ตอนที่ 070 หวงจื่อเฉิง ข้าก็มีหน้ามีตาเหมือนกันนะเว้ย

บริเวณหน้าประตูผับ TAXX มีพีอาร์สาวฝ่ายการตลาดสองคนในชุดวาบหวิว อวดทรวดทรงองค์เอวเย้ายวนสะกดสายตา

กู้เหวินชิงยังไม่ทันก้าวพ้นประตู ก็ได้ยินเสียงหวานหยดย้อยเอ่ยทักทายขึ้นมา "สวัสดีค่ะประธานกู้!"

หนึ่งในนั้นคือหญิงสาวชื่อซูโม่ คราวก่อนเธอได้ประจักษ์ความป๋าของประธานกู้มากับตาตัวเองแล้ว!

สั่งเซตมังกรห้าสีรวดเดียวถึงยี่สิบเซต!

คืนเดียวเปย์ไปมากกว่าหนึ่งล้านห้าแสนหยวน!

ส่งผลให้ซูโม่ฟันค่านายหน้าจากการเปิดเหล้าไปเหนาะ ๆ ถึงหนึ่งแสนห้าหมื่นหยวน!

และสิ่งที่โคตรจะเท่ก็คือ เหล้าราคาแพงระยับพวกนั้น เขาไม่แตะเลยสักหยด แต่กลับเอาไปรินให้ "หมา" กินจนหมด!

นึกไม่ถึงเลยว่าพอเจอกันเป็นครั้งที่สอง ประธานกู้จะกลายมาเป็นเจ้าของ TAXX ไปเสียแล้ว ช่างรวยจนน่าเหลือเชื่อจริง ๆ!

ผับ TAXX มีชื่อเสียงโด่งดังไปทั่วโมตู ลูกค้าระดับไฮเอนด์แวะเวียนมานับไม่ถ้วน คนแน่นเอี้ยดทุกค่ำคืน!

เรียกได้ว่า TAXX โกยกำไรมหาศาลเข้ากระเป๋าได้แทบทุกวัน!

แล้วมีหรือที่เจ้าของเดิมจะยอมปล่อยมือขายทิ้งง่าย ๆ?

ผับที่ทำเงินเป็นกอบเป็นกำขนาดนี้ จะยอมขายได้ก็คงเพราะประธานกู้ทุ่มข้อเสนอด้วยตัวเลขที่ไม่อาจปฏิเสธได้อย่างแน่นอน!

พอคิดได้เช่นนั้น ซูโม่กับพีอาร์สาวอีกคนต่างก็มองกู้เหวินชิงด้วยแววตาเลื่อมใสบูชาเป็นประกาย!

"เมื่อกี้มีผู้ชายสามคน คนหนึ่งย้อมผมสีทอง พวกเขาจองโต๊ะไหนไว้?"

ซูโม่เอ่ยถามเสียงหวานละมุน "คุณหมายถึงผู้ชายตัวผอมสองคน กับอีกคนที่ตัวสูงใหญ่ผิวเข้ม แล้วหนึ่งในคนที่ผอมย้อมผมทองใช่ไหมคะ?"

พอกู้เหวินชิงพยักหน้า ซูโม่ก็รีบตอบทันที "โต๊ะบูธหมายเลข 036 โซน A3 ค่ะ!"

พูดจบ ซูโม่ก็อาสานำทางพาไปยังโต๊ะ 036 โซน A3 ด้วยตัวเองทันที!

....................

อีกด้านหนึ่ง!

จินเย่ ทายาทเศรษฐีผู้ขับลัมโบร์กีนี ในที่สุดก็หาที่จอดรถได้เสียที พอจอดซูเปอร์คาร์เสร็จ เขาก็ควงสาวสวยมุ่งหน้าไปยังผับเพื่อหาความสำราญทันที!

วันนี้เป็นวันเกิดเพื่อน พวกเขานัดรวมตัวมาดื่มเหล้าส่องหญิงกันที่ TAXX!

ทว่าพอเดินมาถึงหน้าประตู TAXX จินเย่ก็เห็นรถเบนท์ลีย์ คอนติเนนตัล จีที จอดอยู่อย่างสง่างามตรงช่องว่างที่ รปภ. เพิ่งไล่ไม่ให้เขาจอดไปหยก ๆ!

ส่วนไอ้ รปภ. คนเดิม ก็กำลังก้มหน้าก้มตาเช็ดรถคันนั้นอย่างประจบประแจงราวกับขี้ข้า!

หญิงสาวข้างกายจินเย่เองก็มองไปยังรถเบนท์ลีย์ด้วยความประหลาดใจเช่นกัน!

วินาทีนั้น ไฟโทสะในอกของจินเย่ก็ปะทุขึ้นมาทันควัน!

คนที่รักหน้าตาและศักดิ์ศรียิ่งชีพอย่างเขา กลับต้องมาเสียหน้าต่อหน้าสาวสวยเพราะไอ้ รปภ. เฮงซวยนี่เข้าจนได้......

เขาบันดาลโทสะตวาดลั่น "มึงเพิ่งบอกกูไม่ใช่เหรอว่าตรงนี้ห้ามจอด? แล้วทำไมไอ้เบนท์ลีย์คันนี้ถึงจอดได้วะ?"

"เบนท์ลีย์กระจอก ๆ ยังจอดได้ แล้วลัมโบร์กีนีราคาเจ็ดล้านกว่าของกู มันไม่คู่ควรตรงไหนวะ?"

รปภ. ที่กำลังถลกแขนเสื้อเช็ดรถเบนท์ลีย์ ส่ายหน้าตอบกลับไปทันควัน "ไม่คู่ควรครับ!"

จินเย่หน้าเขียวคล้ำ ตะคอกเสียงกร้าว "เชี่ยเอ๊ย ลัมโบร์กีนีของกูซื้อเบนท์ลีย์ คอนติเนนตัลได้ตั้งสองคัน ทำไมจะไม่คู่ควรวะ?"

"ถ้าวันนี้มึงตอบไม่เข้าหูกูล่ะก็ อย่าหวังว่าจะได้อยู่อย่างสงบเลย!"

จินเย่เดือดดาลจนควันออกหู สายตาจ้องเขม็งไปยัง รปภ. กะเอาเรื่องให้ถึงที่สุด!

"นี่มันรถของเจ้านายพวกเราครับ! มีแค่ท่านคนเดียวที่มีสิทธิ์จอดตรงนี้! อีกอย่าง ผับ TAXX ทั้งหมดนี้ก็เป็นของประธานกู้ ต่อให้ท่านจะจอดขวางหน้าประตูทางเข้าก็ไม่มีใครว่า แล้วคุณกล้าจอดไหมล่ะครับ?"

ได้ยินเช่นนั้นเข้า....

ต่อให้จินเย่จะโมโหแทบคลั่งแค่ไหน แต่เขาก็ทำอะไรไม่ได้อยู่ดี!

บัดซบเอ๊ย! โกรธจนตัวสั่นแต่กลับไม่มีที่ให้ระบาย...

เพราะสิ่งที่ รปภ. พูดมามันดันเป็นเรื่องจริงทั้งหมด!

เจ้าของผับ TAXX ย่อมมีอภิสิทธิ์เหนือใครอยู่แล้ว ผับทั้งผับเป็นของเขา เขาอยากจะจอดตรงไหนมันก็เรื่องของเขา....

ถ้าจะโทษ ก็ต้องโทษตัวเองที่ไม่ได้เป็นเจ้าของ TAXX.......

ยิ่งไปกว่านั้น การจะเปิดผับระดับท็อปที่สุดในเมืองโมตูได้ เจ้าของ TAXX ย่อมต้องมีทั้งอำนาจเงินและเส้นสายที่กว้างขวางลึกซึ้งอย่างมหาศาล ไม่ใช่คนที่เขาจะไปล่วงเกินได้เลยสักนิด

ในเมื่อไม่มีเหตุผลเข้าข้างตัวเอง เขาก็ไม่กล้าก่อเรื่องกับพนักงานของที่นี่เหมือนกัน!

จินเย่ทำได้เพียงกล้ำกลืนความแค้นลงคอ ตีหน้าบึ้งพาสาวสวยเดินเข้าไปใน TAXX อย่างหงุดหงิดงุ่นง่าน!

เขาคิดปลอบใจตัวเองว่า ขอแค่คืนนี้พิชิตสาวสวยระดับดาวเด่นเกินเก้าสิบคะแนนคนนี้ได้ เรื่องน่าหงุดหงิดแค่นี้ก็ถือว่าช่างหัวมันเถอะ..........

............

กู้เหวินชิงเดินตามหลังซูโม่ที่เป็นฝ่ายการตลาด รูปร่างอันเย้ายวนสมส่วนของเธอสะกดสายตาเขาเต็ม ๆ ทั้งเรียวขาสวยและบั้นท้ายกลมกลึงชวนมอง

ยิ่งซูโม่สวมกระโปรงสั้นลายสก็อต บั้นท้ายงอนงามที่ส่ายไหวไปตามจังหวะก้าวเดินก็ยิ่งเพิ่มความเย้ายวนชวนมองเข้าไปใหญ่!

กู้เหวินชิงอดทอดถอนใจไม่ได้ คราวก่อนเพราะรีบร้อนเกินไป เลยไม่ทันสังเกตว่าแม่สาวคนนี้จะรูปร่างดีขนาดนี้!

เวลานี้เป็นช่วงที่ชีวิตราตรีกำลังคึกคักมีชีวิตชีวาที่สุด…

ผู้คนหลากหลายรูปแบบทยอยเดินเข้ามาในผับไม่ขาดสาย ทั้งสาวน้อยที่พกความตื่นเต้นเข้ามามองหาความเร้าใจ คนทำงานออฟฟิศแต่งตัวเนี้ยบ ชายวัยกลางคนพุงพลุ้ย และสาวแซ่บรูปร่างสุดสะบึม...

เสียงดนตรีกระหึ่มจนแสบแก้วหูดังระเบิดขึ้นข้างหู!

แสงเลเซอร์หลากสีสาดส่องหมุนวนไปทั่วทั้ง TAXX!

ปลุกเร้าให้ผู้คนที่ย่างกรายเข้ามาเลือดลมสูบฉีด อารมณ์พุ่งพล่าน ต่างพากันโบกไม้โบกมือตามดีเจสาวสุดเซ็กซี่...

ผับ TAXX แบ่งออกเป็นห้องส่วนตัว โต๊ะบูธ และโต๊ะยืนธรรมดา!

โต๊ะที่หวงจื่อเฉิงจองไว้เป็นโต๊ะบูธ!

ทำเลของโต๊ะบูธนั้น โซน A1 จะดีที่สุดเพราะอยู่ใกล้เวทีดีเจมากที่สุด รองลงมาคือ A2 และสุดท้ายก็คือ A3!

ราคาเปิดโต๊ะขั้นต่ำก็แตกต่างกันราวฟ้ากับเหวเช่นกัน!

โซน A1 มียอดใช้จ่ายขั้นต่ำคืนละสองแสนหยวน A2 มียอดขั้นต่ำแปดหมื่นหยวน และ A3 มียอดขั้นต่ำห้าหมื่นหยวน!

หวงจื่อเฉิงจองโต๊ะบูธโซน A3 เอาไว้ แต่นี่ก็นับเป็นค่าใช้จ่ายก้อนโตมหาศาลสำหรับนักศึกษาแล้ว!

ขณะนี้ ณ โต๊ะ 036 โซน A3!

โจวเทานั่งมองจนตาลายไปหมด ขาขาวเนียนตาของพวกผู้หญิงกับเสื้อผ้าตัวจิ๋วสุดเซ็กซี่ ทำเอาเขากลืนน้ำลายเอื๊อกไม่หยุด!

พอรู้ว่าหวงจื่อเฉิงสั่งเหล้าไปมากกว่าห้าหมื่นหยวน เขาก็ตกตะลึงจนอ้าปากค้าง "เชี่ยเอ๊ย! ไอ้หวง คืนเดียวนายผลาญเงินไปมากกว่าค่าใช้จ่ายตอนเรียนมหาวิทยาลัยสี่ปีของฉันรวมกันซะอีกนะเนี่ย..."

เจิ้งเสี่ยวหงที่อยู่ข้าง ๆ ก็นั่งอึ้งตาค้างไปเหมือนกัน...

หวงจื่อเฉิงเหลือบมองพีอาร์สาวฝ่ายการตลาดที่แต่งตัวเซ็กซี่ ก่อนจะเอ่ยอวดอย่างเต็มภาคภูมิ "แค่ห้าหมื่นกว่าหยวนเองน่า พี่ชายอย่างฉันไม่ได้ขัดสนเรื่องเงินอยู่แล้ว!"

พูดจบ หวงจื่อเฉิงก็ชำเลืองมองพีอาร์สาว พอเห็นสีหน้าปลาบปลื้มชื่นชมของเธอ เขาก็รู้สึกตัวลอยเคลิบเคลิ้มไปหมด...

ความรู้สึกตอนได้เบ่งอวดรวยนี่มันสะใจจริง ๆ เว้ย!

ไม่แน่ว่าถ้าพยายามต่ออีกนิด อาจจะได้ทำเรื่องอย่างว่ากับสาวฝ่ายการตลาดคนนี้ก็ได้!

แต่ยังไม่ทันที่เขาจะได้ลำพองใจนานนัก พีอาร์สาวฝ่ายการตลาดอีกคนที่สะสวยยิ่งกว่า ก็เดินนำกู้เหวินชิงมาที่โต๊ะบูธด้วยท่าทีนอบน้อม!

พีอาร์สาวที่เมื่อครู่ยังทำหน้าชื่นชมหวงจื่อเฉิงอยู่หยก ๆ พอได้เห็นกู้เหวินชิง สีหน้าก็พลันเปลี่ยนเป็นตกตะลึงในเสี้ยววินาที "ประธานกู้ สวัสดีตอนค่ำค่ะ!"

นับตั้งแต่กู้เหวินชิงปรากฏตัว สายตาของพีอาร์สาวฝ่ายการตลาดก็จับจ้องอยู่ที่เขาไม่วางตา เมินหวงจื่อเฉิงไปโดยสิ้นเชิง...

หวงจื่อเฉิงที่วินาทีก่อนยังลำพองใจอยู่เลย พลันเหี่ยวเฉาเหมือนมะเขือโดนน้ำค้างแข็ง โจวเทาจึงตบไหล่เขาด้วยสีหน้าเห็นอกเห็นใจ

"ไอ้หวง อย่าเก็บไปคิดมากเลย ใครใช้ให้เหล่ากู้หล่อกว่าแกกันล่ะวะ!"

หวงจื่อเฉิง "..."

คำปลอบใจของโจวเทายิ่งทำให้เขาช้ำใจหนักกว่าเดิม...

ประธานกู้มาเยือนทั้งที พนักงานทุกคนใน TAXX มีหรือจะกล้าเฉื่อยชาชักช้า!

ต่างรีบยกเครื่องดื่ม ผลไม้ และของว่างมาจัดวางลงบนโต๊ะอย่างนอบน้อมด้วยความรวดเร็วที่สุด!

โจวเทากวาดตามองไปรอบ ๆ โต๊ะบูธที่มาก่อนพวกเขายังไม่ได้เครื่องดื่มกันเลยด้วยซ้ำ แต่โต๊ะพวกเขาที่มาทีหลังกลับยกมาเสิร์ฟจนครบหมดแล้ว!

เขายังนึกว่าเป็นเพราะหวงจื่อเฉิงเปิดบิลราคาสูง พนักงานถึงได้เสิร์ฟเหล้าเร็วขนาดนี้...

เขาจึงยกนิ้วโป้งให้หวงจื่อเฉิง "ไอ้หวง สุดยอดจริง ๆ ว่ะ!!"

ความหดหู่ของหวงจื่อเฉิงมลายหายไปในพริบตา ก่อนจะเอ่ยอย่างกระหยิ่มใจ "ดูความเร็วในการเสิร์ฟเหล้านี่ซะก่อน พี่ชายอย่างฉันก็มีหน้ามีตาเหมือนกันนะเว้ย!"

พอได้ยินแบบนั้น สองสาวฝ่ายการตลาดก็พากันเอามือปิดปากแอบหัวเราะคิกคัก...