ตอนที่ 22 ดังเป็นพลุแตก

แต่ในขณะที่ทุกคนกำลังกังขาและตกตะลึงกับการตัดสินใจของกัวเทียนเฉิง เสียงร้องของหลินเฟิงก็ไต่ระดับมาถึงท่อนเสียงสูงของท่อนแรกแล้ว

เนื้อเพลงท่อนนี้ตัดพ้อถึงคำสัญญาชั่วนิรันดร์ที่แท้จริงเป็นเพียงข้ออ้างอันเจ็บปวด ถ่ายทอดอารมณ์แตกสลายออกมาได้อย่างทรงพลัง

♪

วินาทีที่ตัวโน้ตเสียงสูงถูกลากขึ้นไป ทั้งคนที่อยู่หน้าจอโทรทัศน์และคนอื่นๆ ต่างพากันชะงักค้างไปทันที

"คุณพระ ได้ฟีลจัด!"

"เพราะมาก เจ๋งจริง ดูท่าคนที่ขึ้นปิดท้ายจะมีของไม่เบาแฮะ!"

"ตอนนี้ฉันกลับตัวทันไหมเนี่ย?"

ทิศทางของคอมเมนต์บนหน้าจอเริ่มเปลี่ยนไปแล้ว!

และเมื่อหลินเฟิงร้องมาถึงท่อนฮุกช่วงที่สอง!

เสียงร้องพุ่งทะยานระบายความในใจว่าทุกเสี้ยววินาทียังคงถูกเธอครอบครอง เต็มไปด้วยอารมณ์บีบคั้นและคลั่งไคล้ในรัก

"แม่เจ้า กราบบอกเลย!"

"สะใจชะมัด โคตรฟิน!"

"ระเบิดไปเลย!"

"เพราะเกินไปแล้ว!"

"เพราะมากจริงๆ!"

"ฆ่าเรียบ นี่มันเก็บเรียบหมดจดจริงๆ!"

"ยอมกราบเลยจริงๆ ว่ะ พี่ชายคนนี้ของจริงแท้แน่นอน!"

"..."

คอมเมนต์บนหน้าจอระเบิดขึ้นมาในพริบตานั้น

ส่วนหยางจื้อจากรายการ "ชิงเกอไซ่" ที่เดิมทีนั่งอยู่ ถึงกับผุดลุกขึ้นยืนพรวด

เขาจ้องมองหลินเฟิงในจอโทรทัศน์ตาค้าง

พอฉินเป่าเปาได้ยินท่อนเสียงสูงของหลินเฟิง เธอก็ดีดตัวลุกขึ้นยืนด้วยความตื่นเต้น ทำท่าเหมือนกำไมโครโฟนไว้ในมือ โน้มตัวลงแล้วแหงนหน้าขึ้นอย่างแรง ราวกับว่าคนที่กำลังร้องเพลงอยู่ในตอนนี้ไม่ใช่หลินเฟิง แต่เป็นตัวเธอเอง

ความรู้สึกสุดเหวี่ยงและสะใจนั้นมีพลังดึงดูดอย่างมหาศาล

มันไม่ใช่การโหนเสียงสูงจนคนฟังรู้สึกเอื้อมไม่ถึงและได้แต่นั่งมองคนอื่นร้องอย่างสะใจ แต่กลับให้ความรู้สึกเหมือนว่าใครๆ ก็สามารถร้องตาม ร้องเพลงแห่งความรักที่คลั่งไคล้และทุ่มเทสุดหัวใจออกมาได้อย่างเต็มที่เช่นกัน

อารมณ์ที่เหมือนทั้งคร่ำครวญและตะเบ็งร้องอย่างสุดเสียงนั้น ทำให้คนฟังขนลุกซู่ไปทั้งตัวในชั่วพริบตา

เพลงๆ หนึ่งจะเพราะหรือไม่ หลายครั้งขึ้นอยู่กับว่าเข้าถึงอารมณ์ของผู้ฟังได้ไหม แม้เพลงนี้จะไม่ได้บีบน้ำตาจนต้องร้องไห้

แต่มันกลับมอบความรู้สึกสะใจและกล้าที่จะรักกล้าที่จะเกลียดให้แก่ทุกคน!

พลังในการส่งต่ออารมณ์มันทรงพลังเกินไปแล้ว!

นี่คือสิ่งที่คนฟังจำนวนมากรู้สึก

"ฉันตื่นเต้นจนหันไปฟาดคนที่บ้านไปทีแล้วเนี่ย!"

"สะใจ ฟังเพลงนี้แล้วโคตรสะใจเลย!"

"ขอกราบขอโทษคุกเข่าสำนึกผิด ยกโทษให้หนูด้วยเถอะ!"

"นี่มันระดับเทพชัดๆ"

"คุณพระ พอย้อนดูเรื่องที่เขาแวบไปกินปิ้งย่างเสียบไม้เมื่อกี้ รู้สึกเลยว่าโดนเขาแอ็กใส่เข้าเต็มเปา!"

"ปีนั้นผมแค่ลงมือเล่นๆ ก็แตะเพดานของแรงก์นี้แล้ว!" คอมเมนต์บนหน้าจอระเบิดล้นทะลัก

เพราะเพลงนี้ทำให้ผู้ชมในสตูดิโอต่างพากันลุกขึ้นยืนพร้อมเพรียงกัน

"สมกับเป็นผู้ชายที่ฉันรัก!"

"นึกว่าจะร้องเพลง "สิบปี" หรือ "มีแววตั้งแต่วัยเยาว์" ซะอีก ไม่นึกเลยว่าจะงัดเพลงใหม่ออกมาอีกแล้ว!"

"นี่มันลดมิติลงมาถล่มชัดๆ!"

"ไม่มีการเปรียบเทียบก็ไม่มีการฆ่าฟัน เพลงของผู้เข้าแข่งขันคนอื่น ฉันบอกได้คำเดียวว่ากากสะบัด!"

ในเวลานี้ เฉินซ่วยขว้างขวดน้ำใส่โทรทัศน์อย่างแรง

ส่วนลู่อวิ๋นมองคอมเมนต์ที่พลิกกลับตาลปัตร และคำเยินยอหลินเฟิงมากมาย เขากำหมัดแน่นจนเส้นเลือดที่หน้าผากปูดโปน!

จางจื่ออั๋งเองก็มีสีหน้าเดือดดาลไม่แพ้กัน!

"พ่อ ร้องเป็นไงบ้างคะ" นัยน์ตาของฉินเป่าเปาเป็นประกายวิบวับ!

"ร้องได้ดีเลย ยอดเยี่ยมมาก!" พ่อของฉินเป่าเปารู้จักดูกาลเทศะจึงเอ่ยปากชมไปสองสามคำ

"พ่อเป็นคนไม่ค่อยฟังเพลง ยังรู้สึกเลยว่าเจ้าหนุ่มคนนี้ร้องดีกว่าพวกหนุ่มๆ สองสามคนก่อนหน้านี้ตั้งเยอะ!"

แม้กระทั่งคนมีอายุบางคนที่เดิมทีไม่สนใจรายการนี้ พอได้ยินเพลงเมื่อครู่ก็ยังอดไม่ได้ที่จะเดินมาหน้าจอโทรทัศน์ แล้วนั่งดูไปพร้อมกับพวกคนหนุ่มสาว

ยิ่งไปกว่านั้น ในเวลานี้คนดูต่างเห็นแล้วว่ากรรมการทั้งสี่คนกดหันเก้าอี้มากันครบทั้งสี่คน

"ที่แท้ก็แย่งตัวเขานี่เอง!"

"เมื่อกี้ใครบอกว่าพลังแห่งนายทุนนะ?"

"เมื่อกี้ใครกังขาการตัดสินใจของราชากัวกัน?"

"ถามคำเดียว เพลงนี้เจ๋งจริงไหมล่ะ!"

"เดือดเกินไปแล้ว เปิดหัวมาก็ปล่อยท่าไม้ตายเลย!" คอมเมนต์และเรตติงพุ่งกระฉูดขึ้นทันตาในวินาทีนี้

เฉินซ่วยยืนเหม่อลอยเหมือนคนไร้วิญญาณ ด้านหนึ่งเป็นเพราะจู่ๆ หลินเฟิงก็พลิกจากพวกขี้แพ้กลายมาเป็นอัจฉริยะทางดนตรี

และอีกด้านหนึ่ง เป็นเพราะดูเหมือนเขาจะไม่สามารถขัดขวางการผงาดขึ้นมาของหลินเฟิงได้อีกต่อไปแล้ว

ในเวลานี้ ยังมีผู้หญิงอีกคนที่กำลังมองหน้าจอโทรทัศน์ด้วยความตกตะลึง

เธอคนนั้นก็คือพี่สาวของจางเจียเจีย

สายตาของเธอจ้องมองคนในโทรทัศน์อย่างไม่อยากจะเชื่อ

"หลินเฟิงเหรอ?"

"ทำไมถึงเป็นไอ้ขี้แพ้อย่างหลินเฟิงไปได้?"

"แล้วเพลงนี้ของเขามัน...?"

"บัดซบเอ๊ย ห้ามให้เจียเจียรู้เรื่องนี้เด็ดขาด" พี่สาวของจางเจียเจียเอ่ยขึ้นอย่างเคียดแค้น

เพราะถ้าหากให้จางเจียเจียรู้เข้าตอนนี้ จะต้องส่งผลกระทบต่อเธออย่างแน่นอน

เธอรีบหยิบโทรศัพท์ออกมากดโทรหาหลินเฟิงทันที

ทว่า!

"ขออภัยค่ะ เลขหมายที่ท่านเรียกได้ตัดสายไปแล้ว"

บล็อกเบอร์ไปแล้วเหรอ?

นั่นทำให้สีหน้าของพี่สาวจางเจียเจียพลันมืดมนลง

นี่หลินเฟิงกำลังจะดังแล้วเหรอ?

พี่สาวของจางเจียเจียคิดใคร่ครวญอยู่ครู่หนึ่ง เอาไว้ค่อยหาโอกาสไปดักเจอหลินเฟิง ดูสิว่าจะหลอกล่อให้เขายกเพลงนี้ให้เป็นของจางเจียเจียได้หรือไม่

ทางด้านหยางจื้อแห่งรายการ "ชิงเกอไซ่" เองก็กระสับกระส่ายไม่แพ้กัน

"เจ้าจางเหิงมันไปควานหาผู้เข้าแข่งขันที่เก่งกาจขนาดนี้มาจากไหนกัน?"

เพลง "เพลงขับกล่อมยามเที่ยงคืน" เวอร์ชันเพลงเต็มถูกปล่อยออกมาแล้ว

แถมยังพุ่งขึ้นสู่ชาร์ตเพลงฮิตแทบจะในทันที เช่นเดียวกับเพลง "ในเสียงเพลงของฉัน"

ส่วนรายการ "โยวเซิงอิน" ที่ออกอากาศจริงนั้นไม่มีฉากแย่งตัวคนจนทะเลาะกัน เพราะถูกตัดต่อทิ้งไป

แต่ก็พอดูออกว่า บรรดากรรมการที่นาทีก่อนหน้านี้ยังดีๆ กันอยู่ พอถึงตอนนี้สีหน้าต่างดูไม่ค่อยดีนัก

ถึงอย่างนั้น ภาพที่กรรมการทั้งสี่คนต่างพยายามแย่งตัวหลินเฟิงก็ยังคงถูกฉายออกมาอยู่ดี

"ตลอดสามปีที่ผ่านมา รายการ "โยวเซิงอิน" เคยมีผู้เข้าแข่งขันระดับหลินเฟิงแบบนี้ไหมเนี่ย?"

"ฮ่าๆๆ ตอนนี้ฉันละอยากเห็นสีหน้าของผู้เข้าแข่งขันคนอื่นๆ ที่ตกรอบไปจริงๆ เลยว่าจะเป็นยังไง!"

"ฉันขอย้ายข้างมาเป็นแฟนคลับหลินเฟิงแล้ว ตอนนี้กลับไปฟังเพลงของจางจื่ออั๋งคือฟังไม่เข้าหูเลย!"

"แกมันแฟนคลับปลอม!"

"พวกเราจะสนับสนุนจื่ออั๋งตลอดไป!"

"เขาช่วยยกระดับรสนิยมการฟังเพลงของพวกเราซะขนาดนี้ ฉันจะเป็นแฟนคลับเขาไม่ได้หรือไง?"

"พวกเธอรู้ใช่ไหมว่าเพลง "สิบปี" กับ "สำเร็จเมื่อยังเยาว์" ก็เป็นเพลงของเขาเหมือนกัน?"

"ฉันบอกแล้วไงว่าพี่เฟิงน่ะมาเพื่อสอนกรรมการร้องเพลงต่างหาก!"

เพลงนี้ฮิตระเบิดในชั่วพริบตา โดยเฉพาะหลังจากเวอร์ชันเพลงเต็มถูกปล่อยออกมา ใช้เวลาไม่ถึงครึ่งชั่วโมงก็พุ่งทะยานขึ้นชาร์ตเพลงฮิตอย่างบ้าคลั่ง

ในที่สุด หลินเฟิงก็เลือกที่จะเข้าทีมของกัวเทียนเฉิง

"สัปดาห์หน้า จะเป็นการแข่งขันแบบแบ่งกลุ่มดวลกัน!"

รายการ "โยวเซิงอิน" ประจำสัปดาห์นี้จบลงไปแล้ว แต่กระแสความร้อนแรงยังคงพุ่งสูงอย่างต่อเนื่อง โดยเฉพาะบทเพลง "เพลงขับกล่อมยามเที่ยงคืน" เพลงนั้น

"คืนนี้คนในวงการเพลงคงนอนไม่หลับกันเป็นแถบแน่!" จางเหิงหัวเราะ

เป็นความจริงอย่างยิ่ง ค่ำคืนนี้วงการดนตรีเดือดพล่านขึ้นมาแล้ว

นักร้องรุ่นใหญ่ชื่อดังคนหนึ่งกำลังขมวดคิ้วแน่น พลางเปิดฟังเพลง "เพลงขับกล่อมยามเที่ยงคืน" ซ้ำแล้วซ้ำเล่า

ส่วนทางฝั่งค่ายเทียนอวี๋นั้นหงุดหงิดที่สุด เพราะพวกเขาเพิ่งจะดันดาราหนุ่มหน้าใสคนหนึ่ง กำลังปล่อยซิงเกิลใหม่เพื่อไต่อันดับชาร์ต ทว่าตอนนี้กลับถูก "เพลงขับกล่อมยามเที่ยงคืน" กดทับจนมิด

รวมถึงนักร้องรุ่นเก๋าอีกคนที่ปล่อยซิงเกิลใหม่ในวันนี้เช่นกัน ต่อให้ทุ่มเงินปั่นชาร์ตแค่ไหน ความเร็วในการทะยานขึ้นก็ยังเทียบกับหลินเฟิงไม่ได้

"พ่อคะ พ่อบอกเองนะว่าหนุ่มคนนั้นใช้ได้ งั้นพรุ่งนี้หนูชวนเขามากินข้าวที่บ้านเรา พ่อคงไม่ว่าอะไรใช่ไหมคะ?" ฉินเป่าเปามองพ่อของตัวเองด้วยแววตาเปี่ยมประกายแห่งความหวัง

"ได้แค่เพื่อนเท่านั้น คนในวงการบันเทิง แกก็รู้นี่ว่าพ่อไม่เคยให้ราคา!" พ่อของฉินเป่าเปาเอ่ยเสียงขรึม

"พ่อไปฝึกคัดลายมือก่อนละ สัปดาห์หน้ามีการแข่งขัน อีกเดี๋ยวคงต้องลองดูสักหน่อย!" พ่อของฉินเป่าเปาโบกมือปัดๆ

ส่วนฉินเป่าเปาก็ดีใจจนรีบกดโทรศัพท์หาหลินเฟิงทันที

"พรุ่งนี้นายมากินข้าวที่บ้านฉันนะ ได้ไหม?"

"ฉลองที่นายดังเปรี้ยงปร้างจากรายการ "โยวเซิงอิน" ไงล่ะ!"

"ได้สิ" หลินเฟิงไม่ได้ปฏิเสธแต่อย่างใด