ตอนที่ 61 ซัดเซี่ยงจี๊ย่างไม่อั้นที่ร้านปิ้งย่าง

ผู้ช่วยผู้กำกับเองก็อารมณ์ไม่ดีเหมือนกัน "เรื่องขี้ประติ๋วแค่นี้ยังจะมาถามฉันอีก พวกเธอไปจัดการกันเองก็จบแล้วไม่ใช่หรือไง"

พวกทีมงานจึงยกเค้กไปหลังกองแล้วแบ่งกันกิน

"เค้กก้อนนี้แพงเอาเรื่องเลยนะเนี่ย เฮ่อเจียเฉินไม่ได้กิน เสียดายแย่เลย~"

"เฮ้อ จะว่าไป ทั้งที่เป็นพระเอกแท้ ๆ แต่กลับถูกพระรองที่ยัดเงินเข้ากองถ่ายรังแกขนาดนี้ ถ้าเป็นฉัน ฉันก็คงไม่มีกะจิตกะใจจะกินเค้กเหมือนกันแหละ"

"เอาเถอะ พูดให้น้อยลงหน่อย เดี๋ยวใครมาได้ยินเข้าจะไม่ดี"

เซียวเหยียนกับจ้าวหมิงหล่างมาถึงร้านปิ้งย่างที่เฮ่อเจียเฉินนัดไว้ล่วงหน้า ไม่ถึงสิบนาทีเฮ่อเจียเฉินก็ตามมาถึง

"พี่เหยียน ผมมาแล้วครับ พวกพี่สั่งอาหารกันหรือยังครับ"

เซียวเหยียนเลื่อนเมนูส่งให้เฮ่อเจียเฉิน "ยังเลย พวกเราก็เพิ่งมาถึง นายสั่งเลย ฉันกินได้หมดแหละ"

"แล้วพี่จ้าวล่ะครับ"

เฮ่อเจียเฉินเรียกจ้าวหมิงหล่างว่าพี่จ้าวอย่างเกรงอกเกรงใจเป็นพิเศษ ทำเอาจ้าวหมิงหล่างรู้สึกเกรงใจจนทำตัวไม่ถูกตามไปด้วย

"พี่เฮ่อไม่ต้องเกรงใจขนาดนั้นหรอกครับ เรียกผมเสี่ยวจ้าวก็พอ ผมก็กินได้หมดเหมือนกันครับ"

เฮ่อเจียเฉินยิ้มพลางบอก "งั้นเราต่างคนต่างเรียกแบบนี้ก็แล้วกันครับ"

ตอนที่เฮ่อเจียเฉินกำลังสั่งอาหาร เซียวเหยียนเพิ่งสังเกตเห็นว่าบนใบหน้าของอีกฝ่ายมีรอยเขียวช้ำอยู่จุดหนึ่ง ทีแรกเขานึกว่าลบเครื่องสำอางออกไม่หมด ด้วยความสงสัยจึงเอานิ้วไปแตะดูเบา ๆ พอได้ยินเสียงเฮ่อเจียเฉินสูดปากด้วยความเจ็บ ถึงได้รู้ว่าเป็นแผลจริง ๆ

"บาดเจ็บจริง ๆ ด้วยนี่นา"

เฮ่อเจียเฉินโบกมือ ทำท่าทีไม่ใส่ใจ "ตอนถ่ายละครช่วงบ่ายเกิดอุบัติเหตุนิดหน่อยน่ะครับ แต่ไม่เป็นไรแล้วครับ"

"ถ้างั้นนายต้องระวังหน่อยแล้วนะ รอยแผลตรงนี้อยู่ใกล้ตามากเลย ถ้าโดนตาขึ้นมาจะแย่เอา"

เฮ่อเจียเฉินไม่ได้เก็บมาใส่ใจแม้แต่น้อย เขายิ้มร่าอย่างไม่คิดอะไร พลางรูดกินเนื้อย่างรวดเดียวสองไม้ "พี่เหยียน เซี่ยงจี๊ร้านนี้อร่อยสุดยอดเลยนะ พี่กินได้กี่ไม้ครับ"

เซียวเหยียนเริ่มอยากกินขึ้นมาทันที "งั้นจัดมาก่อนสิบไม้!"

พอของปิ้งย่างยกมาเสิร์ฟจนครบ ทั้งสามคนก็ฟาดกันจนปากมันแผล็บ เฮ่อเจียเฉินกินดุเอาเรื่องจนเซียวเหยียนจำได้ว่าปกติพวกดาราเขาห้ามกินแบบนี้ไม่ใช่หรือ "นายกินแบบนี้ตอนดึกจะดีเหรอ ไม่ต้องคุมน้ำหนักหรือไง"

เฮ่อเจียเฉินส่ายหน้า "ไม่ต้องหรอกครับ วันนี้ผมปิดกล้องแล้ว ไม่ได้แตะเนื้อสัตว์มาตั้งสองเดือน คราวนี้ยังไงก็ต้องกินให้เต็มคราบหน่อย"

"เรื่องนี้ปิดกล้องแล้ว พรุ่งนี้ก็จะกลับแล้วเหรอ"

เฮ่อเจียเฉินส่ายหน้า "ไม่กลับครับ พรุ่งนี้เข้ากองถ่ายเรื่องใหม่อีกเรื่องเลย"

จ้าวหมิงหล่างมองเฮ่อเจียเฉินด้วยสายตาชื่นชม "รับงานต่อกันแบบไร้รอยต่อ แบบนี้สิถึงจะเรียกว่าศิลปินขยันตัวจริง"

จ้าวหมิงหล่างหันไปมองเซียวเหยียน เซียวเหยียนรีบหลบสายตาทันทีแล้วยกถ้วยชาขึ้นมา "ดื่มชา ดื่มชากันดีกว่า"

"พี่เฮ่อ พรุ่งนี้พี่ถ่ายเรื่องอะไรเหรอครับ"

"เป็นแนวระทึกขวัญสืบสวนน่ะครับ ชื่อเรื่อง "ทะเลทราย" ดัดแปลงมาจากนิยาย พี่เหยียนเคยได้ยินไหมครับ"

เซียวเหยียนไม่เคยได้ยิน แต่จ้าวหมิงหล่างกลับร้องขึ้นมาอย่างตื่นเต้น "เรื่อง "ทะเลทราย" จริงเหรอครับเนี่ย พี่เล่นเป็นตัวละครไหนเหรอครับ"

เฮ่อเจียเฉินตอบ "ผมเล่นเป็นนักเรียนในเรื่องน่ะครับ~"

เซียวเหยียนแปลกใจ "อ้าว นายรู้จักเรื่องนี้ด้วยเหรอ"

สีหน้าของจ้าวหมิงหล่างเต็มไปด้วยความยินดี "นิยายเรื่องนี้ผมตามอ่านมาตั้งแต่ม.ต้น ตามมาสิบปีแล้วครับ"

"พี่เฮ่อ พี่สุดยอดมากเลยครับ!"

เฮ่อเจียเฉินฟาดเซี่ยงจี๊ไปรวดเดียวสามไม้ "ไม่ขนาดนั้นหรอกครับ พวกพี่รีบกินเถอะ ทานตอนร้อน ๆ ถึงจะหอม"

ทั้งสามคนนั่งกินกันอยู่สองชั่วโมงจนอิ่มพุงกางกันถ้วนหน้า กระทั่งสี่ทุ่มถึงได้แยกย้ายกันกลับบ้าน

หลังจากเฮ่อเจียเฉินเข้ากองถ่ายเรื่อง "ทะเลทราย" เขาก็ยุ่งขึ้นมาอีกครั้ง ส่วนซีรีส์ที่เขาถ่ายร่วมกับเฉินปั๋วอวี่ก็เริ่มออนแอร์แล้ว เวลาว่างในแต่ละวันเซียวเหยียนยังคอยเปิดดูอยู่หลายตอน

ฝีมือการแสดงของเจียเฉินใช้ได้เลยทีเดียว แม้ตัวเขาจะแสดงไม่เป็นแต่ก็พอดูออกว่าเฮ่อเจียเฉินมีพรสวรรค์แน่นอน แถมยังขยันขนาดนี้อีก

แต่ยิ่งดูเซียวเหยียนก็ยิ่งรู้สึกว่ามีบางอย่างแปลกไป "เสี่ยวจ้าว เจียเฉินเขาเป็นพระเอกของเรื่องนี้จริงเหรอ"

จ้าวหมิงหล่างก้มดูข้อมูลแนะนำเรื่อง ประกอบกับก่อนหน้านี้เฮ่อเจียเฉินก็บอกเองว่าเป็นพระเอก "ใช่ครับ มีอะไรเหรอครับ"

"ทำไมฉันรู้สึกว่าบทของเจียเฉินมันน้อยจังล่ะ แต่เฉินปั๋วอวี่คนนี้โผล่มาบ่อยเกินไปแล้ว น่ารำคาญชะมัด~"

จ้าวหมิงหล่างบอกว่า "อาจจะเป็นแค่ช่วงแรกมั้งครับ พอกลางเรื่องถึงท้ายเรื่อง บทของพระเอกอาจจะเยอะขึ้นก็ได้ครับ"

"พี่เหยียน พรุ่งนี้ต้องอัดรายการ "ศึกชิงราชาเพลง" แล้วนะ พี่เตรียมตัวพร้อมหรือยังครับ"

"อ๊ะ ฉันว่านางเอกนี่ดูแอ๊บใสไปหน่อยไหมนะ~"

จ้าวหมิงหล่าง : ...กะแล้วเชียวว่าเซียวเหยียนไม่มีทางยอมให้เขาดูซีรีส์อย่างสงบสุขแน่

ทางค่ายต้นสังกัดของเฮ่อเจียเฉินติดต่อไปยังโปรดิวเซอร์ ทั้งสองเปิดฉากทะเลาะกันยกใหญ่ในสายโทรศัพท์ "เฝิงฉี นี่พวกคุณหมายความว่ายังไง ทำไมฉากของเฮ่อเจียเฉินถึงถูกตัดออกไปเยอะขนาดนี้"

แน่นอนว่าโปรดิวเซอร์เข้าข้างทางฝั่งเฉินปั๋วอวี่อยู่แล้ว "โธ่ หลิงเจี่ย เรื่องฉากในซีรีส์ที่ว่านั่นฉันเองก็ไม่รู้เรื่องเหมือนกัน ทั้งหมดเป็นพวกผู้กำกับที่รับผิดชอบเรื่องตัดต่อ อาจจะเป็นเพราะผู้กำกับเขาปรับเพื่อความสมเหตุสมผลของเนื้อเรื่องก็ได้มั้งครับ"

หลิงเจี่ยยังคงโมโหไม่หาย "ตอนนั้นตกลงกันไว้ดิบดีว่าเฮ่อเจียเฉินเป็นพระเอก ตอนอยู่ในกองถ่ายพวกคุณจะลำเอียงเข้าข้างเฉินปั๋วอวี่ออกนอกหน้าฉันก็ไม่ว่าอะไรแล้วนะ แต่นี่ในหนึ่งตอน เฉินปั๋วอวี่โผล่มาตั้งสิบแปดนาที ขณะที่เฮ่อเจียเฉินมีแค่สี่นาที แบบนี้มันไม่เกินไปหน่อยเหรอคะ"

เฝิงฉีเริ่มปัดสวะให้พ้นตัว "โถ หลิงเจี่ย อย่าเพิ่งโมโหไปเลยครับ ยังไงเจียเฉินก็เป็นพระเอกของเรื่องนี้อยู่แล้ว ส่วนเรื่องตัดต่อนี่ผมไม่รู้เรื่องด้วยจริง ๆ เอาเป็นว่าคุณลองโทรไปถามผู้กำกับดูดีไหมครับ"

หลิงเจี่ยโทรหาผู้กำกับอีกรอบ แต่ผู้กำกับกลับบอกว่าเป็นความต้องการของเบื้องบน ต่างฝ่ายต่างโยนความรับผิดชอบและเตะถ่วงกันไปมา หลิงเจี่ยเสียเวลาไปทั้งช่วงเช้าโดยไม่ได้ความคืบหน้าอะไรเลยสักอย่าง

เฮ่อเจียเฉินรู้อยู่แต่แรกแล้วว่าซีรีส์เรื่องนี้คงไม่เป็นมิตรกับตนเท่าไรนัก "ช่างมันเถอะครับหลิงเจี่ย"

นี่คือความแตกต่างระหว่างเด็กที่มีนายทุนหนุนหลังกับคนที่ไม่มี ตอนถ่ายทำ เฉินปั๋วอวี่ก็คอยหาเรื่องกลั่นแกล้งเฮ่อเจียเฉินสารพัด เพื่อค่ายแล้ว หลิงเจี่ยจึงยอมอดทนมาตลอด แต่พอถ่ายทำเสร็จ คนพวกนี้กลับมาเล่นตุกติกพรรค์นี้ มันยากจะสะกดโทสะลงได้จริง ๆ เห็นชัด ๆ ว่าจงใจรังแกเพราะค่ายของพวกเขาเป็นค่ายเล็ก แล้วเอาเด็กในสังกัดของเธอไปเป็นบันไดให้คนของตัวเองเหยียบย่ำ

"ฉันกลืนความอยุติธรรมนี้ไม่ลงจริง ๆ"

บทเรียนแรกที่เฮ่อเจียเฉินได้เรียนรู้ตอนอยู่เกาหลีก็คือ ตราบใดที่ตัวเองยังอ่อนแอ การมัวแต่บ่นหรือโอดครวญไปก็ไม่มีประโยชน์อะไร

"ในเมื่อเขาตัดต่อซีรีส์ไปแล้ว พวกเราจะทำอะไรได้ล่ะครับ มีแต่ผมต้องแข็งแกร่งขึ้นเท่านั้น พวกเขาถึงจะไม่กล้ามารังแกพวกเราอีก"

เฮ่อเจียเฉินปลอบใจหลิงเจี่ย และหลิงเจี่ยเองก็รู้ว่าสิ่งที่เขาพูดนั้นถูกต้อง

ทางด้านเซียวเหยียนมีข่าวดีเข้ามา เมื่อสถิติประจำสัปดาห์ของภาพยนตร์เรื่อง "ยิ้มเดียวสลายแค้น" ออกมาแล้วว่ามียอดเข้าชมสูงถึงหนึ่งร้อยหกสิบล้านครั้ง นี่เป็นสิ่งที่ผู้กำกับจ้าวเมิ่งและทีมงานไม่เคยกล้าคิดฝันมาก่อน แค่ภาพยนตร์เรื่องนี้เรื่องเดียวก็ฟันกำไรทะลุเป้าหมายทั้งปีของทั้งบริษัทไปแล้ว

ตอนแรกที่เซียวเหยียนเปลี่ยนค่าจ้างร้องเพลงประกอบมาเป็นเงินลงทุนในภาพยนตร์ พวกเขายังนึกว่าตัวเองได้เปรียบเซียวเหยียนอยู่เลย จนกระทั่งส่วนแบ่งแปดล้านหกแสนของเซียวเหยียนออกมานั่นแหละ พวกเขาถึงได้แต่อุทานด้วยความทึ่ง

แต่เงินก้อนนี้พวกเขาจ่ายให้อย่างเต็มใจและยอมรับจากใจจริง เพราะหากไม่มีแรงโปรโมตจากเซียวเหยียนบวกกับกระแสหนุนของเพลงประกอบ ภาพยนตร์เรื่องนี้ก็คงเป็นแค่หนังฟอร์มเล็กที่ทำกำไรได้เพียงสี่ห้าล้านเท่านั้น

รายการ "ศึกชิงราชาเพลง" ที่เลื่อนไปหนึ่งสัปดาห์กลับมาเริ่มอัดใหม่อีกครั้ง คราวนี้ผู้สนับสนุนเปลี่ยนหน้าใหม่ กลายมาเป็นซีอิ๊วต้าไห่~

การแข่งขันรอบที่แล้วมีผู้เข้าแข่งขันหกคน เซียวเหยียนคว้าอันดับหนึ่งด้วยคะแนนทิ้งห่างอย่างขาดลอย น่าเสียดายที่อาจารย์จางเจี๋ยต้องตกรอบไป

ผู้เข้าแข่งขันที่ยังเหลืออยู่จึงมีอาจารย์เซวีย อาจารย์ถาน ฮวาฮวา อาจารย์หานหาน และเซียวเหยียน

การแข่งขันในวันนี้เป็นรอบรองชนะเลิศ จะคัดคนออกตามคะแนนสะสมโดยคนที่ได้อันดับสุดท้ายต้องตกรอบไป ส่วนโจทย์ของรอบนี้ยังคงให้ผู้ชมเป็นผู้สุ่มจับสลากเช่นเดิม~

อาจารย์ทั้งห้าท่านนั่งอยู่ในห้องพักด้านหลัง มองดูพิธีกรหน้าเวทีเลือกผู้ชม หญิงสาวหน้าตาสะสวยคนหนึ่งได้รับเชิญขึ้นไปบนเวที และทันทีที่กระดาษสลากถูกจับขึ้นมา ทุกคนในห้องพักหลังเวทีต่างพากันสูดหายใจเข้าลึกด้วยความตกตะลึง

เฝิงซีอ่านข้อความบนกระดาษสลากออกมา "โจทย์ประจำสัปดาห์นี้ การผสมผสานระหว่างดนตรีป็อปกับงิ้วครับ~"