ตอนที่ 091 เงินของเครือหวาเฟิงไม่เลี้ยงดูพวกไร้ประโยชน์

เมื่อเห็นสีหน้าไม่สบอารมณ์ของประธานกู้ ทุกคนต่างพากันเงียบกริบ!

โดยเฉพาะบางคนที่ถึงกับหน้าถอดสีไปตามๆ กัน...

ทีแรกบางคนยังแอบหวังลึกๆ ว่าในเมื่อประธานกู้เพิ่งจะอายุสิบแปดปี ก็น่าจะหลอกล่อได้ง่ายอยู่บ้าง!

ยิ่งไปกว่านั้น ก่อนหน้านี้ตอนที่กู้เหวินชิงยังเป็นผู้ถือหุ้น เขาก็ไม่เคยก้าวก่ายการบริหารงานของเครือบริษัทเลยแม้แต่น้อย คนแบบนี้น่าจะคุยง่ายแท้ๆ!

ใครจะไปคิดว่าพอปรากฏตัวก็เชือดเฉือนโชว์พาวเวอร์ใส่ทันที เล่นเอาหลายคนตั้งรับกันแทบไม่ทัน...

แต่คนฉลาดบางคนกลับไม่แปลกใจเลยสักนิด ธรรมดาของผู้นำคนใหม่ไฟแรงที่ต้องแสดงฝีมือ ตราบใดที่ทำหน้าที่ตามความรับผิดชอบของตนเองให้ดี เครือบริษัทจะเปลี่ยนเจ้านายเป็นใครก็ไม่ได้ส่งผลกระทบต่อพวกเขามากมายนัก...

กู้เหวินชิงนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยขึ้นว่า "เริ่มประชุมได้แล้วครับ!"

"เป้าหมายหลักของการประชุมในครั้งนี้ ข้อหนึ่งคือการเติมเต็มตำแหน่งว่างของผู้ถือหุ้นหวาเฟิง เราจะวัดกันด้วยความสามารถล้วนๆ! สำหรับผม ใครมีความสามารถคนนั้นก็ได้เลื่อนขั้นขึ้นมา..."

"ข้อสองคือแผนการลงมือพัฒนาที่ดินผืนใหญ่ริมแม่น้ำสวีโจวอย่างเป็นรูปธรรม ซึ่งประมูลมาด้วยมูลค่าสามหมื่นล้าน..."

พอได้ยินคำพูดของประธานกู้ หัวใจของทุกคนพลันเต้นรัวด้วยความตื่นเต้น!

เดิมทีตำแหน่งของผู้ถือหุ้นหวาเฟิงในเครือบริษัทก็ไม่ได้ต่ำต้อย แทบทั้งหมดล้วนเป็นหัวหน้าเบอร์หนึ่งของแต่ละแผนก ในเมื่อตอนนี้ตำแหน่งเหล่านั้นว่างลงแล้ว คนที่จะได้เลื่อนขั้นขึ้นมาก็ต้องเป็นหนึ่งในบรรดาพวกเขาไม่ใช่หรืออย่างไร...

แถมยังมีที่ดินแปลงทองคำในมือกู้เหวินชิงอีกด้วย!

แปลงที่ดินดังกล่าวตั้งอยู่ในเขตสวีโจว ครอบคลุมไปถึงส่วนต่อขยายริมแม่น้ำหวงผู่ในเขตสวีโจว!

ทั้งทำเลและขนาดของที่ดินผืนใหญ่นี้จัดว่าหาที่ไหนมาเทียบเคียงไม่ได้อีกแล้ว

ผืนดินแห่งนี้ตั้งอยู่ใจกลางเมืองที่มีทรัพยากรที่ดินอย่างจำกัด จัดเป็นหนึ่งในพื้นที่เพียงไม่กี่แห่งของย่านใจกลางเมืองโมตู โดยเฉพาะบริเวณเลียบแม่น้ำ ที่ยังคงเหลือไว้ให้พัฒนาจัดสรรเป็นโครงการขนาดใหญ่มาตรฐานสูงในผืนเดียวกันได้

สามารถก่อสร้างเป็นอาคารสำนักงานเชิงพาณิชย์ ธุรกิจอาหารและโรงแรม ศิลปวัฒนธรรมและการกีฬา ที่อยู่อาศัยเพื่อการพาณิชย์ ที่อยู่อาศัยเพื่อให้เช่าตามนโยบายสังคม รวมถึงลานสาธารณะและรูปแบบธุรกิจอื่นๆ ได้อย่างครบวงจร มีพื้นที่รวมกว่าสามแสนสองหมื่นตารางเมตร และมีขนาดการพัฒนารวมราวหนึ่งล้านแปดแสนตารางเมตร...

สำหรับเครือหวาเฟิงแล้ว ที่ดินผืนใหญ่นี้คือแปลงที่ดินชั้นเลิศที่ต้องคว้ามาให้ได้ หากพัฒนาออกมาได้ดีก็จะยิ่งผลักดันให้ชื่อเสียงของเครือหวาเฟิงก้าวล้ำไปอีกขั้น...

ประกอบกับทำเลที่ติดริมแม่น้ำ ขอเพียงประธานกู้ใจถึงยอมทุ่มเงิน ก็สามารถยกระดับสู่โครงการระดับไฮเอนด์ได้อย่างสบายๆ ทำให้ที่ดินผืนใหญ่ริมแม่น้ำแห่งนี้กลายเป็นโครงการเรือธงของเครือหวาเฟิง...

เมื่อคิดได้เช่นนี้ ทุกคนในที่ประชุมจึงเต็มไปด้วยความหวังต่ออนาคตของเครือหวาเฟิง ขอเพียงเครือหวาเฟิงเติบโตขึ้นเรื่อยๆ รายได้ของพวกเขาก็จะเพิ่มพูนขึ้นตามไปด้วย!

แอ๊ด!

ประตูห้องประชุมถูกผลักเปิดออก!

ตู้อี้เซิง รองประธานเครือบริษัท ยืนตระหง่านอยู่ตรงหน้าประตู!

กู้เหวินชิงขมวดคิ้ว ก้มมองนาฬิกาข้อมือ แล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึมว่า "รองประธานตู้ช่างเป็นคนงานยุ่งจริงๆ เลยนะครับ มาสายไปตั้งชั่วโมงกว่า!"

สายตาของทุกคนในห้องประชุมต่างจับจ้องไปยังตู้อี้เซิงที่ยืนอยู่ตรงประตูเป็นตาเดียว!

ไม่มีใครแปลกใจเลยแม้แต่น้อย ในยุคที่อดีตประธานหลินหงเทียนยังกุมอำนาจ ตู้อี้เซิงก็ถือดีว่าตนเองเป็นคนรุ่นบุกเบิกระดับอาวุโส มักจะเข้าประชุมสายเป็นประจำจนทุกคนเห็นจนชินตาไปแล้ว...

แม้จะไม่ประหลาดใจ แต่ในใจทุกคนกลับก่นด่าตู้อี้เซิงว่างี่เง่า ตำแหน่งก็ถึงระดับรองประธานแล้วแท้ๆ ทำไมถึงยังไม่รู้จักกาลเทศะอีก...

วันแรกที่เจ้านายคนใหม่เข้ามาตรวจงานแท้ๆ กลับกล้ามาสาย... ไม่ไว้หน้าประธานกู้เลยสักนิด...

ดูท่าตู้อี้เซิงคนนี้คงเคยตัวกับการใช้ชีวิตสุขสบายไร้ระเบียบแบบเดิมๆ จนชิน ถึงตอนนี้ก็ยังไม่คิดจะปรับปรุงตัว...

ตรงหน้าประตู ตู้อี้เซิงที่ตกเป็นเป้าสายตาของทุกคนยังคงมีสีหน้าเรียบเฉยไม่สะทกสะท้าน!

เขาอธิบายว่า "ประธานกู้ครับ ต้องขอโทษด้วยจริงๆ พอดีเมื่อครู่นี้ผมติดงานด่วน ต้องจัดสรรหน้าที่ให้เด็กใหม่ แล้วก็ชี้แจงกฎระเบียบของบริษัทให้พวกเขาทราบครับ!"

"ไม่ต้องมาแก้ตัวครับ!" กู้เหวินชิงพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงเย็นชา!

จากนั้นเขาก็กวาดสายตามองไปรอบห้อง สีหน้าเคร่งขรึมเด็ดขาดอย่างเห็นได้ชัด "ฝ่ายบุคคลมีไว้ทำอะไรกัน? ระดับรองประธานเครือบริษัทต้องลดตัวลงไปจัดสรรงานให้เด็กใหม่ แล้วยังต้องคอยอธิบายเรื่องราวของเครือบริษัทเองเชียวหรือ?"

"ถ้าอย่างนั้นก็ยุบแผนกบุคคลทิ้งไปเลยดีกว่าไหม แล้วยกหน้าที่สัมภาษณ์พนักงานใหม่ทั้งหมดให้รองประธานตู้ดูแลไปเลยดีไหมครับ?"

พอได้ยินคำพูดของประธานกู้ ผู้อำนวยการฝ่ายทรัพยากรบุคคลถึงกับเหงื่อกาฬแตกพลั่ก เขารู้ซึ้งดีว่าคนเด็ดขาดอย่างประธานกู้อาจจะทำแบบนั้นขึ้นมาจริงๆ ก็ได้...

ก็ดูวิธีการเมื่อครู่นี้สิ ช่างเฉียบขาดและรวดเร็วเหลือเกิน ใครไม่มาประชุมก็ไล่ออก ใครมาสายก็ตัดโบนัส เชือดเฉือนได้อย่างเด็ดขาดเลือดเย็นยิ่งนัก...

ผู้อำนวยการฝ่ายทรัพยากรบุคคลตกใจจนเหงื่อแตกพลั่ก เขารีบลุกขึ้นยืนอธิบายทันที "ประธานกู้ครับ ช่วงนี้เครือบริษัทของเราปิดรับสมัครพนักงานชั่วคราวครับ ทั้งนักศึกษาจบใหม่และเด็กฝึกงานพวกเราก็เปิดรับล่วงหน้าไปตั้งแต่เดือนมิถุนายนถึงกรกฎาคมแล้ว... แถมโครงการพัฒนาที่ดินผืนใหญ่ของเครือบริษัทช่วงนี้ก็เสร็จสิ้นหมดแล้ว บริษัทเราไม่ได้ขาดคนเลยสักนิดครับ..."

กู้เหวินชิงแค่นหัวเราะในลำคอ "อ้อ ถ้าอย่างนั้นคุณก็ช่วยอธิบายให้ผมฟังหน่อยสิว่า เด็กใหม่ที่รองประธานตู้พูดถึงน่ะโผล่มาจากไหนกันแน่?"

อันที่จริงในใจเขามีคำตอบอยู่แล้ว คงไม่พ้นคนกลุ่มที่เขาเจอตรงชั้นล่าง อาศัยเส้นสายของตู้อี้เซิงยัดเยียดเด็กเข้าทำงานผ่านประตูด้านหลังนั่นแหละ...

ตู้อี้เซิงที่ยืนอยู่หน้าประตู หน้าแดงก่ำด้วยความอับอายจนแทบอยากแทรกแผ่นดินหนี...

ในใจแอบสบถด่าว่า กู้เหวินชิงไอ้เด็กเมื่อวานซืนนี่ช่างตามกัดไม่ปล่อย... การใช้เส้นสายฝากคนเข้าทำงานในเครือบริษัทเป็นเรื่องปกติจะตายไป ทำไมกู้เหวินชิงต้องเอาเรื่องขี้ปะติ๋วพรรค์นี้มาเล่นใหญ่ด้วย?

สิ้นเสียงนั้น!

ผู้อำนวยการฝ่ายทรัพยากรบุคคลก็เหลือบมองตู้อี้เซิงที่ยืนอยู่ตรงประตูแวบหนึ่ง...

ตอนนี้ผู้อำนวยการฝ่ายบุคคลตกที่นั่งลำบาก กลืนไม่เข้าคายไม่ออก!

ทั้งประธานกู้และรองประธานตู้ ต่างไม่ใช่คนที่เขาจะกล้าไปมีเรื่องด้วยทั้งคู่!

แต่หากต้องเลือกระหว่างสองคนนี้ เขาก็เลือกเข้าข้างกู้เหวินชิงอย่างไม่ลังเลแน่นอน!

เขาก็ไม่ได้โง่สักหน่อย ประธานกู้ต่างหากที่เป็นผู้กุมอำนาจชี้เป็นชี้ตายตัวจริง ส่วนรองประธานตู้ที่ปกติชอบวางก้ามใหญ่โต พออยู่ต่อหน้าประธานกู้แล้วก็ไร้ค่าไม่ต่างอะไรกับตดสักนิด...

ครู่ต่อมา ผู้อำนวยการฝ่ายบุคคลจึงเอ่ยออกไปตามตรง "เป็นคนที่รองประธานตู้พาเข้ามาเองครับ ไม่ได้ผ่านแผนกทรัพยากรบุคคลของเรา แต่เขาเป็นคนจัดสรรงานให้พวกเขาด้วยตัวเองเลยครับ!"

จากนั้นเขาก็ทำสีหน้าลำบากใจแล้วเอ่ยต่อว่า "ประธานกู้ก็ทราบดีนี่ครับ ยศสูงกว่าขั้นหนึ่งก็กดหัวคนแทบตายแล้ว เรื่องแบบนี้ผมเองก็จนปัญญาจะขัดขวางจริงๆ ครับ..."

กู้เหวินชิงพยักหน้ารับเงียบๆ พลางปรายตามองไปยังรองประธานตู้อี้เซิงตรงหน้าประตู!

ตู้อี้เซิงรู้ดีว่าเมื่ออยู่ต่อหน้าคนมากขนาดนี้ เขาจำเป็นต้องยอมอ่อนข้อลง มิฉะนั้นหากไปหักหน้าประธานกู้เข้า คงไม่มีวันได้พบจุดจบที่ดีแน่!

ตู้อี้เซิงฝืนยิ้มแห้งๆ ด้วยความกระอักกระอ่วน "ประธานกู้ครับ ต้องขอโทษด้วยจริงๆ พอดีแฟนสาวของลูกชายผมกำลังหางานอยู่ ผมก็เลยคิดว่าจะฝากฝังให้เข้ามาทำในเครือบริษัทของเรา จะได้คอยดูแลช่วยเหลือกันได้น่ะครับ..."

"ไม่ต้องพูดแล้วครับ!"

กู้เหวินชิงไม่อยากทนฟังตู้อี้เซิงพล่ามน้ำท่วมทุ่งอีกต่อไป...

กู้เหวินชิงเอ่ยแทรกขึ้นมาด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบ "บ้านใครๆ ก็มีญาติพี่น้องทั้งนั้น การจะฝากฝังญาติสนิทมิตรสหายเข้ามาทำงานในเครือบริษัทมันทำได้! ผม กู้เหวินชิง ไม่ใช่คนแล้งน้ำใจที่ไม่ยอมไว้หน้าใคร

อยากจะแนะนำคนกันเองเข้ามา ทำได้สิครับ! ผม กู้เหวินชิง สนับสนุนด้วยซ้ำ แต่การแนะนำคนภายในก็ต้องผ่านการสัมภาษณ์จากฝ่ายบุคคลด้วย อย่างน้อยที่สุดคนที่ถูกฝากเข้ามาก็ต้องมีความสามารถ

ต้องทำงานให้มีผลงานได้! หากไม่ผ่านการสัมภาษณ์จากฝ่ายบุคคล แล้วถ้าคนที่ฝากเข้ามาดันเป็นพวกเศษสวะที่ทำห่าอะไรไม่เป็นเลยสักอย่าง บริษัทมิต้องจ่ายเงินเดือนให้ฟรีๆ รึไง? จำใส่หัวกันไว้ให้ดี เงินของผมไม่เลี้ยงดูพวกไร้ประโยชน์!"

...............