ตอนที่ 097 การปฏิเสธของกู้เหวินชิง

หลังจากเล่นเกมเสร็จ กู้เหวินชิงก็เริ่มรู้สึกหิวขึ้นมาแล้ว!

เขาเอื้อมมือไปบีบเคล้นความนุ่มนิ่มเบาๆ ก่อนจะเอ่ยถาม "หมิ่นหมิ่น อยากกินอะไรไหม?"

หวังหมิ่นครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วเอ่ยเสียงหวาน "ฉันอยากกินอาหารตะวันตกเต๋อปังค่ะ!"

ร้านอาหารตะวันตกเต๋อปังมีชื่อเสียงโด่งดังไปทั่วทั้งถนนหัวซี เน็ตไอดอลและอินฟลูเอนเซอร์ในโมตูต่างพากันแห่แหนมาเช็กอิน หวังหมิ่นเองก็เคยไถเจอในโต่วอินบ่อยๆ จึงอยากลิ้มลองมาตลอดว่าอาหารตะวันตกของเต๋อปังจะอร่อยสมคำร่ำลือหรือเปล่า!

พอได้ยินคำตอบของหวังหมิ่น กู้เหวินชิงก็ผุดรอยยิ้ม "งั้นเดี๋ยวผมโทรสั่งให้ร้านอาหารตะวันตกเต๋อปังเอาอาหารขึ้นมาส่งให้พวกเราที่นี่แล้วกัน!"

หวังหมิ่นยู่ปาก ทำหน้าตาน่าสงสาร "สามีคะ ร้านอาหารตะวันตกเต๋อปังเขาไม่มีบริการส่งเดลิเวอรีนะ"

เท่าที่เธอรู้มา ร้านอาหารตะวันตกเต๋อปังลูกค้าแน่นขนัดจนแทบแตก คนในร้านยังต้องยืนต่อคิวรอกันตั้งนาน หากเต๋อปังยังรับทำเดลิเวอรีเพิ่มอีก พนักงานคงได้เหนื่อยตายคาเคาน์เตอร์กันพอดี...

กู้เหวินชิงใช้นิ้วสะกิดจมูกรั้นของเธอเบาๆ "ใครบอกกันล่ะ?"

"พวกเน็ตไอดอลสายรีวิวอาหารในโต่วอินพูดกันทั้งนั้นเลยค่ะ แถมยังบอกอีกว่าแค่ลูกค้าในร้านเต๋อปังก็ดูแลแทบไม่ทันแล้ว จะเอาเวลาที่ไหนไปส่งเดลิเวอรีกันเล่า!"

กู้เหวินชิงเผยรอยยิ้มละมุน "เมื่อก่อนร้านอาหารตะวันตกเต๋อปังอาจไม่มีบริการส่งเดลิเวอรีจริงๆ แต่ตราบใดที่หมิ่นหมิ่นของเราอยากกิน วันนี้มันก็ต้องมีแน่นอน!"

หวังหมิ่นได้ยินแล้วก็รู้สึกหวานชื่นรื่นรมย์ไปถึงขั้วหัวใจ

ไม่ว่าเต๋อปังจะยอมมาส่งเดลิเวอรีให้จริงหรือไม่!

แค่ความใส่ใจและความตั้งใจของสามี ก็ทำให้เธอซาบซึ้งใจจนเปี่ยมล้นแล้ว!

กู้เหวินชิงกดโทรศัพท์ต่อสายตรงไปยังเบอร์แผนกต้อนรับของร้านเต๋อปังทันที!

ในหัวพลันนึกไปถึงผู้จัดการคนใหม่ที่เพิ่งรับเข้ามาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย!

ชื่ออะไรนะ ลืมไปแล้วแฮะ!

เอาเป็นว่าเรียกเธอว่าผู้จัดการใหญ่ไปก่อนแล้วกัน!

ความอวบอัดตู้มต้ามตรงหน้าอกหน้าใจของผู้จัดการใหญ่นั่น บอกเลยว่าไซซ์สูสีพอฟัดพอเหวี่ยงกับอวี๋อันอันได้สบายๆ!

ชวนให้กู้เหวินชิงอดนึกถึงคำกล่าวประโยคหนึ่งขึ้นมาไม่ได้:

"หญิงใดก้มหน้าแล้วมองไม่เห็นปลายเท้าของตน ก็นับเป็นยอดหญิงงามสะคราญแห่งใต้หล้าแล้ว!!!!"

เขาเผลอปรายตามองสาวงามข้างกายโดยไม่รู้ตัว เมื่อเทียบกับอวี๋อันอันแล้ว ดูท่าตนเองคงต้องขยันช่วยพัฒนาและนวดขยายให้เธอต่อไปเรื่อยๆ ซะแล้วสิเนี่ย!!!!

ระหว่างที่กู้เหวินชิงกำลังคิดอะไรเพลินๆ สัญญาณปลายสายก็ต่อติดพอดี!

"สวัสดีค่ะ ที่นี่ร้านอาหารตะวันตกเต๋อปัง ไม่ทราบว่ามีอะไรให้รับใช้คะ!"

เสียงอันไพเราะสดใสของพนักงานต้อนรับสาวดังแว่วมาตามสาย...

"อืม ช่วยส่งเดลิเวอรีมาที่โรงแรมเทียนชิง ห้อง 5-520 ให้หน่อย"

"ต้องขอประทานโทษด้วยจริงๆ ค่ะคุณผู้ชาย ร้านอาหารตะวันตกเต๋อปังของเราไม่มีบริการส่งนอกสถานที่ค่ะ"

หวังหมิ่นที่นั่งอยู่ข้างกายกู้เหวินชิงส่งสายตามาให้สามีทันควัน!

สายตานั้นราวกับจะบอกว่า "เห็นไหมล่ะ ในเน็ตบอกไว้ไม่ผิดเลยจริงๆ ร้านอาหารตะวันตกเต๋อปังเขาไม่ส่งเดลิเวอรีหรอก!"

กู้เหวินชิงยิ้มบางๆ ก่อนจะเอ่ยต่อ "ผมกู้เหวินชิง"

"อ๊ะ! ท่านประธานกู้..."

หลังเสียงอุทานด้วยความตกใจ ปลายสายก็เงียบกริบไปครู่ใหญ่ด้วยความตื่นตระหนก คุณพระช่วย นี่ท่านประธานกู้โทรมาเองเลยเหรอเนี่ย!

จากนั้น พนักงานต้อนรับสาวก็รีบปรับน้ำเสียงให้อ่อนหวานนอบน้อมทันควัน "สิทธิพิเศษในการจัดส่งเดลิเวอรีของร้านอาหารตะวันตกเต๋อปัง มีไว้สำหรับประธานกู้เพียงท่านเดียวเท่านั้นค่ะ!"

"ท่านประธานกู้ต้องการสั่งเมนูอะไรบ้างคะ?"

กู้เหวินชิงบอกไปว่าพวกเขากินกันสองคน ให้ทางห้องครัวช่วยจัดแจงเลือกเมนูให้ตามความเหมาะสมได้เลย!

พนักงานต้อนรับสาวของร้านอาหารตะวันตกเต๋อปังวางสายลง พลางลอบถอนหายใจอย่างโล่งอก โชคดีที่เมื่อกี้เธอใช้น้ำเสียงสุภาพเรียบร้อย จึงไม่ได้ทำเรื่องผิดพลาดอะไรออกไป...

อาหารที่ประธานกู้สั่ง จะชักช้าโอ้เอ้ไม่ได้เป็นอันขาด!

พนักงานสาวรีบยกวิทยุสื่อสารแจ้งทันทีว่า ประธานกู้สั่งอาหารเดลิเวอรีสำหรับสองที่ ส่วนเรื่องเมนูอาหารให้ทางห้องครัวจัดสรรได้ตามสะดวก แล้วนำไปส่งที่โรงแรมเทียนชิง!

เมื่อทางห้องครัวได้รับคำสั่ง และได้ยินชัดเจนว่าเป็นอาหารของประธานกู้ ทุกคนก็ฮึดสู้ตั้งอกตั้งใจทำงานกันแบบสองร้อยเปอร์เซ็นต์ขึ้นมาในพริบตา!!!

ในจังหวะนั้นเอง ผู้จัดการที่เพิ่งเข้ามาใหม่ซึ่งยืนอยู่ไม่ไกลก็ได้ยินคำว่า "เดลิเวอรี" เข้าพอดี!!!

เธอจึงก้าวเท้าเดินนวยนาด หน้าอกหน้าใจกระเพื่อมไหวอย่างอลังการตรงเข้ามาเอ่ยเตือน "เสี่ยวเยว่ ร้านเต๋อปังของเราไม่รับส่งเดลิเวอรีนะ"

"เดลิเวอรีชุดนี้กู้เหวินชิง ประธานกู้เป็นคนสั่งมาค่ะ!"

พอได้ยินชื่อนั้น ผู้จัดการสาวก็ตอบกลับอย่างไม่ลังเลแม้แต่วินาทีเดียว "อ๋อ งั้นไม่มีปัญหา รีบสั่งให้ห้องครัวเร่งมือทำอาหารของประธานกู้ออกมาก่อนเป็นอันดับแรกเลย..."

........................

ภายในโรงแรมเทียนชิง!

ดวงตาคู่งามของหวังหมิ่นเบิกกว้างด้วยความตกตะลึง ร้านอาหารตะวันตกเต๋อปังยอมแหกกฎส่งเดลิเวอรีให้จริงๆ ด้วย...

แถมพนักงานปลายสายคนนั้นยังเรียกสามีของเธอว่า "ประธานกู้!" อีกต่างหาก

หวังหมิ่นจึงเอ่ยถามด้วยความอยากรู้อยากเห็น "สามีคะ คุณเป็นผู้ถือหุ้นของร้านเต๋อปังเหรอคะ?"

กู้เหวินชิงตอบกลับเรียบๆ "มองภาพให้กว้างกว่านี้หน่อยสิ"

"หรือว่า... คุณคือเจ้าของร้านอาหารตะวันตกเต๋อปังตัวจริงเหรอคะ?"

พอเห็นกู้เหวินชิงพยักหน้ารับ หวังหมิ่นก็ถึงกับอึ้งจนสมองตื้อไปหมดแล้ว!

สามีของเธอชักจะเก่งกาจเกินไปแล้วมั้งเนี่ย?

ถ้าอย่างนั้นก็หมายความว่า...

วันข้างหน้าถ้าเธออยากกินอาหารที่ร้านอาหารตะวันตกเต๋อปัง ก็ไม่ต้องมายืนต่อคิวรออีกต่อไปแล้วสิเนี่ย...

ถ้ากู้เหวินชิงรู้ว่าในหัวเธอคิดอะไรแบบนี้อยู่ คงได้เขกหัวเธอสักโป๊กเป็นแน่ มองอะไรแคบชะมัด... วันๆ รู้จักแต่กิน กิน แล้วก็กิน...

............

ด้วยความที่ห้องครัวเต๋อปังเร่งมือกันสุดฝีมือ ไม่นานอาหารของกู้เหวินชิงก็ถูกนำมาส่งถึงโรงแรมอย่างรวดเร็ว!

ที่หน้าประตู บริกรของร้านเต๋อปังเข็นรถอาหารคันเล็กเข้ามาในห้อง พร้อมกับจัดวางอาหารกว่าสิบจานและไวน์แดงอีกสองขวดลงบนโต๊ะอาหารอย่างประณีต!

"ประธานกู้ครับ อาหารพวกนี้ทางห้องครัวจัดเตรียมขึ้นเป็นพิเศษตามรสชาติที่คุณชอบเลยครับ!"

"โอเค ลำบากพวกนายแล้ว!" กู้เหวินชิงควักทิปให้บริกรไปหนึ่งพันหยวนอย่างสบายๆ!

ตัวกู้เหวินชิงไม่มีเงินสดติดตัว เงินหนึ่งพันหยวนนี้ก็เพิ่งหยิบมาจากกระเป๋าของหวังหมิ่นนั่นแหละ...

"ขอบพระคุณมากครับประธานกู้!"

"ประธานกู้เกรงใจเกินไปแล้วครับ นี่เป็นหน้าที่ที่ผมต้องทำอยู่แล้วครับ..."

บริกรค้อมตัวขอบคุณกู้เหวินชิง ก่อนจะค่อยๆ ก้าวถอยหลังออกจากห้อง แล้วช่วยดึงประตูปิดลงให้อย่างแผ่วเบา...

พอพ้นประตูออกมา หัวใจของบริกรหนุ่มยังคงเต้นระทึกด้วยความตื่นเต้น นี่เป็นครั้งแรกที่เขาได้รับเงินทิปมากขนาดนี้...

....................

"อื้มมม... สามีคะ อร่อยจังเลยค่ะ!" หวังหมิ่นเคี้ยวตุ้ยๆ พลางเอ่ยชม สองแก้มป่องออกมาราวกับหนูแฮมสเตอร์ตัวน้อย!

"งั้นก็กินเยอะๆ หน่อยสิ"

กู้เหวินชิงเพิ่งจะพูดจบ โทรศัพท์มือถือก็สั่นเตือนขึ้นมาอีกครั้ง!

กู้เหวินชิงหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดดู พบว่าเป็นหัวหน้าห้องที่แอดวีแชตของเขามา!

กู้เหวินชิงจึงกดยอมรับเป็นเพื่อน!

หัวหน้าห้อง: ได้ยินหวงจื่อเฉิงบอกว่า พรุ่งนี้นายไม่มีเวลาไปซ้อมเหรอ? (เครื่องหมายคำถาม)

กู้เหวินชิง: พรุ่งนี้ฉันไม่ว่าง!

หัวหน้าห้อง: ฉันส่งรายชื่อของนายไปให้ฝ่ายประชาสัมพันธ์ของสโมสรนักศึกษาแล้วนะ ถ้านายไม่ยอมมาซ้อม แล้วถ้างานพังขึ้นมาจะทำยังไงล่ะ!

พออ่านมาถึงตรงนี้ กู้เหวินชิงก็ขมวดคิ้วมุ่นทันที!

บัดซบเอ๊ย! กูยังไม่เคยพูดสักคำว่าจะเข้าร่วม มึงถือวิสาสะเอาชื่อไปใส่เองยังไม่พอ นี่ยังเสือกมาบังคับว่ากูต้องไปซ้อมอีกเหรอวะ! มึงคิดว่าตัวเองหน้าใหญ่มาจากไหนกันวะฮะ?!?

กู้เหวินชิงพิมพ์ตอกกลับไปตรงๆ: ถ้ากลัวจะพังก็เปลี่ยนตัวเอาคนอื่นไปแทนสิ ฉันจำไม่ได้ว่าเคยพูดว่าจะยอมเข้าร่วมตั้งแต่เมื่อไหร่กัน???

ส่งข้อความเสร็จ!

กู้เหวินชิงก็วางโทรศัพท์ลง แล้วหันมาตั้งหน้าตั้งตากินข้าวต่ออย่างสบายอารมณ์!

ถ้าจะพูดถึงตำแหน่งหัวหน้าห้อง เดิมทีทุกคนต่างพร้อมใจกันโหวตเลือกกู้เหวินชิงกันทั้งนั้น เพราะหลังจากเหตุการณ์ที่เขายื่นมือเข้าช่วยอย่างกล้าหาญ

เพื่อนร่วมชั้นทุกคนต่างก็สนิทสนมคุ้นเคยกับกู้เหวินชิงเป็นอย่างดี ตอนคัดเลือกหัวหน้าห้อง คนส่วนใหญ่จึงเทคะแนนโหวตให้กู้เหวินชิงกันหมด!

แค่กู้เหวินชิงคนเดียวก็กวาดคะแนนโหวตในห้องไปถึงเก้าสิบห้าเปอร์เซ็นต์แล้ว ตำแหน่งหัวหน้าห้องจึงตกเป็นของเขาอย่างไร้ข้อกังขา!

แต่ตัวกู้เหวินชิงกลับเป็นฝ่ายบอกปฏิเสธไปเอง!

สาเหตุที่กู้เหวินชิงปฏิเสธ ก็เพราะว่าวันๆ เขามักจะมาเรียนสายเป็นประจำ โดดเรียนอยู่บ่อยครั้ง แถมตอนกลางคืนยังไม่ค่อยยอมกลับมานอนที่หอพัก เรียกได้ว่าไม่สามารถทำตัวเป็นแบบอย่างที่ดีได้เลย ตำแหน่งหัวหน้าห้องนี้จึงไม่เหมาะกับเขาเลยสักนิดเดียว!

อีกอย่าง การเป็นหัวหน้าห้องมีเรื่องจุกจิกต้องจัดการเยอะแยะไปหมด กู้เหวินชิงก็จะไม่มีอิสระมากพออีกต่อไป!

ด้วยเหตุนี้ กู้เหวินชิงจึงบอกปัดไปตรงๆ ถึงได้หัวหน้าห้องผู้หญิงคนปัจจุบันนี้ขึ้นมาแทนยังไงล่ะ...

เรื่องที่หัวหน้าห้องคนนี้ถือวิสาสะตัดสินใจแทน จัดแจงส่งชื่อเขาไปแสดง กู้เหวินชิงก็รู้สึกเคืองใจอยู่แล้ว นี่ยังจะมาบีบบังคับให้เขาต้องไปซ้อมอีก...

เรื่องแบบนี้มีหรือที่เขาจะยอมตกลงด้วย!

………

แต่จะว่าไปแล้ว ดูเหมือนตั้งแต่ที่เขาได้รับรางวัลสิบเพลงสไตล์จีนมาจากระบบ

ก็ยังมีอีกตั้งเก้าเพลงที่นอนนิ่งฝุ่นจับอยู่ในหัวของเขาอยู่เลย... แต่ประเด็นคือกู้เหวินชิงเองก็ไม่ได้ขาดแคลนเงินทองอะไร จึงไม่มีความจำเป็นต้องเหนื่อยไปออกอัลบั้มเพื่อหาเงินเลยสักนิด...