ตอนที่ 088 ประธานกรรมการวัยสิบแปดปี

แค่นาฬิกาวาเชอรอง คอนสแตนตินที่ซื้อมาส่งเดชสองเรือน ราคากลับแพงกว่ารถเฟอร์รารี่ 488 ของเขาเสียอีก...

แล้วเขายังมีหน้าไปเยาะเย้ยว่ากู้เหวินชิงเป็นไอ้จนอีกเนี่ยนะ...

ซ้ำยังไปคุยวางก้ามต่อหน้าแฟนตัวเองว่าขับเฟอร์รารี่ ส่วนไอ้หน้าขาวนั่นทำได้แค่เกาะรถของหลินอิ๋งอิ๋งนั่ง...

ที่ไหนได้ แค่นาฬิกาที่คนอื่นใส่เล่น ๆ ก็ปาเข้าไปกว่าหกล้านแล้ว นี่มันใส่นาฬิกาเสียที่ไหน เอาเฟอร์รารี่ทั้งคันมาสวมไว้บนข้อมือชัด ๆ...

ตัวเขาเองต่างหากที่เป็นตัวตลกสิ้นดี...

ขายหน้าจนถึงขีดสุดจริง ๆ...

ใบหน้าของเหยียนอวิ๋นเขียวคล้ำจนกลายเป็นสีตับหมู อับอายขายหน้าถึงขีดสุด!

สำหรับตัวตลกพรรค์นี้อย่างเหยียนอวิ๋น กู้เหวินชิงไม่ได้ชายตามองแม้แต่น้อย!

เขาพาพวกหลินอิ๋งอิ๋งเดินออกจากร้านวาเชอรอง คอนสแตนตินไป

เหยียนอวิ๋นเพิ่งจะก้าวพ้นประตูร้าน ก็โดนหลิวหยางเหว่ยล็อกคอหมับพร้อมตวาดด่าลั่น "เมื่อกี้มึงพล่ามหมา ๆ อะไรออกมาวะ? มึงต้องให้ความเคารพคุณชายกู้! ไม่งั้นจุดจบมึงได้อนาถแน่!"

หลิวหยางเหว่ยพูดพลางลากคออีกฝ่ายตรงไปยังโถงบันได โดยมีหนิวเทียนชื่อกับจินเย่เดินคุมเชิงตามหลังมาติด ๆ!

เวลานี้เหยียนอวิ๋นที่โดนล็อกคออยู่ ความเย่อหยิ่งจองหองพลันมลายหายไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงใบหน้าที่ตื่นตระหนกสุดขีด...

คิดไม่ถึงเลยว่าไอ้ระยำหลิวหยางเหว่ยจะยอมแตกหักกับเขา เพียงเพื่อจะประจบเอากู้เหวินชิง...

ถึงตอนนี้ เหยียนอวิ๋นย่อมตระหนักได้แล้วว่ากู้เหวินชิงไม่ใช่คนที่เขาจะไปล่วงเกินได้เลย แต่มันก็สายเกินไปเสียแล้ว...

.

หนิวเทียนชื่อกับจินเย่เองก็เดินตามหลังพลางด่ากราดไปด้วย...

"คุณชายกู้เป็นคนที่มึงจะมาด่าลบหลู่ได้เหรอวะ?"

"เดี๋ยวพ่อจะตบปากมึงให้ฉีกเลยคอยดู!"

ทั้งสามคนลากตัวเหยียนอวิ๋นเข้าไปในโถงบันไดเพื่อ "แลกเปลี่ยนมิตรภาพ" กันทันที!

กู้เหวินชิงเห็นภาพนั้นเข้า มุมปากก็ยกยิ้มเย้ยหยันขึ้นมาแวบหนึ่ง!

คนชั่วก็ต้องให้คนชั่วกว่ามาคอยกำราบ!

กู้เหวินชิงอาจไม่คิดถือสากับคนปากดีขี้อวดอย่างเหยียนอวิ๋น แต่ลูกสมุนอย่างหลิวหยางเหว่ย หนิวเทียนชื่อ และจินเย่ที่อยากจะประจบเอาใจคุณชายกู้ มีหรือจะยอมปล่อยให้เหยียนอวิ๋นรอดไปได้ง่าย ๆ...

หืม!?

เจ้าหยางเหว่ยนี่ยังพอคบหาใช้งานได้อยู่แฮะ...

ฝั่งสามสาวกับเจิ้งจี๋หงเองก็ไม่คิดจะแยแสแม้แต่น้อย!

เจิ้งจี๋หงขัดตากับความเย่อหยิ่งของเหยียนอวิ๋นมานานแล้ว พอเห็นอีกฝ่ายโดนสั่งสอนเสียบ้าง ในใจก็รู้สึกสะใจไม่น้อย!

ทางด้านแฟนสาวของเหยียนอวิ๋น ตอนนี้ก็ผิดหวังในตัวเขาถึงที่สุดแล้วเช่นกัน ทั้งสองคนเพิ่งคบกันได้ไม่กี่เดือน โชคดีที่ยังไม่ยอมให้เขาฟัน... ไอ้หมอนี่มันเย่อหยิ่งจองหองจริง ๆ...

ที่สำคัญคือเหยียนอวิ๋นพูดจาไม่คิดหน้าคิดหลัง รู้อยู่แก่ใจว่าในกลุ่มพวกเธอมีหลินอิ๋งอิ๋งเป็นหัวโจก แต่ยังกล้าเยาะเย้ยคนข้างกายของหลินอิ๋งอิ๋งโต้ง ๆ... ช่างไม่มีหูมีตาเอาเสียเลยจริง ๆ...

เธอคิดในใจว่าทำไมสายตาตัวเองถึงได้แย่ขนาดนี้ หากเทียบกับกู้เหวินชิงแล้ว เหยียนอวิ๋นโดนบดขยี้แหลกเป็นขี้ผงไปเลย... เลิก... ต้องเลิกสถานเดียวแล้ว!

"คุณชายกู้ครับ แอดวีแชตกันไว้หน่อยดีไหมครับ"

เจิ้งจี๋หงไม่อยากทิ้งโอกาสผูกสัมพันธ์กับกู้เหวินชิงไปแม้แต่น้อย!

ในใจแอบโล่งอกที่ตัวเองไม่ได้ตาต่ำเหมือนอย่างเหยียนอวิ๋น แถมเมื่อครู่นี้เขากับคุณชายกู้ก็คุยกันถูกคอดีทีเดียว!

ไม่แน่ว่าที่เมื่อกี้คุณชายกู้พูดเรื่องความร่วมมือ อาจมีโอกาสเป็นจริงขึ้นมาก็ได้...

เห็นแววตาจริงใจของเจิ้งจี๋หง กู้เหวินชิงจึงตอบตกลงไป!

จังหวะนั้นพวกเขาก็เดินออกมาถึงด้านนอกห้างสรรพสินค้าพอดี

กู้เหวินชิงยกข้อมือขึ้นดูเวลาพลางเอ่ยปาก "อิ๋งอิ๋ง ตอนบ่ายผมยังมีประชุมที่บริษัทอีก ไว้ว่าง ๆ ค่อยนัดเจอกันใหม่นะ"

หลินอิ๋งอิ๋งพยักหน้ารับหงึกหงักตามสัญชาตญาณ!

แต่ในใจกลับส่งเสียงโห่ร้องยินดีอย่างลิงโลด!

เมื่อกี้เขาเรียกเธอว่าอะไรนะ!?

อิ๋งอิ๋งเชียวนะ... เรียกสนิทสนมขนาดนี้เชียว... อิอิ...

หลินอิ๋งอิ๋ง "(≧▽≦)..."

กู้เหวินชิงมองหลินอิ๋งอิ๋งที่ยืนยิ้มแป้นอย่างเหม่อลอยด้วยความฉงน เธอคงไม่ได้เป็นลมแดดไปหรอกนะ!

เขาเอื้อมมือไปเกลี่ยเส้นผมของหลินอิ๋งอิ๋งออก ฝ่ามืออังอยู่ตรงหน้าผากขาวผ่องของเธอครู่หนึ่ง จากนั้นก็ยกกลับมาแตะหน้าผากตัวเอง...

อุณหภูมิก็ปกติดีนี่นา!

หลินอิ๋งอิ๋งยังคงยืนนิ่งค้าง ทว่าสองแก้มกลับแดงระเรื่อขึ้นมาด้วยความเขินอาย

หลินอิ๋งอิ๋ง "o(≧▽≦)..."

มีหรือที่เพื่อนสนิททั้งสองคนจะไม่สังเกตเห็นความเปลี่ยนแปลงของหลินอิ๋งอิ๋ง... นี่มันอาการของคนคลั่งรักชัด ๆ...

แย่แล้วสิ!

ดูจากสภาพของอิ๋งอิ๋งแล้ว เกรงว่าจะตกหลุมรักจนหัวปักหัวปำเข้าให้แล้ว...

ใครจะไปคิดว่าคุณหนูตระกูลร่ำรวยที่ชายหนุ่มนับไม่ถ้วนต่างหมายปองแต่ไม่อาจคว้าใจ วันนี้จะกลายมาเป็นคนที่นั่งเพ้อหาผู้ชายคนหนึ่งจนเหม่อลอยได้ขนาดนี้!

ถ้าเรื่องนี้แพร่งพรายออกไป คนพวกนั้นคงแทบไม่อยากเชื่อสายตาตัวเองแน่!

ขนาดพวกเธอสองคนถ้าไม่ได้มาเห็นกับตาตัวเอง ก็ไม่มีทางเชื่อเด็ดขาดว่าหลินอิ๋งอิ๋งจะหลงผู้ชายคนหนึ่งได้ถึงเพียงนี้...

พวกเธอจึงเผลอหันไปมองกู้เหวินชิงโดยไม่รู้ตัว!

ผิวพรรณของเขาขาวผ่อง เครื่องหน้าคมคายแฝงความเย็นชาจาง ๆ แต่บรรยากาศรอบตัวกลับดูนุ่มนวลอ่อนโยน!

กลิ่นอายที่แผ่ออกมาจากตัวเขาช่างน่าค้นหา บางคราวก็ดูสง่างามนุ่มนวล บางคราก็ดูเสเพลรักอิสระไม่ยึดติดสิ่งใด...

ทำเอาหญิงสาวทั้งสองอดนึกถึงประโยคหนึ่งขึ้นมาไม่ได้

บุรุษดั่งหยกพิสุทธิ์ คุณชายไร้ผู้เปรียบเทียมในใต้หล้า!!!

................

ถึงแม้หลินอิ๋งอิ๋งจะอาลัยอาวรณ์มากเพียงใด สุดท้ายกู้เหวินชิงก็ยังคงขอตัวแยกออกมาอยู่ดี!

จุดหมายแรกที่เขาแวะไปก็คือร้านอาหารตะวันตกเต๋อปังบนถนนหัวซี!

ข้าวของทั้งหมดที่หลินอิ๋งอิ๋งซื้อให้ เขาเอาไปเก็บไว้ที่ร้านเต๋อปังจนหมด!

จากนั้นก็ถือโอกาสสัมภาษณ์ผู้จัดการหญิงคนหนึ่ง!

ท่าทางเธอดูสุภาพนอบน้อม ประสบการณ์สายร้านอาหารก็โชกโชน แถมยังไม่ได้เรียกร้องเงินเดือนสูงเกินไป กู้เหวินชิงจึงค่อนข้างพอใจทีเดียว!

กู้เหวินชิงเอาศักดิ์ศรีเป็นประกันได้เลยว่า เขาไม่ได้ตาลอยเพราะไฟหน้ารถคู่นั้นของผู้จัดการสาวแน่นอน เขายอมรับในความสามารถของเธอจริง ๆ!

ให้เธอลองบริหารร้านไปก่อนสักสามเดือน พอพิสูจน์ฝีมือให้เห็นแล้ว ค่อยมาคุยเรื่องค่าตอบแทนและสวัสดิการกันอีกที...

แม้เงินของกู้เหวินชิงจะเหมือนได้มาง่าย ๆ แต่ก็ใช่ว่าเขาจะเที่ยวควักกระเป๋าเปย์แจกจ่ายให้ทุกคนเสียเมื่อไหร่...

ถึงเขาจะค่อนข้างชอบ "ควักกระเป๋าเปย์" ให้สาว ๆ ก็เถอะ... โดยเฉพาะประเภทที่อวบอิ่มแน่นเปรี๊ยะแบบนั้นน่ะนะ!

อย่างสตรีมเมอร์สาวอวี๋อันอันก็นับว่าไม่เลวเลยทีเดียว...

...............

ในเมื่อรถที่ขับมาคือเบนท์ลีย์ คอนติเนนตัล จีที!

ตอนนี้ก็เลยคืนรถให้หลินอิ๋งอิ๋งไปแล้ว!

ในฐานะประธานกรรมการเครือหวาเฟิงผู้ทรงเกียรติ เพียงแค่กู้เหวินชิงโทรศัพท์ไปกริ๊งเดียว ก็มีคนขับรถส่วนตัวมารับส่งทันทีแล้ว...

แต่กู้เหวินชิงกลับทำตัวสบาย ๆ เขาเลือกที่จะโบกแท็กซี่ไปเองเสียมากกว่า!

จะไปตรวจงานทั้งที มันต้องไปแบบเงียบเชียบไม่ให้ใครรู้ตัวสิถึงจะถูก!

ถึงจะนัดประชุมไว้ตอนห้าโมงเย็น แต่กู้เหวินชิงตั้งใจไปถึงก่อนเวลา เพื่อจะได้สำรวจดูสิ่งที่ในเวลาปกติมักจะมองไม่เห็น...

ไม่อย่างนั้น หากให้คนขับรถประจำบริษัทมารับ ทั้งเครือหวาเฟิงก็รู้กันหมดพอดีว่าประธานคนใหม่มาถึงแล้ว ทุกคนคงพากันนำเสนอแต่ด้านดี ๆ แล้วเขาจะไปตรวจพบจุดบกพร่องได้อย่างไรกันล่ะ?

ในเมื่อได้ขึ้นเป็นประธานกรรมการของเครือหวาเฟิงแล้ว การไปตรวจตราดูเสียหน่อยถือเป็นเรื่องจำเป็นอย่างยิ่ง!!!

พอคิดมาถึงตรงนี้!

กู้เหวินชิงก็อดทอดถอนใจไม่ได้!

นับตั้งแต่ได้รับระบบมา จากนักศึกษาจน ๆ ก็พลิกชะตาชีวิตขึ้นมาเรื่อย ๆ จนตอนนี้มูลค่าทรัพย์สินพุ่งทะลุแสนล้านไปแล้ว...

ใครจะไปคิดว่ากู้เหวินชิงที่เพิ่งเปิดเทอมเป็นแค่นักศึกษาปีหนึ่ง บัดนี้จะกลายมาเป็นประธานกรรมการของเครือหวาเฟิงแห่งโมตูไปเสียได้...

ประธานกรรมการเครือบริษัทยักษ์ใหญ่วัยแค่สิบแปดปี... คนธรรมดาแค่คิดตาม เลือดลมก็สูบฉีดตื่นเต้นจนเนื้อเต้นแล้ว!

และกู้เหวินชิงในวัยสิบแปดปี ก็คือตัวตนระดับนั้นจริง ๆ!!!

ธุรกิจภายใต้ชื่อของเขาในเวลานี้ ครอบคลุมทั้งอาหาร ความบันเทิง ไปจนถึงอสังหาริมทรัพย์... มูลค่าทรัพย์สินพุ่งทะยานสู่ระดับแสนล้านไปแล้ว!

ตัวตนและฐานะในปัจจุบัน เป็นสิ่งที่กู้เหวินชิงในอดีตไม่กล้าแม้แต่จะเก็บไปฝัน...

ไม่เพียงแค่เงินทองเท่านั้น... แต่ข้างกายยังมีหญิงงามคอยเคียงคู่อีกด้วย...