ตอนที่ 73 บทบาทที่ไร้บทพูด จะน่าทึ่งได้ขนาดไหนกันเชียว

เซียวเหยียนอายจนแทบจะเอานิ้วเท้าจิกพื้นให้ทะลุ "มี... มีด้วยเหรอครับ"

ทุกคนตรงนั้นต่างพยักหน้าขึ้นลงพร้อมเพรียงกัน

"ในที่สุดก็รู้แล้วว่าทำไมอาจารย์เซียวเหยียนถึงเปลี่ยนสายงาน"

"เรื่องการแสดงนี่มันอยู่ที่พรสวรรค์จริง ๆ"

"พี่เหยียนโฟกัสกับการร้องเพลงเถอะครับ อย่าเสียสมาธิมาเล่นละครเลย"

เฮ่อเจียเฉินได้แต่นึกโทษตัวเองที่ก่อนหน้านี้ไม่เคยติดตามผลงานของเซียวเหยียนเลย ช่างไม่น่าเลยจริง ๆ

ผู้กำกับซ่งเจียลุกเดินมาตรงหน้าเซียวเหยียนแล้วสาธิตให้ดูด้วยตัวเอง

"เสี่ยวเซียว เดี๋ยวเธอทำแบบนี้นะ หันหลังเดินมาตรงตำแหน่งนี้ แล้วค่อยถอนหายใจยาว แสดงถึงความหนักอึ้งในใจตอนนั้น จากนั้นค่อยพูดบทประโยคแรก ระวังเรื่องสายตาด้วย แล้วก็..."

ผู้กำกับซ่งเจียช่วยแนะเซียวเหยียนอยู่พักใหญ่ ก่อนจะเริ่มเดินกล้องถ่ายเทกที่สอง

ความเข้าใจบทของเซียวเหยียนไม่ได้มีปัญหาอะไรเลย แต่ไม่รู้ทำไม พออ้าปากพูดทีไร กลับทำให้ทุกคนรู้สึกเหมือนกำลังโดนด่ายังไงชอบกล

หลังเอ็นจีไปเจ็ดแปดรอบ เซียวเหยียนก็หน้าแดงก่ำด้วยความเกรงใจ ส่วนผู้กำกับซ่งเจียเองก็ลำบากใจไม่แพ้กัน อีกฝ่ายแค่อยากได้บทตัวประกอบเล็ก ๆ สักตัว ในเมื่อเขารับปากไปแล้วจะคืนคำก็ไม่ได้

พอมองภาพการแสดงของเซียวเหยียนในจอมอนิเตอร์ ผู้กำกับซ่งเจียก็ขบคิดว่าจะกู้สถานการณ์ของเซียวเหยียนอย่างไรดี

การเดินเข้าตำแหน่งไม่มีปัญหา สีหน้าท่าทางก็ไม่หลุด พอผู้กำกับซ่งเจียเปิดดูซ้ำสองสามรอบ ก็เริ่มจับจุดบางอย่างได้

ขอแค่เซียวเหยียนไม่พูดบท อารมณ์และการแสดงทุกอย่างถือว่าเข้าถึงบทบาทได้อย่างยอดเยี่ยม ติดอยู่แค่ตอนอ้าปากพูดเท่านั้นที่ดูขัดหูขัดตาพิลึก

ผู้กำกับซ่งเจียกวักมือเรียกเสี่ยวจ้าวมา "เสี่ยวจ้าว ยังมีบทไหนที่ไม่มีบทพูดอีกไหม"

เสี่ยวจ้าวเหงื่อซึมหน้าผาก เขาเองก็ประเมินฝีมือการแสดงของเซียวเหยียนสูงไปเหมือนกัน แม้จะไม่อยากพูด แต่การที่อีกฝ่ายไม่เป็นนักแสดงน่ะถูกต้องที่สุดแล้ว

เสี่ยวจ้าวเปิดบทดู ซีรีส์เรื่อง "ทะเลทราย" แทบจะปิดกล้องอยู่แล้ว ตัวละครเล็ก ๆ นอกจากบทพ่อตอนหนุ่มในความทรงจำของพระเอกที่เซียวเหยียนกำลังเล่นอยู่นี้ ก็ไม่มีบทอื่นเหลืออีก

"ผู้กำกับครับ ตัวประกอบเล็ก ๆ เหลือแค่บทนี้บทเดียวแล้วครับ"

ได้ฟังแบบนั้น ผู้กำกับซ่งเจียก็ยิ่งรู้สึกลำบากใจ เขาค่อนข้างจริงจังเรื่องคุณภาพของซีรีส์ และฝีมือการแสดงของเซียวเหยียนก็ไม่ไหวจริง ๆ

เซียวเหยียนเห็นผู้กำกับซ่งเจียมองมาที่ตน ก็นึกถึงภารกิจของตัวเองขึ้นมา ในเมื่อมาถึงขั้นนี้แล้ว จะยอมแพ้ไม่ได้เด็ดขาด เรื่องน่าอับอายแบบนี้ จะยอมให้เกิดขึ้นซ้ำสองได้ยังไง

คิดว่าพวกผู้กำกับภาพยนตร์ไม่มีข้อกำหนดเรื่องคุณภาพงั้นเหรอ มีแต่จะเคี่ยวเข็ญกว่าซีรีส์เสียอีก

ด้วยนิสัยหมาไม่รับประทานของผู้กำกับหลี่ ถ้าตนเล่นได้แค่นี้ละก็ อีกฝ่ายคงเตะตนกระเด็นออกไปเป็นคนแรกแน่

เซียวเหยียนกะพริบตาแป๋วเหมือนลูกกวาง "ผู้กำกับครับ ลองดูให้หน่อยได้ไหมครับว่ามีตัวละครไหนที่ต้องตายบ้าง ขอแบบไม่ต้องพูดอะไร โดนฟันดาบเดียวแล้วล้มลงไปนอนกับพื้นเลยยิ่งดีครับ"

ผู้กำกับซ่งเจียทำหน้าพูดไม่ออก คิดว่าฉันไม่อยากให้บทแบบนั้นกับเธอหรือไง ประเด็นคือมันไม่มีต่างหาก

เสี่ยวจ้าวเพิ่งเคยเห็นสีหน้าลำบากใจของผู้กำกับซ่งเจียเป็นครั้งแรก จู่ ๆ ก็เอ่ยขึ้นว่า

"ผู้กำกับครับ ยังมีอีกบทหนึ่งครับที่ไม่มีบทพูด"

เมื่อผู้กำกับซ่งเจียได้ยินเสี่ยวจ้าวพูดแบบนั้น ก็นึกไม่ออกว่าเป็นบทไหน "อ้อ ยังมีบทไหนอีกล่ะ"

เสี่ยวจ้าวรีบบอกทันที "ผู้กำกับลืมแล้วเหรอครับ พวกเรายังมีบทฉี่หลิงอยู่อีกคน เพราะในเรื่องนี้ไม่มีฉากที่ปรากฏตัวแบบชัดเจน เราเลยกะว่าจะหาคนมาถ่ายแค่แผ่นหลังแทนไม่ใช่เหรอครับ"

ผู้กำกับซ่งเจียนึกออกทันที บทฉี่หลิงในเรื่องนี้เป็นเหมือนความคะนึงหาที่ฝังอยู่ในใจของพระเอก ไม่มีบทพูดเลยแม้แต่ประโยคเดียว

แต่ตัวละครนี้สำหรับผลงานที่ดัดแปลงมาจากนิยายออนไลน์เรื่องนี้ถือเป็นบุคคลสำคัญอย่างยิ่ง จะหาใครมาเล่นส่งเดชไม่ได้

ตอนแรกผู้กำกับหวังเจียจึงตั้งใจว่าจะหาคนที่หน้าตาหล่อเหลา สวมชุดของฉี่หลิงแล้วถ่ายแค่ด้านหลังเท่านั้น

ผู้กำกับหวังเจียกวาดสายตามองเซียวเหยียน รูปร่างหน้าตาหล่อเหลาและมีชื่อเสียงพอ ตัวละครนี้ปรากฏตัวแค่ในความทรงจำของพระเอก ถ่ายเพิ่มแค่ไม่กี่ฉากก็เสร็จ

ที่สำคัญที่สุดคือ ตัวละครนี้ไม่มีบทพูด

ผู้กำกับซ่งเจียตัดสินใจตบโต๊ะทันที "เอาเขานี่แหละ เสี่ยวจ้าว พาเซียวเหยียนไปเปลี่ยนชุดแต่งหน้าใหม่"

เซียวเหยียนเดินตามหลังเสี่ยวจ้าวไปอย่างว่าง่าย ขอแค่ได้เล่นและทำภารกิจสำเร็จ คุณว่ายังไงผมก็ว่าตามนั้นแหละ

หนึ่งชั่วโมงต่อมา เซียวเหยียนก็เปลี่ยนชุดแต่งหน้าเสร็จเรียบร้อย

เฮ่อเจียเฉินยืนอยู่ที่หน้าประตู วินาทีที่เขาเห็นเซียวเหยียนก็ถึงกับอึ้งไป

ตามการวางบทในนิยาย เพื่อนสนิทที่สุดของพระเอกก็คือตัวละครที่เซียวเหยียนกำลังแสดงอยู่นี้

ส่วนตัวละครที่ตนเองเล่นนั้น มองพระเอกเป็นดั่งพี่ชาย เคยร่วมเป็นร่วมตายกันมา เดิมทีนึกว่าตนกับพระเอกมีความผูกพันลึกซึ้งถึงขั้นยอมตายแทนกันได้ แต่กลับพบว่าในใจของพระเอกมีคนที่สำคัญที่สุดอยู่คนหนึ่งมาโดยตลอด

และตัวเขากระทั่งตัวแทนยังเป็นไม่ได้ด้วยซ้ำ ตนไม่อาจเทียบกับคนผู้นั้นได้เลย

ตอนแรกเขายังรู้สึกไม่ได้รับความเป็นธรรมแทนตัวละครที่ตัวเองเล่น อุตส่าห์มองอีกฝ่ายเป็นคนสำคัญที่สุด แต่อีกฝ่ายกลับไม่ได้คิดเช่นนั้น

แต่พอได้เห็นเซียวเหยียนในภาพลักษณ์นี้ เฮ่อเจียเฉินก็เข้าใจได้ทันที หากวัยเยาว์เคยได้พบเจอกับคนแบบนี้ คนที่ทำให้ช่วงวัยรุ่นทั้งวัยเปล่งประกายงดงามจนยากจะลืมเลือน แล้วในใจจะยังเหลือที่ว่างให้ใครอื่นได้อีกอย่างไร

เฮ่อเจียเฉินยกนิ้วโป้งให้ "พี่เหยียน พี่เหมือนเดินออกมาจากในหนังสือเป๊ะเลยครับ"

เซียวเหยียนสวมเสื้อคลุมมีฮู้ดสีดำ ดึงหมวกขึ้นมาคลุมศีรษะไว้ ชุดนี้ให้ความรู้สึกปลอดภัยดีจริง ๆ

ตอนที่เซียวเหยียนปรากฏตัวในกองถ่าย ผู้กำกับหวังเจียก็ถึงกับอึ้งไปเหมือนกัน

"นี่... นี่มันเหมือนกับที่บรรยายไว้ในนิยายต้นฉบับไม่มีผิดเพี้ยนเลยไม่ใช่เหรอ"

เฮ่อเจียเฉินเห็นผู้กำกับหวังเจียอึกอักอยู่นาน สุดท้ายกลับหลุดประโยคนี้ออกมา ก็อดหัวเราะพรืดไม่ได้

"ผู้กำกับครับ เหมือนในต้นฉบับแล้วไม่ดีเหรอครับ"

ผู้กำกับหวังเจียถูมือไปมา ในใจรู้สึกคันยุบยิบด้วยความตื่นเต้น เขาเป็นแฟนนิยายต้นฉบับเรื่องนี้ พอได้เห็นเซียวเหยียนในภาพลักษณ์นี้ จะไม่ให้ตื่นเต้นได้อย่างไร

เซียวเหยียนเห็นสายตาของทุกคนจับจ้องมาที่ตนก็รู้สึกประหม่าอยู่บ้าง

"ผู้กำกับครับ พวกเราเริ่มถ่ายกันเลยไหมครับ"

ผู้กำกับหวังเจียรีบไปนั่งประจำหน้าจอมอนิเตอร์ทันที "ถ่ายสิ ถ่ายเลย!"

ตอนแต่งหน้า เสี่ยวจ้าวอธิบายบทบาทของตัวละครนี้ให้ฟังแล้ว และเขาก็เคยดูลักษณะของตัวละครนี้ในซีรีส์ภาคอื่น ๆ มาก่อน ในใจจึงพอจะจับทางได้บ้าง

สำหรับตัวละครนี้ เซียวเหยียนมั่นใจขึ้นมาก อย่างไรเสียก็ไม่ต้องพูดบท แค่เดินสองสามก้าวแล้วหันกลับมายิ้มน้อย ๆ ก็ใช้ได้แล้ว ช่างง่ายกว่ากันเยอะ

พอผู้กำกับหวังสั่ง "แอ็กชัน!" เซียวเหยียนก็หันหลังให้กล้อง

สมมติว่าจุดนี้คือเชิงเขา เซียวเหยียนก้าวไปข้างหน้าไม่กี่ก้าว ก่อนจะหยุดฝีเท้า แล้วค่อย ๆ หันกลับมามองที่กล้อง

จังหวะที่หันกลับมา ทั่วทั้งกองถ่ายพลันเงียบกริบ ใบหน้าของเซียวเหยียนแฝงความเย็นชาสูงส่ง เครื่องหน้าอันประณีตงดงามดูนุ่มนวลลงยามต้องแสงอาทิตย์

ทุกคนต่างพากันกลั้นหายใจ

มุมปากของเซียวเหยียนยกยิ้มบาง ๆ กล้องค่อย ๆ ดึงภาพกว้างออกไป สามสิบวินาทีต่อมา ผู้กำกับหวังเจียก็ตะโกนสั่งคัต

"ดีมาก ผ่าน!"

เซียวเหยียนรู้สึกราวกับได้ยินเสียงสวรรค์ ในที่สุดก็ผ่านเสียที

ส่วนผู้กำกับหวังเจียกลับจ้องมอนิเตอร์กล้องราวกับได้เห็นของล้ำค่า เป็นอย่างที่คิดไว้จริง ๆ ขอแค่เซียวเหยียนไม่ต้องพูดบท การแสดงนี้ก็ยอดเยี่ยมจนน่าทึ่ง

ผู้กำกับหวังเจียถึงกับมีลางสังหรณ์ว่า ฉี่หลิงฉบับเซียวเหยียนที่ปรากฏตัวสั้นที่สุดนี้ เกรงว่าจะกลายเป็นแสงจันทร์ขาวในใจของผู้คนนับไม่ถ้วน

น่าเสียดายที่เซียวเหยียนคงรับเล่นบทนี้จริง ๆ ไม่ได้ เพราะแสงจันทร์ขาวจะพูดไม่ได้ ขืนเอ่ยปากพูดเมื่อไหร่ พลังทำลายล้างคงรุนแรงเกินไป