทุกคนถึงกับตาค้างไปตามๆ กัน...

แค่ปึกเดียวก็ปาเข้าไปตั้งหนึ่งแสนแล้ว!

ถ้าอย่างนั้น กระสอบป่านใบนี้นี่ไม่เท่ากับยัดเงินไว้ข้างในล้านกว่าบาทเลยเหรอวะเนี่ย?!

ยังไม่ทันที่พวกเขาจะหายตกตะลึง เจ้าหน้าที่ธนาคารคนอื่นๆ ก็ทยอยแบกกระสอบตามกันมาติดๆ เป็นระลอก!

พอวางกระสอบเงินลงข้างกายกู้เหวินชิงแล้ว พวกเขาก็รีบหันหลังวิ่งกลับไปทางถนนใหญ่เหมือนๆ กัน!

เงินสดหนึ่งร้อยล้านมันเยอะเกินไปจริงๆ พวกเขาต้องวิ่งวุ่นขนอยู่พักใหญ่เลยทีเดียว!

ตู้ม——

บรรดาคนที่เห็นภาพตรงหน้า ต่างรู้สึกราวกับมีอัสนีบาตฟาดเปรี้ยงลงกลางกบาล!

ทุกคนต่างตกตะลึงพรึงเพริด ได้แต่ยืนมองสารพัดห่อของพวกนั้นตาค้าง!

ของที่อยู่ข้างในนั่นมันเงินล้วนๆ เลยนี่หว่าโว้ย!

ต่อให้กระสอบหนึ่งใส่ไว้แค่หนึ่งล้าน แต่ข้างหลังกู้เหวินชิงมีอยู่ตั้งสี่ห้าสิบใบ มันก็ปาเข้าไปสี่ห้าสิบล้านแล้วไม่ใช่เหรอวะ!

ยิ่งไปกว่านั้น เงินก็ยังคงถูกทยอยลำเลียงเข้ามาเรื่อยๆ ไม่ขาดสาย!

วินาทีนี้ ทุกคนต่างหน้าถอดสีไปตามๆ กัน!

ไอ้เด็กหนุ่มไม่ได้ล้อเล่น เขาถอนเงินหนึ่งร้อยล้านมาจริงๆ เรอะเนี่ย?!

ชิบหายแล้ว... นี่มันจะหลุดโลกเกินไปแล้วมั้งเว้ย!

คนที่เคยสงสัยและหัวเราะเยาะกู้เหวินชิงเมื่อครู่ ตอนนี้ต่างรู้สึกกระอักกระอ่วนจนแทบอยากมุดแผ่นดินหนี...

แม่งเอ๊ย โคตรจะขายขี้หน้าเลย!

เมื่อกี้ปากดีเยาะเย้ยเขาไว้ขนาดไหน ตอนนี้ก็ยิ่งดูทุเรศทุรังเท่านั้นแหละ!

กู้เหวินชิงใช้การกระทำตอกหน้าพวกเขาตรงๆ ให้เห็นว่า อะไรที่เรียกว่าการตบหน้าแหกกลางอากาศ!

เจ้าของรถสองสามคนที่รู้ว่ากู้เหวินชิงขับรถเฟอร์รารี่ ลาเฟอร์รารี่ ก็พูดแทรกขึ้นมาทันทีว่า

"เมื่อกี้บอกพวกแกแล้วว่าพ่อหนุ่มคนนี้เขารวยจริง พวกแกก็ไม่เชื่อกัน ตอนนี้เป็นไงล่ะ อ้าปากค้างไปเลยดิ!"

"เห็นเขาขับเฟอร์รารี่ ฉันก็รู้แล้วว่าเขาต้องมีปัญญาแน่นอนอยู่แล้ว!"

"ขับเฟอร์รารี่ ลาเฟอร์รารี่คันละหลายสิบล้าน มันก็ต้องสุดยอดอยู่แล้วดิเว้ย!"

"นั่นน่ะสิ ป้ายทะเบียนก็โคตรจะเท่เลย ทะเบียนเซี่ยงไฮ้ A11111 เชียวนะ"

"พวกลูกคนรวยระดับนี้น่ะ เขาไม่มีทางขาดเงินหรอก"

"ฮ่าๆๆ ขำจะตายชัก เมื่อกี้คนที่หาว่าเขาเสแสร้งแกล้งทำ ตอนนี้กลัวจนหดหัวไม่กล้าอ้าปากกันสักแอะแล้วมั้ง!"

คำพูดอันตื่นเต้นของคนพวกนี้ ดังเข้าหูทุกคนในบริเวณนั้นจนได้ยินกันถ้วนหน้า!

พอได้ยินคำพูดของพวกเขาเข้า บรรดาคนที่เคยสงสัยในตัวกู้เหวินชิงก็ยิ่งรู้สึกอับอายขายหน้าจนหาที่เปรียบไม่ได้...

ขายหน้าไปถึงโคตรเหง้า อยากจะแทรกแผ่นดินหนีไปให้พ้นๆ ซะเดี๋ยวนี้เลย!

เมื่อสิบกว่านาทีก่อน พวกเขายังหัวเราะเยาะกู้เหวินชิงอยู่เลยว่าใช้เงินดอลลาร์ซิมบับเวบ้างล่ะ แกล้งทำเป็นเก๊กบ้างล่ะ สารพัดจะค่อนแคะ!

ใครจะคิดว่ากู้เหวินชิงจะเป็นยอดคนตัวจริงเสียงจริง ไม่ใช่แค่ขับรถเฟอร์รารี่เท่านั้น แต่แค่โทรศัพท์สายเดียวยังสามารถถอนเงินสดออกมาได้ถึงหนึ่งร้อยล้านจริงๆ...

ดูจากสถานการณ์ตอนนี้แล้ว กู้เหวินชิงที่พวกเขามองเป็นตัวตลกเมื่อครู่ ไม่ใช่แค่คนมีเงินธรรมดาๆ แต่เขารวยชนิดที่ไม่ธรรมดาเลยต่างหาก!

เทพบุตรมหาเศรษฐีชัดๆ! ช่างน่าเกรงขามจนน่าขนลุกอะไรขนาดนี้!

ยิ่งนึกถึงท่าทางน่ารังเกียจตอนที่หัวเราะเยาะเทพบุตรมหาเศรษฐีเมื่อครู่ พวกเขาก็ยิ่งรู้สึกละอายใจจนแทบไม่มีที่ยืน!

ช่างน่าอับอายขายหน้าถึงขีดสุดจริงๆ........

ส่วนพวก รปภ. ของโรงแรมเรดิสันในเวลานี้ต่างก็กลัวจนแข้งขาอ่อนปวกเปียกไปหมด... นี่พวกตนไปล่วงเกินผู้ยิ่งใหญ่ระดับไหนเข้ากันแน่เนี่ย....

โจวสงหังมองดูกระสอบเงินที่วางเรียงรายอยู่เต็มพื้นถนนข้างๆ.... ตอนนี้เขากลัวจนแทบจะร้องไห้อยู่รอมร่อแล้ว!

ตัวเขาก็เป็นแค่เศรษฐีใหม่ที่ได้เงินจากการเวนคืนที่ดินมานิดๆ หน่อยๆ ซ้ำยังเป็นผู้บริหารระดับสูงของบริษัทก่อสร้าง ปกติอาศัยบารมีคนอื่นวางก้ามจนเคยตัว แล้วเคยมาเจอเหตุการณ์ใหญ่โตมโหฬารแบบนี้เสียที่ไหนกันเล่า?

ต้องรู้ไว้ด้วยว่าเถ้าแก่ของบริษัทก่อสร้างที่เขาทำงานอยู่เนี่ย รวมทรัพย์สมบัติทั้งหมดเข้าด้วยกันแล้ว ทรัพย์สินเพิ่งจะแตะหลักร้อยล้านมาหยกๆ เอง!

แต่เด็กหนุ่มที่ตนดันไปล่วงเกินเข้า แค่ต่อสายโทรศัพท์เพียงสายเดียว คนของธนาคารก็ถึงกับแบกเงินสดก้อนโตเต็มๆ หนึ่งร้อยล้านมาวางกองไว้ข้างหลังเด็กหนุ่มคนนี้แล้ว.....

พอต้องมาเผชิญหน้ากับเทพบุตรมหาเศรษฐีที่รวยล้นฟ้าขนาดนี้ ตอนนี้เขาควรจะทำยังไงดีล่ะเนี่ย!?

เขาเสียใจจนแทบคลั่ง แล้วคราวนี้เขาจะหาทางลงยังไงได้ล่ะ?

ช่างน่าขันสิ้นดี! เมื่อครู่นี้เขายังนึกอยากจะรอดูว่าไอ้เด็กหนุ่มขี้เก๊กคนนี้จะหาทางลงยังไงอยู่แท้ๆ แต่สุดท้ายกลับกลายเป็นตัวเขาเองต่างหากที่ต้องมานั่งคิดว่าจะเอาตัวรอดยังไง.....

คนที่สามารถควักเงินสดร้อยล้านออกมาได้อย่างง่ายดายขนาดนี้ มันใช่คนที่เขาจะไปตอแยได้ที่ไหนกันเล่า.....

ยิ่งนึกถึงคำพูดที่ตัวเองเพิ่งพ่นออกไปเมื่อกี้นี้ คำว่า "กูจะเอาให้มึงชดใช้จนหมดเนื้อหมดตัวไปเลย" มันก็คอยดังก้องสะท้อนอยู่ในหัวของโจวสงหังไม่หยุดหย่อน.....

ตัวเขาเองนี่มันโง่เง่าบัดซบจริงๆ คนที่ควักเงินสดหนึ่งร้อยล้านออกมาได้สบายๆ ทรัพย์สินจะหยุดอยู่แค่พันกว่าล้านได้ยังไง... อย่างน้อยๆ มูลค่าทรัพย์สินก็ต้องแตะหลักหมื่นล้านขึ้นไปแล้วสิเว้ย!

แต่ตัวเองกลับไปเห่าหอนใส่กู้เหวินชิงที่มีทรัพย์สินระดับหมื่นล้านว่าจะเอาให้เขาชดใช้จนหมดเนื้อหมดตัวเนี่ยนะ......

แค่คิดขึ้นมา.... โจวสงหังก็รู้สึกว่าตัวเองมันโง่เง่าจนควายยังเรียกพี่จริงๆ!

เขาพยายามหาทางแก้ไขสถานการณ์ รีบพูดขึ้นมาด้วยน้ำเสียงสั่นสะท้านหวาดผวา "ผมเข้าเกียร์ผิดเองครับ เลยไปชนหน้ารถของคนสวยท่านนี้เข้า! เป็นเพราะผมคิดชั่วไปเอง ตอนนี้ผมรู้ตัวแล้วว่าผิดไปแล้วครับ.... ค่าซ่อมรถเท่าไหร่ผมยินดีชดใช้ให้แน่นอนครับ!"

"ขอเพียงคุณชายผู้สูงส่งได้โปรดอย่าถือสาหาความคนต่ำต้อยอย่างผมเลย ได้โปรดให้อภัยในความล่วงเกินอันหยาบคายของผมด้วยเถอะครับ...."

กู้เหวินชิงไม่ได้รู้สึกสะทกสะท้านเลยแม้แต่น้อย เขาหยิบเงินปึกหนาเตอะขึ้นมาจากกระสอบใบหนึ่ง แล้วเหวี่ยงฟาดเข้าใส่ร่างของโจวสงหังอย่างจัง ปึกเงินที่มีน้ำหนักไม่น้อยกระแทกเข้าใส่ตัวโจวสงหังจนเขาเจ็บแปลบ ต้องแยกเขี้ยวสูดปากด้วยความเจ็บปวด…

"พอไหม ถ้าไม่พอก็จะชดใช้ให้อีก!"

"วันนี้แกอยากได้เท่าไหร่ ฉันก็จะชดใช้ให้แกเท่านั้น!"

กู้เหวินชิงก้าวเท้าช้าๆ ไปข้างหน้า หลังจากกวาดสายตามองไปรอบๆ หนึ่งรอบแล้ว สายตาก็มาหยุดลงที่ตัวของโจวสงหัง ก่อนจะเอ่ยต่อว่า

"หนึ่งล้านไม่พอก็สิบล้าน สิบล้านไม่พอก็เอาไปหนึ่งร้อยล้าน แกกล้าเรียกเท่าไหร่ ฉันก็จะจ่ายชดใช้ให้แกเท่านั้นแหละ!"

สุ้มเสียงอันราบเรียบทำเอาทุกคนที่อยู่ตรงนั้นถึงกับสะท้านไปถึงขั้วหัวใจ!

ลองฟังคำพูดนี้ดูสิ นี่มันเผด็จการจนล้นทะลักออกมาจริงๆ!!!

โจวสงหังกลัวจนแข้งขาสั่นเทาไปหมด เม็ดเหงื่อขนาดเท่าเม็ดถั่วไหลหยดจากใบหน้าลงสู่พื้น เหงื่อพวกนี้ไม่ได้ไหลเพราะร้อน แต่เพราะความกลัวจับจิตต่างหาก!

เมื่อได้ยินคำพูดที่รวยแบบไม่เห็นหัวใคร เขาก็กลัวจนขี้หดตดหาย....

เงินหนึ่งร้อยล้าน หรือสิบล้าน... มันมากพอจะซื้อชีวิตหมาๆ ของเขาได้ตั้งกี่ชาติกันแล้วเนี่ย???

อย่าว่าแต่หนึ่งร้อยล้าน สิบล้าน หรือหนึ่งล้านเลย.... ตอนนี้แม้แต่เงินชดใช้สักแดงเดียวเขาก็ไม่กล้าจะเอาแล้ว!