ตอนที่ 062 ดอกเบี้ยวันละหนึ่งล้านเก้าหมื่น

โจวสงหังที่ไหนจะกล้าแตะเงินของเทพบุตรมหาเศรษฐีกันล่ะ...

ต้องเผชิญหน้ากับบุคคลระดับที่ควักเงินสดหนึ่งร้อยล้านออกมาได้ มีหรือที่เขาจะยังกล้าคิดเรื่องเงินค่าชดเชยที่ตัวเองโดนซ้อมอยู่อีก!

"เงินค่าชดเชยอะไรกันครับ?"

"คุณชายผู้สูงศักดิ์คงจะจำผิดไปแล้วล่ะครับ!"

โจวสงหังก้มหัวค้อมเอวอย่างนอบน้อม เอ่ยออกมาหน้าด้านๆ ว่า

"เห็นอยู่ทนโท่ว่าหน้าของผมเป็นฝ่ายไปเฉี่ยวโดนมืออันสูงค่าของคุณชายเข้า คนที่ต้องชดใช้มันต้องเป็นผมที่ชดใช้ให้ท่านถึงจะถูกสิครับ!"

คนรอบข้างได้ยินคำพูดนี้เข้า ในใจต่างก็รู้สึกสะอิดสะเอียนขึ้นมาทันที!

เชี่ยเอ๊ย! แม่งใช่คำพูดที่คนปกติเขาจะพูดออกมาได้ด้วยเหรอวะนั่น?

ยิ่งพอเห็นโจวสงหังที่เมื่อครู่ไม่มีใครกล้าแหยม เปลี่ยนจากท่าทีกร่างหยิ่งยโสมายิ้มแป้นเอาอกเอาใจทั้งใบหน้าบวมเป่งเพื่อขอการอภัยจากกู้เหวินชิง... ในใจของทุกคนก็ยิ่งตกตะลึงจนสุดจะบรรยาย...

ใครจะไปคิดฝันว่าโจวสงหังที่ขับรถเบนซ์ S400 จะยอมจำนนศิโรราบได้เร็วปานนี้...

กลายสภาพเป็นปลาบนเขียงที่รอให้เขาเชือดตามใจชอบไปเสียแล้ว!

บนใบหน้าของกู้เหวินชิงปรากฏรอยยิ้มขึ้นมาเช่นกัน มันคือรอยยิ้มเย้ยหยันถากถาง!

"ซ้อมคนแล้วต้องจ่ายค่าเสียหายมันเป็นเรื่องถูกต้องชอบธรรมอยู่แล้ว ฉันกู้เหวินชิงไม่ใช่คนไม่พูดเหตุผลซะหน่อย..."

จากนั้น เขาก็หรี่ตาลงเล็กน้อย น้ำเสียงแฝงไว้ด้วยอำนาจที่ไม่อาจปฏิเสธได้

"ตอนนี้ถึงเวลาคิดบัญชีเงินที่แกติดค้างฉันไว้แล้วล่ะ!"

"เวลาของฉันน่ะ ไม่ได้ถูกๆ นะ!"

กู้เหวินชิงยึดมั่นในหลักการที่ว่า คนไม่ล่วงเกินฉัน ฉันไม่ล่วงเกินใคร แต่ถ้าใครกล้ามาล้ำเส้น ฉันจะเอาคืนให้สาสม!

โบราณว่าไว้ สิ่งใดที่ตนไม่ชอบจงอย่าทำกับผู้อื่น แต่สิ่งที่กู้เหวินชิงต้องการจะทำก็คือ ใช้วิธีอันธพาลแบบเดียวกับที่โจวสงหังใช้นี่แหละ ย้อนกลับมาเล่นงานโจวสงหังให้สาสม!

กู้เหวินชิงดีดนิ้วดังเป๊าะ!

เจ้าหน้าที่ผู้เชี่ยวชาญของธนาคารข้างกายเข้าใจความหมายทันที จึงเอ่ยขึ้นมาตรงๆ ว่า

"หากเงินหนึ่งหมื่นล้านหยวนของคุณกู้ฝากเป็นแบบกระแสรายวัน ดอกเบี้ยต่อวันจะอยู่ที่ประมาณแปดหมื่นสองพันกว่าหยวนครับ แต่ถ้าเป็นเงินฝากประจำยอดใหญ่ อัตราดอกเบี้ยจะสูงกว่านี้มาก อัตราดอกเบี้ยระยะเวลาสามปีจะอยู่ที่ประมาณ 4% ดังนั้นเงินฝากหนึ่งหมื่นล้านจะมีดอกเบี้ยต่อวันสูงถึงหนึ่งล้านเก้าหมื่นหยวนเลยทีเดียวครับ"

"นั่นก็หมายความว่า ในกรณีที่คุณกู้อยู่เฉยๆ โดยไม่ต้องทำอะไรเลย รายได้ต่อวันของคุณกู้จะอยู่ที่ 1,090,000 หยวนครับ!"

"ยิ่งไปกว่านั้น เงินฝากที่คุณกู้มีอยู่ในธนาคารโมตูของเราก็ไม่ได้มีแค่หนึ่งหมื่นล้านเท่านั้นด้วยครับ... เศษเงินที่เหลืออีกสิบยี่สิบล้านพวกนั้นผมยังไม่ได้คิดคำนวณรวมเข้าไปด้วยซ้ำ!"

สิ้นเสียงของเจ้าหน้าที่ธนาคาร!

ชั่วพริบตานั้น บรรยากาศรอบข้างพลันเงียบสงัดลงทันที!

ผ่านไปหนึ่งวินาที!

ห้าวินาที!

สิบห้าวินาที!

..........

นี่พวกเขาได้ยินอะไรกันเข้าไปล่ะเนี่ย?

เงินฝากมากกว่าหนึ่งหมื่นล้านงั้นเรอะ?

แค่รายได้จากดอกเบี้ยในแต่ละวัน ก็ซื้อรถหรูอย่างมาเซราติได้วันละคันแล้วนะเว้ย...

ถ้าไม่ได้หลุดออกมาจากปากเจ้าหน้าที่วงในของทางธนาคารเอง คงไม่มีใครกล้าเชื่อแน่ๆ ว่าเด็กหนุ่มคนหนึ่งจะมีเงินสดฝากอยู่ในบัตรมากถึงหมื่นกว่าล้านขนาดนั้น...

แค่คิดถึงตัวเลขนั้น ก็ทำเอาขนลุกซู่ไปทั้งตัวแล้ว...

ผ่านไปครึ่งนาทีเต็มๆ เสียงเซ็งแซ่ถึงเพิ่งระเบิดขึ้นมาในที่สุด!!!

"หนึ่งหมื่นล้านเลยนะโว้ย! นี่มันเหลือเชื่อเกินไปแล้วมั้ง!"

"แม่งเอ๊ย ลองฟังดูสิว่านี่มันใช่คำพูดที่มนุษย์มนาเขาพูดกันไหม?? 'เศษเงินที่เหลืออีกสิบยี่สิบล้านพวกนั้นผมยังไม่ได้คิดคำนวณรวมเข้าไปด้วยซ้ำ' เนี่ยนะ......"

"ขอกราบเลยครับท่านพี่... ได้โปรดรับการคารวะจากหัวเข่าของข้าน้อยด้วยเถอะ!"

"นี่คือพลังอำนาจของเทพบุตรมหาเศรษฐีตัวจริงเสียงจริงงั้นเหรอเนี่ย?"

"เป็นชีวิตที่อยู่บนจุดสูงสุดของจริงเลยว่ะ!"

ทุกคนต่างพากันอ้าปากค้างมองกู้เหวินชิง ตอนนี้ทุกคนไม่ได้แค่รู้สึกอิจฉาเขาเท่านั้นแล้ว แต่แทบจะคุกเข่าลงไปกราบไหว้บูชาเทพบุตรมหาเศรษฐีคนนี้อยู่รอมร่อ!

เมื่อต้องเผชิญกับสายตาอันอิจฉาริษยาของผู้คนนับไม่ถ้วน สีหน้าของกู้เหวินชิงกลับไม่มีความไหวติงเลยแม้แต่น้อย เขาก้มมองนาฬิกาวาเชอรอง คอนสแตนตินบนข้อมือแล้วเอ่ยต่อว่า

"มาจนถึงตอนนี้ แกทำให้ฉันเสียเวลาไปประมาณ 30 นาที ปัดเศษขึ้นตีซะว่าครึ่งวันก็แล้วกัน ถ้าอย่างนั้นค่าเสียเวลาที่แกต้องชดใช้ให้ฉันก็อยู่ที่ราวๆ 500,000 หยวน!"

เวลาแค่ 30 นาที แต่เล่นปัดเศษขึ้นเป็นครึ่งวันไปดื้อๆ เลยเนี่ยนะ???

กู้เหวินชิงมันไม่สนเหตุผลแบบนี้แหละ เผด็จการเอาแต่ใจขนาดนี้แหละ!

นี่แหละคือการเอาหนามยอกเอาหนามบ่ง เอาคืนด้วยวิธีเดียวกัน!

ในการรับมือกับพวกนักเลงหัวไม้อย่างโจวสงหัง กู้เหวินชิงไม่มีทางใจอ่อนหรือปรานีเป็นอันขาด!

ตู้ม!

คำพูดของกู้เหวินชิงราวกับระเบิดที่ดังกึกก้องขึ้นในหัวของโจวสงหัง…

ระเบิดจนเขาสติแตกจนวิญญาณแทบหลุดออกจากร่าง...

"ห้า... ห้าแสนงั้นเหรอครับ?!" โจวสงหังตกใจกลัวจนพูดจาติดๆ ขัดๆ ไปหมด...

ปกติเขาใช้เงินมือเติบสุรุ่ยสุร่าย ในบัตรจะไปมีเงินเหลือเยอะแยะขนาดนั้นได้ยังไงกันเล่า!

รถเบนซ์ S400 นั่น เขาก็กัดฟันซื้อมาเอาไว้เก๊กท่าอวดรวยเท่านั้นแหละ!

ส่วนบัตรแพลตินัมของโรงแรมเรดิสันก็ไม่ใช่ของเขาเลยสักนิด แต่เป็นของเถ้าแก่ต่างหาก วันๆ ถ้าว่างไม่มีอะไรทำเขาก็มักจะยืมบัตรมาเบ่งอวดรวย ให้พวกเบ๊ชั้นล่างๆ ของโรงแรมเรดิสันเข้าใจผิดคิดว่าเขาเป็นคนรวยมีอันจะกิน... คอยเรียกประธานโจวอย่างนั้นประธานโจวอย่างนี้อยู่ตลอด...

จนทำให้เขาเคลิบเคลิ้มหลงระเริงไปกับเสียงเรียก "ประธานโจว" พวกนั้นเข้าเต็มเปา!

แล้วเขาจะไปหาเงินมากมายขนาดนั้นมาจากที่ไหนกันล่ะ?

อีกฝ่ายเป็นถึงมหาเศรษฐีระดับหมื่นล้านที่ลั่นวาจาไว้ดั่งทองคำ หากตัวเองควักเงินจำนวนมากขนาดนี้ออกมาไม่ได้ล่ะก็ มีหวังตายแหงแก๋แน่ๆ...

เขารู้ซึ้งดีว่าเล่ห์เหลี่ยมของพวกคนรวยมันร้ายกาจขนาดไหน แค่ยอมควักเงินจ้างทนายความฝีปากเอกมาสักคน จากเรื่องดำก็พลิกให้กลายเป็นขาวได้สบายๆ อยู่แล้ว...

ยิ่งไปกว่านั้น ฝ่ายที่เป็นสีดำตั้งแต่แรกมันก็คือตัวเขาเอง โจวสงหัง คนนี้นี่แหละ...

ทั้งใส่ร้ายป้ายสี... ทั้งหมิ่นประมาท... ทั้งพยายามกรรโชกทรัพย์... สารพัดข้อหาหนักพวกนี้ ถ้าโดนทนายอีกฝ่ายเล่นงานยัดเยียดให้ล่ะก็ ตัวเขาต้องได้เข้าไปนอนเล่นในคุกแน่นอนไม่ต้องสงสัย...

เมื่อคิดมาถึงตรงนี้ ใบหน้าของโจวสงหังก็ซีดเผือดด้วยความหวาดกลัวจนไร้สีเลือด...

เขากัดฟันแน่น เอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ "ผมยอมชดใช้ครับ ที่ทำให้คุณชายกู้ต้องเสียเวลาอันมีค่าไปมันเป็นความผิดของผมจริงๆ คุณชายกู้ได้โปรดอย่าเก็บเอาไปใส่ใจเลยนะครับ!"

พูดยังไม่ทันขาดคำ เขาก็รีบโทรศัพท์ไปขอเบิกเงินเดือนล่วงหน้าจากเถ้าแก่ของบริษัทมาสองแสนกว่าหยวน รวมกับเงินอีกสองแสนกว่าหยวนในบัตรของตัวเอง ก็พอดีรวบรวมได้ครบ 500,000 หยวนจนได้!

กู้เหวินชิงโบกมือเรียกเจ้าหน้าที่ธนาคารข้างๆ ให้เดินเข้ามา แล้วให้โอนเงินห้าแสนหยวนก้อนนั้นเข้าไปยังบัตรของเจ้าหน้าที่ธนาคารโดยตรงทันที!

จากนั้น กู้เหวินชิงก็กวาดสายตามองไปรอบๆ ดูเจ้าหน้าที่ธนาคารหลายสิบคนที่ช่วยกันขนเงินสดหนึ่งร้อยล้านมาให้ รวมถึงหน่วยรักษาความปลอดภัยของธนาคารอีกสี่สิบคนที่ถืออาวุธพร้อมกระสุนจริงพวกนั้น!

กู้เหวินชิงจึงเอ่ยปากขึ้นมาว่า "ทุกคนเหนื่อยกันมากแล้ว เงินห้าแสนนี้ถือซะว่าเป็นค่าเหนื่อยที่ผมตอบแทนให้ทุกคนที่ต้องเหน็ดเหนื่อยเดินทางมาไกลก็แล้วกันนะครับ!"

สิ้นเสียง บรรดาเจ้าหน้าที่ที่ต้องทนตากแดดร้อนเปรี้ยงมาส่งเงินต่างก็รู้สึกว่า ความไม่พอใจเล็กๆ น้อยๆ ในใจมลายหายไปจนหมดสิ้น!

ทั้งใจป้ำ ทั้งเปิดเผยตรงไปตรงมา โคตรจะสุดยอดเลยครับท่าน!

ในเวลานี้ เจ้าหน้าที่ทุกคนที่เหน็ดเหนื่อยกันมาตั้งนานต่างก็รู้สึกยินดีปรีดาอยู่ในใจกันถ้วนหน้า!

คุณชายกู้ช่างใจกว้างดั่งแม่น้ำจริงๆ!

จัดการเรื่องราวต่างๆ ได้อย่างรอบคอบรัดกุม ไม่ปล่อยให้คนระดับล่างที่ทำงานให้ต้องเสียเปรียบ เงินห้าแสนหยวนพอเอามาแบ่งเฉลี่ยให้พวกเขาราวๆ แปดสิบถึงเก้าสิบคนแล้ว แต่ละคนก็ได้ส่วนแบ่งตกคนละเกือบ 6,000 หยวนเลยเชียวนะ!

ไม่นานนัก คนของบริษัทประกันภัยก็เดินทางมาถึง...

โจวสงหังเป็นฝ่ายต้องรับผิดชอบต่ออุบัติเหตุในครั้งนี้แต่เพียงผู้เดียวทั้งหมด!

เมื่อเรื่องราวทุกอย่างยุติลง ทางเข้าลานจอดรถก็กลับคืนสู่ความเป็นระเบียบเรียบร้อย ขบวนรถที่ติดยาวเหยียดเป็นหางว่าวต่างค่อยๆ ทยอยขับเข้าไปในลานจอดรถชั้นใต้ดินอย่างต่อเนื่อง!

ติ๊ง!

โฮสต์ปลดล็อกฉายาใหม่: "สะเทือนเลื่อนลั่นสั่นขวัญผู้คน"!

"รางวัล: โรงแรมระดับห้าดาวเรดิสัน"

"รางวัล: ที่ดินแปลงใหญ่แห่งโมตู มูลค่า 30,000 ล้านหยวน!"

"สิ่งของรางวัลจากระบบ จะถูกจัดส่งถึงมือของโฮสต์อย่างสมเหตุสมผลทุกประการ ขอให้โฮสต์วางใจใช้งานได้อย่างเต็มที่!"

เมื่อเรื่องการถอนเงินสดหนึ่งร้อยล้านจบลง กู้เหวินชิงก็ปลดล็อกฉายาใหม่ได้ตรงตามจังหวะเวลาพอดี!

โรงแรมเรดิสัน:

โรงแรมระดับห้าดาวเรดิสันมีความสูงถึง 47 ชั้น เพียบพร้อมไปด้วยห้องพักสำหรับรองรับแขกจำนวน 520 ห้อง มอบสิ่งอำนวยความสะดวกอันครบครันให้แก่ผู้เข้าพัก ประกอบไปด้วยห้องอาหารและบาร์จำนวน 5 แห่ง, ห้องประชุม 10 ห้อง, ห้องจัดเลี้ยงอเนกประสงค์ขนาดใหญ่ 1 ห้อง, ห้องออกกำลังกาย, สระว่ายน้ำในร่ม และศูนย์สปา อีกทั้งยังมีห้องอาหารหมุนรอบทิศและสกายเลานจ์ตั้งอยู่บนชั้นดาดฟ้าของโรงแรมอีกด้วย!

รางวัลที่ได้รับในครั้งนี้ แค่เฉพาะมูลค่าประเมินของโรงแรมระดับห้าดาวเรดิสันเพียงอย่างเดียว ก็ปาเข้าไปสูงถึง 5,000 ล้านหยวนแล้ว!