ตอนที่ 24 บีบวงการเพลงจนแทบคลั่ง

"เกิดอะไรขึ้นน่ะ" ฉินว่างชวนมองดูโจวจ้งที่กำลังมีท่าทีตื่นเต้น

"ผลงานระดับเทพชัดๆ!" โจวจ้งประคองผลงานอักษรเฉ่าซู "จื้อซวี่เถี่ย" แผ่นนั้นเอาไว้

"ว่าไงนะ" ฉินว่างชวนสงสัยว่าตัวเองคงหูฝาดไป

เพราะโจวจ้งคือปรมาจารย์ด้านการเขียนพู่กันแห่งยุค แถมยังขึ้นชื่อเรื่องความเย่อหยิ่งถือตัวเป็นที่สุด

ขนาดผลงานพู่กันของบรรดาปรมาจารย์ยุคโบราณ เขายังอดที่จะวิจารณ์ตำหนิติเตียนไม่ได้ น้อยครั้งมากที่จะเอ่ยปากชม

ดังนั้นเมื่อครู่ตอนที่ฉินว่างชวนโดนโจวจ้งสบประมาทว่าฝีมือพู่กันของตนธรรมดา เขาจึงไม่ได้โกรธเคืองเลยสักนิด

แต่ทว่าในเวลานี้ จากปากของโจวจ้งกลับหลุดคำว่าผลงานระดับเทพออกมาเนี่ยนะ?

"เหล่าฉิน นายบ้าไปแล้วหรือยังไง"

"นี่มันผลงานระดับเทพเลยนะ นายดูไม่ออกหรือไงกัน"

"ให้ตายสิ ผลงานพู่กันชิ้นนี้ถ้าเอาไปจัดแสดง ฉันกล้าพูดเลยว่าต้องโดดเด่นเหนือใครทั้งหมด หรือต่อให้ฉันจะบอกว่านี่คือผลงานชิ้นเอกที่สามารถจารึกชื่อเสียงสืบทอดสู่คนรุ่นหลังได้ก็ยังไม่เกินจริงเลย!"

"เว่อร์ไปมั้ง" ฉินว่างชวนเองก็เริ่มงุนงง ลายมือพู่กันแผ่นนี้มันยอดเยี่ยมถึงขนาดนั้นเชียวหรือ

"นายจะไปรู้อะไร นายไม่ได้ก้มลงดูให้ละเอียดเลยใช่ไหมล่ะ"

"ฉันกล้าเอาหัวเป็นประกันเลยว่าผลงานพู่กันชิ้นนี้ มันคือผลงานระดับเทพสะเทือนยุคชัดๆ!"

"ไม่ได้การแล้วเหล่าฉิน พวกเราต้องรีบไปเดี๋ยวนี้ ถือมันไปที่สมาคมพู่กันจีนกัน!"

"อย่ายื้อสิ!" เหล่าฉินเอ่ยห้าม

"ไม่แย่งหรอกน่า ผลงานพู่กันชิ้นนี้มูลค่าอย่างน้อยหลักพันล้าน ฉันเองก็ไม่กล้าแย่งหรอก!" โจวจ้งเอ่ย

"นายว่าอะไรนะ"

"มูลค่าหลักพันล้านเนี่ยนะ?" ฉินว่างชวนมึนงงไปหมดแล้ว

เรื่องนี้ทำเอาเขาไปไม่เป็นเลยจริงๆ!

ทั้งสองคนพูดพลางเรียกคนขับรถ แล้วรีบมุ่งหน้าไปยังสมาคมพู่กันจีนอย่างรวดเร็ว

เมื่อนายกสมาคมพู่กันจีนได้เห็นผลงานพู่กันชิ้นนี้ น้ำตาก็แทบจะไหลรินออกมาด้วยความตื่นเต้น

"ปาฏิหาริย์แท้ๆ ห้าวหาญไร้ขอบเขต ปลอดโปร่งเป็นอิสระ งดงามดั่งฟ้าสรรค์สร้าง ความเชี่ยวชาญเชิงพู่กันถึงขั้นบรรลุถึงระดับนี้ได้อย่างไรกัน" ในเวลานี้นายกสมาคมเฉินตื่นเต้นจนสองมือสั่นเทาไม่หยุด

"เหล่าฉิน นายต้องจ่ายเงินไปเท่าไหร่ถึงได้มันมาน่ะ"

พวกเขารู้ดีว่าฉินว่างชวนนั้นร่ำรวย เงินพันกว่าล้านก็แค่เศษเงินสำหรับเขาเท่านั้น

แต่ทว่าผลงานพู่กันชิ้นนี้ ไม่ว่าจะมองอย่างไรก็ไม่ใช่สิ่งที่จะหาซื้อได้ด้วยเงิน

"มันยอดเยี่ยมขนาดนั้นจริงๆ เหรอ" ฉินว่างชวนสับสนไปหมดแล้ว

นี่ไม่ใช่ของที่หลินเฟิงเขียนให้เขาหรอกหรือ

ตอนนี้กลับได้รับการยกย่องเชิดชูจากกลุ่มปรมาจารย์ด้านพู่กันจีนที่เขาเลื่อมใสถึงเพียงนี้เชียวหรือ

ฉินว่างชวนอึ้งกิมกี่ไปโดยสมบูรณ์

"นายมันก็แค่พวกเพิ่งเริ่มหัดเขียนพู่กัน อักษรเฉ่าซูระดับนี้นายไม่เข้าใจหรอก นายดูตัวอักษร 'ฝอ' ตัวนี้สิ ช่างปลอดโปร่งเป็นอิสระเหลือเกิน แล้วนายดูตัวอักษร 'กั๋ว' ตัวนี้อีกที"

"อักษรทุกตัวในนี้ พอแยกออกมาเดี่ยวๆ ล้วนสมบูรณ์แบบไร้ที่ติ ชวนให้มองแล้วเจริญตาเจริญใจยิ่งนัก!" มือของนายกสมาคมเฉินยังคงสั่นระริกไม่หยุด

"แค่ชิ้นนี้เลย ชิ้นนี้ถ้าเอาไปลงประกวด ยังไงก็คว้าที่หนึ่งแน่นอน ใครจะกล้าไม่ยอมรับ!"

"ต่อให้ปรมาจารย์ชื่อดังแห่งยุคอย่างหลี่ชิงเฟิงมาเอง ก็คงต้องละอายใจว่าไม่อาจเทียบเคียงได้!" นายกสมาคมเฉินเอ่ยชมไม่ขาดปาก

"ผม... นี่... จริงเหรอครับ" จากตอนแรกที่ไม่เชื่อเลยสักนิด มาถึงตอนนี้ฉินว่างชวนกลับปักใจเชื่อแล้ว

เพราะในเวลานี้ สมาชิกหลายคนในสมาคมพู่กันจีนต่างพากันเข้ามารุมล้อม และไม่มีใครเอ่ยปากติเตียนเลยแม้แต่คนเดียว

ซ้ำร้ายหลายคนยังหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาถ่ายรูปกันยกใหญ่

"ผลงานระดับเทพขนาดนี้ พวกนายกลับม้วนถือกันมาเฉยๆ โดยไม่เอาไปเข้ากรอบให้เรียบร้อยเนี่ยนะ?" นายกสมาคมเฉินทั้งรู้สึกปวดใจและโมโหไปพร้อมกัน

ฉินว่างชวนยืนนิ่งอึ้งอยู่ตรงนั้นเนิ่นนาน ในที่สุดถึงเพิ่งนึกขึ้นได้ว่าต้องโทรหาลูกสาวของตน

เจ้าหนุ่มหลินเฟิงนั่นมันเป็นใครกันแน่

แค่ตวัดพู่กันเขียนเล่นๆ ก็ทำเอาคนแก่กลุ่มนี้ในสมาคมพู่กันจีนตกตะลึงจนแทบจะร้องไห้กันหมดแล้ว

"ฉันเขียนมาทั้งชีวิต ทั้งชีวิตเลยนะ ยังเทียบไม่ได้กับตัวอักษรเพียงตัวเดียวในงานชิ้นนี้เลย!" นายกสมาคมเฉินหลั่งน้ำตาออกมาจริงๆ

ยิ่งทำเอาฉินว่างชวนเกิดความอยากรู้อยากเห็นหนักขึ้นไปอีก

"ฮัลโหล เพื่อนคนนั้นของลูกกลับไปหรือยัง" ฉินว่างชวนเอ่ยถาม

"กลับไปตั้งนานแล้ว เหล่าฉิน พ่อไม่ไว้หน้ากันเลยนะ เพื่อนหนูมาทั้งที พ่อกลับไม่อยู่ร่วมโต๊ะกินข้าวด้วยเนี่ยนะ?" ฉินเป่าเปาโกรธอย่างเห็นได้ชัด

อย่างไรเสียหลินเฟิงก็มีความสำคัญในใจของเธอมาก

"ไปแล้วเหรอ"

"ลูกไม่ได้รั้งเขาไว้เหรอ" ฉินว่างชวนเอ่ยปาก

"ไม่พูดด้วยแล้ว ต่อไปเรื่องของคุณหนูคนนี้พ่อไม่ต้องมาคอยสอดรู้เลยนะ!" ฉินเป่าเปาโมโหจนกดตัดสายทิ้งทันที

"เหล่าฉิน ตกลงนี่ใครเป็นคนเขียนกันแน่"

"เหล่าฉิน?"

"ฉันขอเอากลับไปก่อนนะ ไว้วันหลังจะส่งมาให้ชื่นชมใหม่!" ฉินว่างชวนคว้างานเขียนพู่กันแผ่นนั้นแล้ววิ่งแน่บออกไปทันที

กลัวเหลือเกินว่าหากช้าไปเพียงก้าวเดียวจะโดนแย่งชิงไป

พอกลับถึงบ้าน ฉินว่างชวนก็ตรงดิ่งไปหาฉินเป่าเปาทันที

"ยัยหนู ยังไม่หายโกรธอีกเหรอ" ฉินว่างชวนมองดูฉินเป่าเปาที่กำลังนั่งทำแก้มป่องหน้างอ

"พ่อคะ เขาเป็นไอดอลของหนูนะ วันนี้เขาอุตส่าห์มาเป็นแขก พ่อกลับไม่มีมารยาทเลยสักนิด จะทำตัวเป็นมิตรน่ารักเหมือนคุณพ่อบ้านอื่นทั่วไปหน่อยไม่ได้หรือไงคะ"

"จำเป็นต้องวางท่าเก๊กใส่เขาด้วยเหรอ" ฉินเป่าเปาพูดพลางทำแก้มป่องอย่างหงุดหงิด

"พ่อผิดไปแล้ว พ่อผิดเอง พ่อผิดไปแล้วลูก เล่าให้พ่อฟังหน่อยสิว่าเจ้าหลินเฟิงนั่นมีที่มาที่ไปยังไงกันแน่"

"ไว้คราวหน้าลูกชวนเขามาที่บ้านอีกสิ พ่อจะขอโทษเขาต่อหน้าเลย!"

"จริงเหรอคะ" ฉินเป่าเปามองฉินว่างชวนด้วยความประหลาดใจ

"เอ๊ะ เดี๋ยวนะเหล่าฉิน มันชักไม่ชอบมาพากลแล้ว พ่อไม่ใช่คนนิสัยแบบนี้นี่!"

"พ่อกำลังวางแผนการร้ายอะไรอยู่อีกใช่ไหม"

"หนูขอบอกไว้ก่อนเลยนะ ถ้าคราวนี้พ่อทำลายมิตรภาพระหว่างหนูกับเพื่อนหนูพังอีกล่ะก็ หนูจะหนีออกจากบ้านให้ดู คอยดูสิ!" ฉินเป่าเปากระทืบเท้าแล้วเท้าสะเอวแหวใส่พ่ออย่างฮึดฮัด

"ไม่มีเลย พ่อสาบานได้ พ่อตั้งใจจะขอโทษเขาจริง ๆ นะลูก!" ฉินว่างชวนรีบบอก

"แล้วทำไมจู่ ๆ พ่อถึงสนใจเขาขึ้นมาล่ะคะ" ฉินเป่าเปายังคงมองฉินว่างชวนด้วยความระแวงสงสัย

"พ่อไม่ชอบคนในวงการบันเทิงไม่ใช่เหรอ"

"พ่อดูถูกเขาไม่ใช่เหรอคะ" ฉินเป่าเปาสวนกลับอย่างโมโห

"พ่อผิดไปแล้ว พ่อผิดไปแล้วจริง ๆ ลูก"

"เด็กดี เล่าให้พ่อฟังหน่อยสิว่าเจ้าเด็กนี่... ไม่สิ เด็กคนนี้มีความเป็นมายังไงกันแน่"

"เขาเหรอคะ" ฉินเป่าเปาเอ่ยขึ้นมา ดวงตาเป็นประกายขึ้นมาทันที

"หนูจะบอกให้นะ พ่ออย่าเอาสายตาแบบคนทั่วไปมามองเขาเชียว เขาเก่งกาจสุด ๆ ไปเลย รู้ไหมว่าตอนนี้หนูดังระเบิดแล้วน่ะ"

"เพลงนั้นน่ะ เขาเป็นคนแต่ง แถมเขายังแต่งให้หนูอีกตั้งเก้าเพลง หนูขอบอกเลยนะ พรสวรรค์ของเขาน่ะ เหล่าฉิน ต่อนิ้วพ่อทั้งสิบนิ้วรวมกัน ยังเทียบไม่ได้กับนิ้วเดียวของเขาเลย!"

"พ่ออย่าคิดว่าตัวเองมีเงินแล้วจะยิ่งใหญ่นักหนานะ!"

"ต่อหน้าพรสวรรค์อันแท้จริง เงินทองมันไร้รสนิยมสิ้นดี!" ฉินเป่าเปาสั่งสอนยกใหญ่

จากนั้นฉินเป่าเปาก็เริ่มเปิดฉากเอ่ยปากชื่นชมหลินเฟิงไม่หยุด

……

การบันทึกเทปตอนที่สองของรายการ "ชิงเกอไซ่" เสร็จสิ้นลง และได้ออกอากาศในเวลาต่อมา

และแน่นอนว่ามีผู้ชมมากมายกำลังเฝ้ารอคอย โดยเฉพาะแฟนคลับของฉินเป่าเปา

เวลานี้ทั้งทางโทรทัศน์และแพลตฟอร์มสตรีมมิงออนไลน์ต่างออกอากาศพร้อมกัน

"เป่าเปาของเรามาแล้ว!"

"ให้ตายเถอะ นางฟ้า นางฟ้าของฉัน!"

"จะมาแล้ว!"

"ตื่นเต้นมาก รอบนี้เป่าเปาของเราจะร้องเพลงอะไรอีกนะ"

กระแสความนิยมของฉินเป่าเปาพุ่งทะลุปรอทจริง ๆ!

และหลังจากการรอคอยอันยาวนานจนถึงช่วงท้าย ในที่สุดฉินเป่าเปาก็ก้าวขึ้นสู่เวที

"ปีแสงกลางฤดูร้อน" ผู้ขับร้อง: ฉินเป่าเปา

คำร้อง:

ทำนอง:

คอมเมนต์บนจอ: "เพลงที่ไอดอลของเป่าเปาแต่งให้อีกแล้วเหรอ"

"โอ้โห เพลงใหม่อีกแล้ว จะระเบิดความปังอีกรอบไหมเนี่ย"

"บ้าไปแล้ว เอาเพลงใหม่อีกแล้วเหรอ"

"ทำแบบนี้ผู้เข้าแข่งขันคนอื่นดูกลายเป็นตัวประกอบไปเลยนะเนี่ย!"

"ไม่รู้ว่าคราวนี้เพลงของไอดอลเป่าเปาจะไหวไหมนะ"

ขณะนี้ฉินเป่าเปาเดินขึ้นไปบนเวทีเรียบร้อยแล้ว แสงสปอตไลต์สาดส่องลงบนเรือนร่างของเธอ

"ฉันไม่เชื่อหรอกว่าเพลงนี้จะดังเปรี้ยงได้อีก"

"คงไม่ปังติดต่อกันสองเพลงติดหรอกมั้ง"

คอมเมนต์บนหน้าจอต่างพูดคุยถกเถียงกันอย่างดุเดือด

ส่วนพวกจางเหิงเองก็กำลังเฝ้ารอดูอยู่เช่นกัน

"หลินเฟิงแต่งให้อีกแล้วเหรอ" จางเหิงมองเพียงแวบเดียวก็เดาได้ทันที!

"ไม่รู้ว่าคุณภาพของเพลงนี้จะเป็นยังไงบ้าง"

"ทุกคนอย่าเพิ่งไปคาดหวังสูงเกินไป แค่แต่งเพลงดังได้สักเพลงก็สุดยอดมากแล้ว ไม่มีทางที่จะดังเปรี้ยงได้สองเพลงติดหรอก" นักวิจารณ์เพลงคนหนึ่งพิมพ์คอมเมนต์ขึ้นมา