ตอนที่ 23 ไปกินข้าวที่บ้านฉินเป่าเปา

หลังจากรายการ"โยวเซิงอิน"ออกอากาศไป กระแสตอบรับก็ล้นหลามถล่มทลาย และทำให้ผู้คนไม่น้อยเริ่มรู้จักหลินเฟิง

คนที่ดังเปรี้ยงปร้างชั่วข้ามคืนไม่ใช่ลู่อวิ๋นหรือจางจื่ออั๋งที่เป็นตัวเต็งของปีนี้ ทว่ากลับเป็นคนหน้าใหม่ที่ทุกคนแทบไม่คุ้นตา

เช้าตรู่วันต่อมา ฉินเป่าเปาก็ขับรถพอร์เช่มารับหลินเฟิงแต่เช้า

ด้านถังอ้วนนั้นเตรียมของขวัญไว้พร้อมสรรพตั้งนานแล้ว จึงรีบร้อนตามติดมาด้วย

"พี่เฟิง นายไปเจอพ่อตาทั้งที ฉันต้องไปด้วยสิ!" นี่คือคำพูดเป๊ะ ๆ ของถังอ้วนเมื่อคืน

เมื่อฉินเป่าเปามาถึง เธอก็ไม่ได้รังเกียจที่ถังอ้วนจะติดสอยห้อยตามไปด้วย ไม่นานนัก รถก็แล่นมาถึงหน้าคฤหาสน์ในย่านคนรวยแห่งหนึ่ง

"บ้านเธอรวยขนาดนี้เลยเหรอ?" หลินเฟิงมองคฤหาสน์ที่กินพื้นที่กว้างขวางสุดลูกหูลูกตาตรงหน้าด้วยความประหลาดใจ

เขาคิดมาตลอดว่าครอบครัวของฉินเป่าเปาแค่พอมีฐานะดีหน่อยเท่านั้น ไม่นึกเลยว่าแม้แต่ม้านั่งรับแขกตรงประตูยังทำมาจากไม้พะยูงหวงฮวาหลี!

ภายในคฤหาสน์ตกแต่งสไตล์โบราณเปี่ยมรสนิยม อีกทั้งยังมีภาพอักษรพู่กันและภาพวาดจัดวางอยู่มากมาย

"ช่วงสองสามปีมานี้พ่อฉันเห่อการเขียนพู่กันมาก วัน ๆ เอาแต่ขลุกอยู่กับของพวกนี้นี่แหละ" ฉินเป่าเปาพาหลินเฟิงเดินเข้ามาในห้องนั่งเล่น

ทว่าห้องนั่งเล่นกลับว่างเปล่าไร้ผู้คน เห็นได้ชัดว่าพ่อของฉินเป่าเปาไม่ได้สนใจเพื่อนของลูกสาวพวกนี้เลยสักนิด

"เหล่าฉิน?"

"เหล่าฉินคะ เพื่อนหนูมาแล้วนะ!" ฉินเป่าเปาเดินตามหาไปทั่วบ้าน

ในที่สุดก็เจอพ่อของตัวเองอยู่ในห้องหนังสือ

ขณะที่หลินเฟิงกับถังอ้วนเดินตามเข้ามาในห้องหนังสือ วินาทีที่ถังอ้วนเห็นคนที่เรียกว่าเหล่าฉิน ทั้งร่างก็สะดุ้งโหยงตกใจสุดขีดทันที

"ทะ...ท่านคือคุณฉินเหรอครับ?"

ถังอ้วนอ้าปากค้างอย่างตะลึงงัน ก่อนจะหันไปมองฉินเป่าเปาตาโต ส่วนหลินเฟิงนั้นยืนทำหน้างงเป็นไก่ตาแตก

ถังอ้วนแอบสะกิดบีบมือหลินเฟิง ส่งสัญญาณให้รู้ว่าคนตรงหน้านี้คือบิ๊กบอสระดับผู้มีอิทธิพลตัวจริง

"เธอรู้จักฉันด้วยเรอะ?"

"คุณพ่อของผมคือถังหยวนหมินครับ!" ถังอ้วนรีบเก็บท่าทางไม่เอาถ่านตามปกติทิ้งไปทันควัน แม้เขาจะถือว่าเป็นลูกคนรวยรุ่นสองที่มีชื่อเสียงในแถบเซี่ยงไฮ้นี้ แต่ตอนนี้กลับดูสงบเสงี่ยมเจียมตัวขึ้นมาทันตา

ชัดเจนว่าเหล่าฉินตรงหน้ามีเบื้องหลังที่ไม่ธรรมดาเลยจริง ๆ

"ลูกชายของเสี่ยวถังเองรึ?" ฉินว่างชวนกวาดตามองแวบหนึ่ง ก่อนจะเบนสายตาไปที่หลินเฟิง

สายตานั้นไม่ได้มีความเป็นมิตร และก็ไม่ได้มุ่งร้าย มีเพียงความเย็นชาเฉยเมยเท่านั้น

"พ่อ!" ฉินเป่าเปาถลึงตาใส่ฉินว่างชวน

"พวกนายอย่าถือสาเลยนะ หลายปีมานี้พ่อฉันติดนิสัยแย่ ๆ มาเพียบ ชอบมองคนจากยอดหอคอยเรื่อย!"

"ไม่ถือสาครับ ไม่ถือสาเลย!" หลังจากถังอ้วนเห็นฉินว่างชวนก็เรียบร้อยว่านอนสอนง่ายราวกับเด็กดี ไม่มีมาดกร่างโอหังเหมือนในวันวานหลงเหลืออยู่เลยแม้แต่น้อย

"สวัสดีครับคุณอา" หลินเฟิงทักทายอย่างมีมารยาท

"อืม" ฉินว่างชวนก้มหน้าลงโดยไม่แม้แต่จะปรายตาขึ้นมอง แล้วเริ่มฝึกคัดอักษรพู่กันของตัวเองต่อ

"อย่าไปสนใจตาแก่นี่เลย!" ฉินเป่าเปากลอกตา

"พ่อ หนูจะบอกให้นะ คนนี้คือไอดอลของหนู พ่อช่วยให้เกียรติเขาหน่อยสิคะ!" ฉินเป่าเปาดูเหมือนจะทนไม่ไหว

คำพูดนี้ทำเอาหมึกหยดแหมะลงบนกระดาษขาวทันทีเพราะมือของฉินว่างชวนกระตุกวูบ

"ยัยหนู อย่าเพิ่งพูดอะไรเร็วเกินไป แกยังเด็ก ยังไม่ประสีประสาเรื่องพวกนี้หรอก" ฉินว่างชวนเอ่ยปาก

เขาเป็นนายทุนระดับมหาเศรษฐี ไม่ว่าดาราคนดังหรือซุปตาร์เบอร์ไหนมาอยู่ตรงหน้า เขาก็มีคุณสมบัติพอที่จะมองข้ามหัวได้จริง ๆ

"คุณอากำลังฝึกคัดลายมืออยู่เหรอครับ?" หลินเฟิงมองตัวอักษรพู่กันที่แขวนเรียงรายอยู่เต็มห้องของฉินว่างชวน

"ทำไม แกก็รู้เรื่องกับเขาด้วยรึ?" ในที่สุดฉินว่างชวนก็ยอมเงยหน้าขึ้นมองหลินเฟิง

"ภาพนี้ นายกสมาคมการเขียนพู่กันยุคปัจจุบันเป็นคนมอบให้ฉันมา!"

"ภาพนี้เป็นผลงานของเสิ่นจวิ้นเฟิง ปรมาจารย์ชื่อดังแห่งยุค!"

"ส่วนภาพนี้คือลายมือของแท้จากถังหยวนชิ่ง ปรมาจารย์ยุคโบราณ!" ฉินว่างชวนแนะนำด้วยความภาคภูมิใจ

หลินเฟิงพยักหน้า โลกใบนี้ก็นิยมศาสตร์การเขียนพู่กันเช่นกัน ทว่าหากเทียบกับดาวสีน้ำเงินแล้ว ยังนับว่าห่างชั้นกันอีกไกล

"ถ้าแกดูเป็น จะลองมาเขียนดูสักหน่อยไหมล่ะ?" ฉินว่างชวนมองหลินเฟิง

"พ่อ จะทำอะไรเนี่ยคะ!" ฉินเป่าเปาถลึงตาใส่ฉินว่างชวน

"ถ้าอย่างนั้นก็ขออภัยล่วงหน้าหากฝีมืออันน้อยนิดนี้จะทำให้ขัดตาครับ" หลินเฟิงยิ้มตอบ

จากนั้นเขาก็หยิบพู่กันขึ้นมา เดิมทีหลินเฟิงตั้งใจจะคัดลอกแบบผลงาน"หลานถิงซวี่"ให้ฉินว่างชวนดู แต่พอคิดอีกทีก็ช่างเถอะ ขืนเอา"หลานถิงซวี่"ออกมา เดี๋ยวจะทำเอาฉินว่างชวนตกใจจนช็อกตายเสียก่อน

หลินเฟิงจึงตัดสินใจเขียนอักษรหวัดแทนเสียเลย!

นี่คือผลงาน"จื้อซวี่เถี่ย"ของหวยซู่ ผู้ได้รับสมญานามว่า 'นักบุญแห่งอักษรหวัด' บนดาวสีน้ำเงิน!

ลายมืออักษรหวัดของเขานั้นดุดันโอหังเปี่ยมล้นด้วยพลัง จนถูกยกย่องเคียงคู่กับจางซวี่ในนาม 'เตียนจางซู่ขวาง'!

และ"จื้อซวี่เถี่ย"ก็คือที่สุดแห่งความไร้เทียมทานในหมู่งานอักษรหวัดทั้งปวง

นอกจากจางซวี่แล้ว ก็แทบไม่มีผลงานของใครเทียบชั้นกับงานนี้ได้เลย!

หลินเฟิงหยิบพู่กันขึ้นมา ตวัดปลายพู่กันดั่งมังกรเลื้อยงูเหิน เปี่ยมล้นด้วยความโอหังบ้าคลั่ง ไม่ใช่เพียงแค่ลอกเลียนแบบเท่านั้น แต่ยังถ่ายทอดความคลั่งไคล้บ้าบิ่นใน"จื้อซวี่เถี่ย"ออกมาได้อย่างหมดจด

ฉินว่างชวนยืนมองอยู่ข้าง ๆ พลางครุ่นคิด จะบอกว่างดงาม ก็ดูเหมือนจะไม่ค่อยเท่าไหร่

จะบอกว่าแย่ ลายเส้นและท่วงท่าพลังของหลินเฟิงกลับดูเหนือกว่าเขาอยู่ไม่น้อย

ฉินเป่าเปานั้นไม่รู้เรื่องศาสตร์พู่กันจีนเลยสักนิด

"บอกให้โชว์ฝีมือ ไม่ได้บอกให้มาขายหน้าสักหน่อย!" ถังอ้วนมองดู"จื้อซวี่เถี่ย"ของหลินเฟิง ลายมือหวัดจนดูราวกับยันต์ไล่ผี

"เขียนเสร็จแล้วครับคุณลุง!" หลินเฟิงเอ่ยพร้อมรอยยิ้ม

แม้แต่ฉินเป่าเปาที่เห็นลายมือไก่เขี่ยจนทนดูไม่ได้ ก็รีบคว้าแขนดึงหลินเฟิงลุกขึ้นมาทันที

"พวกเราไปห้องซ้อมดนตรีกันเถอะค่ะ!" ฉินเป่าเปารีบลากหลินเฟิงออกไป

ด้วยกลัวว่าขืนอยู่ต่อจะทำเอาฉินว่างชวนโมโหเข้าจริง ๆ

ส่วนฉินว่างชวนยังคงจ้องมองผลงานพู่กันชิ้นนี้ ฝีมือระดับเขายังมองความลึกซึ้งไม่ออกมากนัก จึงได้แต่ขมวดคิ้วมุ่น

"ก็พอใช้ได้ แต่คงเขียนมั่ว ๆ มาหลอกฉันมากกว่า!" ฉินว่างชวนโยนกระดาษแผ่นนั้นไปไว้ข้าง ๆ

ช่วงบ่ายเขามีเพื่อนในวงการพู่กันจีนจะมาหา ถึงเวลานั้นเขาจะได้เอาผลงานชิ้นเอกที่ภาคภูมิใจออกมาให้อีกฝ่ายช่วยชื่นชมและวิจารณ์

เพื่อนในวงการพู่กันคนนั้นเป็นถึงปรมาจารย์แห่งยุค แถมยังดำรงตำแหน่งหนึ่งในรองประธานสมาคมพู่กันจีนอีกด้วย

ฉินว่างชวนจึงเริ่มฝึกเขียนพู่กันต่อ โดยปล่อยให้ผลงานของหลินเฟิงตกอยู่ข้างถังขยะ

แน่นอนว่าหลินเฟิงไม่รู้เรื่องนี้ และเดินตามฉินเป่าเปามายังห้องดนตรีของเธอ

"นี่คุณทำห้องอัดเสียงไว้ในบ้านเลยเหรอครับ" หลินเฟิงเอ่ยอย่างประหลาดใจ

บ้านนี้รวยจริงอะไรจริง

"ก็พอดูได้ค่ะ เพลงของรอบหน้าฉันซ้อมมาตั้งหลายวันแล้ว รอแค่อัดรายการคืนนี้แหละ" ฉินเป่าเปาเอ่ยอย่างตื่นเต้น

เธอรู้ดีว่าเพลงนั้นจะทำให้เธอดังเปรี้ยงอีกแน่นอน!

"นายแต่งเพลงอะไรให้เป่าเปาน่ะ" ถังอ้วนถามด้วยความสงสัย

"ถึงเวลานายก็รู้เองแหละ!" หลินเฟิงยิ้มตอบ

"พูดถึงเรื่องนี้ เทพหลิน รอบหน้าคุณตั้งใจจะร้องเพลงอะไรเหรอคะ"

"ฉันมีวงในแอบบอกมาว่า รอบหน้าคุณต้องดวลกับคนในทีมของหวังเจียงซาน แต่จางจื่ออั๋งน่าจะหาทางท้าแข่งกับคุณโดยตรงค่ะ!" ฉินเป่าเปาบอก

เห็นได้ชัดว่าเธอมีเส้นสายจนรู้ข่าววงในพวกนี้

"ฉันได้ยินมาว่า จางจื่ออั๋งตั้งใจจะร้องเพลงร็อคของรุ่นใหญ่ในวงการ ซึ่งเพลงนั้น ปกติแล้วรุ่นใหญ่คนนั้นไม่ยอมให้ใครเอาไปร้องง่าย ๆ หรอกค่ะ!"

"แล้วจางจื่ออั๋งได้สิทธิ์มาได้ยังไงล่ะ" ถังอ้วนถามขึ้น

"ค่ายเทียนอวี๋ค่ะ จริง ๆ แล้วทั้งลู่อวิ๋นกับจางจื่ออั๋งก็เป็นศิลปินของค่ายเทียนอวี๋ทั้งคู่"

"เพลงร็อค ค่ายเทียนอวี๋งั้นเหรอ" ถังอ้วนเอ่ย

"ใช่ค่ะ พวกเขาคิดว่าเพลงของคุณเน้นไปทางเพลงช้า ร้องแต่เพลงรักก็พอได้ เลยจะใช้เพลงร็อคมาแบทเทิลกับคุณเพื่อชิงความได้เปรียบ!" ฉินเป่าเปาเอ่ยด้วยความกังวล

"งั้นผมก็ร้องเพลงร็อคด้วยก็สิ้นเรื่อง" เดิมทีหลินเฟิงไม่ได้อยากจะเจาะจงเล่นงานใคร แต่ในเมื่ออีกฝ่ายเป็นคนของค่ายเทียนอวี๋ เช่นนั้นก็ต้องจัดให้หนักจนถึงที่สุด

"คุณร้องเพลงร็อคเป็นด้วยเหรอคะ!" ฉินเป่าเปากลับมามองเขาด้วยสายตาเลื่อมใสอีกครั้งทันที

ไม่นานก็ถึงเวลาอาหาร ทั้งสามคนนั่งกินข้าวพูดคุยหยอกล้อกันอย่างสนุกสนาน ส่วนฉินว่างชวนด้วยความที่มองข้ามหลินเฟิงจึงคร้านที่จะออกมาร่วมโต๊ะอาหารด้วย

อีกทั้งเพื่อนของเขาก็เดินทางมาถึงพอดี

"เหล่าฉิน ยังฝึกอยู่อีกเหรอ" ชายสูงวัยท่าทางสุภาพนุ่มนวลเดินเข้ามา เขาคือเพื่อนในวงการพู่กันจีนของฉินว่างชวน มีนามว่าโจวจ้ง!

"นายมาดูผลงานชิ้นนี้ของฉันหน่อยสิว่าเป็นยังไงบ้าง" ฉินว่างชวนหยิบผลงานชิ้นเอกที่ภาคภูมิใจออกมาอย่างตื่นเต้น

"ก็ไม่เท่าไหร่นี่นา ระดับนี้ถ้าไปประกวดงานพู่กันจีน คงผ่านได้แค่รอบสอง รอบสามคงไม่รอดหรอก" โจวจ้งเอ่ยวิจารณ์ตรงไปตรงมา

"แย่ขนาดนั้นจริงเหรอ"

"ผลงานฉันชิ้นนี้..."

"เฮ้ย เดี๋ยวก่อน!" โจวจ้งพลันเหลือบไปเห็น"จื้อซวี่เถี่ย"ที่หลินเฟิงเขียนทิ้งไว้ข้างถังขยะ

"คุณพระช่วย... เชี่ยเอ๊ย เหล่าฉิน นาย... นาย... นี่มัน... เชี่ยเอ๊ย!" โจวจ้งถึงกับตกตะลึงตาค้างไปในทันที!