ตอนที่ 2 สิบปี เพลงเดียวสะเทือนทั้งวงการเพลง

แสงไฟสปอตไลต์สาดส่องลงมาที่ร่างของหลินเฟิง

ผู้คนรอบข้างต่างพากันจับจ้องมาที่เขา

คนที่อยู่ใกล้ ๆ รีบเอ่ยปากขึ้นมาทันที

"พี่ชาย ยกโอกาสนี้ให้ผมเถอะ ผมจ่ายให้แสนนึง!"

"พี่ชาย ยกให้ผมเถอะครับ ผมให้ล้านนึงเลย นี่เป็นโอกาสได้ร้องเพลงกับราชินีเพลงครั้งสุดท้ายแล้วนะ"

"อิจฉาเขาชะมัด โชคดีเป็นบ้าเลย!"

ขณะที่เฉินซ่วยบนเวทีมองดูหลินเฟิงที่อยู่ด้านล่าง ความจริงเขาแค่แกล้งเล่นสนุกเท่านั้น

เพราะคนธรรมดาแบบนี้จะกล้าขึ้นมาบนเวทีงั้นเหรอ?

กลัวจนขี้หดตดหายล่ะสิไม่ว่า!

ที่เขาทำแบบนี้ก็เพื่อเหยียบหลินเฟิงซ้ำเป็นครั้งสุดท้าย ทางที่ดีคือบีบให้หลินเฟิงฆ่าตัวตายไปเลย ซึ่งนั่นจะยิ่งเป็นผลดีต่อจางเจียเจีย เพราะคนตายเท่านั้นที่จะไม่มีวันปริปากพูดความจริงได้อีก!

นี่คือแผนการทำลายจิตใจของเขา!

ตอนนี้เขาคือแฟนหนุ่มดาราดาวรุ่งของจางเจียเจีย และพรุ่งนี้พวกเขาสองคนจะต้องโด่งดังเป็นพลุแตกไปทั่วประเทศอย่างแน่นอน

ในขณะที่หลินเฟิงเป็นแค่ไอ้ขี้แพ้คนหนึ่งเท่านั้น!

คนหนึ่งคือดาวรุ่งพุ่งแรงที่ราชินีเพลงทุ่มดันสุดตัว

อีกคนเป็นแค่ตัวประกอบไร้ชื่อเสียงท่ามกลางผู้คนนับหมื่น

ความแตกต่างนั้นชัดเจนจนไม่ต้องมองซ้ำ

ทุกคนยังคงจับจ้องไปที่หลินเฟิงเพื่อรอดูการตัดสินใจ

เพราะในบางครั้ง คนธรรมดาทั่วไปที่ขี้ขลาดก็ไม่กล้าขึ้นเวที ย่อมต้องรู้สึกกลัวเป็นธรรมดา

หากเป็นเช่นนั้น คนที่ถูกเลือกก็สามารถปฏิเสธไม่ขึ้นเวทีได้ แล้วค่อยสุ่มเลือกใหม่อีกรอบก็พอ

ดังนั้น หลายคนจึงแอบหวังให้หลินเฟิงบอกปฏิเสธ

ทว่า หลินเฟิงกลับไม่ปฏิเสธ เขาลุกขึ้นยืนแล้วเดินตรงไปยังเวที

จะเหยียบย่ำหลินเฟิงคนเดิมเขายังพอทำเป็นไม่สนใจ แต่คิดจะมาเหยียบย่ำเขาในตอนนี้งั้นเหรอ?

งั้นก็ให้โลกใบนี้ได้เบิ่งตาดูกับเงี่ยหูฟังให้ดี ว่าอะไรถึงจะเรียกว่าบทเพลงที่แท้จริง!

เมื่อเห็นหลินเฟิงก้าวเข้ามาทีละก้าว สีหน้าของเฉินซ่วยบนเวทีก็พลันมืดครึ้มลง ไอ้โง่นี่มันกล้าขึ้นมาจริง ๆ หรือนี่?

มันไม่กลัวเลยรึไง?

แต่ตอนนี้มันสายเกินไปแล้ว เพราะหลินเฟิงก้าวขึ้นมาบนเวทีแล้ว เฉินซ่วยเองก็ไม่กล้าไล่หลินเฟิงลงไป

แม้กระทั่งราชินีเพลงเองก็ยังเหวอไปเล็กน้อย เพราะตามสคริปต์ที่เตี๊ยมไว้ ได้มีการวางตัวคนที่ร้องเพลงไม่เป็นไว้แล้ว เพื่อให้เฉินซ่วยได้เปรียบเทียบกับคนธรรมดาคนนั้น

เพื่อขับเน้นความสามารถอันโดดเด่นของเฉินซ่วย

เพราะมีตัวเปรียบเทียบ ถึงจะเห็นข้อดีข้อด้อยได้ชัดเจน

แต่ตอนนี้ กลับดึงเอาคนธรรมดาที่ไม่รู้เรื่องรู้ราวขึ้นมาจริง ๆ เรื่องแบบนี้มันควบคุมยาก เพราะคนนอกวงการไม่มีประสบการณ์บนเวทีเลยแม้แต่น้อย หากเกิดข้อผิดพลาดในการแสดงขึ้นมาคงเป็นเรื่องยุ่งยากแน่

วินาทีที่หลินเฟิงก้าวขึ้นมาบนเวที เฉินซ่วยก็ทำหน้าบึ้งตึงแล้วเอ่ยเสียงเบา

"แกยังไม่ยอมถอดใจอีกเหรอ ถึงได้กล้าสะเออะขึ้นมาจริง ๆ?"

"อย่างแกน่ะเทียบกับฉันได้งั้นเหรอ?"

คนธรรมดาจะขึ้นมาร้องเพลงเนี่ยนะ?

มาเล่นตลกให้คนดูหัวเราะรึไง?

เดี๋ยวพออ้าปากร้องปุ๊บ ทุกคนก็จะได้รู้ถึงความต่างชั้นระหว่างเขากับมันแล้ว

แต่หลินเฟิงไม่ได้สนใจเฉินซ่วยแม้แต่น้อย

เขาเดินขึ้นสู่กลางเวที ในเวลานี้ราชินีเพลงทำได้เพียงฝืนใจเอ่ยเปิดประเด็น

"ถ้าอย่างนั้น ขอเชิญคุณผู้ชมท่านนี้มาร่วมร้องเพลง "เฝ้ารอ" เพลงโปรดของทุกคนไปพร้อมกับฉันเลยค่ะ!" ราชินีเพลงเดินเข้าไปหาหลินเฟิงอย่างกระตือรือร้น พร้อมกับที่ทีมงานส่งไมโครโฟนให้หลินเฟิงอันหนึ่ง!

"ขอโทษด้วยครับ ผมร้องเพลงของคุณไม่เป็น ผมขอร้องเพลงของตัวเองได้ไหมครับ?" หลินเฟิงเอ่ยขึ้นมาด้วยความมั่นใจ

พอได้ยินคำนี้ ราชินีเพลงถึงกับรู้สึกชาวาบไปทั้งศีรษะ เธออุตส่าห์กลัวว่าคนทั่วไปจะอยากเด่นอยากดังแล้วก่อเรื่องวุ่นวาย ผลสุดท้ายกลัวอะไรก็ได้อย่างนั้นจริง ๆ!

ราชินีเพลงกำลังจะเอ่ยปากปฏิเสธ ทว่าหลินเฟิงกลับพูดดักขึ้นมาอีก

"เพราะมากเลยนะครับ ถือเป็นเพลงที่ผมขอมอบให้คุณก็แล้วกัน!" หลินเฟิงเอ่ยด้วยความมั่นใจอีกครั้ง

คำพูดนี้เท่ากับเป็นการปิดทางหนีของราชินีเพลงลงอย่างสิ้นเชิง

ถึงอย่างไรแม้เธอจะเตรียมตัวอำลาวงการ แต่ก็ยังต้องอาศัยแฟนคลับหาเงินอยู่ดี ในเมื่อแฟนคลับบอกว่าจะร้องเพลงมอบให้ เธอจะปฏิเสธต่อหน้าธารกำนัลได้อย่างไร!

จังหวะนั้นเธอแอบเหลือบมองเฉินซ่วยที่ยืนอยู่ตรงมุมเวทีแวบหนึ่ง แววตาเต็มไปด้วยประกายเพลิงแห่งความโกรธ

แต่ถึงกระนั้น ราชินีเพลงก็ยังคงยิ้มและเอ่ยขึ้น

"ได้สิคะ ถ้าอย่างนั้นพวกเรามาฟังเพลงของคุณกันดีกว่าค่ะ" ราชินีเพลงหัวเราะแห้ง ๆ

"หวังว่าจะไม่ร้องเพี้ยนจนเกินไปนะคะ ไม่อย่างนั้นทุกคนคงได้ขอคืนเงินค่าบัตรกันหมดแน่ ๆ" ราชินีเพลงพูดติดตลกเพื่อคลี่คลายบรรยากาศ

ด้านล่างเวทีก็พากันหัวเราะครืนขึ้นมา

คนธรรมดาคนหนึ่ง คิดจะมาร้องเพลงของตัวเองเนี่ยนะ?

ราชินีเพลงไม่ได้คาดหวังอะไรเลยแม้แต่น้อย!

ขณะเดียวกัน ผู้ชมบางส่วนที่อยู่แถวด้านหลังของคอนเสิร์ตก็เริ่มลุกขึ้นยืนแล้ว

"กลับเหอะ ไม่รู้ไอ้บ้าที่ไหนโผล่มาป่วน เพลงของคนธรรมดาทั่วไปมันจะมีอะไรน่าฟังวะ?"

"มาขัดจังหวะเวลาพวกเราฟังเพลงสุดท้ายของราชินีเพลงเปล่า ๆ!"

"รีบออกไปก่อนเถอะ เดี๋ยวพอคนแห่กันออกพร้อมกันต้องเบียดกันตายแน่"

"นั่นสิ ไม่เห็นจะมีอะไรน่าฟังเลย!"

ส่วนที่แถวหลังสุด คู่รักหนุ่มสาวคู่หนึ่ง หญิงสาวมองชายหนุ่มแล้วเอ่ยขึ้น

"คอนเสิร์ตฉันก็อยู่ดูเป็นเพื่อนจนจบแล้ว ต่อไปเรากลับไปเป็นเพื่อนกันเถอะนะ"

"ฉันไปก่อนนะ" หญิงสาวบอกเลิกกับชายหนุ่ม ชายหนุ่มขอบตาร้อนผ่าวจนแดงก่ำแต่ไม่ได้พูดอะไร เขาหวังเป็นอย่างยิ่งว่าราชินีเพลงจะร้องเพลง "เฝ้ารอ" เพื่อให้แฟนสาวเปลี่ยนใจ

แต่น่าเสียดาย กลับโดนคนธรรมดาคนหนึ่งมาขัดจังหวะเสียก่อน

ราชินีเพลงถือไมโครโฟนไว้อย่างจนใจ เธอยืนอยู่บนเวทีพลางมองไปยังหลินเฟิง

ส่วนหลินเฟิงเดินตรงไปยังเปียโนที่ตั้งอยู่บนเวที

เสียงในฮอลล์เริ่มอื้ออึงจอแจขึ้นเรื่อย ๆ เพราะไม่มีใครอยากฟังคนธรรมดาขึ้นมาร้องเพลง โดยเฉพาะอย่างยิ่งที่ไม่ใช่เพลงของราชินีเพลง!

ทว่าหลินเฟิงกลับนั่งลงอย่างสงบ

"ทำไมเขาถึงไม่ตื่นเต้นเลยล่ะ?" ราชินีเพลงมองหลินเฟิงด้วยความประหลาดใจ

เมื่อเห็นหลินเฟิงเตรียมจะเล่นเปียโน ราชินีเพลงก็รู้สึกเบาใจขึ้นมาบ้างเล็กน้อย ไม่ว่าจะร้องเพราะหรือไม่ แต่อย่างน้อยเล่นเปียโนได้ก็แปลว่าพอมีพื้นฐานอยู่บ้าง

เฉินซ่วยเองก็งงไปเหมือนกัน

ทว่าท่ามกลางเสียงจอแจ หลินเฟิงวางสองมือลงบนลิ่มเปียโน แล้วบรรเลงบทเพลงนำขึ้นมาท่อนหนึ่ง!

ภายในฮอลล์ยังคงมีเสียงดังอยู่บ้าง แต่ก็เริ่มมีบางคนมองหลินเฟิงบนเวทีด้วยความสงสัยใคร่รู้ ถึงอย่างไรก็เป็นแค่คนธรรมดา ทว่ากลับเล่นเปียโนได้ แถมท่าทางยังดูทะมัดทะแมงไม่เลว จึงเริ่มเผยแววตาคาดหวังออกมาเล็กน้อย

แต่ทันทีที่ราชินีเพลงได้ยินท่อนอินโทร เธอก็ต้องตกใจขึ้นมาอย่างแรง ฝีมือการเล่นเปียโนของหมอนี่ถึงขั้นมืออาชีพเลยงั้นเหรอ?

ถึงอย่างไรเธอก็เป็นนักร้อง ย่อมแยกแยะระดับมือสมัครเล่นกับมืออาชีพออกได้อย่างชัดเจน เพียงแค่อินโทรของหลินเฟิงดังขึ้น ราชินีเพลงก็ตัดสินได้ทันที!

คลอไปกับเสียงดนตรีนำ หลินเฟิงเริ่มเปล่งเสียงร้อง

น้ำเสียงเริ่มต้นด้วยการตัดพ้อถึงความเจ็บปวดจากการเอ่ยคำบอกลาที่สั่นเครือ บรรยายถึงความรู้สึกที่ไม่อาจซ่อนไว้เมื่อความสัมพันธ์ต้องสิ้นสุดลง

"ฉันคงไม่ทันรู้สึกตัวว่าทรมานเพียงใด!"

"จะเอ่ยปากอย่างไร สุดท้ายก็เป็นแค่การเลิกรา!"

"หากไร้ซึ่งความหวังต่อวันพรุ่งนี้ การจับมือกันก็คงเป็นดั่งการท่องเที่ยว!"

"ประตูที่มีนับพันนับหมื่นบาน ย่อมต้องมีใครสักคนที่เป็นฝ่ายเดินจากไปก่อน!"

น้ำเสียงทุ้มมีเสน่ห์เจือความแหบพร่าดังขึ้นอย่างเนิบช้าไม่เร่งร้อน

เอ๊ะ?

ดวงตาของราชินีเพลงเบิกกว้างด้วยความตกตะลึง

เมื่อประโยคแรกดังขึ้น ด้านล่างเวทีก็เงียบลงไปบ้าง ครั้นประโยคที่สองเอื้อนเอ่ยออกมา ด้านล่างเวทียิ่งเงียบสงัดลงไปอีก

และพอถึงประโยคที่สาม ด้านล่างเวทีก็เงียบกริบอย่างสมบูรณ์!

คนที่ส่งเสียงเอะอะจะเดินออกจากงานต่างพากันชะงักแล้วหันขวับกลับมาในทันที

ส่วนหญิงสาวที่กำลังจะเดินจากไป เดิมทีในใจก็เจ็บปวดรวดร้าวอยู่แล้ว ยิ่งพอได้ยินท่อนที่ร้องว่า 'ประตูมีเป็นพันเป็นหมื่นบาน สุดท้ายก็ต้องมีใครสักคนเดินจากไปก่อน' ก้าวเท้าที่กำลังจะเดินจากไปของเธอก็พลันชะงักแข็งค้างทันใด

ท่อนฮุกทวีความลึกซึ้ง ถ่ายทอดความทรงจำและการเปลี่ยนแปลงของเวลาสิบปี จากคนแปลกหน้ากลายมาเป็นคนรัก และสุดท้ายก็ต้องลดสถานะกลับไปเป็นเพียงเพื่อนกันอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ เต็มไปด้วยความหม่นเศร้าสะเทือนอารมณ์

"แล้วเหตุใดในยามที่ต้องแยกย้าย"

"จึงไม่เสพรับความสุขไปพร้อมกับน้ำตาที่รินไหล!"

"สิบปีก่อน ฉันยังไม่รู้จักเธอ!"

♪

"พวกเราก็ยังคงเหมือนเดิม ต่างเคียงข้างอยู่กับคนแปลกหน้า"

"เดินผ่านท้องถนนที่ค่อยๆ คุ้นเคย"

"สิบปีให้หลัง พวกเรากลายเป็นเพื่อนกัน"

"ยังคงเอ่ยทักทายกันได้ เพียงแต่ความอ่อนโยนเช่นนั้น"

"ไม่อาจหาเหตุผลที่จะโผเข้ากอดได้อีกต่อไป!"

"คนรัก สุดท้ายคงยากจะเลี่ยงการลดสถานะกลายเป็นเพื่อน"

ทุกคนในงานเบิกตากว้าง อ้าปากค้าง แม้แต่ราชินีเพลงในเวลานี้ก็ไม่เว้น ลืมควบคุมสีหน้าของตัวเองไปโดยสิ้นเชิง

เฉินซ่วยสติหลุดไปโดยสิ้นเชิง น้ำเสียงแหบเสน่ห์สุดเซ็กซี่ การขับร้องระดับมืออาชีพ และอารมณ์ความรู้สึกอันลึกซึ้งจริงใจ ทำให้เขารู้สึกเหมือนถูกกดหัวลงไปขยี้กับพื้นในทันที!

เพราะมาก เพราะจริง ๆ!

เรื่องเล่าที่ค่อย ๆ ถ่ายทอดออกมา เปี่ยมไปด้วยภาพที่ชัดเจนในห้วงความคิด

อย่าว่าแต่ผู้ชมด้านล่างเวทีเลย แม้กระทั่งราชินีเพลงในวินาทีนี้ยังต้องตกตะลึงและถูกสะกดจนยอมจำนน

เพลงนี้มัน...?

เพียงแค่ไม่กี่ประโยคสั้น ๆ ก็ถ่ายทอดอารมณ์ความรู้สึกของคนส่วนใหญ่ออกมาได้อย่างหมดจดและลึกซึ้งถึงแก่น!

เพราะใคร ๆ ต่างก็เคยอกหัก จากคนแปลกหน้ากลายมาเป็นเพื่อน จากเพื่อนกลายมาเป็นคนรัก แล้วก็ย้อนกลับไปเป็นเพื่อน หรือไม่ก็กลายเป็นคนแปลกหน้าต่อกันอีกครั้ง

นี่คือบทเพลงที่ทรงพลังพอจะเขย่าวงการเพลงในยุคปัจจุบันของพวกเขาให้พังทลายลงได้เลยทีเดียว!