ตอนที่ 096 พบถุงน่องใต้กางเกงอีกครั้ง

เมื่อเห็นหวังหมิ่น เทพธิดาในดวงใจก้าวขึ้นรถโรลส์-รอยซ์ แฟนทอมแล่นจากไป!

บริเวณนั้นก็พลันฮือฮาขึ้นมาอีกระลอก!

"เชี่ยเอ๊ย นัดกันตอนกลางคืนเนี่ยนะ? ผียังรู้เลยว่าจะไปทำอะไรกัน!"

"จบกัน เทพธิดาของฉันไม่บริสุทธิ์ผุดผ่องอีกต่อไปแล้ว..."

"มีสาวน้อยยอมตกต่ำเพราะเงินตราเพิ่มขึ้นอีกคนแล้ว..."

"เฮ้อ สังคมสมัยนี้ คนรวยนั่งโรลส์-รอยซ์ ส่วนคนจนทำงานงกๆ แทบตาย..."

"นายเข้าใจผิดแล้วเพื่อน คืนนี้คนที่อยู่บนรถโรลส์-รอยซ์ต่างหากที่จะต้องเหนื่อยแทบขาดใจ!"

ยามนี้เพียงแค่คิดว่าเทพธิดาจะต้องไปร่วมค่ำคืนอันแสนสุขกับผู้ชายอื่น ชายหนุ่มทุกคนในที่นั้นต่างก็ใจสลายและรู้สึกปั่นป่วนยุ่งเหยิงจนถึงขีดสุด!

ภายในรถโรลส์-รอยซ์ แฟนทอม!

คนขับรถด้านหน้ากำลังตั้งหน้าตั้งตาขับอย่างไม่ละสายตา!

หวังหมิ่นซบแนบชิดอยู่ในอ้อมอกของกู้เหวินชิง!

กู้เหวินชิงอดใจไม่ไหว ค่อยๆ เลื่อนมือต่ำลงไปเรื่อยๆ!

เขามองดูหวังหมิ่นที่สวมกางเกงยีนอยู่!

ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่ได้ยินกันเพียงสองคน "วันนี้ทำไมไม่ใส่แบบที่ผมชอบล่ะ?"

"ใส่อยู่นะคะ!"

หวังหมิ่นยู่ปาก ถุงน่องอยู่ใต้กางเกงยีนต่างหากล่ะ...

โรลส์-รอยซ์ แฟนทอมแล่นฉิวไปด้วยความเร็วสูง!

ตอนนี้ใกล้จะเข้าสู่ช่วงค่ำคืน รถราบนท้องถนนจึงค่อนข้างหนาแน่น!

ถึงอย่างนั้นโรลส์-รอยซ์ก็ยังคงแล่นไปได้อย่างราบรื่น เพราะรถคันอื่นต่างพากันหลบทางให้โรลส์-รอยซ์ แฟนทอมคันนี้กันหมด ก็แหม ถ้าเผลอไปเฉี่ยวชนเข้า ใครจะไปมีปัญญาจ่ายค่าเสียหายไหวล่ะ...

......................................

ตัวรถแล่นเข้าสู่ถนนหัวซี!

คนขับรถได้รับคำสั่งจากกู้เหวินชิงก็ขับออกไปทันที!

กู้เหวินชิงกับหวังหมิ่นก้าวลงจากรถ ทั้งคู่ยังไม่ได้กินข้าวเย็นกันเลย

กู้เหวินชิงจึงถามหวังหมิ่นว่าอยากกินอะไร!

หวังหมิ่นทิ้งตัวพิงร่างของกู้เหวินชิง การถูกหยอกเย้าบนรถเมื่อครู่ทำเอาเนื้อตัวของเธออ่อนระทวยไปหมด เธอเอ่ยตอบ "ยังคิดไม่ออกเลยค่ะ แล้วคุณอยากกินอะไรเหรอคะ!!!"

กู้เหวินชิงหลุดปากพูดออกมาหน้าตาเฉย "อยากได้รางวัลทางปาก!"

ได้ยินประโยคนี้ หวังหมิ่นก็ชะงักไปชั่วครู่!

พอเห็นสายตาของกู้เหวินชิง มีหรือที่เธอจะไม่เข้าใจความหมาย... จึงขยิบตาให้อย่างซุกซน!

...............................

ยังจะกินขงกินข้าวอะไรกันอีกล่ะ?

เรื่องไหนสำคัญกว่า ไม่ต้องเสียเวลาคิดก็รู้คำตอบอยู่แล้วแท้ๆ!!!

...........................

...........................................

เวลาผ่านไปเนิ่นนาน!

กู้เหวินชิงนั่งอยู่หน้าคอมพิวเตอร์ด้วยท่าทางกระปรี้กระเปร่าสดชื่นแจ่มใส!

ทันใดนั้นเอง มือถือที่กู้เหวินชิงวางไว้บนโต๊ะก็พลันสั่นครืดคราดขึ้นมา!

กู้เหวินชิงก้มดูชื่อสายเรียกเข้า ปรากฏว่าเป็นหวงจื่อเฉิงที่โทรมา!

เขาจึงกดรับสาย...

"ไอ้เหล่ากู้ แกนี่มันจริงๆ เลยนะเว้ย หนีเที่ยวไม่ยอมกลับห้องนอนอีกแล้วเหรอวะ? สักวันพ่อจะไปฟ้องอาจารย์ให้หมดไส้หมดพุงเลยคอยดู!"

"แล้วนี่แกไม่ได้อ่านข้อความในกลุ่มเลยหรือไง? ใกล้จะถึงงานเลี้ยงต้อนรับน้องใหม่แล้วนะเว้ย

คณะเศรษฐศาสตร์ของเราต้องส่งการแสดงเข้าร่วมหนึ่งชุด แล้วสุดท้ายทุกคนก็ลงความเห็นตรงกันว่ากู้เหวินชิงแกน่ะเปี่ยมไปด้วยพรสวรรค์ ให้แกเป็นตัวแทนขึ้นไปแสดงบนเวที..."

...............

พอกดรับสายปุ๊บ ก็ได้ยินเสียงหวงจื่อเฉิงพูดจ้อรัวเป็นชุดอยู่ปลายสาย...

"เหล่ากู้ แกต้องเตรียมตัวให้ดีๆ เลยนะเว้ย!"

"พรุ่งนี้ซ้อมใหญ่ มะรืนนี้แสดงจริง อย่าทำพังเด็ดขาดล่ะ..."

ในสายยังมีเสียงของโจวเทากับเจิ้งเสี่ยวหงแทรกเข้ามาด้วย!

พอได้ยินที่เพื่อนพูด กู้เหวินชิงก็ตบหน้าผากตัวเองฉาดใหญ่ นึกขึ้นได้ว่ามีเรื่องนี้อยู่จริงๆ ก่อนหน้านี้หัวหน้าห้องเคยมาคุยเรื่องงานต้อนรับน้องใหม่อยู่เหมือนกัน แต่ตอนนั้นเขาปฏิเสธไปโดยอ้างว่าไม่มีเวลา...

ใครจะไปคิดล่ะว่า แค่ไม่ได้เช็กข้อความในกลุ่มพักเดียว ภารกิจตัวแทนคณะเศรษฐศาสตร์ขึ้นแสดงบนเวที จะวนกลับมาตกใส่หัวกู้เหวินชิงคนนี้จนได้...

กู้เหวินชิงเบะปากพลางเอ่ย "ซ้อมสงซ้อมเสิมอะไรไม่ต้อง พรุ่งนี้ฉันไม่ว่าง! พวกแกไปบอกหัวหน้าห้องตรงๆ เลยนะ

จะให้ฉันขึ้นแสดงก็ได้ แต่ไม่มีทางยอมเสียเวลาไปซ้อมเด็ดขาด ดูซิว่าเธอจะยังยอมให้ฉันไปแสดงอยู่อีกไหม?"

ล้อเล่นกันหรือไงวะ!

แค่การแสดงเล็กๆ กระจอกงอกง่อยในมหาวิทยาลัย ยังจะคิดให้คุณชายกู้คนนี้เสียเวลาไปซ้อมอีก!

เขาเป็นถึงมหาเศรษฐีผู้มีทรัพย์สินนับแสนล้าน จะเอาเวลาว่างอันมีค่ามาผลาญทิ้งกับเรื่องพรรค์นี้ได้ยังไงกัน!

สู้เอาเวลาซ้อมไปเล่นเกมยังดีเสียกว่า... อีกอย่าง บทเพลงสไตล์จีนที่ระบบมอบเป็นรางวัลให้ก็สลักลึกอยู่ในหัวหมดแล้ว แสดงยังไงก็ไม่มีทางพลาดแน่นอน แล้วจะไปเสียเวลาซ้อมหาพระแสงอะไรเล่า...

"เออๆ ก็ได้ เดี๋ยวฉันไปคุยกับหัวหน้าห้องให้ แต่ฉันว่านะ ด้วยพรสวรรค์ระดับแก การขึ้นเวทีแสดงมันนอนมาอยู่แล้วว่ะ!"

"แกไปคิดให้ดีๆ แล้วกันว่าจะแสดงอะไร ถ้าโชว์ออกมาได้เท่ระเบิดละก็ พวกฉันสามคนจะได้พลอยยืดอกมีหน้ามีตาในมหาลัยไปด้วย เผื่อจะจีบสาวได้ง่ายขึ้นอีกเป็นกอง!"

น้ำเสียงของหวงจื่อเฉิงแฝงความหื่นกามอยู่นิดๆ!

"เหล่ากู้ เป็นผู้ชายอยู่นอกบ้านต้องรู้จักป้องกันตัวเองดีๆ ด้วยนะเว้ย..."

"แล้วก็อย่าลืมเรื่องความปลอดภัย ใส่ถุงยางด้วยล่ะ!"

ในสายโทรศัพท์ เสียงทะลึ่งตึงตังของโจวเทากับเจิ้งเสี่ยวหงดังแซวตามมาอีกระลอก...

กู้เหวินชิงหัวเราะพลางสบถ "แม่งเอ๊ย ไปตายให้หมดไปพวกมึง..."

พูดจบ กู้เหวินชิงก็กดตัดสายทันที!

.............................................

"ใครโทรมาเหรอคะ?"

พอเห็นคุณสามีวางสาย ดวงตากลมโตของหวังหมิ่นก็ฉายแววอยากรู้อยากเห็นเต็มเปี่ยม!

กู้เหวินชิงตอบกลับไป "รูมเมตที่มหาลัยน่ะ"

หวังหมิ่นยู่ปากพลางเอ่ยขึ้น "อ๋อ อิจฉามิตรภาพของพวกผู้ชายจังเลยนะคะ ไม่เหมือนพวกผู้หญิงอย่างเราๆ เลย..."

"โธ่ มิตรภาพบ้าบออะไรของพวกผู้ชายกันล่ะ ความสัมพันธ์แบบพ่อลูกชัดๆ พวกมันสามคนน่ะมองผมเป็นพ่อมาโดยตลอดต่างหาก"

ได้ยินกู้เหวินชิงพูดแบบนั้น!

หวังหมิ่นก็หน้าแดงก่ำ ก่อนจะโพล่งถ้อยคำชวนตกตะลึงออกมาเสียงดัง "แต่คุณเป็นเบบี๋ของฉันคนเดียวนะคะ!"

ได้ยินเข้า กู้เหวินชิงถึงกับตาค้างอ้าปากหวอ!

นี่ฉันกลายเป็นพ่อคนแล้วงั้นเหรอเนี่ย??

หวังหมิ่นเล่นเหยียบคันเร่งมิดไมล์ ล้อรถแล่นทับบดหน้าคุณชายกู้คนนี้เข้าเต็มเปาเลยนี่หว่า...

....................