ตอนที่ 72 เจ้าหลานชาย ฉันนี่แหละปู่แก

"สวัสดีครับผู้กำกับหวัง ผมเซียวเหยียนครับ"

ผู้กำกับหวังเจียจับมือทักทายกับเซียวเหยียน "สวัสดี เซียวเหยียน"

ทั้งสองคนนั่งลงคุยกัน เสี่ยวจ้าวยกน้ำดื่มสองขวดมาวางให้

ผู้กำกับหวังเจียเอ่ยทัก "เซียวเหยียน ฉันดูนายยังหนุ่มแน่นอยู่เลย ปีนี้อายุเท่าไหร่แล้วล่ะ ดูท่าจะรุ่นราวคราวเดียวกับลูกชายฉันแน่ๆ"

ตอนนี้ลูกชายของผู้กำกับหวังเจียกำลังเรียนอยู่มหาวิทยาลัยปีสอง

เซียวเหยียนรีบตอบอย่างถ่อมตัว "ผู้กำกับเรียกผมว่าเสี่ยวเซียวก็ได้ครับ ผมเกิดปีเก้าหกครับ"

ผู้กำกับหวังเห็นเซียวเหยียนสุภาพเป็นกันเอง ทั้งน้ำเสียงยังนุ่มนวลสุขุม ดูเป็นคนมีมารยาทและวางตัวดี จึงไม่ได้ถือตัวหรือเกรงใจอะไรอีก

"งั้นต่อไปฉันเรียกเสี่ยวเซียวแล้วกันนะ"

ผู้กำกับหวังเจียเข้าประเด็นทันที "คิดว่าเสี่ยวจ้าวคงบอกนายไปแล้ว พวกเราอยากได้ลิขสิทธิ์เพลง "สละสุรา" ของนาย ถึงตอนนั้นฉันคงต้องขอปรับเปลี่ยนอะไรนิดหน่อย อาจจะต้องรบกวนให้นายช่วยร่วมมือด้วยนะ"

ตอนพูดประโยคนี้ ผู้กำกับหวังเจียยังลังเลอยู่บ้าง เพราะผลงานพวกนี้สำหรับคนสร้างสรรค์บางคนก็เปรียบเหมือนลูก ย่อมไม่อยากให้ใครมาก้าวก่ายสั่งแก้ตามใจชอบ

ยิ่งตอนนี้เซียวเหยียนกำลังดังเป็นพลุแตก เขาจึงแอบกังวลอยู่บ้างว่าอีกฝ่ายจะไม่ยอมตกลง

แต่ท่าทีของเซียวเหยียนกลับดีมากมาตลอด แถมยังดูเป็นมืออาชีพสุดๆ

"ผู้กำกับหวังบอกความต้องการมาได้เลยครับ"

ผู้กำกับหวังเจียอธิบาย "คือแบบนี้นะ เนื้อร้องกับทำนองฉันว่าลงตัวมากอยู่แล้ว เพียงแค่อยากจะแทรกฉากในซีรีส์เข้าไปตรงกลางเพลง เพื่อเพิ่มมิติและอารมณ์เรื่องเล่าเข้าไปอีกหน่อย"

"ฉากพวกนั้นฉันให้ทีมตัดต่อเตรียมไว้เรียบร้อยแล้ว แต่ว่าจะแทรกเข้าไปตรงจังหวะไหน พวกเราเป็นคนนอกวงการเพลงเลยไม่ค่อยสันทัด เรื่องนี้คงต้องพึ่งนาย และอาจจะต้องให้นายช่วยอัดเสียงเวอร์ชันใหม่สำหรับงานนี้โดยเฉพาะด้วย"

เซียวเหยียนเข้าใจเจตนาของผู้กำกับหวังเจียทันที นี่แทบไม่ต่างจากการทำเอ็มวีขึ้นมาใหม่ เพียงแต่จะใส่เสียงพูดในซีรีส์แทรกเข้ามาด้วย ซึ่งอาจส่งผลกระทบกับจังหวะเพลงอยู่บ้าง จึงจำเป็นต้องอัดเสียงใหม่เพื่อดึงจังหวะให้รับกันพอดี

แต่เซียวเหยียนไม่เคยหนักใจเรื่องดนตรีอยู่แล้ว ขอแค่คุณกล้าบอกมา ผมก็กล้าทำให้

"ผมเข้าใจความต้องการของคุณแล้วครับผู้กำกับหวัง"

พอได้ยินเซียวเหยียนตอบตกลง ผู้กำกับหวังเจียก็ตบไหล่เขาอย่างอารมณ์ดี

"สมกับเป็นมืออาชีพจริง ๆ"

เซียวเหยียนเห็นว่าคุยเรื่องเพลงประกอบลงตัวแล้ว อีกทั้งผู้กำกับหวังกำลังอารมณ์ดี จึงถือโอกาสเอ่ยขึ้นว่า

"ผู้กำกับหวังครับ ผมมีเรื่องอยากจะรบกวนให้ช่วยสักหน่อยครับ"

หวังเจียได้ยินเช่นนั้นก็แปลกใจอยู่บ้าง ตัวเขาเป็นผู้กำกับหนัง จะไปช่วยอะไรนักร้องชื่อดังได้ หรือว่าเซียวเหยียนอยากจะลองแสดงหนังขึ้นมา?

เซียวเหยียนบอกว่า "ผู้กำกับหวังครับ พอดีช่วงนี้ผมสนใจเรื่องการแสดงเป็นพิเศษ นึกคันไม้คันมืออยากลองดูบ้าง เลยอยากจะขอมาลองเข้าฉากถ่ายทำกับกองถ่ายดูสักหน่อยน่ะครับ"

หัวใจของผู้กำกับหวังเจียกระตุกวูบขึ้นมาทันที ฝีมือการแสดงของเซียวเหยียนเป็นอย่างไร เขาเคยได้ยินกิตติศัพท์มาบ้างแล้ว

เซียวเหยียนเห็นแววตาลังเลของผู้กำกับหวังเจีย จึงกลัวอีกฝ่ายจะเข้าใจผิด คิดว่าตนถือโอกาสที่ร้องเพลงประกอบมาเรียกร้องขอรับบทพระรองพระสามเกินตัว

"ผู้กำกับหวังครับ การแสดงนี่เป็นแค่งานอดิเรกของผมเฉยๆ ขอแค่บทตัวประกอบธรรมดาให้ผมเล่นก็พอครับ ผมเองก็มีเวลาไม่มาก ขอแค่มีบทพูดสักประโยคสองประโยคก็พอแล้วครับ"

ผู้กำกับหวังถึงค่อยโล่งอก ในเมื่อไม่ได้เรียกร้องบทบาทสำคัญอะไร ขอแค่บทตัวประกอบธรรมดา เรื่องแค่นี้ก็จัดการง่ายนิดเดียว

"เรื่องนี้ง่ายมาก ฉันจำได้ว่าในเรื่องมีบทพ่อพระเอกที่โผล่มาในความทรงจำอยู่ มีแค่สองฉาก บทพูดไม่ถึงสิบกว่าประโยค เดี๋ยวให้เสี่ยวจ้าวส่งบทตัวนี้ให้นาย วันนี้เซ็ตฉากกรีนสกรีนไว้พอดี คืนนี้เราถ่ายกันเลย"

เซียวเหยียนจับมือกับผู้กำกับหวังด้วยความดีใจ "ขอบคุณมากจริง ๆ ครับผู้กำกับหวัง"

ผู้กำกับหวังโบกไม้โบกมือแล้วเดินออกไปก่อน เสี่ยวจ้าวจึงไปค้นบทพูดของตัวละครนี้มายื่นให้เซียวเหยียน

เสี่ยวจ้าวคิดว่าอย่างน้อยเซียวเหยียนก็เคยเล่นละครมาตั้งหกปี แค่สองฉากนี้ไม่มีปัญหาแน่นอน

"อาจารย์เซียวเหยียนครับ ฉากกรีนสกรีนจะเริ่มถ่ายตอนสองทุ่ม พวกเราไปห้องแต่งหน้าเพื่อแต่งหน้ากันก่อนเถอะครับ"

เซียวเหยียนก้มมองบทพูดแปดประโยคบนแผ่นกระดาษ รวมกันแล้วไม่ถึงหนึ่งร้อยตัวอักษรด้วยซ้ำ เขารู้จักตัวอักษรทุกตัว แต่พอมารวมกันเข้า กลับไม่รู้ว่าจะต้องแสดงออกมายังไง

เซียวเหยียนรู้สึกจนปัญญาอยู่บ้าง แต่ก็กระดากปากเกินกว่าจะพูดออกไปตรงๆ "เอ่อ ตอนนี้เฮ่อเจียเฉินอยู่ในกองถ่ายหรือเปล่าครับ"

เซียวเหยียนรู้ว่าฝีมือการแสดงของเฮ่อเจียเฉินไม่เลว จึงอยากจะให้เฮ่อเจียเฉินช่วยสอนตนสักหน่อย

เสี่ยวจ้าวรู้ว่าทั้งคู่เป็นเพื่อนกัน จึงบอกว่า "อาจารย์เฮ่อน่าจะกำลังลบเครื่องสำอางอยู่ครับ คิวถ่ายวันนี้ของเขาหมดแล้ว"

เซียวเหยียนรีบลุกขึ้นทันที "ดีเลย งั้นเรารีบไปห้องแต่งหน้ากันเถอะครับ"

เฮ่อเจียเฉินกำลังปัดเศษทรายออกจากเส้นผม พอเห็นเซียวเหยียนก็คิดว่าตัวเองตาฝาดไป

"พี่เหยียน? พี่จริง ๆ ด้วย พี่มาได้ยังไงครับเนี่ย"

เฮ่อเจียเฉินเดินเข้ามาต้อนรับด้วยความตื่นเต้น

เซียวเหยียนเองก็ดีใจมากที่เฮ่อเจียเฉินยังไม่กลับ เขามีอาจารย์คอยติวให้แล้ว~

"ผู้กำกับหวังเจียชวนฉันมาร้องเพลงประกอบน่ะ แล้วก็ถือโอกาสรับบทตัวประกอบมาด้วยบทหนึ่ง"

"พี่มารับเชิญเหรอครับ? เล่นเป็นตัวละครไหนเหรอ?"

พอรู้ว่าเซียวเหยียนจะได้ร่วมแสดงในเรื่องเดียวกัน เฮ่อเจียเฉินก็ดีใจยกใหญ่

เซียวเหยียนยื่นบทแนะนำตัวละครกับบทพูดให้เฮ่อเจียเฉิน อีกฝ่ายกวาดสายตามองแวบหนึ่งแล้วเอ่ยขึ้นว่า

"พ่อในความทรงจำของพระเอกนี่เอง บทพูดน้อยจังเลยครับ ไม่มีฉากให้ออกมากกว่านี้แล้วเหรอ?"

พอได้ยินเฮ่อเจียเฉินพูดแบบนั้น เซียวเหยียนก็ตกใจจนรีบขัดขึ้นมาทันควัน ลำพังแค่นี้เขายังรู้สึกว่าเยอะไปด้วยซ้ำ เสียดายที่เล่นเป็นศพไม่ได้ ไม่อย่างนั้นแค่นอนแผ่ลงไปบนพื้นแล้วรอนิ่ง ๆ ให้ผู้กำกับสั่งคัตก็สบายแล้ว

"ฉันว่าแค่นี้ก็ดีมากแล้ว พอดีนายอยู่ด้วย ฉันไม่ได้แสดงมาตั้งนาน ไม่มีฟีลเลยจริง ๆ นายช่วยดูให้หน่อยสิว่าควรจะเล่นยังไงดี"

เฮ่อเจียเฉินคิดว่าเซียวเหยียนแค่ถ่อมตัว ทั้งยังใส่ใจแม้กระทั่งบทสั้น ๆ เพียงแค่นี้ เขาจึงอธิบายความเข้าใจที่มีต่อตัวละครนี้ออกมา

"บทนี้คือพ่อของพระเอกตอนหนุ่ม ๆ ที่ถูกขังอยู่ใต้สุสานโบราณครับ พอรู้ว่าตัวเองคงไม่รอดแน่ ๆ ก็เลยอัดวิดีโอนี้ทิ้งไว้ให้พระเอกล่วงหน้า"

"ผมคิดว่าอารมณ์ของตัวละครในเวลานี้ ถึงภายนอกจะดูสงบนิ่ง แต่ข้างในต้องแฝงความสิ้นหวังเอาไว้ เหมือนกับการเขียนพินัยกรรมสั่งเสีย ที่จะต้องถ่ายทอดความคาดหวังที่มีต่ออนาคตของลูกออกมาให้ได้ครับ"

เซียวเหยียนก้มมองบทพูดไม่กี่ประโยคนั้น "อืม มีเหตุผล"

ตกดึก เฮ่อเจียเฉินยังไม่ได้กลับไปไหน เขารอเซียวเหยียนถ่ายทำทั้งสองฉากเสร็จเพื่อจะได้ไปกินข้าวด้วยกัน

เฮ่อเจียเฉินยืนรอดูอยู่หลังกล้องด้วยความมั่นใจเต็มเปี่ยม พอผู้กำกับส่งสัญญาณ เซียวเหยียนที่ยืนอยู่หน้ากรีนสกรีนก็เริ่มแสดงทันที

พอพูดบททั้งสิบประโยคจบ ทั่วทั้งกองถ่ายก็ตกอยู่ในความเงียบกริบ จนกระทั่งผู้กำกับได้สติกลับมาถึงได้ตะโกนสั่งคัต

เฮ่อเจียเฉินอดไม่ได้ที่จะก้มหน้ากุมขมับ ส่วนผู้กำกับปรับอารมณ์อยู่ครู่หนึ่งก่อนจะเอ่ยขึ้นว่า

"เซียวเหยียน คุณเข้าใจตัวละครตัวนี้บ้างไหมเนี่ย"

เซียวเหยียนตอบไปตามตรง "เข้าใจครับผู้กำกับ ผมคิดว่าภายนอกตัวละครน่าจะดูสงบนิ่ง แต่ภายในจิตใจแฝงไว้ด้วยความสิ้นหวังครับ"

ผู้กำกับพยักหน้า "อืม... แล้วทำไมบทพูดของคุณถึงฟังดูเหมือนกำลังด่าคนอยู่ล่ะ"

เซียวเหยียน "เอ๋???"

บทพูดประโยคแรกคือ "ลูกเอ๋ย พ่อเองนะ"

แต่ที่เซียวเหยียนพูดออกมากลับฟังดูเหมือน "ไอ้หลานเวร กูนี่แหละปู่มึง"