ตอนที่ 62 โจทย์ การผสมผสานระหว่างงิ้วกับดนตรีป็อป

พอผู้กำกับหงเห็นกระดาษแผ่นนี้ สีหน้าก็เปลี่ยนไปทันที "เกิดอะไรขึ้น ไม่ใช่บอกให้เอากระดาษแผ่นนี้ออกไปแล้วเหรอคะ ทำไมยังมีคนจับได้อีก"

ทีมงานโดนถามจนเหงื่อตก "ผู้กำกับหงครับ พวกเราเอาออกไปแล้วจริง ๆ แต่ไม่รู้จริง ๆ ครับว่าทำไมถึงยังมีคนจับได้อีก"

"ไม่จริงน่า ผสมผสานกับงิ้วเนี่ยนะ ฉันจำได้ว่าคนที่โดนรุมเยาะเย้ยคราวก่อนก็เพราะโจทย์นี้นี่แหละ"

"อีพีนี้คงไม่พังยกแผงหรอกนะ ผิดหวังนิดหน่อย แต่ลึก ๆ ก็แอบรอดูเหมือนกัน อยากรู้เลยว่าใครจะเละกว่าใคร"

"ทีมผู้กำกับตั้งโจทย์แบบนี้กะจะสร้างประเด็นชัด ๆ เพื่อเรียกยอดคนดู จำเป็นต้องทำขนาดนี้เลยเหรอ"

"ทีมงานรายการเริ่มหาเรื่องไม่เข้าท่าอีกแล้ว"

ในโลกนี้ ศิลปะการแสดงงิ้วมีสถานะไม่ต่างจากโลกเดิมของเซียวเหยียน จัดเป็นมรดกทางวัฒนธรรมที่จับต้องไม่ได้แขนงหนึ่ง แต่เงื่อนไขในการสืบทอดงิ้วนั้นเข้มงวดกว่างิ้วหวยจวี้มาก ทั้งการฝึกฝนก็ยากกว่างิ้วหวยจวี้ด้วยเช่นกัน

ก่อนหน้านี้มีเพลงป็อปไม่น้อยที่พยายามนำมาผสมผสานกับงิ้ว แต่ผลลัพธ์กลับร้องออกมาครึ่ง ๆ กลาง ๆ จนโดนบรรดาปรมาจารย์ด้านงิ้ววิจารณ์สับเละ

นักร้องส่วนใหญ่จึงไม่อยากแตะโจทย์แนวนี้ เพราะใครจะอยากโดนกลุ่มคนที่ได้ชื่อว่าเป็นศิลปินรุ่นใหญ่ชี้หน้าด่าว่าร้องอะไรออกมา ไม่มีความละอายใจเอาเสียเลย~

ตอนที่ผู้กำกับหงกำหนดหัวข้อ เธอแค่อยากจะลองเสี่ยงดูสักตั้งจึงเขียนกระดาษแผ่นนี้ขึ้นมา แต่พอนึกถึงบทเรียนราคาแพงของไห่ตง ก็อดกังวลไม่ได้ว่าผลงานของเหล่านักร้องจะออกมาไม่ดีจนฉุดเรตติ้งตก

พอจับได้หัวข้อนี้ ทุกคนจึงพร้อมใจกันสูดหายใจลึก โจทย์นี้ไม่เพียงยากแต่ยังเสี่ยงมาก ปกติการจะติดเทรนด์คำค้นหายอดนิยมไม่ใช่เรื่องง่าย แต่ถ้าได้ร้องโจทย์นี้ ไม่แน่อาจโดนชาวเน็ตตัดคลิปไปล้อเลียนจนถูกแขวนประจานอยู่บนเทรนด์ฮิตเป็นสัปดาห์เลยทีเดียว

ทีมงานรายการให้เวลานักร้องหนึ่งชั่วโมง หลังจากพ้นหนึ่งชั่วโมงไปแล้ว แขกรับเชิญที่ตกรอบในสัปดาห์ก่อน ๆ จะขึ้นมาร้องโชว์เปิดเวทีอีกครั้ง

รวมเวลาทั้งหมดแล้วเหล่านักร้องยังมีเวลาอีกไม่ถึงสองชั่วโมง เมื่อการแสดงเปิดเวทีสิ้นสุดลง การแข่งขันของพวกเขาก็จะเริ่มขึ้นทันที

เนื่องจากรายการถ่ายทอดสดไปพร้อมกัน ทันทีที่จับได้โจทย์นี้ ชาวเน็ตก็พากันดันแฮชแท็ก #ดนตรีป็อปผสมผสานงิ้ว# ขึ้นไปติดอันดับสี่บนเวยปั๋วทันที

บรรดาศิลปินรุ่นใหญ่ต่างก็เห็นเข้าเช่นกัน

นายกสมาคมงิ้วแห่งประเทศจีนมองแท็บเล็ตที่ผู้ช่วยยื่นให้ สีหน้าเย็นชาและแฝงแววรังเกียจอยู่ไม่น้อย

"เรียกร้องความสนใจชัด ๆ ดนตรีป็อปจะเอามาเทียบกับงิ้วได้ยังไง ใช่ว่าก่อนหน้านี้ไม่เคยมีคนเอาดนตรีป็อปกับงิ้วมาผสมกันเสียเมื่อไหร่ แล้วผลงานที่ทำออกมามันคืออะไรกัน หมายังไม่อยากฟังเลย"

"ท่านนายกสมาคมครับ อย่าเพิ่งโมโหไปเลยครับ ผมว่านะ มันก็ต้องลองเสี่ยงดูบ้าง เผื่อจะสำเร็จขึ้นมาล่ะครับ"

นายกสมาคมหลิวอดกลอกตาไม่ได้ ไม่ใช่ว่าเขาอยากจะค่อนแคะคนอื่น แต่ภาพเหตุการณ์ในปีนั้นมันยากจะลืมเลือนจริง ๆ

ในงานกาล่าเทศกาลไหว้พระจันทร์เมื่อสองปีก่อน พวกเขาเคยเชิญไห่ตงซึ่งทำเพลงป็อปได้ยอดเยี่ยมมากมาร่วมงาน โดยมีเจตนาเดิมคืออยากสื่อถึงการผสมผสานระหว่างงิ้วกับดนตรีป็อปเพื่อก้าวให้ทันยุคสมัย

การแสดงในงานกาล่าครั้งนั้นตั้งใจจะช่วยเปิดรับสมัครนักเรียนให้สมาคมงิ้วแห่งประเทศจีนด้วย แต่พอเพลงนั้นปล่อยออกมา ยอดผู้สมัครกลับลดฮวบลงถึง 48 เปอร์เซ็นต์เมื่อเทียบกับปีก่อน ๆ แทบจะหายไปครึ่งหนึ่งเลยทีเดียว

เดิมทีการหานักเรียนมาเรียนงิ้วก็ยากอยู่แล้ว นี่ยังโดนนักร้องอย่างไห่ตงใช้ฝีมือทำลายการสืบทอดงิ้วจนแทบสูญพันธุ์ แล้วในใจของนายกสมาคมหลิวจะรู้สึกดีได้อย่างไร

"เวทีใหญ่โตขนาดนั้น อิทธิพลก็ไม่ใช่น้อย ๆ นึกไม่ถึงว่าจะเอาเรื่องงิ้วมาหากินแบบนี้ วันนี้ฉันอยากจะดูให้เห็นกับตาจริง ๆ ว่าพวกเธอจะร้องออกมายังไง"

นายกสมาคมหลิวล็อกอินเข้าเวยปั๋วทันที โดยใช้บัญชีทางการของสมาคมเข้าไปดูไลฟ์สด

ทางด้านเวทีศึกชิงราชาเพลง ทุกคนต่างก็กลุ้มใจหนักไม่แพ้กัน

อาจารย์ถานร้อนใจอยู่บ้าง "อาจารย์ฮวาคะ คุณมีไอเดียอะไรบ้างไหม คิดไว้หรือยังว่าจะผสมผสานยังไง ช่วยแชร์ไอเดียหน่อยได้ไหมคะ"

อาจารย์ฮวาที่กำลังดีดเปียโนหาแรงบันดาลใจหันไปมองอาจารย์ถาน "ก่อนหน้านี้ฉันเคยแต่งเนื้อเพลงไว้เพลงหนึ่งค่ะ ข้างในพูดถึงวัฒนธรรมงิ้ว ฉันกะว่าจะเอาเพลงนั้นมาดัดแปลงดู"

ก่อนหน้านี้อาจารย์ฮวาเคยแต่งเพลงที่แนะนำเกี่ยวกับงิ้วไว้เพลงหนึ่ง นับว่ามีองค์ประกอบของงิ้วรวมอยู่ด้วย การผสมผสานเช่นนี้จึงตรงโจทย์เป็นอย่างยิ่ง และเธอก็ค่อนข้างพอใจกับเพลงนี้ทีเดียว

วันนี้พอได้ยินหัวข้อนี้ อาจารย์ฮวาก็ค่อนข้างดีใจ เพราะสิ่งที่เธอชอบที่สุดคือการสร้างสรรค์สิ่งใหม่ ๆ ทำเอาอาจารย์ถานรู้สึกอิจฉาอยู่บ้าง

"แบบนั้นก็ดีมากเลยค่ะ อิจฉาคุณจริง ๆ ครั้งนี้คุณต้องทำผลงานออกมาได้ดีแน่ ๆ"

อาจารย์ถานไม่อยากรบกวนเวลาของอาจารย์ฮวา จึงกลับไปยังห้องพักของตัวเอง

ตอนที่จ้าวหมิงหล่างนั่งอยู่ตรงอัฒจันทร์คนดูแล้วเห็นผลการจับสลากนี้ หัวใจเขาก็กระตุกวูบขึ้นมาทันที เขารีบตรงไปหลังเวทีเพื่อหาเซียวเหยียน

"พี่เหยียน หัวข้อนี้พี่กะจะร้องยังไงเหรอครับ"

เซียวเหยียนรู้สึกแปลกใจที่จ้าวหมิงหล่างถามแบบนั้น "ก็ต้องทำตามที่โจทย์บอกอยู่แล้วสิ เอาอุปรากรจีนกับเพลงป็อปมาผสมผสานกันไงล่ะ"

จ้าวหมิงหล่างรู้สึกกังวลอยู่บ้าง เขานึกว่าเซียวเหยียนจะไปหยิบท่อนงิ้วแท้ ๆ มาสักท่อน แล้วปรับจังหวะยัดใส่เข้าไปในเพลงโต้ง ๆ

เพลงก่อนหน้านี้ของไห่ตงก็ร้องแบบนี้ เพียงแต่เขามองข้ามเอกลักษณ์เฉพาะตัวของงิ้วไป คิดแค่ว่าหาท่อนงิ้วจังหวะนุ่มนวลมาสักท่อน แล้วใส่ดนตรีซึ้ง ๆ เข้าไป ก็จะผสมผสานทั้งสองอย่างเข้าด้วยกันได้แล้ว

ผลลัพธ์ที่ได้จึงเละเทะไม่เป็นท่า ไห่ตงโดนศิลปินรุ่นครูด่ายับจนแทบเสียผู้เสียคน และเรื่องนี้ก็ยังคงฝังใจนักร้องทุกคนมาจนถึงตอนนี้

"พี่เหยียน หรือพี่จะเลือกร้องเพลงแนวกู่เฟิงไปเลยดีกว่าครับ"

"ทำไมล่ะ แนวกู่เฟิงกับงิ้วมันค่อนข้างต่างกันอยู่นะ"

จ้าวหมิงหล่างเปิดเพลงที่ไห่ตงเคยทำไว้ให้เซียวเหยียนฟัง

"พี่เหยียน ปกติผมไม่ใช่นักร้องอาชีพ ก็ไม่ควรก้าวก่ายเรื่องแต่งเพลงของพวกพี่หรอกนะครับ แต่เพลงสไตล์งิ้วในตอนนี้น่ะ สำหรับคนเป็นนักร้องแล้วมันคือหลุมพรางขนาดใหญ่เลยล่ะครับ"

"ก่อนหน้านี้เคยมีคนเอาสองอย่างนี้มารวมกันแล้ว แต่ผลลัพธ์พังไม่เป็นท่า แถมศิลปินรุ่นครูในวงการงิ้วแต่ละท่านก็ทั้งอาวุโสทั้งบารมีสูง คนระดับนั้นพวกเรามีเรื่องด้วยไม่ไหวหรอกครับ"

"ผมเดาว่าพวกอาจารย์นักร้องคนอื่นส่วนใหญ่คงเลือกเพลงแนวกู่เฟิง พวกเขายอมออกนอกหัวข้อ ดีกว่าจะเสี่ยงแตะเรื่องงิ้วแน่ ๆ ครับ"

พอได้ฟังเพลงที่ไห่ตงร้อง เซียวเหยียนถึงกับพูดไม่ออก มิน่าล่ะ ตอนที่คนอื่นได้ยินหัวข้อนี้ถึงทำสีหน้าประหลาดกันขนาดนั้น

เพลงนี้ทำออกมาได้แย่ขนาดนั้นจริง ๆ เพลงป็อปก็ส่วนเพลงป็อป งิ้วก็ส่วนงิ้ว พอเอามารวมกันกลับฟังไม่ได้เรื่องทั้งสองอย่าง ขัดหูจนแทบทนฟังต่อไม่ไหว

"ที่แท้ก็เป็นแบบนี้นี่เอง ฉันเข้าใจแล้วล่ะ นายวางใจเถอะ"

จ้าวหมิงหล่างนึกว่าคำเตือนของตนได้ผล ก็พลอยโล่งใจขึ้นมา พี่เหยียนยอมฟังคำเตือนจริง ๆ ด้วย

"งั้นผมไม่กวนแล้วนะครับพี่เหยียน พี่ตั้งใจแต่งเพลงเถอะ เดี๋ยวผมไปข้างหน้าแล้ว จะรอชมการแสดงนะครับ สู้ ๆ ครับ"

คล้อยหลังจ้าวหมิงหล่าง เซียวเหยียนก็นิ่งคิดไปครู่หนึ่ง แม้แต่ในชาติก่อน เส้นทางของการนำงิ้วมาผสมผสานกับเพลงป็อปก็เคยลองผิดลองถูกมานับครั้งไม่ถ้วนเช่นกัน

และวิธีที่ประสบความสำเร็จมากที่สุดที่บรรดาผู้หลงใหลในงิ้วคลำทางจนพบ ก็คือการนำเพลงป็อปมาผสานเข้ากับลูกเอื้อนแบบงิ้ว

เมื่อคิดได้ดังนั้น เซียวเหยียนก็เขียนชื่อเพลงที่เขาชื่นชอบมากในชาติก่อนอย่าง "หุ่นเชิดสายใย" ลงไปทันที จะมีเพลงไหนเหมาะสมไปกว่านี้อีกเล่า ที่จะเปิดประตูบานใหม่ให้ผู้คนยอมรับการผสานกันระหว่างเพลงป็อปกับงิ้ว