ตอนที่ 90
ตอนที่ 090 ใครไม่มาไล่ออกให้หมด
minibunny · 7,256 ตัวอักษร
เครือบริษัทอสังหาริมทรัพย์มูลค่ากว่าเก้าหมื่นล้าน!
นึกจะฮุบซื้อกิจการก็ซื้อได้ในพริบตาเดียว!
อิทธิพลบารมีเบื้องหลังของประธานกู้จะยิ่งใหญ่ขนาดไหน ชัดเจนเสียจนไม่ต้องเอ่ยให้มากความ!
เวลานี้ ทุกคนในห้องประชุมต่างอดไม่ได้ที่จะรู้สึกยำเกรง พร้อมกับมีความกังวลหวั่นใจอยู่ลึก ๆ!
เพราะคนที่พวกเขากำลังจะต้องเผชิญหน้าก็คือประธานคนใหม่เอี่ยมอ่อง!
สุภาษิตว่าไว้ เจ้าหน้าที่ใหม่ไฟแรงมักจะจุดไฟสามกองเพื่อสร้างผลงาน ไม่รู้ว่าไฟกองแรกนี้จะลามมาลวกใส่ตัวเองเข้าหรือเปล่า!
สำหรับเรื่องที่กู้เหวินชิงเข้าซื้อเครือหวาเฟิง ผู้บริหารระดับสูงส่วนใหญ่ยังรู้สึกว่าโชคดีอยู่บ้าง!
อย่างน้อยประธานกู้ที่เข้าซื้อกิจการก็เป็นคนคุ้นเคยกันดี เพราะเคยเป็นผู้ถือหุ้นของเครือบริษัทมาก่อน!
ไม่อย่างนั้น หากเปลี่ยนเป็นคนนอกเข้าซื้อกิจการเครือหวาเฟิง เกรงว่ากลุ่มผู้บริหารอย่างพวกเขาคงถูกล้างบางยกแผงไปแล้ว...
ท่ามกลางความเงียบงันในระหว่างที่เหล่าผู้บริหารระดับสูงกำลังเฝ้ารอ!
ภายในห้องประชุมขนาดมหึมาไม่มีแม้แต่เสียงรบกวนเล็ดลอดออกมาเลยสักนิด!
ยิ่งไม่มีใครกล้าแม้แต่จะกระซิบกระซาบกันเลยสักคน!
พวกเขาต่างต้องการสร้างความประทับใจแรกที่ดีต่อหน้าเจ้านายคนใหม่ ไม่แน่ว่าหากเข้าตาขึ้นมา อาจจะได้เลื่อนขั้นก้าวหน้าอย่างก้าวกระโดดก็เป็นได้!
..........
เสี่ยวเล่อพนักงานต้อนรับพาประธานกู้มาส่งที่ห้องทำงานของประธานกรรมการเป็นลำดับแรก!
ทันทีที่กู้เหวินชิงก้าวออกจากลิฟต์!
หลี่เจียฮุ่ย ผู้ช่วยคนเดิมของประธานกรรมการก็มายืนรออยู่หน้าลิฟต์ก่อนแล้ว!
เธอรีบเอ่ยทักทายด้วยน้ำเสียงใสกระจ่าง "สวัสดีตอนบ่ายค่ะ ประธานกู้!"
หลี่เจียฮุ่ยสวมชุดทำงานสาวออฟฟิศโทนสีเทา!
เสื้อสูทตัวบางสีเทาสวมทับเสื้อเชิ้ตสีขาวด้านใน กระโปรงทรงสอบรัดรูปสีเทา อวบอิ่มในจุดที่ควรจะอวบ รูปร่างสะโพกยิ่งขับเน้นให้กระโปรงดูกลมกลึงได้รูป...
ถุงน่องสีดำรับกับรองเท้าส้นสูงสีดำที่ปลายเท้า ขับให้เรียวขายาวสมส่วนดูดียิ่งนัก!
หลี่เจียฮุ่ยรวบผมยาวเกล้าเป็นมวยดังโงะ แต่งหน้าบาง ๆ นัยน์ตาคมหวานดั่งดอกท้อ... ริมฝีปากบางระเรื่อสีชมพูจาง...
ชุดทำงานแบบพนักงานออฟฟิศ ประกอบกับแว่นตากรอบสีดำที่เธอสวม ให้ความรู้สึกคุ้นตาอย่างประหลาด!
ชวนให้นึกถึงอาจารย์สาวหรือหัวหน้างานสาวในหนังแอ็กชันของผู้ใหญ่สักเรื่องไม่มีผิด...
กู้เหวินชิงอดไม่ได้ที่จะกวาดสายตามองซ้ำอีกสองหน หลี่เจียฮุ่ยคนนี้ ข้อมูลที่ระบบให้มาระบุว่าอายุยี่สิบหกปี จบการศึกษาจากมหาวิทยาลัยชื่อดังในต่างประเทศ ความสามารถในการทำงานยอดเยี่ยมเป็นเลิศ!
ส่วนข้อมูลที่เหลือ ยังโสด ไม่มีแฟน นี่มันอะไรกันเนี่ย???
กู้เหวินชิงพยักหน้ารับแล้วเดินเข้าไปในห้องทำงานของประธานกรรมการ!
สิ่งแรกที่รู้สึกได้คือ ห้องทำงานกว้างมาก!
มีขนาดราว ๆ สี่ร้อยตารางเมตรเห็นจะได้!
การตกแต่งภายในมีสไตล์อันเป็นเอกลักษณ์ หรูหราแต่ไม่ดูไร้รสนิยม คลาสสิกแต่แฝงไว้ด้วยความโดดเด่นสะดุดตา ประณีตงดงามและเปี่ยมล้นด้วยความภูมิฐาน โอ่อ่าตระการตาเกินกว่าจะบรรยายออกมาเป็นตัวอักษรได้!
บานหน้าต่างกระจกจรดพื้นของชั้นสูง ทำให้มองทอดสายตาไปยังแม่น้ำหวงผู่ที่อยู่ไม่ไกลได้อย่างสบายอารมณ์...
พอเขานั่งลงบนเก้าอี้ประธาน หลี่เจียฮุ่ยผู้ช่วยประธานก็ชงชาเสร็จพอดี พร้อมกับประคองวางลงบนโต๊ะเบา ๆ!
เธอใช้นัยน์ตาดอกท้อคู่สวยลอบสังเกตประธานคนใหม่อยู่สองสามครั้ง!
ช่างยังหนุ่มแน่นจริง ๆ แถมหน้าตาก็หล่อเหลาเอาการ...
ในประวัติระบุว่าอายุเพิ่งจะสิบแปดปีเท่านั้น!
อายุสิบแปดปีทุ่มเงินสามหมื่นล้านประมูลคว้าที่ดินแปลงทองคำ อายุสิบแปดปีเข้าซื้อเครือหวาเฟิงแบบเบ็ดเสร็จร้อยเปอร์เซ็นต์!
ก่อนที่จะได้พบหน้ากัน ภายในเครือบริษัทต่างมีเรื่องเล่าขานอันเป็นตำนานของประธานกู้สะพัดไปทั่ว!
เธอเฝ้ารอการพบกันกับประธานกู้มาโดยตลอด!
เวลานี้ประธานกู้นั่งอยู่ตรงหน้าเธอ ออร่ารอบตัวช่างทรงพลังเหลือเกินจริง ๆ!
ให้ความรู้สึกกดดันจนเธอแทบจะหายใจไม่ออก ลมหายใจแผ่วเบาทำให้ไฟหน้ารถคู่อวบอิ่มขยับไหวขึ้นลงตามจังหวะ...!!!
กู้เหวินชิงมองดูน้ำชาตรงหน้า เขาไม่ประสีประสาเรื่องชา และไม่ชอบดื่มชาเลยสักนิด!
กู้เหวินชิงที่อายุเพิ่งจะสิบแปดปี อยู่ในช่วงวัยที่สดใสเบ่งบานที่สุด ยิ่งไม่มีทางอยากไปทำความเข้าใจศาสตร์แห่งการชงชาพวกนั้นหรอก!
ไม่ชอบก็คือไม่ชอบ!
กู้เหวินชิงขมวดคิ้วเล็กน้อย "ต่อไปในห้องทำงานของผม ให้มีแต่น้ำสปาร์กลิงเท่านั้น!"
สิ้นเสียงนั้น ผู้ช่วยหลี่ก็รีบขยับตัวทันที!
หญิงสาวก้าวเรียวขาคู่งามออกไปเตรียมน้ำสปาร์กลิงมาให้ประธานกู้ทันที
พลางลอบคิดในใจว่าสมกับเป็นประธานหนุ่มจริง ๆ ไม่เหมือนใครเลยสักนิด... ทั้งเผด็จการทั้งเอาแต่ใจชะมัด...
ในเมื่อมีระบบอยู่ในมือ การได้ใช้ชีวิตตามใจปรารถนาต่างหากถึงจะเป็นเป้าหมายที่แท้จริงของกู้เหวินชิง!
ขอแค่ตัวเองพอใจ ใครจะคิดอย่างไรก็ช่างหัวมัน!
กู้เหวินชิงลุกขึ้นยืนหน้ากระจกบานใหญ่จรดพื้นบนตึกสูง ทัศนียภาพเปิดโล่งจนมองเห็นทิวทัศน์เบื้องล่างราวกับทุกสิ่งอยู่แทบเท้า
โดยเฉพาะแม่น้ำหวงผู่เบื้องหน้าที่ดูใกล้แค่เอื้อม!
ห้องทำงานหรูหราโอ่อ่าขนาดใหญ่ถึงสี่ร้อยตารางเมตร แค่กวาดสายตาก็มองเห็นแม่น้ำหวงผู่ที่อยู่ชิดใกล้ ด้านข้างยังมีผู้ช่วยสาวสวยยืนอยู่... จะบอกว่าเป็นผู้ชนะในชีวิตก็คงไม่เกินไปนัก...
กู้เหวินชิงก้มดูเวลา ได้เวลาไปเข้าประชุมแล้ว!
..........
สำนักงานใหญ่เครือหวาเฟิง!
ห้องประชุมของหวาเฟิงกว้างขวางมาก แต่เวลานี้กลับแน่นขนัดไปด้วยผู้คน
ทั้งฝ่ายวางแผน ฝ่ายวิศวกรรม ฝ่ายเทคนิค ฝ่ายบริหารงานก่อสร้าง... และผู้บริหารฝ่ายอื่น ๆ ของบริษัทต่างมากันอย่างพร้อมหน้า
เวลานี้ ไม่ว่าตำแหน่งในเครือหวาเฟิงจะสูงเพียงใด หรือทำงานมานานกี่ปี ทุกคนต่างก็นั่งเงียบกริบอยู่ในห้องประชุมเพื่อรอคอยการมาตรวจงานของประธานกรรมการคนใหม่
ครั้นเห็นกู้เหวินชิงก้าวเข้ามาในห้องประชุม ทุกคนต่างพากันเอ่ยทักทายขึ้นมาเซ็งแซ่
ชั่วพริบตานั้น!
เสียงเรียกท่านประธานกู้บ้าง ประธานกู้บ้าง ดังระงมขึ้นมาไม่ขาดสาย...
กู้เหวินชิงเพียงยิ้มรับและพยักหน้าให้โดยไม่พูดอะไร ก่อนจะสาวเท้ายาวตรงไปยังที่นั่งประธานกรรมการด้านหน้าสุด
กู้เหวินชิงนั่งลงตรงนั้นพลางกวาดสายตามองไปรอบห้องหนึ่งรอบ มีใครบ้างที่ไม่ได้มา??
อย่างเช่นรองประธานตู้ อี้เซิง...
หรือไม่ก็พวกผู้บริหารระดับสูงคนอื่น ๆ!
จากนั้น ประโยคแรกที่หลุดออกจากปากกู้เหวินชิงก็คือ "เช็กชื่อก่อน ใครไม่มาไล่ออก ใครมาสายปรับเงินรางวัลสามเดือน!!!"
สิ้นเสียงนั้น!
ก็เกิดเสียงฮือฮาดังขึ้นมาทันที...
ทุกคนต่างตกใจกันถ้วนหน้า บรรยากาศเริ่มตึงเครียดขึ้นมาแล้วสิ!
เอะอะก็จะไล่ออก แบบนี้มันเข้มงวดเกินไปหน่อยแล้วมั้ง...
ภายในห้องประชุมพลันกลับมาเงียบสงัดลงอีกครั้ง ทุกคนต่างมีสีหน้าเคลือบแคลงสงสัย
ผู้ช่วยหลี่ลังเลอยู่นานกว่าจะกล้าเปิดปากพูด "ผู้อำนวยการฝ่ายขายยังคุมงานอยู่ที่สำนักงานขายค่ะ!! เนื่องจากทางสำนักงานขายยุ่งมากจริง ๆ จนปลีกตัวมาไม่ได้ เขาเลยโทรมาขอลาก่อนล่วงหน้าแล้วค่ะ!"
กู้เหวินชิงตวัดสายตามองเธอปราดหนึ่ง ก่อนจะเอ่ยเสียงเรียบ "ยกเว้นคนที่ลาไว้..."
"เช็กชื่อ!"
หลี่เจียฮุ่ยไม่เข้าใจว่าทำไมท่านประธานกู้ถึงได้เข้มงวดขนาดนี้ แต่หน้าที่ของเธอคือทำสิ่งที่ได้รับมอบหมายให้ดีที่สุดเท่านั้น!
เธอหยิบรายชื่อขึ้นมาแล้วเริ่มเช็กชื่อทันที
นอกจากผู้อำนวยการฝ่ายขายที่โทรมาลา สรุปแล้วมีคนไม่มาทั้งหมดสี่คน...
กู้เหวินชิงก้มมองนาฬิกาข้อมือ นิ่งเงียบไปครู่หนึ่งแล้วเอ่ยขึ้น "เวลานัดที่ผมแจ้งไปคือห้าโมงตรงใช่ไหม... ตอนนี้ห้าโมงสิบนาทีแล้ว..."
"แม้แต่งานง่าย ๆ อย่างการเข้าประชุมยังไม่มีประสิทธิภาพในการปฏิบัติตาม แล้วงานที่ซับซ้อนกว่านี้ของเครือบริษัท จะไปหวังประสิทธิภาพการทำงานให้สูงส่งมาจากไหนได้อีก?"
ทุกคนต่างพากันเงียบกริบ เพราะสิ่งที่ประธานกู้พูดนั้นถูกต้องทุกประการ
แต่ละคนหันมองหน้ากันเลิ่กลั่ก รู้สึกว่าเหตุใดประธานกู้วัยหนุ่มคนนี้ถึงได้มีออร่าทรงพลังและเด็ดขาดปานนี้ ผิดวิสัยคนรุ่นเดียวกันไปไกลลิบ...
เอะอะก็จะไล่ออก!
อ้าปากขึ้นมาก็หักโบนัส...
ช่างเด็ดขาดเฉียบคมจริง ๆ! และต่อมาในใจพวกเขาก็นึกโล่งอกที่ตัวเองไม่ได้มาสาย และที่สำคัญคือไม่ได้ขาดประชุม...
...........
กู้เหวินชิงไม่ได้พูดอะไรต่อ สายตากวาดมองกลุ่มคนที่มีสีหน้ากลืนไม่เข้าคายไม่ออก จะบอกว่าเขาไม่โมโหก็คงเป็นเรื่องโกหก
ภาพเหตุการณ์รังแกคนตรงหน้าตึกนั้น ก็ทำเอาเขาหงุดหงิดใจมากพออยู่แล้ว!
แจ้งเรื่องการประชุมล่วงหน้าไว้แล้วแท้ ๆ แต่ก็ยังมีคนขาด... พนักงานที่ไร้ประสิทธิภาพในการทำงานเช่นนี้ ไม่มีเสียก็ช่างปะไร!
ยิ่งไปกว่านั้น หากเขาไม่แสดงความเด็ดขาดเข้มงวดออกมาเสียหน่อย จะไปสะกดพวกจิ้งจอกเฒ่าฝูงนี้ให้อยู่หมัดได้อย่างไร...
พวกจิ้งจอกเฒ่าที่คลุกคลีอยู่ในแวดวงการทำงานมานานหลายปี เรื่องประเภทต่อหน้าอย่างลับหลังอย่างนั้นทำกันมาไม่น้อยเลยทีเดียว!
หากกู้เหวินชิงไม่แสดงความเด็ดขาดแข็งกร้าวออกมาบ้าง พวกเขาก็คงคิดว่าประธานกู้หนุ่มคนนี้เป็นพวกลูกคนรวยไร้สมอง เป็นลูกพลับนิ่มที่ใครจะบีบจะเค้นเล่นอย่างไรก็ได้...
ผลงานระดับปรากฏการณ์ที่กวาดความนิยมเหนือทุกแนวในโลกอินเทอร์เน็ต!
ตอนนี้รู้สึกยังไง?
ความคิดเห็น
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความคิดเห็น
กำลังโหลดความคิดเห็น