ตอนที่ 3 เขาจะสั่นสะเทือนวงการเพลง

ต้องดังเป็นพลุแตกแน่!

เพลงนี้จะต้องกลายเป็นเพลงฮิตถล่มทลายในชั่วพริบตาอย่างแน่นอน!

นี่คือสิ่งที่ราชินีเพลงตัดสินจากประสบการณ์ในวงการเพลงร่วมสิบปี

ผู้ชมด้านล่างเวทีต่างอ้าปากค้าง อันที่จริงเพลงของโลกใบนี้ยังคงติดอยู่กับการเรียบเรียงและเนื้อร้องที่ผิวเผิน

ขอเพียงเพลงหนึ่งสามารถเล่าเรื่องราวออกมาได้ ก็สามารถกลายเป็นเพลงฮิตและโด่งดังได้เป็นสิบปีแล้ว เหมือนอย่างเพลง "เฝ้ารอ" ของราชินีเพลง

ในตอนนั้นเพลงเดียวก็สร้างชื่อจนโด่งดังไปทั่วบ้านทั่วเมือง!

แต่ถ้าเอาเพลง "เฝ้ารอ" มาเทียบกับเพลงของคนธรรมดาคนนี้ในตอนนี้แล้วล่ะก็ ยังห่างชั้นกันไกล ห่างกันไกลลิบจริง ๆ

นี่คือเพลงไม้ตายที่ดีที่สุดของราชินีเพลงเชียวนะ

ทว่าเมื่ออยู่ต่อหน้าเพลงนี้ มันกลับดูธรรมดาไปถนัดตา

เพลงของหลินเฟิงไม่เพียงแต่บอกเล่าเรื่องราวอันสมบูรณ์เท่านั้น แต่ความจนใจและความรวดร้าวที่มีต่อความรัก รวมถึงภาพความทรงจำเหล่านั้นก็พลันผุดขึ้นมาตรงหน้าราวกับมองเห็นได้ด้วยตา

เรียกได้ว่านี่คือเพลงที่สามารถพังทลายปราการทางอารมณ์ในใจของคนเราได้ในพริบตา

นี่มันคือการลดมิติลงมาขยี้กันชัด ๆ!

สิบปีงั้นเหรอ?

คนที่เคยอยู่เคียงข้างคุณเมื่อสิบปีก่อน ตอนนี้เขาไปอยู่ที่ไหนแล้วล่ะ?

แล้วสิบปีให้หลัง คุณกำลังอยู่เคียงข้างใครกัน?

เคยสนิทแนบแน่นถึงเพียงนั้น เคยรักมั่นจนวันตายถึงเพียงนั้น!

แต่ตอนนี้ กลับต่างคนต่างไปอยู่เคียงข้างคนแปลกหน้า!

หญิงสาวคนที่ขอเลิกบัดนี้ร้องไห้สะอึกสะอื้นจนแทบหมดเสียง

เธอนึกย้อนไปถึงเรื่องราวในอดีตของพวกเขา จากคนแปลกหน้าจนสนิทชิดใกล้ จากเพื่อนกลายมาเป็นคนรัก และในวันนี้ จะต้องกลับไปเป็นเพื่อนกันอีกแล้วเหรอ?

ชายหนุ่มคนที่ถูกบอกเลิกก็กำลังกอดแขนตัวเอง ซบหน้าลงกับท่อนแขนพลางสะอื้นไห้ตัวสั่นไม่หยุด

ในวินาทีนี้ น้ำตาและความทรงจำของผู้คนมากมายต่างพรั่งพรูเข้ามาอย่างไม่อาจหักห้าม

น้ำเสียงทุ้มมีเสน่ห์ที่แหบพร่าเล็กน้อยยังคงดังขึ้นอย่างต่อเนื่อง

บทเพลงบรรยายถึงความเจ็บปวดของการต้องปล่อยมือจากความรักที่ไม่อาจรั้งไว้ได้ และวันเวลาสิบปีที่หมุนผ่านจนทำให้คนรักกลายเป็นเพียงคนแปลกหน้าและเพื่อนเก่า

♪

"ดื่มด่ำกับความสุขไปพร้อมกับน้ำตาที่หลั่งริน!"

"สิบปีก่อนหน้านี้ ฉันยังไม่รู้จักเธอ!"

♪

"เราต่างก็ยังเหมือนเดิม อยู่เคียงข้างใครสักคนที่ยังเป็นคนแปลกหน้า"

"เดินผ่านท้องถนนที่ค่อย ๆ คุ้นเคย"

♪

"คนรัก สุดท้ายก็หนีไม่พ้นต้องกลายมาเป็นเพื่อน"

"จนกระทั่งได้เป็นเพื่อนกับเธอมานานหลายปี"

"ถึงได้พบว่า น้ำตาของฉัน ไม่ได้หลั่งรินเพื่อเธอเพียงคนเดียว แต่ยังรินไหลเพื่อคนอื่นได้เช่นกัน!"

หลินเฟิงร้องจบลงแล้ว

แต่ทว่าบรรยากาศทั่วทั้งงานกลับเงียบกริบ ผู้คนจำนวนมากยังคงจมดิ่งอยู่ในห้วงอารมณ์นั้น

พวกเขาดำดิ่งลงไปอย่างสมบูรณ์แบบ เพลงเพลงหนึ่งที่ไม่มีการแผดเสียงร้องอย่างเจ็บปวดเจียนตาย ไม่มีการคร่ำครวญจะเป็นจะตายอย่างบ้าคลั่ง

มีเพียงความเรียบง่ายดั่งสายน้ำ ค่อย ๆ รินไหลเล่าเรื่องราวออกมาอย่างแผ่วเบา

เนิ่นนานผ่านไป

"แปะ ๆ ๆ!"

ในคอนเสิร์ตก็พลันระเบิดเสียงปรบมือดังสนั่นขึ้นมา

เสียงปรบมือนี้ดังกึกก้องและบ้าคลั่งราวกับคลื่นยักษ์ซัดสาด ถึงขั้นดุดันยิ่งกว่าตอนที่ราชินีเพลงร้องเสียอีก

ผู้คนนับหมื่นต่างพร้อมใจกันปรบมือและส่งเสียงเชียร์กึกก้อง ทรงพลังมหาศาลอย่างยิ่ง!

"ยอดไปเลย นี่สิถึงจะเรียกว่าเพลงดี!" มีคนตะโกนร้องออกมาพลางปาดน้ำตา

"แม่เจ้าโว้ย ยอดฝีมือมักซ่อนอยู่ในหมู่คนธรรมดาจริง ๆ ด้วย!"

"เพลงระดับท็อป ซึ้งกินใจเกินไปแล้ว!"

แม้กระทั่งราชินีเพลงในเวลานี้ก็ยังปรบมือให้!

เพราะเหลือเกิน เพราะจับใจจริง ๆ

ทำไมเธอถึงอยากจะอำลาวงการเพลง เหตุผลที่แท้จริงไม่ใช่เพราะเรื่องสุขภาพ แต่เป็นเพราะไม่มีเพลงดี ๆ ให้ร้องอีกแล้วต่างหาก

วงการเพลงในตอนนี้ติดอยู่ในทางตัน เกือบสิบปีมานี้ไม่มีเพลงดี ๆ โผล่มาสักเพลงเดียว!

ในเวลานี้ราชินีเพลงตื่นเต้นจนระงับไม่อยู่ ชายหนุ่มตรงหน้าที่แม้แต่ชื่อเธอก็ยังไม่รู้คนนี้ พรุ่งนี้จะต้องดังเป็นพลุแตกอย่างแน่นอน!

ส่วนเฉินซ่วยนั้นอึ้งกิมกี่ไปโดยสิ้นเชิง ไม่ต้องให้เขาพูดอะไร แค่ดูจากปฏิกิริยาของคนดูด้านล่างเวทีก็รู้เรื่องแล้ว

เพลง "สัญญา" ของเขาเมื่อครู่กับเพลงที่หลินเฟิงร้อง มันคนละระดับกันโดยสิ้นเชิง

เสียงปรบมือด้านล่างเวทียังคงดังกึกก้องยาวนานไม่ขาดสาย

ราชินีเพลงก้าวขึ้นมาด้านหน้าแล้วเอ่ยถาม

"เพลงนี้ชื่อว่าอะไรคะ"

""สิบปี" ครับ" หลินเฟิงโบกมืออย่างเรียบเฉย จากนั้นก็เดินจากไปอย่างมาดมั่น

ปฏิกิริยาของผู้ชมด้านล่างเวทีนั้น เขาไม่ได้แปลกใจแม้แต่น้อย

เพราะยังไงมาตรฐานดนตรีของโลกใบนี้ก็มีอยู่แค่นั้น เพลง "สิบปี" เพียงเพลงเดียว ก็เพียงพอที่จะทำให้วงการเพลงของโลกนี้ต้องสั่นสะเทือนแล้ว!

""สิบปี" งั้นเหรอ"

"ช่างเป็นเพลง "สิบปี" ที่ยอดเยี่ยมจริง ๆ นี่เป็นเพลงที่ดีที่สุดที่ฉันได้ยินมาในรอบสิบปีเลย!"

"พวกเราขอขอบคุณคนธรรมดาท่านนี้นะคะ ไม่ทราบว่าคุณชื่ออะไรคะ" ราชินีเพลงเอ่ยถาม

แต่พอหันกลับไป เงาร่างของหลินเฟิงก็อันตรธานหายไปนานแล้ว

ส่วนเฉินซ่วยกำหมัดแน่น บัดซบเอ๊ย นี่มันยกหินทุ่มใส่เท้าตัวเองชัด ๆ

ไม่สิ!

อาจไม่ใช่แค่ก้อนหิน แต่เป็นเทือกเขาหิมาลัยเลยต่างหาก!

ทับตัวเองจนตายคาที่ชัด ๆ!

""สิบปี" "สิบปี"!"

""สิบปี" "สิบปี"!" ผู้ชมด้านล่างเวทีต่างส่งเสียงตะโกนชื่อเพลง "สิบปี" อย่างพร้อมเพรียงและดังกึกก้องด้วยความคลั่งไคล้

สปอตไลต์และความโดดเด่นทั้งหมดถูกหลินเฟิงแย่งชิงไปแต่เพียงผู้เดียวแล้ว

ส่วนเฉินซ่วยที่ขึ้นเวทีมาอีกครั้ง พยายามจะร้องต่ออีกสักเพลง ทว่าผู้ชมบางส่วนกลับเริ่มทยอยเดินออกจากงานแล้ว

คนที่ยังไม่ไปก็มัวแต่ก้มหน้ามองโทรศัพท์มือถือของตัวเอง

"ฉันอัดคลิปไว้ได้แล้ว ฉันอัดทัน! แล้วก็โพสต์ลงไปเรียบร้อยแล้วด้วย"

"คุณพระช่วย เพลงระดับตำนานชัด ๆ ฉันกล้าเอาหัวเป็นประกันเลยว่าอันดับหนึ่งบนเทรนด์ค้นหายอดนิยมของวันพรุ่งนี้ถูกจองไว้แล้วแน่ ๆ"

"ฉันดูคอนเสิร์ตมาตั้งกี่ปี นี่เป็นครั้งแรกเลยที่มีคนร้องเพลงจนทำเอาฉันร้องไห้ออกมาได้!"

"ทุกคน ดิ่งไม่ไหวแล้ว ต่อให้ใจแข็งเป็นแผ่นเหล็กกล้าก็ยังต้านไม่อยู่เลย!"

เฉินซ่วยพยายามพูดอะไรออกมาสองสามประโยค แต่เบื้องล่างเวทีกลับมีแต่เสียงฮือฮาและเสียงพูดคุยวิพากษ์วิจารณ์กันเซ็งแซ่ ไม่มีใครคิดจะสนใจหรืออยากฟังเขาเลยแม้แต่น้อย

กระทั่งหน้าม้าสร้างบรรยากาศที่เขาจ้างมา ในวินาทีนี้ก็แปรพักตร์กันไปหมดแล้ว

ที่จริงอย่าว่าแต่เขาเลย ต่อให้เป็นราชินีเพลงขึ้นไปตอนนี้ ก็คงยากที่จะคุมเวทีให้อยู่หมัดได้

ในเมื่อมีเพลง "สิบปี" อันล้ำค่าเปิดตัวนำไปก่อน ราชินีเพลงเองก็ยังไม่กล้าเอาผลงานอื่นมาต่อยอดให้เสียราคา

คอนเสิร์ตจึงต้องจบลงอย่างรวบรัด เพราะหลังจากที่หลินเฟิงเดินจากไป ทุกคนก็หมดความสนใจในงาน มีแต่การพูดคุยถึงเพลง "สิบปี" เท่านั้น

ส่วนคู่รักหนุ่มสาวที่กำลังจะเลิกกัน ฝ่ายหญิงก็ร้องไห้พลางเอ่ยขึ้นว่า

"พวกเราไม่เลิกกันแล้วนะ อีกสิบปีข้างหน้า คนข้างกายเธอต้องเป็นฉัน และคนข้างกายฉันก็ต้องเป็นเธอ!" หญิงสาวโผเข้าไปกอดชายหนุ่มเอาไว้ คนหนุ่มสาวทั้งสองสวมกอดกันแน่นทั้งน้ำตานองหน้า

ทว่าในเวลานี้ ณ หลังเวทีคอนเสิร์ต เฉินซ่วยกำลังโมโหจนปาข้าวของระบายอารมณ์!

"ไอ้แฟนของจางเจียเจียมันเป็นใครมาจากไหนกันแน่?!"

"มึงยังมีหน้ามาพูดอีกเรอะ มึงโง่หรือไงวะ!"

"ราชินีเพลงมาช่วยเปิดเวที มาช่วยดันมึง พวกเราทุ่มเงินไปตั้งหลายสิบล้าน แต่มึงกลับปล่อยให้คนธรรมดาคนหนึ่งแย่งซีนไปเนี่ยนะ?" เวลานี้ ผู้จัดการจากบริษัทเทียนอวี๋ก็ระเบิดอารมณ์ออกมาเช่นกัน

"เขาคงไม่... ดังขึ้นมาหรอกมั้งครับ?" เฉินซ่วยถามออกไปอย่างไม่มั่นใจ

"ไม่ดังงั้นเหรอ?"

"มึงคิดว่าคนดูเขาหูหนวกหรือไง?!"

"เพลงเพราะหรือไม่เพราะ เขาแยกไม่ออกหรือไง?!"

"เมื่อกี้ราชินีเพลงเพิ่งจะบอกกับกูเอง ว่าเพลงนี้มันเทียบเท่ากับระเบิดนิวเคลียร์ที่ถูกหย่อนลงมากลางวงการเพลงตอนนี้เลย!"

"พรุ่งนี้บนเทรนด์ฮิตต้องมีชื่อมันแน่นอน!"

"'นักร้องปริศนาโผล่ถล่มคอนเสิร์ตราชินีเพลง ส่งเพลง "สิบปี" ฟาดเรียบสะเทือนทั้งวงการเพลง!' "

"กูเดาพาดหัวข่าวออกเลยเนี่ย!" ผู้จัดการโกรธจนแทบจะระเบิดตัวเองตาย

แม่งเอ๊ย สัตว์ประหลาดตัวนี้โผล่มาจากไหนกัน พออ้าปากก็ฟาดเพลง "สิบปี" ออกมา นี่มันบทเพลงระดับปรากฏการณ์ชัด ๆ

พวกเขาวางแผนสารพัด ทุ่มเทแรงกายแรงใจไปตั้งมากมายเพื่อจะดันเฉินซ่วยให้แจ้งเกิด แต่ผลลัพธ์ตอนนี้เป็นไงล่ะ

กลายเป็นการตัดชุดแต่งงานให้คนอื่นใส่แท้ ๆ!

"ของของมึง!" ผู้จัดการโยนสัญญาฉบับหนึ่งใส่เฉินซ่วย เมื่อเฉินซ่วยก้มดู ก็พบว่าเป็นเอกสารเก็บความลับฉบับหนึ่ง

ข้อตกลงรักษาความลับเรื่องการเลิกราของจางเจียเจียได้รับการลงนามเรียบร้อยแล้ว

"มึงไปคิดหาทางแก้ปัญหาของวันพรุ่งนี้เอาเองเถอะ!" ผู้จัดการสะบัดหน้าเดินหนีไปด้วยความโมโห

ต้องจ่ายราคาค่างวดไปตั้งขนาดนั้น แต่กลับกลายเป็นแบบนี้ คราวนี้เรื่องคงบานปลายจนดูไม่จืดแน่!

แล้วพรุ่งนี้จะทำยังไงดีล่ะเนี่ย?

เฉินซ่วยกำหมัดแน่นจนสั่นสะท้าน เขาไม่เชื่อหรอก ก็แค่เพลงเพลงเดียว อีกฝ่ายจะดังเป็นพลุแตกขึ้นมาได้จริง ๆ เชียวเรอะ?

ในขณะเดียวกัน ภายในห้องพักหลังเวทีคอนเสิร์ตอีกห้องหนึ่ง ราชินีเพลงกำลังนั่งดูเทปย้อนหลังไปพลาง ฟังเพลง "สิบปี" ไปพลาง

"ไปตามหาเขาให้เจอ คนคนนี้ไม่ธรรมดาอย่างแน่นอน และเขาจะต้องดังเปรี้ยงปร้างแน่!" จางน่าผู้เป็นราชินีเพลงเอ่ยขึ้นด้วยความตื่นเต้น

"พี่จาง มันจะเกินไปหน่อยไหมคะ เพลงที่เขาร้องก็เพราะจริงอยู่หรอก แต่พี่ไม่จำเป็นต้องตื่นเต้นขนาดนี้เลยนี่คะ?" ผู้จัดการของราชินีเพลงเอ่ยถามด้วยความตกตะลึง

จางน่าเป็นถึงราชินีแห่งวงการเพลง นี่เป็นครั้งแรกเลยที่เธอตื่นเต้นเพราะเพลงเพลงหนึ่งได้ถึงขนาดนี้

ยิ่งไปกว่านั้น บรรดาคนรุ่นใหม่และรุ่นน้องตั้งเท่าไหร่ อย่างมากที่สุดจางน่าก็แค่เอ่ยปากชมว่าทำได้ดี แล้วมีครั้งไหนบ้างที่เธอจะยกย่องชื่นชมใครสักคนถึงเพียงนี้?

แถมยังเป็นแค่คนธรรมดานอกวงการอีกด้วย?

"เธอจะไปเข้าใจอะไร"

"ฉันกล้าฟันธงเลย ถ้าเขายอมเขียนเพลงให้ฉันสักสองสามเพลง ไม่สิ... ขอแค่เพลงเดียว ขอเพียงแค่เพลงเดียวเท่านั้น ฉันก็จะสามารถโด่งดังต่อไปได้อีกสิบปี!"

"ฉันมีลางสังหรณ์ ถ้าเขาไม่ก้าวเข้าสู่วงการเพลงก็แล้วไป แต่ถ้าเขาก้าวเข้ามาเมื่อไหร่ล่ะก็ เขาจะพลิกฟ้าคว่ำแผ่นดินวงการเพลงของเราทั้งวงการอย่างแน่นอน!"