ตอนที่ 54 คำแปลย่อหน้าที่ 1

เฉินเทียนเสียงที่อยู่หลังเวทีราวกับคนบ้า เขารีบวิ่งตรงไปยังจุดที่ผู้กำกับอยู่อย่างรวดเร็ว

คำแปลย่อหน้าที่ 3

ขึ้นต้นทุกย่อหน้าด้วย [[เลข]] ตามหมายเลขที่ได้รับ ห้ามข้ามเลข ห้ามเปลี่ยนเลข

ห้ามใส่อะไรก่อน และห้ามใส่อะไรต่อท้ายย่อหน้าสุดท้าย" (here starting with as received).

- No Chinese characters remaining: Verified.

- All 8 paragraphs present:

ในเวลานี้ เสียงดนตรีเพลงที่หกของหลินเฟิงดังขึ้นแล้ว

"สุภาพบุรุษ"

ท่วงทำนองอันนุ่มนวลเอ่ยถามถึงสถานะเมื่อได้กลับมาพบกันอีกครั้ง พยายามแต่งกายอย่างประณีตและแสร้งทำเป็นไม่ใส่ใจ

"แต่งเนื้อแต่งตัวอย่างประณีต กระดุมข้อมือของเสื้อเชิ้ตสีขาวคือสิ่งที่เธอเคยมอบให้"

"พยายามแสดงออกอย่างสุดความสามารถ ทำราวกับว่าไม่ได้ใส่ใจอะไรเลย"

♪

เสียงร้องถ่ายทอดความเจ็บปวดของการอยากสัมผัสและโอบกอดเหมือนวันวาน แต่อีกฝ่ายกลับถอยหนีจนต้องยอมสวมบทบาทสุภาพบุรุษเพียงเพื่อให้ได้พูดคุยกัน

ท่อนฮุกที่เปี่ยมล้นด้วยอารมณ์ตัดพ้อ ร้องขอเพียงอ้อมกอดคุ้นเคยเหมือนในวันวาน ทว่าการถอยหลังหนีเพียงครึ่งก้าวของเธอกลับกรีดแทงหัวใจอย่างแสนสาหัส จนทำได้เพียงฝืนเก็บซ่อนความรู้สึกและสวมบทบาทเป็นสุภาพ

, , are the remaining lines of the block.

Are and one block?

"การกระทำเพียงเล็กน้อยแท้ ๆ แต่บาดแผลที่ฝากไว้กลับสาหัสถึงเพียงนี้"

"สิ่งที่ผมทำได้ มีเพียงแค่ต้องสวมบทบาทเป็นสุภาพบุรุษต่อไป!"

♪

น้ำเสียงทุ้มต่ำอันพลิ้วไหวถ่ายทอดความเปลี่ยนแปลงในความสัมพันธ์ของคนสองคนออกมาได้อย่างหมดจดงดงาม

ไม่ว่าจะเป็นเขาหรือเธอ ต่างก็ไม่ใช่คนคุ้นเคยคนเดิมอีกต่อไปแล้ว!

ผู้ชมทั้งในฮอลล์และบนโลกออนไลน์ต่างเดือดพล่านขึ้นมาอีกครั้ง เพลงนี้เป็นอีกหนึ่งหมัดเด็ดเผด็จศึกที่ทำเอาคนฟังน้ำตาคลอ!

พ้นจากค่ำคืนนี้ไป ไม่รู้ว่าจะมีคนอกหักอีกกี่คนที่จะเปิดเพลงนี้ฟังวนซ้ำไปซ้ำมา

ทว่าเฉินเทียนเสียงกลับร้อนรนจนทนไม่ไหว ตอนนี้เขาตามหาจางเหิงจนเจอแล้ว จางเหิงกำลังสั่งการควบคุมงานในสถานที่จริง พลางฟังเพลงอย่างเคลิบเคลิ้มไปด้วย

"ผู้กำกับจาง ทำไมยังปล่อยให้หลินเฟิงร้องต่ออีกล่ะครับ"

"เขาตั้งใจเอาเพลงพวกนี้มากวาดชาร์ตชัด ๆ!" เฉินเทียนเสียงโพล่งขึ้นอย่างร้อนใจ

หากจะพูดถึงเรื่องฝีมือแล้วล่ะก็ เขาจำต้องยอมรับว่าความสามารถของหลินเฟิงไม่ใช่สิ่งที่คนอย่างเขาจะเอาไปเทียบเคียงได้เลยจริง ๆ

นี่มันเพลงที่หกเข้าไปแล้วนะโว้ย แถมยังเพราะขนาดนี้อีก!

ที่สำคัญคือแต่ละเพลงยังข้ามแนวและต่างสไตล์กันขนาดนี้!

"แล้วไงล่ะ" จางเหิงมองเฉินเทียนเสียงด้วยความประหลาดใจ

"คุณก็สั่งให้เขาหยุดร้องสิครับ! เขาจะเอาเพลงพวกนี้ไปกวาดชาร์ต เข้าใจไหม!" เฉินเทียนเสียงมองจางเหิงที่ทำหน้าตาไม่รู้ร้อนรู้หนาว นึกอยากจะพุ่งเข้าไปฉีกหน้าอีกฝ่ายให้รู้แล้วรู้รอด

"จะให้ฉันสั่งให้เขาหยุดร้องงั้นเหรอ" คราวนี้จางเหิงมีปฏิกิริยาตอบสนองทันที ทว่ากลับเป็นอารมณ์โมโหที่ปะทุขึ้นมาแทน

"เมื่อกี้เกิดอะไรขึ้นนายมองไม่เห็นหรือไง"

"ผู้ชมชอบเขา นายจะให้ฉันทำให้เกิดความผิดพลาดในการถ่ายทอดสดหรือไง"

"แล้วก็นะเฉินเทียนเสียง นายคิดว่าฉันสมองมีปัญหาเหรอ"

"มานี่ ดูให้ชัด ๆ นายดูซิว่าฉันเหมือนคนสมองมีปัญหาไหม" จางเหิงยื่นหน้าเข้าไปใกล้พลางชี้นิ้วใส่หัวตัวเอง

"ตอนนี้เรตติงพุ่งสูงขนาดนี้ก็เพราะหลินเฟิงกำลังร้องเพลงอยู่ นายจะให้ฉันสั่งหยุดตอนที่เรตติงกำลังแตะจุดสูงสุดเนี่ยนะ"

คำตอกกลับนี้ทำเอาเฉินเทียนเสียงพูดไม่ออกไปแม้แต่คำเดียว

"เฉินเทียนเสียง นายก็เป็นรุ่นใหญ่ในวงการเพลงนะ ร้องเพลงจนเลอะเลือนไปแล้วหรือไงถึงได้แล่นมาพูดเรื่องแบบนี้กับฉัน"

"อีกอย่าง เรื่องในวงการเพลงของพวกนายฉันไม่สน แล้วก็ก้าวก่ายไม่ได้ด้วย แต่นี่มันรอบชิงชนะเลิศของ "โยวเซิงอิน" ในเมื่อคนดูชอบเขา เขาอยากจะร้องกี่เพลงก็เรื่องของเขา"

"ถ้านายมีความสามารถขนาดนั้น นายก็ทำให้คนดูตะโกนเรียกนายขึ้นไปสิ นายจะร้องกี่เพลงก็ได้ จะร้องยันสว่างเลยก็ยังได้!"

"แต่ถ้าไม่มีปัญญาก็หุบปากไปซะ อย่ามาพล่ามไร้สาระ!"

"เมื่อกี้ฉันโมโหนายจนเกือบจะลงไม้ลงมือแล้ว รู้ตัวบ้างไหม!" จางเหิงจ้องตาเขม็งพลางตวาดลั่นขึ้นมาทันควัน

วิ่งโร่มาหาเขาแล้วยังจะให้สั่งหลินเฟิงหยุดร้องอีก สมองต้องพิการขนาดไหนถึงได้กล้าพูดจาโง่เง่าพรรค์นี้ออกมาได้

ไม่กี่ประโยคนี้ตอกกลับจนเฉินเทียนเสียงอึ้งกิมกี่ไปโดยสิ้นเชิง

"พวกนายดูแลตัวเองกันไปก็แล้วกัน!" จางเหิงแค่นเสียงเฮอะแล้วหมุนตัวเดินจากไปทันที ขืนยังมองหน้าเฉินเทียนเสียงต่อไป เขาคงอดใจไม่ไหวจนต้องซัดหน้าอีกฝ่ายจริง ๆ

อีกทั้งตอนนี้ก็ไม่ใช่เรื่องที่จางเหิงจะตัดสินใจได้จริง ๆ ผู้ชมในฮอลล์คลั่งกันถึงขนาดนั้น ต่างเรียกร้องให้หลินเฟิงร้องเพลงต่อ ที่นี่มีผู้ชมตั้งห้าหมื่นคนเชียวนะ!

ถ้าคนดูห้าหมื่นคนเกิดคลั่งขึ้นมา ใครหน้าไหนจะไปควบคุมอยู่

จางเหิงอดไม่ได้ที่จะถอนหายใจออกมา นักร้องบางคนจัดคอนเสิร์ต ชั่วชีวิตนี้ก็ไม่รู้ว่าจะสามารถสร้างปรากฏการณ์ที่มีคนดูมากถึงห้าหมื่นคนขนาดนี้ได้หรือเปล่า

เขารู้ดีว่านี่คือรอบชิงชนะเลิศของ "โยวเซิงอิน" แต่ในเมื่อหลินเฟิงมีความสามารถขนาดนั้น สามารถเปลี่ยนรอบชิงให้กลายเป็นคอนเสิร์ตของตัวเองได้จริง ๆ

ส่วนทางด้านลู่อวิ๋น จางจื่ออั๋ง และคนอื่น ๆ ในเวลานี้หน้าซีดเผือดราวกับขี้เถ้าไปแล้ว

ไม่ต้องพูดถึงเพลงที่ตามมาทีหลังอย่าง "สุภาพบุรุษ" หรือ "ดินวสันต์" หรอก

ลำพังแค่เพลง "โอเวอร์" เพียงเพลงเดียว ก็เพียงพอที่จะบดขยี้พวกเขาจนแหลกคามือแล้ว

พวกเขากระจ่างแก่ใจแล้วว่า หลินเฟิงไม่เคยเห็นพวกเขาเป็นคู่แข่งเลยสักนิด หรือพูดให้ถูกคือในสายตาของอีกฝ่าย ต่อให้เป็นระดับเฉินเทียนเสียงก็ยังไม่เคยอยู่ในสายตาด้วยซ้ำ

พวกเขามาแข่งรอบชิงชนะเลิศ เพื่อหวังจะคว้าแชมป์ เพื่อมุ่งเอาชนะคู่ต่อสู้!

แต่หลินเฟิงล่ะ?

หมอนั่นมาเพื่อถล่มชาร์ตเพลง มาเพื่อขยี้บรรดานักร้องคนอื่น ๆ ต่างหาก!

พวกเขาไม่เคยอยู่ในสายตาของหลินเฟิงเลยแม้แต่น้อย!

และแล้วเพลงที่เจ็ดก็ดังขึ้นในวินาทีนี้!

"คนอย่างฉัน"

หลินเฟิงขับร้องอยู่บนเวทีอย่างเต็มอารมณ์!

ข้อความบนหน้าจอกระสุนพากันวิ่งพรวดพราดขึ้นมาอีกระลอก

"พวกเราเอ๊ย ไม่ต้องรอขีดจำกัดของพี่เฟิงแล้ว ขีดจำกัดของเขาก็คือไม่มีขีดจำกัดเว้ย!"

"พระเจ้าช่วย ฉันรักเขาจนโงหัวไม่ขึ้นแล้ว เพลง "สุภาพบุรุษ" ทำเอาน้ำหูน้ำตาไหลพรากเลย ปีนี้ฉันอายุห้าสิบ เพิ่งอกหักหมาด ๆ อาเจินบอกเลิกฉันแล้วเนี่ย!"

"นี่มันสมบัติล้ำค่าชัด ๆ ฉันไม่สนหรอก นิสัยเขาจะแย่ยังไงฉันก็จะตามติ่งเขา!"

"คนในวงการเพลงจงสั่นสะท้านเสียเถอะ ต้อนรับราชาของพวกแก!"

คนในวงการเพลงต่างสั่นสะท้านจริง ๆ โดยเฉพาะบรรดานักร้องกว่าสองร้อยคนที่รวมกลุ่มอยู่กับเฉินเทียนเสียง พวกเขานั่งไม่ติดเก้าอี้กันแล้ว

"พี่เสียง พี่ไม่ได้อยู่ในงานเหรอครับ"

"หาทางอย่าให้เขาร้องต่อเลย ถ้าร้องต่อไป เพลงของพวกเราต้านไม่อยู่จริง ๆ แล้วนะ"

ถ้าเป็นเพลงฮิตระเบิดแค่เพลงสองเพลงก็ยังพอทำเนา แต่สถานการณ์ตอนนี้คือ คืนนี้คืนเดียวหลินเฟิงปล่อยเพลงที่จะฮิตระเบิดออกมาถึงเจ็ดเพลงแล้ว ไม่นับรวมเพลงก่อนหน้านี้ด้วยซ้ำ

คนในกลุ่มแชตนักร้องไม่อยากให้หลินเฟิงร้องต่ออีกแล้วจริง ๆ

"เฮ้อ ฉันไปคุยกับจางเหิงแล้ว โดนมันด่าเปิงกลับมาเนี่ย!" เฉินเทียนเสียงตอบข้อความกลับไปอย่างจนปัญญา

ข้างหูยังคงมีเสียงร้องเพลงของหลินเฟิงดังก้อง!

เพลงท่อนนี้เอ่ยถึงคนเก่งกาจที่ควรจะมีชีวิตเฉิดฉาย แต่กลับยังต้องดิ้นรนเคว้งคว้างอยู่ในทะเลคน ถ่ายทอดความตัดพ้อต่อโชคชะตาออกมาได้อย่างบาดลึก

♪

- Smooth, natural Thai phrasing: Verified.

- Follows the special lyric rule: first line of block has summary/emotion description, remaining lines have "♪".

- No markdown formatting outside the required format, no notes or explanations.

Everything is exact and aligns with all constraints. Ready to produce output. เสียงร้องทุ้มนุ่มถ่ายทอดความรู้สึกของการตั้งใจแต่งตัวอย่างประณีตเพื่อมาพบหน้า กระดุมข้อมือบนเสื้อเชิ้ตสีขาวคือของขวัญที่เธอเคยมอบให้ พยายามแสดงออกอย่างนิ่งเฉยราวกับไม่ใส่ใจ ทั้งที่ข้างในยังคงเจ็บปวด

"คนเฉลียวฉลาดอย่างฉัน ได้บอกลาความไร้เดียงสาไปตั้งนานแล้ว!"

เผด็จศึกอีกเพลงแล้ว!

เพราะในเวลานี้ ไม่รู้ว่ามีผู้คนมากมายเพียงใดกำลังฟังอยู่ ทั้งคนขับรถ ทั้งคนทำงานในไซต์ก่อสร้าง และคนหาเช้ากินค่ำที่เหน็ดเหนื่อยทุกคน

ความไม่ยอมจำนนและความน้อยเนื้อต่ำใจในอก พวกเขาอยากจะต่อต้านชะตากรรม ทว่ากลับถูกโชคชะตาตบเปรี้ยงเข้าใส่กำแพงจนแบนติดแกะไม่ออก!

ในฮอลล์ตอนนี้มีเด็กหนุ่มคนหนึ่งที่เข้มแข็งมาตลอด ทุกเพลงก่อนหน้านี้เพราะมาก แต่ก็ยังสะกิดใจเขาไม่ได้

แต่ในวินาทีนี้ เพลงนี้กลับทำให้เขาเก็บอารมณ์ต่อไปไม่ไหวอีกแล้ว

น้ำตาไหลรินออกมาโดยไม่รู้ตัว

ขณะที่ชายวัยกลางคนคนหนึ่ง ในเวลานี้กำลังปาดน้ำตาไปพลาง ก่นด่าหลินเฟิงไปพลาง

"ไอ้เวรเอ๊ย ยังไงมันก็มีสักเพลงที่ทำให้คนฟังร้องไห้จนได้สิน่า!"

แม้เขาจะเข้าสู่วัยกลางคนแล้ว แต่เขาก็เคยมีความฝัน ทว่าความเป็นจริงกลับไม่เป็นไปดั่งใจหวัง

ส่วนเฉินเทียนเสียง พอได้ยินเพลงนี้ แม้จะเพิ่งฟังไปแค่ครึ่งเดียว เขาก็รู้ทันทีว่าเพลงนี้...เชี่ยเอ๊ย ฮิตถล่มทลายอีกแน่!

ทำไมทุกเพลงถึงได้คุณภาพสูงขนาดนี้วะ?

มันจะบ้าเกินไปแล้วมั้ง?

ทว่าดูเหมือนสวรรค์จะคิดยื่นมือช่วยเหลือนักร้องในวงการเพลง เพราะไม่รู้ตั้งแต่เมื่อไรที่ท้องฟ้าเริ่มมีฝนโปรยปรายลงมา

"ฝนตกงั้นเหรอ?" หยดน้ำฝนหยดหนึ่งตกลงบนใบหน้าของเฉินเทียนเสียง

เขาดีใจขึ้นมาทันที!

"ฮ่า ๆ ๆ ฝนตกแล้ว ฝนตกแล้วโว้ย!"

คราวนี้ หลินเฟิงยังจะร้องต่อไปได้อีกงั้นเหรอ?