ตอนที่ 089 กู้เหวินชิงผู้เย็นชา

จังหวะนั้นรถที่เรียกผ่านแอปก็มาถึงพอดี!

กู้เหวินชิงก้าวขึ้นรถแล้วบอกคนขับว่า "ไปเครือหวาเฟิงครับ!"

เครือหวาเฟิงตั้งตระหง่านอยู่ริมแม่น้ำหวงผู่ อาคารสำนักงานใหญ่หวาเฟิงทั้งหมดผ่านมาตรฐานการประหยัดพลังงานได้ถึงหกสิบห้าเปอร์เซ็นต์

มีการนำเทคโนโลยีสีเขียวหลายสิบรายการมาปรับใช้อย่างครอบคลุม ระบบคมนาคมที่ยอดเยี่ยมยังช่วยส่งเสริมให้พนักงานเดินทางมาทำงานด้วยระบบขนส่งสาธารณะได้อย่างมีประสิทธิภาพสูงสุด...

อาคารสำนักงานของเครือหวาเฟิงมีรูปทรงหรูหราสง่างาม ราวกับเปียโนหลังใหญ่ที่ตั้งตระหง่านอยู่ริมฝั่งแม่น้ำหวงผู่ ดูโอ่อ่าอลังการเป็นอย่างยิ่ง!

ใช้เวลาไม่ถึงครึ่งชั่วโมง

กู้เหวินชิงก็มาถึงหน้าเครือหวาเฟิง!

เวลาสี่โมงครึ่งช่วงบ่าย กู้เหวินชิงเดินผ่านประตูใหญ่ของเครือหวาเฟิงเข้าไป

เขายังไม่ทันเดินไปถึงอาคารหลัก ก็เห็นรถเบนซ์คันหนึ่งจอดอยู่ข้างประตูทางเข้าอาคารหลักของเครือหวาเฟิงเสียแล้ว!

กู้เหวินชิงขมวดคิ้วเล็กน้อย ปกติเครือหวาเฟิงมีลานจอดรถใต้ดินอยู่แล้ว

เพื่อความปลอดภัยของคนเดินเท้า บริเวณพื้นที่ด้านบนจึงมีกฎระเบียบระบุไว้อย่างชัดเจนว่าห้ามจอดรถเด็ดขาด!

ดูท่าการมาตรวจงานครั้งนี้จะได้ผลงานตั้งแต่เริ่มต้นเลยแฮะ!

เครือหวาเฟิงเพิ่งจะเปลี่ยนมือเจ้าของได้ไม่กี่วันไม่ใช่หรือ?

หลินหงเทียนเพิ่งจะไป บางคนก็ปีกกล้าขาแข็งแล้วอย่างนั้นรึ?

กู้เหวินชิงก้าวเดินตรงเข้าไปข้างหน้า!

พลันได้ยินเสียงผู้หญิงคนหนึ่งพูดอย่างหยิ่งยโสว่า "รปภ. ตรงประตูใหญ่ยังไม่กล้าขวางรถฉันเลย แกแน่ใจนะว่าจะมาขวางไม่ให้พวกเราเข้าไป????"

เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยกล่าวอย่างขออภัยว่า "ขอโทษด้วยครับ คนภายนอกตราบใดที่ผมยังไม่ได้รับคำสั่งจากเบื้องบน ก็ไม่อนุญาตให้ใครเข้าไปทั้งนั้นครับ!"

"คำสั่งจากเบื้องบนเหรอ? แกรู้ไหมว่าเขาเป็นใคร!" เซี่ยงเหมยชี้ไปที่ผู้ชายข้างกายเธอ!

จากนั้นก็เชิดคออันหยิ่งผยองขึ้นแล้วพูดว่า "เขาเป็นลูกชายของคุณตู้ อี้เซิง รองประธานบริษัทของพวกแก!"

พอได้ยินแบบนั้น...

รปภ. ก็เริ่มทำตัวไม่ถูกขึ้นมาทันที!

นี่เป็นครั้งแรกที่เขาต้องเจอกับสถานการณ์แบบนี้...

หากไม่ใช่คนของบริษัทและไม่มีคีย์การ์ด ก็ไม่สามารถเข้าไปในอาคารได้เลย...

ยามปกติ นอกจากพนักงานภายในแล้ว หากมีคนอื่นมาติดต่อ เขาก็ต้องได้รับคำสั่งจากเบื้องบนก่อน ถึงจะยอมปล่อยให้ผ่านเข้าไปได้...

ความจริงเรื่องนี้ง่ายนิดเดียว แค่พวกเขาโทรศัพท์หารองประธานตู้ อี้เซิง กริ๊งเดียว ก็เดินเข้าไปได้อย่างสบายแล้ว!

แต่พอเซี่ยงเหมยถูก รปภ. ขวางเอาไว้ เธอกลับไม่พอใจอย่างรุนแรง แล้วเปิดฉากสั่งสอนตักเตือน รปภ. ยกใหญ่ทันที!

ปกติรองประธานตู้ อี้เซิง ก็ชอบวางก้ามเบ่งอำนาจอยู่แล้ว อาศัยว่าตัวเองเป็นผู้อาวุโสรุ่นก่อตั้งใต้บังคับบัญชาของหลินหงเทียน

ที่ผ่านมาไม่เคยเห็นหัวพวกเขาสักนิด วันไหนที่ตู้ อี้เซิง อารมณ์ไม่ดีขึ้นมา ก็ชอบมาระบายอารมณ์ใส่ผู้ใต้บังคับบัญชาอยู่เรื่อย!

รปภ. จึงไม่มีความกล้าพอที่จะโทรศัพท์ไปถามรองประธานตู้ อี้เซิง จริง ๆ...

ตำแหน่งข้าราชการสูงกว่าขั้นเดียวยังข่มคนแทบตาย นับประสาอะไรกับรองประธานตู้ อี้เซิง ที่มีตำแหน่งสูงส่งกว่าเขาตั้งไม่รู้กี่เท่า แค่พูดออกมาคำเดียวก็กำหนดชะตาชีวิตว่าจะให้อยู่หรือไล่ รปภ. ตัวเล็ก ๆ อย่างเขาออกได้แล้ว...

เมื่อได้ยินว่าชายคนนั้นเป็นลูกชายของรองประธานตู้ อี้เซิง ในที่สุด รปภ. ก็จำต้องยอมจำนน!

พอเห็น รปภ. ยอมปล่อยให้เข้าไป เซี่ยงเหมยก็ยังไม่วายบีบคั้นกดดันต่อ "คนไม่มีหูมีตาแบบแกเนี่ย มาทำงานเป็น รปภ. ได้ห่วยแตกจริง ๆ... ฉันแค่พูดคำเดียวก็ทำให้แกตกงานได้แล้ว ไม่เชื่อก็คอยดูไปแล้วกัน..."

เซี่ยงเหมยโมโหเป็นอย่างมาก!

พ่อของแฟนหนุ่มเธอเป็นถึงรองประธานเครือบริษัทเชียวนะ!

ในเครือบริษัทแห่งนี้เรียกได้ว่าเป็นรองแค่ไม่กี่คน แต่อยู่เหนือคนนับหมื่น...

กลับต้องมาถูก รปภ. กระจอก ๆ คนหนึ่งขวางทาง ไม่ยอมให้พวกเธอเข้าไป...

เรื่องนี้ทำให้เธอรู้สึกเสียหน้าต่อหน้าเพื่อน ๆ เป็นอย่างยิ่ง!

พวกเธอมากันทั้งหมดสี่คน นอกจากแฟนหนุ่มของเซี่ยงเหมยแล้ว หญิงสาวอีกสองคนก็คือเพื่อนของเธอนั่นเอง!

เซี่ยงเหมยกับเพื่อนทั้งสามคนต่างเป็นเด็กเพิ่งเรียนจบมาหมาด ๆ ตั้งใจจะใช้เส้นสายของแฟนหนุ่มเข้าทางลัด เพื่อเข้ามาทำงานในเครือหวาเฟิง...

เซี่ยงเหมยเคยคุยโวโอ้อวดต่อหน้าเพื่อน ๆ เอาไว้เป็นมั่นเหมาะ รับประกันเป็นดิบดีว่าจะพาพวกเธอเข้ามาทำงานในเครือหวาเฟิงได้อย่างแน่นอน...

ผลปรากฏว่าแค่ประตูอาคารบริษัทยังเข้าไม่ได้เลยด้วยซ้ำ!

"ความผิดเธอแท้ ๆ เลย ทำไมไม่บอกพ่อเธอล่วงหน้าไว้ก่อนเล่า..." เซี่ยงเหมยหันไปสวดแฟนหนุ่มอีกยกใหญ่!

แฟนหนุ่มได้แต่ส่งยิ้มเจื่อนอย่างจำยอม... กว่าเขาจะจีบเทพธิดาคนนี้มาครองได้ช่างยากลำบาก จะไม่ให้ตามใจประคบประหงมได้อย่างไรกันเล่า!

ทั้งสี่คนก้าวเดินเข้าไปในอาคารหวาเฟิง เซี่ยงเหมยยังไม่ลืมที่จะหันกลับมาข่มขู่ "คอยดูเถอะมึง! เดี๋ยวจะโดนสั่งให้เก็บข้าวของไสหัวไปเดี๋ยวนี้แหละ!!!"

รปภ. ได้ยินเข้า ในใจก็เต็มไปด้วยความรู้สึกจำนนและคับแค้นใจ...

ในตอนนั้นเอง ฝ่ามืออันทรงพลังก็ตบลงบนไหล่ของเขาเบา ๆ!

รปภ. เงยหน้าขึ้นมอง ทั้งตกใจและยำเกรงพลางละล่ำละลักออกมา "สะ... สวัสดีครับท่านประธานกู้!!!"

กู้เหวินชิงเอ่ยขึ้น "ไม่ต้องท้อแท้ไปหรอก นายทำถูกต้องแล้ว"

จากนั้น กู้เหวินชิงก็เน้นย้ำทีละคำอย่างชัดเจน "วางใจเถอะ ไม่มีใครกล้าไล่นายออกทั้งนั้น ฉันกู้เหวินชิงเป็นคนพูดเอง!"

พอได้ยินเช่นนี้ รปภ. ก็ซาบซึ้งใจจนแทบจะร้องไห้ออกมา...

เป็นผู้บริหารระดับสูงของบริษัทเหมือนกันแท้ ๆ รองประธานตู้ชอบข่มเหงรังแกคนชั้นผู้น้อย ส่วนท่านประธานกู้กลับอ่อนโยนมีเมตตาถึงเพียงนี้... นี่สินะคือความแตกต่าง...

จากนั้น กู้เหวินชิงก็ก้าวเดินเข้าไปในอาคารหวาเฟิงอย่างสง่าผ่าเผย!

พนักงานทุกคนของหวาเฟิง ต่างได้รับการปลูกฝังข้อมูลจากระบบเรื่องที่กู้เหวินชิงเข้าซื้อกิจการเครือหวาเฟิงไว้หมดแล้ว!!!

ทันทีที่ก้าวเข้าไปยังชั้นหนึ่งของบริษัท!

พนักงานต้อนรับสาวตรงเคาน์เตอร์ก็รีบลุกขึ้นยืนโค้งคำนับ พร้อมกับเอ่ยทักทายกู้เหวินชิงอย่างนอบน้อมทันที

"สวัสดีค่ะประธานกู้!"

"สวัสดีค่ะท่านประธานกู้!"

"สวัสดีค่ะประธานกู้"

เมื่อต้องมาเจอเรื่องไร้สาระตรงหน้าประตู กู้เหวินชิงจึงอารมณ์ไม่ค่อยดีนัก เขาพยักหน้ารับเบา ๆ ก่อนจะเลือกพนักงานต้อนรับที่ดูถูกชะตาที่สุดแล้วเอ่ยขึ้น

"พาผมไปที่ห้องประชุมที"

"ได้ค่ะ ประธานกู้!" พนักงานต้อนรับสาวที่ถูกเลือกแอบดีใจจนเนื้อเต้น เธอสวมชุดทำงานเข้ารูปพลางเดินบิดสะโพกนำหน้าไปกดลิฟต์ให้!

กู้เหวินชิงยังมีสีหน้าเย็นชาและขมวดคิ้วเล็กน้อย!

พนักงานต้อนรับคนอื่น ๆ เมื่อเห็นว่าประธานกู้ก้าวเข้าลิฟต์ไปแล้ว!

พวกเธอต่างพากันพรูลมหายใจที่กลั้นไว้ออกมา ออร่าของประธานกู้ช่างทรงพลังเหลือเกิน สีหน้าที่เย็นชาไร้อารมณ์นั้นทำให้พวกเธอไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรงด้วยซ้ำ!

"ประธานกู้ยังหนุ่มอยู่จริง ๆ ด้วย! แถมยังหล่อขนาดนี้อีก!"

"เท่มากเลย เย็นชาสมกับเป็นท่านประธานจอมเผด็จการในชีวิตจริงชัด ๆ!"

"ให้ตายสิ! อิจฉาเสี่ยวเล่อที่ได้เดินนำทางจังเลย ได้อยู่ใกล้ชิดกับประธานกู้ตั้งนานสองนาน!"

ประธานกู้ไม่เพียงหน้าตาหล่อเหลา แต่ยังอายุน้อยแถมรวยมหาศาล ช่างเป็นชายในฝันของพวกเธอจริง ๆ... เสียดายที่พวกเธอรู้สถานะตัวเองดี ทำได้แค่แอบเพ้อฝันอยู่ในใจเท่านั้น...

เสี่ยวเล่อเดินนำทางประธานกู้ไปยังห้องประชุมใหญ่ตลอดทาง!

พลางบิดส่ายสะโพกไปมาอยู่เป็นระยะ...

แต่กู้เหวินชิงกลับทำเป็นมองไม่เห็นไปเสียหมด เขาเพียงแค่เห็นว่าเธอดูสบายตาดี เลยให้มาเดินนำทางเท่านั้นเอง...

เมื่อประธานกู้ขึ้นไปยังห้องประชุมแล้ว พนักงานต้อนรับที่ชั้นหนึ่งจึงรีบแจ้งให้ทุกคนที่มีนัดประชุมทราบทันที

ไม่อย่างนั้น หากปล่อยให้ประธานกรรมการของบริษัทต้องมารอคนอื่นตั้งนานสองนาน นั่นย่อมถือเป็นความบกพร่องในหน้าที่ของพวกเธออย่างร้ายแรง!!!

ในเวลานี้!

ผู้บริหารระดับสูงส่วนใหญ่ต่างก็ทราบเรื่องที่ประธานกู้เดินทางมาถึงบริษัทแล้วเช่นกัน!

ไม่นานนัก!

เหล่าผู้บริหารจากฝ่ายวางแผน ฝ่ายวิศวกรรม ฝ่ายเทคนิค ฝ่ายบริหารงานก่อสร้าง... และฝ่ายอื่น ๆ ของบริษัทก็ทยอยมาถึงกันอย่างพร้อมเพรียง...

บรรดารองประธานและผู้จัดการทั่วไปฝ่ายบริหารต่างก็นั่งรออยู่ในห้องประชุมใหญ่กันอย่างเงียบสงบ เพื่อเฝ้ารอการมาของเจ้านายคนใหม่...

เอ่อ...!

อันที่จริงจะเรียกว่าเจ้านายคนใหม่ก็คงไม่ถูกเสียทีเดียว!

ก่อนหน้านี้กู้เหวินชิงก็เป็นกรรมการบริหารของบริษัทอยู่แล้ว โดยถือหุ้นเครือหวาเฟิงอยู่สิบเปอร์เซ็นต์ เพียงแต่เขาเป็นพวกไปมาไร้ร่องรอยดั่งมังกรเห็นหัวไม่เห็นหาง ไม่ค่อยได้โผล่มาที่บริษัท และไม่เคยก้าวก่ายการบริหารงานของบริษัทเลย...

แต่ในตอนนี้!

อดีตผู้ถือหุ้นรายย่อย กลับเข้าซื้อกิจการเครือหวาเฟิงแบบเบ็ดเสร็จร้อยเปอร์เซ็นต์ แค่นึกย้อนไปในตอนนี้ ภายในใจของพวกเขาก็เปี่ยมล้นไปด้วยความเคารพยำเกรงต่อประธานกู้อย่างที่สุด...

ช่างสุดยอดเหนือชั้นจนถึงขีดสุดจริง ๆ...